Home / รักโบราณ / สวมรอยแค้นแทนคุณหนูผู้อาภัพ / ตอนที่ 4.1 เหมือนตายแล้วเกิดใหม่

Share

ตอนที่ 4.1 เหมือนตายแล้วเกิดใหม่

last update publish date: 2026-10-10 23:10:47

ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความโกลาหล มีทั้งหมอที่เจียงหลงเจินไปว่าจ้างมากับบ่าวรับใช้วิ่งสวนกันขวักไขว่ เข้าออกห้องสองห้องที่มีคนบาดเจ็บ เสียงร้องของเซี่ยปิงฉางเริ่มอ่อนแรงลง แม้ดื่มยาเร่งคลอดแล้ว แต่ก็ไม่ช่วยให้นางคลายความเจ็บปวด

จนกระทั่งเวลาผ่านไปสองชั่วยาม เจียงหลงเจินที่ยืนสั่งการบ่าวรับใช้อยู่นอกห้องได้ยินเสียงร้องของเด็กทารก นางรีบละทิ้งทุกอย่างเปิดประตูเข้าไปดูอาการของหลานสาว

" ฉางเอ๋อร์ "

สีหน้าของผู้เป็นน้าสาวดูไม่ค่อยสู้ดีนัก เมื่อเห็นใบหน้าซีดขาวของคนที่นอนอยู่บนเตียง สภาพภายในห้องเต็มไปด้วยคราบเลือดและมีกลิ่นคาวคละคลุ้ง

" นางเสียเลือดมากเจ้าค่ะ " หมอหญิงที่ทำการคลอดให้เซี่ยปิงฉางพูดขึ้น " ข้าพยายามทำสุดความสามารถแล้ว แต่เกรงว่า..."

หมอยังพูดไม่จบ เจียงหลงเจินก็ทรุดฮวบลงไปกองที่พื้น หยาดน้ำสีใสหลั่งรินอาบดวงตาทั้งสองข้าง " ฮึก! ฉางเอ๋อร์ "

ร่างแน่นิ่งของเซี่ยปิงฉางไม่ส่งเสียงใด พร้อมกับลมหายใจที่ค่อยๆ ขาดห้วงอย่างเชื่องช้า สายฝนด้านนอกเริ่มตกกระหน่ำอีกครั้ง กลบทับเสียงสะอื้นไห้ของเจียงหลงเจินที่ส่งเสียงโหยหวนดูน่าสงสาร

ภายในห้องพักอีกด้านหนึ่ง มีร่างของหมู่ตานพักรักษาตัวอยู่ นางพ้นจากอันตรายแล้ว เพราะได้รับการช่วยเหลือทันท่วงที กระนั้นก็ยังไม่ได้สติตื่นขึ้นมา

ในความฝันอันมืดมิดของหมู่ตานค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแสงสว่าง ในภาพนั้นเป็นภาพสวนหลังเรือนสกุลเซี่ย มีสตรีนางหนึ่งกำลังวิ่งเล่นไล่จับผีเสื้ออย่างสนุกสนาน สีหน้าของอีกฝ่ายดูสดใสและเบิกบานใจเป็นอย่างมาก ชุดสีชมพูพลิ้วไหวทุกครายามอีกฝ่ายเคลื่อนย้ายร่างกาย

เพียงแค่เห็นเสี้ยวหน้าด้านข้าง หมู่ตานก็จำได้ทันทีว่าเป็นผู้ใด แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยทักทาย อีกฝ่ายก็รีบวิ่งเข้ามาหานางด้วยสีหน้าสดใส

" พะ..พี่หมู่ตาน ทำไมท่านมาที่นี่ "

" แล้วคุณหนูเล่าเจ้าคะ เหตุใดจึงอยู่ที่นี่คนเดียว แล้วแม่นมหลิวไปที่ใดเจ้าคะ " หมู่ตานกวาดสายตามองหาหลิวหมัวมัวที่ตัวติดเซี่ยปิงฉางอยู่ตลอด ทว่าวันนี้กลับไม่เห็นอีกฝ่ายแม้แต่เงา

เซี่ยปิงฉางส่ายหน้า " แม่นมมาที่นี่ไม่ได้ "

" ทำไมรึเจ้าคะ "

" เพราะที่นี่มีแค่คนตายเท่านั้นที่จะเข้ามาได้ "

