ตอนที่ 3.2 อุปสรรคต้องถูกกำจัด

" จับนาง!"

สิ้นเสียงนั้นหมู่ตานก็รีบวิ่งหนีออกไปจากเรือน แต่พอนึกขึ้นมาได้ว่ามีคนแก่อยู่ในห้อง นางจึงหยุดชะงัก และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งเข้ามาประชิดตัว มันไม่พูดถ้อยคำใด นอกจากใช้มีดแหลมแทงทะลุท้องนาง

หยาดโลหิตสีแดงฉานหลอมละลายเข้ากับหยาดน้ำฝน หญิงสาวก้มมองจุดที่โดนแทง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ มือสั่นสะท้านเอื้อมไปดันมือแกร่งให้ออกห่าง แต่พละกำลังของนางกลับสู่อีกฝ่ายไม่ได้

" จัดการง่ายกว่าที่คิดอีกนะ " ชายร่างกำยำพูดด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม ไม่รู้สึกผิดกับเรื่องที่ทำแม้แต่น้อย

" ทะ...ทำแบบนี้เพราะเหตุใด " หมู่ตานรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายเอ่ยถาม

คนร้ายแสยะยิ้ม " สามีเจ้าจ้างวานพวกข้ามา เขาบอกว่าถ้าเจ้ากับยายแก่นั่นยังอยู่ อนาคตของเขาจะไม่ราบรื่น ดังนั้นเขาจึงสั่งให้ข้ามากำจัดพวกเจ้าให้พ้นทาง อย่าได้โกรธกันเลยนะ ข้าเองก็มีปากท้องเช่นกัน จำเป็นจะต้องรับเงินจากเขา ฉะนั้นแล้ว เจ้าจงจากไปอย่างสงบเสียเถิด "

" ฮื่อ"

ชายฉกรรจ์ดึงมีดออกมาและแทงไปที่หน้าท้องด้านซ้ายอีกแผล ร่างเล็กทรุดฮวบลงไปกองบนพื้นชื้นแฉะ ดวงตาเลื่อนลอยเพ่งมองใบหน้าของชายผู้นั้น มันยืนมองนางชั่วครู่ก่อนจะกลับไปเอาเชื้อเพลิงที่เตรียมมา

หมู่ตานไม่เหลือแรงเปล่งเสียงร้อง ขอบตาทั้งสองข้างแดงก่ำ หยาดน้ำสีใสพลันหลั่งริน นางไม่เข้าใจว่า เหตุใดอู๋ซานจึงทำเช่นนี้กับนางและมารดาของเขา พวกนางไม่เคยไปแสดงตัวตน หรือสร้างความวุ่นวายให้เขาเลยสักครั้ง แล้วทำไมถึง.....

ทั้งที่นางตั้งใจว่าจะไม่โกรธเกลียดเขาแล้วแท้ๆ แต่ทำไมเขาจึงทำเช่นนี้กับนาง

หมู่ตานได้แต่ตั้งคำถามกับตนเองซ้ำไปซ้ำมา ดวงตาพร่ามัวมองดวงไฟที่ค่อยๆ ขยายใหญ่และลุกลามไปทั่วทั้งเรือน ในนั้นมีแม่สามีนอนหลับอยู่ ไม่สิ! อีกฝ่ายอาจถูกฆ่าไปแล้วก็ได้

ร่างบอบบางพยายามตะเกียกตะกายไปที่เรือน โชคดีที่ชายสามคนนั้นกลับไปแล้วหลังจุดไฟเผาเรือนเสร็จ พวกมันจึงไม่รู้ว่านางยังมีชีวิตรอด

" ท่านแม่!"

น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยเรียกแม่สามี นางกัดฟันพยายามเข้าไปข้างใน แม้เจ็บแผลจนเจียนตายแต่หมู่ตานก็ยังฝืนทน

ราวกับสวรรค์กลั่นแกล้งกัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้สายฝนโหมกระหน่ำพัดโถมใส่เรือนนางไม่หยุด แต่บัดนี้กลับเหลือแค่เพียงสายฝนโปรยปราย ทำให้เพลิงไฟลุกโชนเผาเรือนนางจนมอดไหม้ไปในชั่วพริบตา

ดวงตาเรียวเล็กเริ่มมืดดับทีละน้อย จนในที่สุดนางก็หมดสติไป

หมู่ตานฝันเห็นช่วงเวลาที่เคยใช้ร่วมกันกับสามี เหตุใดนางจึงคิดถึงอ้อมกอดของคนใจร้ายผู้นั้น ทั้งที่เขาหักหลังและทรยศนาง มิหนำซ้ำยังหมายเอาชีวิตของนางอีกด้วย

จากความรักลึกซึ้งได้แปรเปลี่ยนเป็นความแค้นที่ดำดิ่งลงสู่ส่วนลึกของหัวใจ ความโกรธแค้นกัดกินความคิดของนางอย่างเชื่องช้า จนในที่สุด....

' อู๋ซาน ถ้ามีโอกาสอีกครั้ง ข้าเอาคืนท่านแน่!'

