บทที่ 2 น้องอันรอกลับพร้อมคุณพ่อ(1)

บนเวทีไม่เล็กไม่ใหญ่ของโรงเรียนเอกชนระดับสากลกำลังมีนักเรียนจำนวนหนึ่งที่โยกซ้ายย้ายขวาส่งยิ้มด้วยความสนุกสนานเมื่อทำการแสดงให้กับบรรดาผู้ปกครองที่มาให้กำลังใจอยู่ด้านล่าง

"เก่งมาเลยน้องอันปันลูกแม่" หญิงสาวยิ้มแก้มปริพร้อมตะโกนให้กำลังใจลูกสาวที่กำลังทำการแสดงอยู่บนเวทีเหมือนกับแม่ ๆ คนอื่น ๆ ซึ่งเจ้าตัวเล็กที่ได้ยินเช่นนั้นก็ดูจะชอบใจไม่น้อยเลยที่เห็นว่าแม่อยู่ใกล้ขนาดนี้

แต่แล้วเด็กน้อยกลับไม่ได้สนใจเพียงแค่เธอแค่คนเดียวเมื่อสายตากลมมองไปรอบ ๆ ไกลจนสุดสายตาราวกับว่ากำลังมองหาบางคนอยู่ มาลินเห็นแบบนั้นก็สลดใจอย่างมากมันเป็นแบบนี้ทุกครั้งตั้งแต่ที่ลูกสาวเข้าเรียนแล้ว แน่นอนเธอรู้อันปันกำลังมองหาใคร

"สวัสดีครับคุณมาลิน วันนี้มาดูน้องอันปันคนเดียวเหรอครับ" คุณครูประจำชั้นคนเดิมเข้ามาทักทายเธออย่างทุกครั้ง หญิงสาวที่กำลังถ่ายวิดีโออยู่ก็ถึงกับแพลนกล้องไปยังคนที่เรียกชื่อเธอเมื่อครู่เพราะว่าตกใจที่มีคนมาเรียกเธอจากทางด้านหลัง

"สวัสดีค่ะคุณครูพัฒน์ ใช่ค่ะวันนี้คุณพ่อของน้องอันปันติดงานค่ะ" เป็นคำตอบที่คุณครูพัฒน์ไม่ได้แปลกใจเท่าไรเพราะว่าทุกครั้งก็ตอบแบบนี้ เขาไม่ได้ถามสิ่งไหนกับเธอต่อเพียงแค่มองไปยังเด็กน้อยที่กำลังส่งยิ้มกว้างมาให้เขาและแม่ของเจ้าตัวเพียงแค่นั้นก็อดสงสารไม่ได้ เด็กคนนี้ถูกผู้เป็นแม่เลี้ยงมาอย่างดีจริง ๆ ถึงแม้ว่าพ่อของเจ้าตัวจะทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ ก็ตาม

เวลาการแสดงเพียงห้านาทีเศษในที่สุดเจ้าเด็กตัวเล็กในชุดกระโปรงสีชมพูพร้อมกับตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลที่เป็นพล็อปประกอบการแสดงนั้นค่อย ๆ เดินลงมาจากเวทีช้า ๆ โดยมีมาลินผู้เป็นแม่คอยอ้าแขนกว้างเพื่อรอรับเจ้าเด็กน้อยมาไว้ในอ้อมกอด

"คุณแม่ลินขาาา" ปกติเจ้าตัวไม่ค่อยได้เรียกเธอแบบนี้เท่าไรแต่ครั้งนี้เป็นเพราะว่าเธอนั้นต้องการอ้อนแม่ตัวเองจึงได้ดูปากหวานมากเป็นพิเศษ

"ว่าไงคะคนเก่งของแม่ อ้อนเอาอะไรคะเนี่ย" เธอถามพร้อมกับหอมแก้มกลมไปเสียฟอดใหญ่

"วันนี้น้องอันเต้นเก่งไหมคะ"

"เก่งที่สุดในโลกเลยค่ะลูกแม่"

"แบบนี้คุณแม่ลินต้องให้รางวัลคนเก่งแล้วหรือเปล่าคะ" เด็กน้อยพูดออกมาด้วยความเจ้าเล่ห์

"หื้มม อยากได้อะไรไหนลองบอกคุณแม่มาสิคะคนเก่ง"

