บทที่ 1 ไม่ใช่ตั้งแต่แรก(1)

วันหยุดที่ดูเหมือนจะไม่ได้หยุดของหญิงสาวที่แต่งงานมีครอบครัวครึ่งหนึ่งก็เหมือนกับแม่บ้านไปแล้ว งานที่มีในแต่ละวันล้นมือจนแทบรับไม่ไหวหากแต่เธอก็จำเป็นจะต้องทำมันเองทั้งหมดไม่ว่าจะงานนอกงานในเพราะถ้าเธอไม่ทำก็คงไม่มีใครทำแล้ว

"แม่ลินคะ น้องอันขอดูการ์ตูนได้ไหมคะ" เด็กน้อยตัวเล็กที่วันเพียง 5 ขวบปีเดินมาขออนุญาตคนเป็นแม่ที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ กวาดบ้านอยู่อย่างขยันขันแข็ง

"ตื่นแล้วเหรอคะน้องอัน ดูได้ค่ะแต่น้องอันต้องกินข้าวก่อนนะ" เธอว่าเช่นนั้นก็วางอุปกรณ์ทำความสะอาดทุกอย่างในมือไว้แล้วเดินนำเจ้าตัวเล็กมายังห้องอาหาร

"แม่ลินคะ พ่อต่อล่ะคะ" นับเป็นคำถามที่เกิดขึ้นแทบทุกวันที่ทั้งสองมีโอกาสได้หยุดอยู่บ้าน ทว่าก็เป็นคำถามที่เธอไม่รู้ว่าจะสรรหาคำเลี่ยงจากไหนมาตอบแล้วเหมือนกัน เพราะว่าทุกวันนี้ถึงจะมีสามีอยู่ด้วยแต่ก็เหมือนกับอยู่กันเพียงลำพังสองแม่ลูกเสียมากกว่า

"ติดงานสำคัญค่ะลูก รีบกินข้าวนะจะได้ไปดูการ์ตูน" สุดท้ายก็เลือกคำตอบเดิม ๆ ที่ไม่รู้ว่าพูดออกไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งก่อนหมุนตัวกลับไปทำงานบ้านที่เพิ่งละมาเมื่อครู่ต่อพร้อมกับเสียงถอนหายใจที่ยาวยืด มือเรียวยกขึ้นมาปาดเหงื่อที่ซึมกายพร้อมกับตั้งคำถามขึ้นมาในใจ

เธอคิดย้อนกลับไปเรื่องราวเมื่อก่อนถ้าเธอไม่ปักใจกับคนคนนี้ไม่รู้ว่าชีวิตของเธอจะอยู่สุขสบายมากกว่าวันนี้อีกเท่าไร...

"เฮ้ออ ทำงานบ้านเถอะเลิกฟุ้งซ่านได้แล้วมาลิน งานบ้านยังเหลืออีกไม่น้อยเลย"

มาลิน หรือ ลิน หญิงสาวรูปร่างหน้าตาดีแต่ไม่ถึงกับสวยจนสะกดสายตาใครตั้งแต่แรกเห็น แต่เธอนั้นก็ยังได้รับความสนใจจากบรรดาชายหนุ่มที่ผ่านไปผ่านมาที่ได้พบเจอเสมอ เพราะด้วยการวางตัวที่ดีและพูดจาน่ารักนอบน้อมทำให้เธอมีเสน่ห์ขึ้นมามากกว่าหน้าตาที่สวยพริ้ม

มาลินเป็นลูกสาวคนโตของบ้านอดีตนักธุรกิจที่เคยร่ำรวยมาก ๆ แต่ทุกอย่างย่อมมีเวลาของมันสุดท้ายการบริหารที่ไม่ยอมปรับตัวราวไม้แข็งไม่ยอมดัดก็ทำให้ธุรกิจหนึ่งเดียวของครอบครัวเธอต้องล้มละลายในที่สุด ทางเดียวที่จะอยู่ต่อไปได้ก็ไม่ต่างจากการขายสมบัติเก่ากินแม้กระทั่งตัวเธอเองที่ทางบ้านส่งไปดูตัวหลายต่อหลายที่ทั้งที่มีคนรักอยู่แล้ว แต่ใครจะคิดว่าสุดท้ายคนรักของเธอจะเป็นคนที่มีเงินมากมายขนาดนั้นก็เข้าช่วยพยุงครอบครัวของเธอขึ้นมาได้กระทั่งว่าตกลงปลงใจที่จะแต่งงานและสร้างครอบครัวด้วยกัน

