Todos los capítulos de สวมรอยแค้นแทนคุณหนูผู้อาภัพ: Capítulo 1 - Capítulo 6

ในท้องถนนที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คนเดินสวนกันไปมาขวักไขว่ สตรีนางหนึ่งหอบหิ้วถุงผ้าเดินมุ่งตรงไปยังประตูทางออกจากเมืองหลวงนางเดินทางมาตามหาสามีที่นี่ และก็ได้พบว่าเขาผู้นั้นแต่งงานใหม่แล้ว เขาทิ้งสตรีบ้านนอกเช่นนาง แล้วมาแต่งงานใหม่กับคุณหนูชนชั้นสูงทั้งที่ก่อนหน้านี้นางเป็นคนทำงานหาเงินส่งเสียเขา จนกระทั่งเขาสอบเคอจวี่ผ่านในอันดับที่สามได้เป็นทั่นฮวา และได้รับตำแหน่งขุนนางในราชสำนัก ชีวิตของเขาก้าวหน้าอย่างถึงขีดสุดต่างจากนางที่เริ่มถดถอยหลังลงเรื่อยๆและที่นางออกมาตามหาเขาในวันนี้ เพราะต้องการตามเขากลับไปดูใจมารดาของเขาเป็นครั้งสุดท้าย อีกฝ่ายป่วยหนักมาหลายปีด้วยโรคปอด คาดว่าคงอยู่ได้ไม่ถึงสิ้นปีนี้หญิงชราผู้นั้นพร่ำเพ้อหาแต่บุตรชายเพียงคนเดียว ตัวนางที่ตั้งใจว่าจะรอสามีกลับไปหาอยู่ทุกวันคืน เริ่มทนรออีกต่อไปไม่ไหวจึงออกเดินทางมาตามหาเขาด้วยตนเองแต่ใครจะคิดเล่าว่า...บัณฑิตยากจนผู้นั้น บัดนี้จะกลายเป็นรองเสนาบดีกรมโยธา มีชีวิตรุ่งโรจน์ผู้คนล้อมหน้าล้อมหลัง ไม่หลงเหลือความอ่อนน้อมเหมือนในวันวาน ดูเย่อหยิ่งกว่าที่นางจะประมาณการได้มิหนำซ้ำเขายังได้แต่งงานใหม่กับบุตรสาวของอันโหว ได้บาร

รอไม่นานเจ้าของห้องก็รีบวิ่งมาเปิดประตู นางจำได้ในทันทีว่าเสียงเรียกนั้นเป็นของผู้ใด " ท่านน้า" หญิงสาวในวัยสิบเจ็ดปีเปิดประตูออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม หมู่ตานเพ่งพิศดวงหน้างดงามของอีกฝ่าย เซี่ยปิงฉางนับว่าเป็นหญิงงามล่มเมือง ดวงตากลมโตและเปล่งประกายไปด้วยความตื่นเต้นดีใจอยู่เสมอ ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อ คิ้วโค้งดั่งคันศรธนู รูปร่างเพรียวบางสมส่วน เสียก็แต่... " ทะ...ท่านน้ามาหาฉางเอ๋อร์...แล้วขนมอยู่ไหน " แม้ภายนอกจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่สมองและความคิดของอีกฝ่ายหยุดอยู่ที่ตอนอายุห้าขวบเท่านั้น หมู่ตานมองคนอายุน้อยกว่าตนด้วยความเห็นใจ ยิ่งเห็นหน้าท้องกลมนูนที่ยื่นออกมา นางก็พลันสังเวชใจยิ่ง คนที่ทำเช่นนี้กับเซี่ยปิงฉางนับได้ว่าเป็นเศษเดนโดยแท้จริง " น้าต้องเตรียมมาให้เจ้าอยู่แล้วสิ ก่อนอื่นทักทายเพื่อนของน้าก่อนเร็วเข้า" เจียงหลงเจินเบี่ยงตัวหลบ ให้เซี่ยปิงฉางมองเห็นคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังนาง หญิงสาวมองสตรีนางนั้นด้วยความสนใจ อีกฝ่ายส่งยิ้มมาให้นางอย่างเป็นมิตร " เพื่อนของท่านน้า?" " ใช่แล้ว! นางชื่อหมู่ตาน " " พี่หมู่ตาน ข้าชื่อเซี่ยปิงฉาง " คนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นห

สองวันผ่านไป หมู่ตานกลับมาใช้ชีวิตตามเดิม นางตื่นตั้งแต่ยามอิ๋นเพื่อลุกมาเตรียมอาหารให้แม่สามี ทำงานบ้านทุกอย่างเสร็จสรรพก็ได้เวลาออกไปหาบน้ำมาใส่โอ่งจนเต็มทั้งห้าใบ ก่อนออกไปรับจ้างซักผ้าที่จวนของขุนนางท้องถิ่นนางทำเช่นนี้ทุกวันโดยไม่เหน็ดเหนื่อย มืออ่อนนุ่มของสตรีเป็นเช่นไรนางไม่เคยได้สัมผัส เพราะพอก้มมองมือของตนเองกลับพบแต่ความหยาบกร้าน แต่ก็นับว่าเป็นความภูมิใจที่นางใช้มือคู่นี้เลี้ยงดูตนเอง และใช้มันหาเงินส่งเสียผู้อื่นได้หมู่ตานกลับมาที่เรือนในยามโหย่ว เพื่อมาเตรียมอาหารเย็นให้แม่สามี วันนี้ฮูหยินของนายอำเภอท่านใจดีมอบไก่ดำมาให้นางตัวหนึ่ง แม้เป็นของล้ำค่าแต่อีกฝ่ายกลับไม่ตระหนี่ แบ่งให้นางมาตุ๋นกินเย็นนี้" ท่านแม่ วันนี้ข้าได้ไก่ดำมาตัวหนึ่ง สวี่ฮูหยินมอบให้ข้ามา ท่านดูสิเจ้าคะ " หมู่ตานยกไก่ตัวนั้นให้แม่สามีดูหญิงชราคลี่ยิ้มจางๆ เมื่อเห็นสีหน้าสดใสของลูกสะใภ้ วันก่อนนางสังเกตเห็นสีหน้าและแววตาของหมู่ตานไม่ค่อยสู้ดีนัก เดาว่าคงทุกข์ใจเกี่ยวกับเรื่องบุตรชายนางเดิมทีนางไม่เห็นด้วยกับการรับหมู่ตานมาเป็นลูกสะใภ้ เพราะอีกฝ่ายเป็นคนไร้หัวนอนปลายเท้า ไม่รู้ที่มาที่ไปที่แน่ชัด แต่