"น้องอันอยากใส่ชุดนี้ไปหาคุณพ่อที่บริษัทค่ะ" นึกเอาไว้ไม่มีผิด ถ้าหากว่าอันปันขอของเล่นของกินหรืออะไรที่เธอให้ได้เธอย่อมยินดีจะให้ แต่ว่าเรื่องนี้เธอไม่กล้าจะรับปากเลยสักนิด นั่นก็เพราะว่าเธอโดนสามีสั่งเอาไว้ว่าไม่มีธุระอะไรก็อย่าไปที่บริษัท ขณะเดียวกันเธอก็เข้าใจลูกสาวของตัวเองว่าวันดี ๆ แบบนี้เจ้าตัวคงอยากให้พ่อได้เห็นและได้ชื่นชมเจ้าตัวนั่นแหละ

"น้องอันครับ วันนี้สนุกไหมครับเนี่ยบอกคุณครูหน่อยเร็ว" แต่แล้วเสียงของชายหนุ่มที่อยู่ด้านข้างก็เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อนทำให้มาลินไม่ต้องคิดหาคำไหนมาปฏิเสธลูกน้อยอีก

"สนุกมากเลยค่ะคุณครู วันนี้น้องอันเก่งไหมคะ" เจ้าเด็กน้อยไม่ลืมจะถามคำถามเดียวกันกับคุณครูพัฒน์อีกครั้งด้วยท่าทางออดอ้อนจนคนฟังอดไม่ได้ที่จะอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน

"เก่งที่สุดเลยครับ แบบนี้อยากได้รางวัลจากคุณครูพัฒน์หรือเปล่าเอ่ย" ชายหนุ่มโยนหินถามทาง

"อยากค่ะ คุณครูพัฒน์จะให้อะไรน้องอันเหรอคะ" เด็กตัวน้อยทำท่าทางดีใจ

"อื้มมม เอาเป็นไอศกรีมร้านหน้าโรงเรียนดีไหมคะ"

"ดีค่ะ น้องอันชอบกินไอศกรีมที่สุดในโลกเลย" มาลินเอ็นดูในความเห็นแก่กินของลูกสาวเป็นอย่างมาก แค่ไอศกรีมถ้วยเดียวที่คุณครูพัฒน์เอามาล่อก็ทำให้เจ้าตัวลืมสิ้นซึ่งเรื่องที่ได้ขอเธอก่อนหน้าไว้แล้ว แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีเพราะอย่างน้อยก็อาจเป็นรางวัลที่ทำให้อันปันมีความสุขมากกว่าได้ใส่ชุดนี้ไปหาคนเป็นพ่อก็ได้

ด้วยเพราะกิจกรรมที่โรงเรียนจัดนั้นมันจบเร็วกว่าวันปกติที่มีการเรียนการสอนรู้ตัวอีกทีสองแม่ลูกก็กำลังดื่มด่ำกับไอศกรีมรสที่ชอบอยู่ในร้านหน้าโรงเรียนเรียบร้อยแล้ว

"อร่อยไหมครับ" ทว่าเมื่อเจ้ามือเอ่ยถามก็เล่นเอาสองแม่ลูกสะดุ้งไปตาม ๆ กัน ลำพังคนลูกสะดุ้งก็ดูน่าเอ็นดูเพราะเข้าใจว่าคงจะเพลินกับของอร่อยตรงหน้า แต่คนแม่นี่สิสะดุ้งแล้วหันมามองเขาตาแป๋วแบบนั้นไม่ต่างกันเลยมันยิ่งน่ารักมากในสายตาของคนมอง

"อร่อยค่ะคุณครู" เป็นเด็กน้อยที่ตอบกลับมาก่อนทำให้คนแม่เริ่มสติเข้าร่าง

"อร่อยค่ะ ความจริงคุณครูพัฒน์ไม่ต้องเลี้ยงลินกับลูกก็ได้นะคะ ลินเกรงใจ" เพราะถ้าจะเลี้ยงแค่อันปันคนเดียวตามที่เด็กน้อยไปอ้อนเขามาแล้วมันก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไรเพราะเข้าใจว่าคงเอ็นดู แต่กับเธอที่เป็นแม่นั้นมาถูกคุณครูของลูกเลี้ยงไอศกรีมด้วยมันก็ดูจะประหลาดอยู่เหมือนกัน

"แต้มผมเหลือครับใช้บ้างก็ดี ยังไงเดี๋ยวผมขอตัวก่อนนะครับยังต้องไปดูความเรียบร้อยอีก ครูกลับก่อนนะคะคนเก่ง" ประโยคแรกเอ่ยกับหญิงสาวเพราะไม่อยากให้เธอนั้นอึดอัดจนเกินไป แค่พามาเลี้ยงแค่นี้ก็คงเพียงพอแล้ว ส่วนประโยคหลังหันมาพูดกับเด็กอ้วนกลมที่กำลังกินไอศกรีมอย่างไม่สนใจใครพร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบที่หัวเจ้าตัวไปด้วย

"ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะคุณครูพัฒน์"

"สวัสดีค่ะคุณครู" เมื่อร่ำลากันเรียบร้อยแล้วหญิงสาวก็มองแผ่นหลังกว้างของคุณครูพัฒน์ค่อย ๆ หายไปจากการมองเห็นพร้อมด้วยความคิดหลากหลายในหัว ก่อนที่ลูกสาวของเธอจะพูดขึ้นมาเพราะไอศกรีมหมดแล้ว

"คุณแม่ขา น้องอันทานหมดแล้วค่ะ"

"หมดแล้วเราก็กลับกันเถอะลูก วันนี้เหนื่อยมามากแล้ว" สองแขนป้อมชูขึ้นทั้งสองข้างเป็นสัญญาณว่าเจ้าตัวไม่อยากเดินกลับไปไหนแล้วแม้เพียงครึ่งก้าว คนเป็นแม่ก็ไม่รอช้าเข้าไปอุ้มเจ้าก้อนความรักเข้ามาไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินตามทางกลับเข้าไปในโรงเรียนอีกครั้งเพราะว่ารถจอดอยู่ด้านใน

ทว่าเมื่อขึ้นมานั่งบนรถเรียบร้อยแล้วหญิงสาวก็ฉวยจังหวะที่รถยนต์เพิ่งทำงานหยิบมือถือเข้าแชตหาใครบางคนที่ควรมาดูการแสดงของลูกด้วยกันแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา

แชต

มาลิน : พี่ต่อคะ ลินขอพาลูกไปที่บริษัทได้ไหมคะ

มาลิน : ลูกอยากเอาชุดการแสดงไปอวดพี่

-อ่าน-

ทันทีที่แชตนั้นขึ้นว่าอ่านแล้วหญิงสาวก็หัวใจเต้นรัวแรงราวกับว่ากำลังลุ้นสลากกินแบ่งรัฐบาลอยู่ก็ไม่ปาน

แชต

ไม้ต่อ : จะมาก็มา

คำตอนนั้นทำให้เธอฉีกยิ้มกว้างออกมาก่อนหันไปหาลูกที่นั่งบนคาร์ซีตด้านข้างและบอกข่าวดีนี้ให้อันปันได้รู้

"คุณพ่อบอกว่าให้เราไปหาด้วยนะ"

"จริงเหรอคะ เย้ ๆ " เด็กตัวเล็กชูมือขึ้นมองข้างและเขย่าไปมาพร้อมกับรอยยิ้มที่เจ้าตัวมีมันแสดงถึงความดีใจอย่างมาก ในที่สุดเจ้าตัวก็ได้มีโอกาสใส่ชุดที่ทำการแสดงวันนี้ไปให้คุณพ่อได้เห็นบ้างแล้ว นับเป็นความใฝ่ฝันอย่างหนึ่งเลยก็ว่าได้

ไม่นานนักทั้งสองก็ขึ้นมาที่ชั้นบนสุดของตึกซึ่งเป็นส่วนห้องทำงานของท่านประธานอย่างไม้ต่อเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"สวัสดีค่ะคุณมาลิน สวัสดีค่ะน้องอัน"

"สวัสดีค่ะคุณลูกตาล"

"สวัสดีค่ะพี่ลูกตาล น้องอันมาหาคุณพ่อค่ะ"

"ท่านประธานอยู่ด้านในแล้วค่ะ เชิญเข้าไปได้เลย" เลขาคนเก่งทักทายทั้งสองอย่างมีมรรยาทพร้อมทั้งบอกให้ทั้งสองเข้าไปด้านในเลยเพราะว่าเจ้านายของเธอมารออยู่ก่อนแล้ว ทั้งที่ความจริงไม้ต่อเองก็เพิ่งเข้ามาเหมือนกันเธอยังนึกสงสัยว่าทำไมถึงไม่มาพร้อมกัน หากแต่นั่นเป็นเรื่องของเจ้านายก็ไปยุ่งไม่ได้จึงกลืนความสงสัยนั้นลงคอไปและทำเพียงหน้าที่ของตนก็เท่านั้น

"คุณพ่อขาาา" เจ้าเด็กตัวเล็กวิ่งเข้าไปหาคนเป็นพ่อทันทีที่ประตูเปิดออกโดยไม่ได้สังเกตเลยว่ามีบุคคลอื่นอยู่ด้านในด้วย...

"พี่ลิน มาแล้วเหรอคะ วารออยู่ตั้งนานเชียวค่ะ"

"วารินดา..."