เรื่องอาจดูเหมือนว่าจะจบด้วยดีแต่มันเป็นเพียงจุดเริ่มต้น เมื่อการแต่งงานได้เพียงแค่สองอาทิตย์ก็มีเหตุการณ์บางอย่างที่ทำให้ทั้งสองต้องอยู่ในความสัมพันธ์ที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ปัญหาย่อมมากับความหวังทว่าไม่รู้ว่าจะเรียกว่าความหวังได้หรือเปล่าในเมื่อเธอๆ ตั้งท้องขึ้นมาหากแต่คนเป็นสามีไม่คิดจะดีใจเลยสักนิด เรื่องราวดำเนินมาด้วยความขมขื่นน้ำตาที่มีค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความสิ้นหวังสุดท้ายก็ไม่ได้คาดหวังอะไรในตัวอีกคนอีกแล้ว มาลินใช้ชีวิตที่มีเพียงเธอและลูกเท่านั้นมาตลอด...

"แม่ลินคะ ทำไมพ่อต่อถึงยังไม่กลับบ้านเราอีกเหรอคะ" เด็กน้อยที่อาบน้ำแต่งตัวจนเรียบร้อยเหลือก็เพียงแค่เข้านอนเท่านั้นเอ่ยถามคนเป็นแม่ที่กำลังเลือกนิทานจะอ่านให้ฟังก่อนนอน

คนฟังชะงักไปเล็กน้อยแต่ก็ไม่รู้ว่าควรต้องตอบอย่างไรสุดท้ายก็บอกให้ลูกสาวเธอเลือกนิทานไปก่อนส่วนเธอจะขอไปโทรถามผู้เป็นสามีดู เพราะว่าตอนนี้ก็ถือว่าค่ำมากแล้วถ้าไม่กลับเธอก็จะได้ลงไปเก็บสำรับให้เรียบร้อย

"งั้นน้องอันเลือกนิทานไปก่อนนะคะ เดี๋ยวแม่ขอโทรไปถามพ่อเขาก่อนว่าจะกลับบ้านตอนไหน"

"ค่ะคุณแม่ลินสุดสวย" เมื่อได้รับคำตอบที่สุดแสนน่าเอ็นดูจากลูกสาวแล้วร่างเล็กบางก็รีบเดินลงมาที่ชั้นล่างของตัวบ้านเพราะไม่อยากจะคุยโทรศัพท์มือถือให้ลูกได้ยิน ในเมื่อรู้ดีว่าบทสนทนามันจะไม่ได้ทั่ว ๆ ไปเหมือนครอบครัวคนอื่นอย่างแน่นอน คนตัวเล็กสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนกดโทรไปยังคนที่ค่ำมืดก็ยังไม่เห็นทีท่าว่าจะกลับบ้านเลย

"มีอะไร" เสียงปลายสายเอ่ยมาอย่างติดรำคาญนิด ๆ คนฟังก็รู้แล้วว่าเธอคิดถูกที่ลงมาคุยข้างล่าง

"ลินแค่โทรมาถามว่าพี่ต่อจะกลับบ้านหรือเปล่า เพราะว่า..."

"เลิกทำตัวแบบนี้สักทีได้ไหมมาลิน เธอโทรตามฉันทุกวันแบบนี้ไม่คิดจะเบื่อบ้างเหรอ" ยังไม่ทันให้หญิงสาวได้พูดจนจบประโยคปลายสายก็เริ่มใส่อารมณ์เธอขึ้นมาแล้ว ดูเหมือนว่าทำอะไรก็ดูจะผิดไปหมด

"ขอโทษด้วยค่ะที่รบกวน ลินแค่โทรมาถามเพราะว่าจะได้เก็บสำรับ" เธอว่าเช่นนั้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง เมื่อก่อนเธอเคยเป็นไฟสู้กับอีกคนแล้วแต่มันก็ยิ่งเผาไหม้กันและกันซึ่งเปลืองพลังงานชีวิตเป็นอย่างมาก ตอนนี้เธอจึงเลือกจะเป็นน้ำแทนหวังให้อีกคนเย็นลงบ้าง

"รู้ตัวว่ารบกวนแล้วจะโทรมาทำไมเยอะแยะ อย่าอินบทเมียในทะเบียนสมรสเยอะสิมาลิน ความรักของเรามันจางลงไปนานแล้วเธอก็รู้ไม่ใช่เหรอ" คนฟังก็สะอึกเล็กน้อย ที่ว่าจางลงบางทีมันอาจเป็นที่ไม้ต่อฝ่ายเดียวแต่ไม่ใช่กับเธอเลย เธอยังคงรักเขาอย่างสุดหัวใจเหมือนเดิมแต่ที่เปลี่ยนไปน่าจะเป็นความคาดหวังเสียมากกว่า เธอไม่คาดหวังอะไรในตัวสามีอีกต่อไปแล้ว...

