บทที่ 3.5 ในเมื่อท่านอ๋องทำไม่สำเร็จ นางย่อมต้องช่วย

อีกฝั่งหนึ่ง

จูหลิงที่ขยับกายหลบไปข้างเสาอีกนิดก็เอ่ยขึ้นว่า "ดูเหมือนนางจะรู้ตัวว่าพวกเรามาแอบดูอยู่เลยนะเพคะพระชายา"

"ไกลขนาดนี้แถมเรายังอยู่ในที่มืด นางไม่น่าจะมองเห็น" กู่เยว่ชิงเข้าใจถูกแล้ว เจียงเยี่ยนฟางมิได้มองเห็นพวกนางชัดขนาดนั้น เพียงแค่คาดเดาจากเงาร่างเลือนรางก็เท่านั้น

"แล้วเหตุใดนางถึงยังไม่โดนจับไปขังคุกอีก มิใช่ว่าท่านอ๋องทรงแน่ใจแล้วหรือเพคะ ว่าเป็นนางที่วางยา"

"บิดาของนางเป็นถึงขุนนางฝ่ายซ้าย ต่อให้ท่านอ๋องคาดการณ์ว่านางอาจเป็นคนของฮ่องเต้ส่งมา แล้วอยากจับนางโยนออกไปเสียเดี๋ยวนี้ก็คงเป็นเรื่องที่เกินกำลัง ตัวนางมีคนหนุน หลังถึงขนาดนั้น คงไม่อาจทำอะไรบุ่มบ่าม" กู่เยว่ชิงเอ่ยวาจานุ่มนวล ทว่าดวงตากลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจ มือที่แอบซ่อนไว้ในแขนเสื้อก็บีบเข้าหากันแน่นเพื่อระบายอารมณ์ นึกน้อยใจในโชคชะตาของตนเอง เพียงเพราะชาติกำเนิดของนางต้อยต่ำ หาไม่แล้วยามนี้นางคงได้ขึ้นเป็นพระชายาเอกไปนานแล้ว

สองปีก่อนที่ตบแต่งเข้ามา ท่านอ๋องยืนยันหนักแน่นว่าจะรับนางเป็นพระชายาเอกและจะไม่ตบแต่งผู้ใดอีก หากแต่ไทเฮาและฮ่องเต้ทรงเห็นพ้องต้องกันว่า ครอบครัวของนางเป็นเพียงแค่สามัญชนที่เพิ่งได้เข้ามาทำงานในราชสำนัก เป็นขุนนางชั้นปลายแถว มิใช่ตระกูลเก่าแก่ มิได้มั่งมี ไม่คู่ควรแก่ตำแหน่งพระชายาเอกในจวนชินอ๋อง นางจึงได้รับเพียงตำแหน่งพระชายารองมาแทน

อีกทั้งพระราชทานสมรสที่ฮ่องเต้ทรงประทานลงมาเมื่อไม่นานมานี้ ก็ได้วางคุณหนูตระกูลเจียงไว้ในตำแหน่งพระชายาเอกเรียบร้อยแล้ว แม้นท่านอ๋องจะคัดค้านอย่างเต็มที่ ก็ยังต้องยอมถอยให้ฮ่องเต้ไปในคราแรก

ต่อมาถึงจะผิดแผนเพราะตระกูลเจียงชักแม่น้ำทั้งห้า เล่นพลิกคำไปมา ถึงได้ส่งบุตรสาวที่ไม่เคยเป็นที่รู้จักมาแทน เวลานั้นท่านอ๋องจึงได้มีโอกาสต่อรองอีกครั้ง และถึงจะลดตำแหน่งเจียงเยี่ยนฟางลงไปได้แล้ว แต่ใครจะมั่นใจได้ว่าในอนาคตจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงอีก เพราะตอนนี้สตรีผู้นั้นสุดท้ายก็ตบแต่งเข้ามาจนได้!