หากนางไม่มีความสุข ก็อย่าหวังว่าผู้ใดจะได้เสพสุขอยู่อย่างสุขสบาย หากนี่เป็นนรก นางก็พร้อมลากชายชั่วผู้นั้นลงมาด้วยกัน

เรือนสกุลเซี่ย

" โอ๊ยยย! ท่านน้า ฉางเอ๋อร์เจ็บ!"

สตรีร่างเล็กในชุดสีขาวร้องด้วยความเจ็บปวด มือทั้งสองข้างดึงชายผ้าที่ปล่อยลงมาจากขื่อเรือนแน่น

เจียงหลงเจินมองสีหน้าของหลานสาวด้วยความร้อนใจ แม้จะเตรียมการไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว กระนั้นนางก็อดเป็นกังวลไม่ได้อยู่ดี

" ฉางเอ๋อร์ ทนอีกหน่อยนะเด็กดี อีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้ว "เจียงหลงเจินใช้ผ้าซับเหงื่อออกจากหน้าผากให้หลานสาว เซี่ยปิงฉางเจ็บท้องคลอดตั้งแต่ยามโหย่ว จนป่านนี้ก็ยังไม่มีทีท่าว่าหัวเด็กจะโผล่ออกมา

" ฉางเอ๋อร์ เจ็บเหลือเกิน!"

" น้ารู้ แต่ถ้าผ่านไปได้เจ้าก็จะไม่เจ็บแล้ว " เจียงหลงเจินกุมมือหลานสาวเพื่อให้กำลังใจ " ออกแรงเบ่งอีกนิดนะ แค่นิดเดียวเท่านั้น "

การทำคลอดเซี่ยปิงฉางเป็นไปอย่างทุลักทุเล ก่อนหน้านี้เจียงหลงเจินไปร้องขอความช่วยเหลือจากพี่เขย ให้เขาส่งหมอที่มีฝีมือมาช่วยทำคลอดเซี่ยปิงฉาง ทว่าฝ่ายนั้นกลับปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

อีกฝ่ายให้เหตุผลว่าเซี่ยปิงฉางทำเรื่องงามหน้า แอบมีสัมพันธ์กับบุรุษที่ไม่ใช่สามีของตนเอง การกระทำเช่นนั้นนับว่าเป็นเรื่องที่ให้อภัยไม่ได้ ดังนั้นเซี่ยหรงเจี๋ยจึงประกาศว่าจะไม่ให้การช่วยเหลือใดๆ แก่บุตรสาวคนโตทั้งสิ้น

พอเจียงหลงเจินทราบเรื่องนางก็ทั้งเจ็บทั้งแค้น ครั้งหนึ่งเคยมองพี่เขยเปรียบดั่งเทพเซียนลงมาจุติ ยามนั้นเขาดูเป็นคนที่มีจิตใจดีคนหนึ่ง แต่ใครจะรู้เล่าว่า...นั่นเป็นแค่ฉากหน้าที่อีกฝ่ายใช้ล่อลวงพี่สาวนางให้ติดกับ กว่าจะรู้นิสัยใจคอที่แท้จริงของอีกฝ่ายทุกอย่างก็สายไปเสียแล้ว

" ฮูหยินขอรับ ฮูหยิน!"

คนบังคับรถม้าตะโกนเรียกเจ้านายอยู่หน้าห้องทำคลอดด้วยความกระวนกระวายใจ ก่อนหน้านี้เขาได้รับคำสั่งให้นำยาและอาหารแห้งไปให้หมู่ตานที่เรือน แต่พอไปถึงกลับพบว่าเรือนทั้งเรือนมอดไหม้เหลือแต่เถ้าถ่าน ครั้นเดินเข้าไปสำรวจกลับเห็นสตรีนางหนึ่งนอนนิ่งอยู่บนพื้น เนื้อตัวถูกชโลมไปด้วยคราบเลือดและคราบโคลนตม

" มีอะไรรึ " เจียงหลงเจินเปิดประตูออกมาถามเสียงแข็ง ตั้งท่าจะด่าบ่าวรับใช้เพราะอีกฝ่ายมาเรียกหานางไม่ดูเวล่ำเวลา ทว่าพอเห็นสีหน้าของคนบังคับรถม้าหัวใจของนางกลับบีบแน่นโดยไม่ทราบสาเหตุ

" เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ หมู่ตานนางถูกคนทำร้าย ตอนนี้บาดเจ็บปางตายไม่รู้ว่าจะรอดตายหรือไม่ แต่เท่าที่ตรวจสอบดูนางยังหายใจอยู่ขอรับ หากรักษาทันก็คงช่วยได้ "

เจียงหลงเจินได้ฟังดังนั้น ดวงตาทั้งสองข้างก็พลันเบิกกว้างอย่างตื่นตกใจ " อะไรนะ! แล้วนางอยู่ที่ใด "

" ตอนนี้นางอยู่บนรถม้าขอรับ "

" รีบไปพานางลงมาเร็วเข้า ทุกคนรีบไปช่วยเสี่ยวฮุ่ย " เจียงหลงเจินบอกให้บ่าวรับใช้ไปช่วยกันแบกหมู่ตานลงมา

ไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันอะไร เหตุใดจึงมีแต่เรื่องเลวร้ายที่คาดไม่ถึงเกิดขึ้นพร้อมกันตั้งสองเรื่อง...