หมู่ตานนิ่งงันครู่หนึ่ง ความทรงจำของนางเริ่มกลับมาเป็นฉากๆ นึกถึงภาพที่ตนถูกคนทำร้ายไปจนถึงภาพที่เรือนทั้งหลังถูกเผาไหม้ด้วยเปลวไฟ

" พี่หมู่ตาน " มือเนียนนุ่มยื่นไปกอบกุมมือหยาบกร้าน " ท่านกลับไปเถิดเจ้าค่ะ ที่นี่ไม่เหมาะกับท่านหรอก "

หมู่ตานรู้สึกแปลกใจกับหลายๆ เรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เซี่ยปิงฉางพูดคุยรู้เรื่องมากขึ้น หรือแม้แต่เรื่องที่พวกนางทั้งสองคนมาพบเจอกันในความฝันเช่นนี้

" แล้วคุณหนูเล่าเจ้าคะ "

" ข้ากลับไปไม่ได้อีกแล้ว " เซี่ยปิงฉางฉีกยิ้งกว้าง ทว่าขอบตากลับมีหยาดน้ำใสหลั่งรินออกมาเป็นสาย " ท่านช่วยพาลูกข้าไปหาพ่อของเขาทีนะเจ้าคะ "

ครั้นพูดประโยคนั้นจบ ร่างของเซี่ยปิงฉางก็สลายหายไปต่อหน้าต่อตา หมู่ตานพยายามยื่นมือไปคว้าอีกฝ่ายเอาไว้ แต่กลับคว้าได้แค่เพียงความว่างเปล่า....

เจียงหลงเจินลงมืออาบน้ำและเช็ดทำความสะอาดร่างไร้วิญญาณของเซี่ยปิงฉางด้วยตนเอง ก่อนหน้านี้นางตื่นเต้นดีใจที่จะได้พบหน้าหลานที่อยู่ในท้อง แต่พอเอาเข้าจริงมันกลับเทียบไม่ได้กับความรู้สึกเสียใจของนางในตอนนี้แม้แต่น้อย

" ฮึก ฉางเอ๋อร์เหตุใดเจ้าจึงโชคร้ายเช่นนี้ ฮือๆ เจ้าทำกรรมอะไรไว้นักหนางั้นหรือ " เจียงหลงเจินคร่ำครวญพลางกอดร่างหลานสาว

หลิวหมัวมัวที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ก็ร่ำไห้หนักไม่ต่างกัน กระนั้นก็ไม่มีผู้ใดปลอบใจใครได้ ด้วยรู้สึกเสียใจจนยากจะยอมรับด้วยกันทั้งสองคน

ระหว่างนั้น สาวใช้อีกคนก็เดินเข้ามารายงานว่าหมู่ตานฟื้นแล้ว เจียงหลงเจินรีบใช้มือปาดน้ำตาออกจากใบหน้า แม้ยังไม่หายเศร้าเรื่องเสียหลานสาวไป แต่นางก็ต้องทำหน้าที่เป็นเจ้าบ้านที่ดีออกไปสอบถามอาการบาดเจ็บของหมู่ตานว่าเป็นมาอย่างไร

หมู่ตานตื่นขึ้นมาในปลายยามเฉิน ไม่ว่าจะเป็นความฝันหรือภาพความทรงจำนางล้วนจำได้ทุกอย่าง หญิงสาวรีบประคองกายลุกขึ้นจากเตียง เพื่อจะกลับไปที่บ้านของตนอีกครั้ง

" นั่นเจ้าจะทำอะไร " เจียงหลงเจินเปิดประตูเข้ามาเห็นพอดี จึงรีบเข้าไปประคองคนที่เดินซวนเซคล้ายจะล้ม

" ท่านแม่เล่าเจ้าคะ นางอยู่ที่ไหน " หมู่ตานถามอย่างร้อนใจ ตอนนี้นางเหมือนคนที่เสียสติไปแล้วจริงๆ

เจียงหลงเจินนิ่งเงียบ แต่สีหน้ากลับแสดงออกชัดเจนว่า...

หมู่ตานเบิกตาอย่างตกใจ เมื่อเห็นสีหน้าโศกเศร้าของอีกฝ่าย " ไม่จริง! นางไม่เป็นไรใช่หรือไม่ ท่านรีบบอกข้ามาสิ!"