"ค่ะ ถ้าอย่างนั้นกับข้าวฉันจัดการเลยนะคะ ถ้าพี่จะกลับบ้านก็ปิดประตูดี ๆ ด้วย" เธอพูดพร้อมเตรียมตัวจะวางสาย แต่ก็ยังไม่ทันได้ทำเช่นนั้นเสียงที่ดังกว่าเดิมจากปลายสายก็แทรกเข้ามาอีกครั้ง

"ประชดฉันงั้นเหรอมาลิน แค่พูดความจริงแค่นี้รับไม่ได้ถึงขั้นต้องประชดประชันกันเลยหรือไง" หญิงสาวฟังพร้อมกับถอนหายใจยาวยืดก่อนตอบกลับอีกคนด้วยความอ่อนอกอ่อนใจ

"ไม่ได้ประชดค่ะ"

"ไม่ต้องมาเถียงฉันเห็น ๆ อยู่ว่าเธอกำลังประชดฉันทำไมทำตัวน่าเบื่อแบบนี้" น้ำตาใสเริ่มเอ่อล้นที่ขอบตา ถึงจะเจอมาบ่อยแค่ไหนแต่ก็ใช่ว่าจะชาชินจนไม่มีความรู้สึก

"ขอโทษนะคะ เหมือนว่าฉันทำอะไรไปก็ผิดไปทั้งหมด"

"ใช่แล้วแหละ มันผิดตั้งแต่เป็นเธอแล้วเพราะมันไม่ใช่เธอตั้งแต่แรกเลยด้วยซ้ำเป็นฉันที่เข้าใจผิดไปเอง ที่อยู่ทุกวันนี้เพราะหน้าตาของสองบ้านก็รู้ไม่ใช่เหรอ อย่าสำคัญตัวมากไปนักเลย" เสียงทุ้มติดดุแต่ก็เบาลงกว่าเดิมนิดหน่อยเพราะว่าได้ยินเสียงสะอื้นมาจากอีกคน "วันนี้ฉันไม่กลับบ้าน ไม่ต้องรอ"

เมื่อวางสายแล้วเสียงร้องไห้ก็ดังลั่น คนตัวเล็กทิ้งตัวลงที่พื้นนั่งกอดเข่าและร้องไห้อย่างไม่เหลือคราบ เธอไม่รู้ว่าจะต้องทนอยู่กับคนคนนี้ไปอีกถึงเมื่อไร ไม่รู้ว่าความเจ็บปวดครั้งนี้มันจะสิ้นสุดวันไหน แต่ทุกอย่างมันบีบบังคับให้เธอต้องเป็นฝ่ายที่ทนมาเสมอ

หนึ่งเหตุผลคือต้องรักษาหน้าตาของทั้งสองครอบครัวด้วยเพราะตอนนี้บ้านของเธอยังต้องพึ่งครอบครัวของไม้ต่ออยู่ อีกเหตุผลก็คงเป็นความรู้สึกของลูกสาว เธอรู้ว่าเจ้าตัวเล็กดวงใจของเธอนั้นรักพ่อของเจ้าตัวมากขนาดไหน ทั้งที่คนเป็นพ่อเมินใส่มาตลอดไม่รู้ว่าแม้แต่ลูกไม้ต่อจะมีความรักให้กันบ้างหรือเปล่าคิดแล้วก็นึกสงสารอันปันเป็นที่สุด

เหตุผลสุดท้ายก็คงไม่พ้นตัวเธอเอง เธอยังรักเขาอยู่สุดหัวใจ มาลินน้อมรับความเสียใจทุกอย่างและหาเหตุผลมากมายเพื่อหลอกตัวเองว่าเธอควรต้องอยู่ตรงนี้ต่อไปไม่ว่ามันจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม...

.

.