บทที่ 3.4 มีหรือข้าจะให้ท่านได้อยู่อย่างสงบสุข

"ทำไม เวลานี้พอถูกจับได้แล้ว เจ้าก็คิดจะใช้ยาพิษฆ่าตัวตาย?" ปลายดาบที่โผล่พ้นผ้าม่านโปร่งออกมาพลันถูกเบนทิศทางขึ้นไปนาบข้างลำคอของสตรีข้างเตียง ด้วยเป็นดาบหายากและถูกดูแลมาอย่างดี เพียงแค่คมของมันสัมผัสผ้าปิดหน้าของเจียงเยี่ยนฟางอย่างแผ่วเบา ก็ทำผ้าของนางแหว่งไปส่วนหนึ่ง

ปลายผ้าที่เพิ่งถูกยกขึ้นเพื่อดื่มสุราและตกลงมาตามเดิม ยามนี้ก็ถูกดาบทำร้ายจนปลิวหลุดร่วงสู่พื้นไปอย่างเชื่องช้า และไร้คนสนใจ

"ในสุราไม่มีพิษ" คราวนี้เจียงเยี่ยนฟางไม่เล่นละครแล้ว น้ำเสียงนุ่มนวลแบบเดิมก็ไม่หลงเหลืออยู่อีก ไหนเลยจะคิดว่าแค่การแสร้งอ่อนแอจะทำให้เหนื่อยถึงขั้นนี้ นี่ขนาดนางพกน้ำเปล่าใส่ขวดเล็กไว้สำหรับทำน้ำตาปลอมและค่อยบีบเสียงแทน ก็แทบจะหมดพลังชีวิตไปจนสิ้นแล้ว จึงคร้านจะแสดงต่ออีก ไม่รู้กู่เยว่ชิงผู้นั้นเก่งกาจมาแต่ไหน ถึงบีบน้ำตาได้ทุกคราที่เจอกัน เรื่องนั้นช่างเถอะ อย่างไรตอนนี้นางก็ยังต้องทำเรื่องที่ตั้งใจไว้ให้สำเร็จ ไม่อยากมีปัญหากับเจ้าบ้านได้ เลยหาทางลงให้อีกฝ่าย "ดูท่าแล้วเข็มเงินนั่นคงมีปัญหาจริง ๆ"

เซียวลี่หยางมองเงาเลือนรางของนางผ่านผ้าม่าน พลางคิดว่า 'หรือว่าเพราะเวลานี้พอไม่เห็นหน้า ก็สามารถจับทางจากน้ำเสียงของนางได้ชัดเจนยิ่งกว่าที่ผ่านมา'

เจียงเยี่ยนฟางไม่รู้เลยว่า อีกฝ่ายได้เข้าใจผิดตัวเองไปแล้ว ตัวนางเองก็กำลังมองใบหน้าของผู้พูดผ่านผ้าม่านบางที่แทบจะมองไม่เห็นสีหน้าของอีกฝ่ายเช่นกัน

ต่างฝ่ายต่างจ้องมองเงาร่างของกันและกันอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายเป็นเซียวลี่หยางที่เอื้อนเอ่ยออกมาก่อนว่า

"ใครจะไปรู้ บางทีพิษอาจจะอยู่ที่ปากขวดก็ได้"

'ตลกสิ้นดี เล่นละครให้ผู้ใดชมกัน หากบอกว่าปากขวดมียาพิษ แต่ในสุราที่ข้าดื่มไม่มียาพิษแล้วเข็มจะเปลี่ยนสีได้อย่างไร เอาเถอะ ข้าจะเล่นสนุกเป็นเพื่อนท่าน' เจียงเยี่ยนฟางใช้จอกสุราที่ถืออยู่ดันข้อมือของเซียวลี่หยางให้ออกห่างไปอีกนิด เพื่อไม่ให้ปลายดาบมาบาดตัวนางได้ ก่อนจะเดินกลับไปมองหาเศษขวดที่แตกกระจายอยู่ตามพื้น

เซียวลี่หยางแอบมองนางผ่านช่องว่างของผ้าม่านไป ไม่นานก็เห็นนางเจอเศษกระเบื้องที่เป็นบริเวณปากขวดแล้ว "หึ ครานี้เจ้าจะใช้มันกรีดมือตัวเองเพื่อพิสูจน์? เจ้ากล้า?"

เจียงเยี่ยนฟางไม่ตอบ เพียงเดินไปข้างหน้าอีกนิด

สองคนในห้องต่างก็คิดว่านางจะเดินไปที่เตียงและกรีดเนื้อเฉือนหนังให้ท่านอ๋องชมเพื่อพิสูจน์ตนเอง

แต่ที่ไหนได้นางกลับหยุดเท้าลงข้างกายหงเปาแทน และด้วยความว่องไวเป็นทุนเดิม มือเรียวยาวก็คว้าข้อมืออีกฝ่ายที่พับแขนเสื้อไว้อยู่แล้วขึ้นมากรีดไปหนึ่งที!