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สวมรอยแค้นแทนคุณหนูผู้อาภัพ   ตอนที่ 24.3 บทส่งท้าย

    อย่างที่รู้กันว่าสายใยของลู่หยวนกับจื่อหลิงยังเชื่อมติดกันโดยไม่มีเสื่อมคลาย ครั้นได้พบหน้ากันอีกครั้ง ลู่หยวนก็ออกอาการหนัก ขอร้องให้จื่อหลิงอยู่ต่อที่เมืองหลวงอีกสักเดือน ส่วนบุตรชายตัวดีของเขาก็ตอบรับทันที โดยไม่ปรึกษาบิดามารดาสักคำ อ้างเหตุผลว่าขนมในวังอร่อย และมีของเล่นมากมาย จึงอยากอยู่ต่ออีกสักหน่อยดังนั้นเขาจึงอนุญาตให้ลูกอยู่ต่อ เพราะอยากให้ลู่หยวนได้มีเวลาอยู่กับจื่อหลิงมากขึ้น แม้ในฐานะอาของลูกชายเขาก็ตามระหว่างที่สองพ่อลูกกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่นั้น ประตูห้องทำงานก็ค่อยๆ เปิดออก สตรีรูปร่างเพรียวบางในชุดสีแดงปักดิ้นทองลวดลายห่านป่าเดินเข้ามาในห้องท่าทางอ่อนช้อยของนางทำสองคนพ่อลูกจ้องมองด้วยสายตาลุกวาว แต่คนที่ออกอาการชัดเห็นจะเป็นผู้เป็นบิดา" ท่านแม่ "" กำลังคุยอะไรกันอยู่หรือ " หมู่ตานคลี่ยิ้มอ่อนหวานให้สองคนพ่อลูกจื่อหลิงรีบยัดขนมชิ้นสุดท้ายเข้าปาก ก่อนลุกขึ้นยืน " ลูกเพิ่งนึกได้ว่าท่านอาจารย์สั่งให้ไปหาไม้ไผ่มาทำดาบ เช่นนั้นลูกขอตัวก่อน " จื่อหลิงยกมือขึ้นมาประสานทำความเคารพบิดามารดา ก่อนรีบวิ่งออกไป

  • สวมรอยแค้นแทนคุณหนูผู้อาภัพ   ตอนที่ 24.2 บทส่งท้าย

    หมู่ตานหัวเราะออกมาเสียงดัง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ไม่น่าเชื่อว่าชีวิตนี้จะบุรุษสูงศักดิ์มาขอเป็นเพื่อนกับนาง ทั้งที่เขาสามารถใช้กำลังและอำนาจของเขาบีบบังคับนางได้ แต่เขากลับเลือกที่จะไม่ทำ นั่นก็เพราะว่าอยากให้เกียรตินาง หมู่ตายรู้สึกซาบซึ้งจนน้ำตารื้นขอบตา นางหันหน้าไปมองเขาอีกรอบ พร้อมกล่าวว่า" เช่นนั้นหม่อมฉันจะลองดูอีกครั้งเพคะ หากครั้งนี้ยังผิดพลาดซ้ำอีก ต่อไปหม่อมฉันก็คงไม่กล้ามีใครแล้ว "ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มดีใจ มือแกร่งยื่นไปกุมมือเรียวเล็ก ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า" ไม่มีทางผิดพลาดหรอก เพราะข้าจะดูแลพวกเจ้าสองแม่ลูกให้ดี ไม่มีทางทำให้เจ้าเสียใจที่เลือกข้าแน่นอน "" เช่นนั้นหม่อมฉันจะตั้งตารอเพคะ " หมู่ตานกล่าวด้วยรอยยิ้มชายหนุ่มยกแขนโอบไหล่เล็ก จับศีรษะนางให้เอนซบแผ่นไหล่เขา ความหอมหวานจากเส้นผมนุ่มสลวยลอยปะทะปลายจมูกโด่ง คนร่างสูงสูดดมอย่างโหยหา ความสุขเอ่อล้นทั้งสองดวงใจ เขายิ้มให้นางก่อนโน้มจุมพิตขมับบางอย่างรักใคร่หมู่ตานหลับตาพริ้มซึมซับความอบอุ่นจากชายหนุ่ม ตอนนี้นางมีความรู้สึกที่ดีให้เขาก็จ