"คุณหนูของบ่าว อย่าน้อยใจไปเลยเจ้าค่ะ ท่านอ๋องตกปากรับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วว่า จะมีเพียงคุณหนูเพียงคนเดียว" จูหลงเมื่ออยู่สองคน บางเวลาก็เผลอเรียกอีกฝ่ายตามแบบเดิมที่เคยชินโดยไม่รู้ตัว ซ้ำยังรู้ว่าเจ้านายตนเองกำลังไม่พอใจเรื่องอันใดอยู่

กู่เยว่ชิงพยักหน้าแผ่วเบา จ้องมองร่างสูงของเจียงเยี่ยนฟางที่เดินหลบเข้าไปในความมืด ผมของสตรีนางนั้นช่างดูยุ่งเหยิง ประหนึ่งไปฟัดกับเสือมา แต่แผ่นหลังกลับเหยียดตรงมั่นคง พานทำให้กู่เยว่ชิงรู้สึกไม่ชอบใจ

"ในเมื่อท่านอ๋องลงมือคนเดียวไม่สำเร็จ เราก็ต้องช่วยอีกแรง" กู่เยว่ชิงว่าพลางหันไปยกยิ้มอ่อนหวานที่ไปไม่ถึงดวงตาให้สาวใช้คนสนิทของตนเอง

༻❁༺

คืนวันมงคล

หลังจากที่จันทราเคลื่อนไปเกินครึ่งท้องฟ้า เซียวลี่หยางก็ได้รับรายงานว่าสาวใช้ที่เข้าไปเก็บกาสุราได้เสียชีวิตลง

สาวใช้อีกคนที่เข้าไปด้วยกันเอ่ยเล่าทั้งน้ำตาว่า 'ตอนที่พวกหม่อมฉันเก็บกวาดห้องหอเสร็จแล้ว ก็รีบห่อเศษกาสุราไว้ด้วยผ้า เตรียมจะเอาไปทิ้ง แต่เพราะหลังจากงานมงคลเลิกราไปแล้ว ยังเหลือของที่ต้องเก็บในโถงใหญ่ค่อนข้างมาก จึงวางห่อผ้าไว้ที่ห้องครัวก่อน ฮึก...

พอเก็บของในงานเลี้ยงเสร็จแล้วอาจือก็กลับมาจัดการกับเศษกาต่อ แต่นางไม่ทันระวังถูกบาดเข้า เริ่มแรกนางก็บ่นแค่ว่ารู้สึกแสบร้อน แต่คิดว่าคงเพราะเศษของกาอาจจะยังมีสุราเคลือบไว้อยู่ ทำให้พอโดนเข้ากับบาดแผลเลยแสบไปบ้างเท่านั้นเพคะ แต่พอผ่านไปไม่นานหลังจากที่เข้านอนไปสักพักแล้ว อาจือก็เริ่มทุรนทุราย เหงื่อไหลท่วมตัว หม่อมฉันมัวแต่ตกใจยังไม่ทันทำสิ่งใด ไม่ทันเรียกคนมาช่วยดู นางก็สิ้นใจแล้ว... คิดว่านางคงนอนทนทรมานมานาน จนกระทั่งทนต่อไปไม่ไหวถึงได้พยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายมาปลุกหม่อมฉันเพคะ'

เซียวลี่หยางได้ฟังแล้วก็ให้คนไปนำกาสุราที่ทิ้งไปแล้วมาตรวจสอบดู และก็ได้พบว่ามียาพิษติดค้างอยู่จริง ๆ เขาจึงสั่งให้คนไปจับตาดูเจียงเยี่ยนฟางไว้ตั้งแต่คืนนั้น

พอเช้ามาหลังจากที่เจียงเยี่ยนฟางนำสุราขวดใหม่มาให้เขา คนที่ไปจับตาดูก็ได้รายงานว่านางแอบนัดพบเจอกับใครบางคน และสลับขวดสุราที่คนผู้นั้นมอบให้มา ก่อนจะหายเข้าไปในห้องครัวอีกรอบ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกเขาจึงสร้างเรื่องหลอกขึ้นมา ทำทีเป็นว่าท่านอ๋องดื่มยาพิษในสุราเข้าไป จัดฉากเพื่อที่จะกำจัดนางทิ้ง

แต่เวลานี้คนที่ต้องการกำจัดทิ้ง กลับรอดตัวไปได้!