"โอ๊ย!" หงเปาร้องเสียงหลงเพราะความเจ็บที่ถูกมอบให้อย่างไม่ทันตั้งตัว เขารีบดึงแขนของตนคืน มืออีกข้างก็รีบกดลงบนบาดแผลเพื่อห้ามเลือด

"..." คนด้านหลังผ้าม่าน

เจียงเยี่ยนฟางเหลือบมองเลือดสีแดงสดที่ไหลออกมาตามซอกนิ้วมือของหงเปา "ไม่ลึกมาก ไม่นานก็จะหายดีเอง อย่าห่วงไปเลย" นางยกยิ้มแผ่วเบาและปรับน้ำเสียงให้อ่อนนุ่มเหมือนเดิม คล้ายว่าเรื่องเมื่อครู่มิใช่นางเป็นคนลงมือทำ

"เจ้าทำเกินกว่าเหตุไปแล้ว" เซียวลี่หยางที่เงียบไปในคราแรกก็เอ่ยเสียงเรียบไร้อารมณ์

"..." เจียงเยี่ยนฟางหันมองไปทางผ้าม่านอีกครา พยายามห้ามให้ตนไม่หัวเราะเย้ยหยันออกมา เมื่อครู่เป็นเขาบีบบังคับนางจากทุกทาง แต่เมื่อคนของตนเองเป็นฝั่งที่ถูกโดนกระทำ กลับกลายเป็นนางทำเกินกว่าเหตุ?

เอาเถอะ เอาเถอะ นางจะไม่หาเรื่องเขาตอนนี้ อย่างไรก็มีเป้าหมายที่ชัดเจน ดังนั้นยังต้องใช้เซียวลี่หยางเป็นสะพานข้ามไปสู่ปลายทางที่นางต้องการ คนผู้นี้... จึงยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง

"ท่านอ๋องคงจะหมายถึงว่า เรื่องทั้งหมดเป็นการเข้าใจผิด เยี่ยนฟางใช่หรือไม่เพคะ" แน่นอนว่านี่ไม่ใช่คำถาม นางจึงกล่าวต่อโดยไม่รอคำตอบ "ไม่เป็นไรเพคะ เยี่ยนฟางเข้าใจได้ ซ้ำยังจะไม่ถือโทษโกรธเคืองพระองค์ เพราะตั้งแต่เยี่ยนฟางเข้ามา จวนอ๋องก็เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น แถมเวลานี้ท่านอ๋องถูกพิษร่างกายยังไม่แข็งแรง ไหนจะยังต้องสืบหาความจริงเรื่องการถูกวางยาอีก มิสู้พักผ่อนให้มากหน่อย เช่นนั้นเยี่ยนฟางขอตัวลานะเพคะ" กล่าวจบอย่างรวดเร็ว มือก็ยกผสานขึ้นพลางย่อตัวลงเล็กน้อย

สองคนในห้องต่างมองตามคนที่หมุนตัวเดินจากไป ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ทำอันใดไม่ได้ เพราะแผนที่วางไว้ถูกนางล่มลงไปทั้งหมดแล้ว

ทว่าในจังหวะไม่กี่อึดใจต่อมา เจียงเยี่ยนฟางก็หันกลับมายกมือผสานด้วยความนอบน้อมอีกครา หากแต่คำพูดช่างสวนทางกับการกระทำยิ่งนัก

"ท่านอ๋องเพคะ ถึงเยี่ยนฟางจะถูกส่งตัวไปอยู่ห่างไกล มารยาทไม่งดงาม กิริยาไม่สำรวม แต่อย่างไรเสียก็เป็นถึงบุตรสาวคนโตของขุนนางเจียง แม้นต่อให้ไม่มีความผูกพันกันมากนักเหมือนบิดาและบุตรสาวเฉกเช่นครอบครัวอื่น ทว่าก็มิอาจไม่ไว้หน้ากันได้ เรื่องในวันนี้ที่ท่านอ๋องยังไม่ทันสืบสาวราวเรื่องก็จับคนมากล่าวหา เยี่ยนฟางจะไม่ปริปากพูดให้คนด้านนอกได้ยินแม้ครึ่งคำ

อีกสิบสองวันหลังจากนี้ ยังต้องกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมอีก ถึงครานั้นก็คงต้องพึ่งพาท่านอ๋องแล้ว หวังว่าท่านอ๋องจะหายดีโดยเร็วเพคะ" เจียงเยี่ยนฟางลดมือลง หมุนตัวจากไปอีกครั้ง แววตาที่เรียบเฉยแปรเปลี่ยนเป็นคมกล้า ยิ่งสะท้อนกับแสงเทียนในห้อง ยิ่งนำพาให้ความรู้สึกแตกต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

ระหว่างทางที่เดินกลับเรือนไม้เก่าผุพังของตน เจียงเยี่ยนฟางก็ก้มมองมือตนเองไปด้วย นึกถึงข้อมือแข็งแรงที่ยื้อแย่งอยู่เมื่อครู่ขึ้นมา

'แม้เขาจะถูกพิษจริง แต่กลิ่นเลือดในห้องกลับไม่ใช่กลิ่นเลือดของคน อีกทั้งเรื่องที่เขาบอกผู้คนมาตลอดนั่นก็ด้วย...' นางสลัดสิ่งที่เพิ่งรู้ข้อนี้ในหัวทิ้งไป หาใช่เรื่องที่นางต้องใส่ใจ 'ไม่รู้ว่าเขากำลังพยายามใส่ร้ายข้าหรือไม่ แต่ถ้าเขามีเจตนาเช่นนั้น มีหรือข้าจะยอมให้เขาได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข'

จังหวะนั้นดวงตาคมที่โผล่พ้นผ้าปิดหน้าออกมาก็เหลือบมองไปในความมืดไม่ไกลจากจุดที่ตนยืนอยู่ พลันเห็นสตรีงดงามผู้หนึ่งที่บอบบางเสียยิ่งกว่าดอกไม้ยืนอยู่กับคนรับใช้ของตน แต่ที่นางตั้งใจจะมองดูคืออีกคนที่อยู่ไกลจากตรงนั้นไปอีกนิดต่างหาก เดาว่าคนผู้นั้นคงเป็นคนที่มอบสุราให้นาง และมารอดูว่าแผนการของตนสำเร็จหรือไม่สินะ