  • สวมรอยแค้นแทนคุณหนูผู้อาภัพ   ตอนที่ 24.1 บทส่งท้าย

    หลายวันผ่านไปทุกอย่างเสร็จสิ้นอย่างง่ายดาย เพราะได้รับการช่วยเหลือจากลู่หยาง โดยที่นางไม่จำเป็นต้องลงมือเองทรัพย์สินของสกุลเซี่ยถูกยึดเข้าท้องพระคลังทั้งหมด ส่วนทาสรับใช้ต่างถูกปล่อยตัวเป็นอิสระ ทุกคนต่างได้สัญญาค้าทาสกลับคืน สามารถไปหางานอื่นหรือกลับบ้านเกิดได้ตามที่ต้องการไม่กี่วันก่อนหมู่ตานได้ยินมาว่า เยว่ฟางเฟยสิ้นใจที่เรือนนอกแล้ว เพราะตรอมใจที่สามีจากไป ส่วนเซี่ยรั่วซีนางได้ยินว่าอีกฝ่ายถูกสามีลงมือตบตี เพราะจับได้ว่าอีกฝ่ายแอบนอกใจไปกับคนค้าเกลือ ทั้งที่ตั้งครรภ์ลูกของเขาอยู่ แม้รู้สึกสงสารกระนั้นนางก็ไม่สามารถทำสิ่งใดได้ เพราะเส้นทางเหล่านั้นล้วนเป็นอีกฝ่ายที่เลือกเดินเองหมู่ตานเงยหน้ามองท้องฟ้าสดใส แสงแดดสาดกระทบใบหน้างดงาม สายลมพัดเอื่อยพัดเส้นผมเงางามให้พลิ้วไหว หญิงสาวเผยยิ้มพลางคิดในใจว่า ในที่สุดท้องฟ้าของนางก็สดใสเหมือนคนอื่นเสียที" เจ้าหลบมาอยู่ตรงนี้นี่เอง " น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นหมู่ตายมานั่งเล่นตรงขอนไม้ข้างริมธารคนเดียวใบหน้างามหันกลับไปมองเสียงนั้น ก่อนพูดด้วยรอยยิ้มว่า " ก็ตรงนี้เย็นสบายนี่เพค

  • สวมรอยแค้นแทนคุณหนูผู้อาภัพ   ตอนที่ 23.2 ผู้ร้าย

    บอกตามตรงว่านางรู้สึกเข็ดขยาดกับความรักไม่หาย จนไม่กล้ามอบใจให้ผู้ใดอีก ทว่าความรู้สึกที่นางมีต่อเขาในตอนนี้มันเรียกว่าอะไรกัน จะบอกว่ารู้สึกขอบคุณที่เขาช่วยเหลือก็ไม่ใช่ หรือจะบอกว่าเป็นความรักก็ไม่ใช่อีกนางไม่รู้เลยว่าความรู้สึกที่ตนมีอยู่นั้นมันคืออะไร" หม่อมฉันยังไม่พร้อมเพคะ "ลู่หยางพยักหน้าอย่างเข้าใจ " ข้าคงกดดันเจ้าเกินไปสินะ แต่ช่างเถิด พวกเรายังมีเวลาอีกมาก หากถึงตอนนั้นแล้วเจ้ายังปฏิเสธข้า ข้าก็ไม่รบเร้าเจ้าอีก "ลู่หยางฝืนยิ้ม เพื่อทำให้หญิงสาวสบายใจ เขาไม่อยากทำให้นางอารมณ์มัวหมองเพียงเพราะคำขอของเขาเพียงคำเดียวกลางดึกคืนนั้น ลู่หยางพาทหารหลายสิบนายไปจับกุมตัวอู๋ซานกับภรรยา อีกฝ่ายมีสีหน้าตกใจมากเมื่อรู้ว่าภรรยาสั่งสังหารมารดาของตน อู๋ซานไม่อยากจะเชื่อว่าสตรีที่มีภาพลักษณ์เรียบร้อย ดูไม่มีพิษมีภัยเช่นฮุ่ยเอ๋อร์จะกล้าทำเรื่องเช่นนี้" เจ้าทำเช่นนั้นกับท่านแม่ของข้าได้อย่างไร " เขาตำหนิภรรยาเสียงดังลั่นขณะถูกจับกุมตัวฮุ่ยเอ๋อร์สะดุ้งด้วยตกใจ ใบหน้าอาบนองไปด้วยหยาดน้ำตา " ท่านพี่ ข้าไม่ได้ตั้งใจ