"หากเติ้งอู๋อยู่ด้วย เขาคงรอบคอบกว่านี้" หงเปาเอ่ยตำหนิตัวเองเมื่อได้ยินเสียงของเจียงเยี่ยนฟางเดินออกไปพ้นประตูของเรือนอี้แล้ว เขาไม่เป็นวิชาดาบ เป็นเพียงเพื่อนเล่นในวัยเด็กของท่านอ๋องเท่านั้น ยามนี้ถึงได้มีโอกาสอยู่รับใช้ข้างกายเจ้านาย เมื่อครู่หากท่านอ๋องกำลังอ่อนแออยู่จริง และถูกพระชายาต้องการสังหาร ตอนนี้เรื่องราวคงต่างไปจากเดิมแล้ว

เมื่อวานพอหงเปาได้ตรวจสอบสุรามงคลขวดใหม่ที่นางมอบให้ ก็รู้แล้วว่าไม่มีสิ่งใดเจือปน จึงจงใจใช้เข็มเงินเล่มเก่าที่เคยถูกใช้ไปแล้วและมีรอยดำจากพิษมาใช้เพื่อใส่ร้ายเจียงเยี่ยนฟาง แต่สุดท้ายแผนกำจัดนางและตระกูลเจียงออกไปก็ล่มไม่เป็นท่า หากรู้ว่านางเอาตัวรอดเก่งเช่นนี้ เขาคงหายาพิษจริง ๆ มาใส่ไว้ในสุราขวดนี้แล้ว

และเพราะต้องตบตาหมอหลวง ท่านอ๋องจึงต้องดื่มยาพิษจริง ๆ เข้าไป ถึงแม้จะเป็นยาพิษชนิดอ่อน แต่อย่างไรเสีย ยาพิษก็คือสิ่งที่ไม่ควรเข้าไปในพระวรกายอันล้ำค่าของท่านอ๋องตั้งแต่แรกอยู่ดี

"..." เซียวลี่หยางไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เพียงหยิบยาแก้พิษที่เตรียมไว้รออยู่ก่อนแล้วมากินเข้าไปหนึ่งเม็ด เขาเองก็ไม่คาดคิดว่าสตรีนางนั้นจะใจกล้าบ้าบิ่นถึงขั้นนี้ แถมนางยังเจ้าเล่ห์ไม่ทำให้ตัวเองบาดเจ็บ ซ้ำตอนจะจากไปก็ไม่ลืมข่มขู่เขาทิ้งไว้อีกด้วย

"ท่านอ๋องจะกลับบ้านเดิมกับนางจริง ๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ หากกลับไปแล้วก็เหมือนเป็นการยอมรับนางอย่างเต็มตัว" หงเปากุมแขนที่ยังรู้สึกแสบไว้แน่น

"รอดูไปก่อน" เขาเอ่ยเสียงเบา เก็บดาบบนตักเข้าที่เดิม

ด้านหงเปาก็กำลังก้มหยิบเศษกำไลหยกที่ตนเผลอขยับเท้าไปเหยียบขึ้นมาดู ชิ้นนี้น่าจะเป็นส่วนตรงกลางของกำไลพอดี สีของกำไลหยกวงนี้พิเศษมากนัก ดูก็รู้ว่าเป็นของล้ำค่า ตัววงเป็นสีขาวโดยรอบ แต่ตรงกลางกลับเป็นสีม่วงและถูกแกะสลักด้วยลวดลายดอกไม้ที่ซับซ้อน ด้านข้างของดอกไม้ยังแซมด้วยใบไม้สีเขียวเข้มอย่างพอดิบพอดี "กำไลหยกคู่นี้ ดูท่าแล้วคงจะเป็นของหายาก" หงเปาเดินไปส่งมอบเศษกำไลหยกให้เจ้านายดู รู้สึกเสียดายที่มันแตกไปแล้วหนึ่งวง เพราะเมื่อครู่เขาจำได้ว่าบนข้อมือขาวซีดของเจียงเยี่ยนฟางยังเหลืออีกวงที่คล้ายกันอยู่

"..." เซียวลี่หยางไม่ได้มีความรู้สึกผิดที่ทำของมีค่าทางจิตใจของผู้อื่นแตก ในแววตาเต็มไปด้วยความเย็นชาเพราะกำลังนึกถึงตอนที่นางสัมผัสข้อมือของเขาขึ้นมาอีกรอบพอดี ยามนั้นเขาก็ทันได้เห็นมันแล้วเหมือนกัน เป็นกำไลหยกเนื้อดีดั่งที่หงเปาพูดไม่มีผิด บนข้อมือขาวเนียนนุ่มที่เขานึกรังเกียจนั้นได้สวมกำไลซ้อนกันไว้สองวงด้วยกัน ทั้งที่หน้าตานางก็ไม่ได้น่ามอง แต่กำไลหยกก็ช่างดูเข้ากับนางอย่างน่าประหลาด "สั่งคนจับตาดูนางไว้เหมือนเดิม หาต้นตอที่มาของสุราพิษในคืนวันแต่งงานให้ได้"

"พ่ะย่ะค่ะ"