  • สวมรอยแค้นแทนคุณหนูผู้อาภัพ   ตอนที่ 23.1 ผู้ร้าย

    แม้เซี่ยหรงเจี๋ยจะถูกประหารไปแล้ว ทว่าการสืบสวนเรื่องฉ้อราษฎร์บังหลวงยังไม่จบลง ราวกับเหตุการณ์ครั้งนี้นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงระบบครั้งใหญ่ มีขุนนางหลายคนต้องโทษ บางคนถูกประหาร บางคนถูกเนรเทศไปใช้แรงงานที่เหมืองหินอันห่างไกล" จะทำเช่นไรดี " อู๋ซานเดินวนไปวนมา ท่าทางดูกลัดกลุ้มใจไม่น้อยสาเหตุที่ทำให้เขาเป็นเช่นนี้เพราะเขื่อนที่เขารับผิดชอบมีการโก่งราคาค่าวัสดุก่อสร้าง โดยที่เขารับสินบนเหล่านั้นมา ทั้งยังแสร้งทำเป็นไม่เห็น ยามเห็นพวกคนงานใช้วัสดุไม่ได้คุณภาพตามแบบแผนที่วางไว้เพราะเขาเคยยากจนมาก่อน จึงเกิดความโลภยามเห็นหีบใส่เงินมากมายมาวางไว้ตรงหน้า ไม่ทันยั้งคิดว่าอาจเดือดร้อนเพราะมันก็เป็นได้" ท่านพี่ เป็นอะไรไปเจ้าคะ " ภรรยาของอู๋ซานเดินเข้ามาในห้องทำงานของสามี เพื่อนำของว่างและน้ำชามาเติมให้เขา" ฮุ่ยเอ๋อร์ " ครั้นเห็นภรรยาท้องแก่เดินข้ามธรณีประตูเดินเข้ามา ชายหนุ่มก็รีบเข้าไปประคองอีกฝ่ายทันที " เหตุใดเจ้าไม่ปล่อยให้พวกคนรับใช้ทำเล่า จะเดินถือของหนักเช่นนี้มาเองทำไม "หญิงสาวฉีกยิ้มสดใส " ไม่เจ้าค่ะ ข้าอยากมาดูแลท่านเองเสีย

  • สวมรอยแค้นแทนคุณหนูผู้อาภัพ   ตอนที่ 22.2 พ่อของลูก

    " แต่นั้นลูกข้านะ " น้ำเสียงทุ้มพูดอย่างโกรธจัด" เขาก็เป็นลูกของข้าเช่นกัน " หมู่ตานเถียงกลับ" ถ้าเจ้าไม่ยอม เช่นนั้นข้าป่าวประกาศให้ทุกคนรู้ว่าเจ้าสวมรอยมาเป็นนาง " เขาข่มขู่หมู่ตานไม่ทันได้ตอบโต้กลับไป จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาว่า " เสี่ยวหยวน เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่ "ทั้งสองคนหันหน้าไปมองผู้มาใหม่ คนที่ดูตกตะลึงเห็นจะเป็นชายผู้นั้น ส่วนหมู่ตานมีสีหน้าเรียบเฉยราวกับว่าคุ้นชินกับการเจอลู่หยางไปแล้ว" พี่รอง ท่านรู้จักนางงั้นหรือ " ลู่หยวนถามผู้เป็นพี่ชายลู่หยางพยักหน้า " นางเป็นของข้าเอง "" คนของท่าน " ลู่หยวนรู้สึกหนักอึ้งในใจยิ่งกว่าเดิม เมื่อรู้ว่าสตรีสองหน้าผู้นี้เป็นว่าที่พี่สะใภ้ของตน " แต่นางสวมรอยเป็นคนอื่นนะ ท่าน...."" เรื่องนั้นข้ารู้อยู่แล้ว " ลู่หยางพูดแทรกขึ้น" หมายความว่าท่านร่วมมือกับนางงั้นหรือ "" ก็ไม่เชิงหรอก ข้าแค่มีหน้าที่เก็บกวาดให้นางก็เท่านั้น " ลู่หยางพูดด้วยรอยยิ้ม ยามเผลอสบตากับสตรีที่ยืนเงียบอยู่" เช่นนั้นลูกของข้า " ลู่หยวนก้มหน้าอย่างคิดไม่ต

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status