ตอนที่ 3.1 อุปสรรคต้องถูกกำจัด

สองวันผ่านไป หมู่ตานกลับมาใช้ชีวิตตามเดิม นางตื่นตั้งแต่ยามอิ๋นเพื่อลุกมาเตรียมอาหารให้แม่สามี ทำงานบ้านทุกอย่างเสร็จสรรพก็ได้เวลาออกไปหาบน้ำมาใส่โอ่งจนเต็มทั้งห้าใบ ก่อนออกไปรับจ้างซักผ้าที่จวนของขุนนางท้องถิ่น

นางทำเช่นนี้ทุกวันโดยไม่เหน็ดเหนื่อย มืออ่อนนุ่มของสตรีเป็นเช่นไรนางไม่เคยได้สัมผัส เพราะพอก้มมองมือของตนเองกลับพบแต่ความหยาบกร้าน แต่ก็นับว่าเป็นความภูมิใจที่นางใช้มือคู่นี้เลี้ยงดูตนเอง และใช้มันหาเงินส่งเสียผู้อื่นได้

หมู่ตานกลับมาที่เรือนในยามโหย่ว เพื่อมาเตรียมอาหารเย็นให้แม่สามี วันนี้ฮูหยินของนายอำเภอท่านใจดีมอบไก่ดำมาให้นางตัวหนึ่ง แม้เป็นของล้ำค่าแต่อีกฝ่ายกลับไม่ตระหนี่ แบ่งให้นางมาตุ๋นกินเย็นนี้

" ท่านแม่ วันนี้ข้าได้ไก่ดำมาตัวหนึ่ง สวี่ฮูหยินมอบให้ข้ามา ท่านดูสิเจ้าคะ " หมู่ตานยกไก่ตัวนั้นให้แม่สามีดู

หญิงชราคลี่ยิ้มจางๆ เมื่อเห็นสีหน้าสดใสของลูกสะใภ้ วันก่อนนางสังเกตเห็นสีหน้าและแววตาของหมู่ตานไม่ค่อยสู้ดีนัก เดาว่าคงทุกข์ใจเกี่ยวกับเรื่องบุตรชายนาง

เดิมทีนางไม่เห็นด้วยกับการรับหมู่ตานมาเป็นลูกสะใภ้ เพราะอีกฝ่ายเป็นคนไร้หัวนอนปลายเท้า ไม่รู้ที่มาที่ไปที่แน่ชัด แต่แล้วนางก็พ่ายแพ้ให้แก่ความดีของอีกฝ่าย

หมู่ตานเป็นคนที่ขยันขันแข็งและรักครอบครัวมาก ตนเองอดได้แต่คนในครอบครัวต้องอิ่ม เงินทุกตำลึงที่หมู่ตานหามาได้ล้วนมอบให้อู๋ซานนำไปใช้จ่าย โดยเหลือให้ตนเองใช้ไม่ถึงสองอีแปะ

ความดีของลูกสะใภ้ทำหญิงชรารู้สึกซาบซึ้งใจจนไม่อาจกลั่นกรองมาเป็นคำพูดได้ รู้เพียงว่าหากไม่มีหมู่ตาน ชีวิตของบุตรชายนางคงมาไม่ได้ไกลถึงเพียงนี้แน่

" แม่กินนิดเดียวพอ ที่เหลือเจ้าเก็บไว้กินเถิด " น้ำเสียงแหบแห้งพูดขึ้น เมื่อเห็นลูกสะใภ้กำลังใช้มีดสับไก่เป็นชิ้นๆ

" ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ท่านแม่ต้องกินเยอะๆ ท่านจะได้แข็งแรงๆ อยู่กับข้าไปอีกนานๆ "

เพราะนางไม่เคยได้สัมผัสกับความอบอุ่น และไม่รู้ด้วยว่าการมีบิดามารดาเป็นเช่นไร พอเข้ามาอยู่ในเรือนสกุลอู๋ ได้รับความใส่ใจและความเอ็นดูจากฮูหยินผู้เฒ่า มันจึงทำให้นางเกิดความผูกพันกับอีกฝ่าย และมองหญิงชราผู้นี้เป็นมารดาของตนเองไปแล้ว

ใช้เวลาตุ๋นไก่ประมาณครึ่งชั่วยาม ในที่สุดเนื้อไก่ก็เปื่อยได้ที่ หมู่ตานลงมือตักข้าวใส่ถ้วย จากนั้นก็นำหม้อหินสีดำมาวางไว้ตรงกลางโต๊ะ นางตักเนื้อไก่ส่วนที่อร่อยที่สุดให้แม่สามี

" พอแล้วๆ เจ้าก็กินบ้างเถิด " หญิงชรารีบห้ามคนที่ตักอาหารใส่ถ้วยให้นางจนเกือบล้นขอบถ้วย

หมู่ตานยิ้ม " กินเยอะๆ นะเจ้าคะ "

หญิงสาวลงมือตักส่วนของตนเองบ้าง ระหว่างที่ทั้งสองกำลังนั่งทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยและพูดคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่นั้น สายลมเย็นก็พัดผ่านเข้ามาให้เรือนหลังเก่า ต้นไม้สั่นไหวรุนแรงจนใบไม้ร่วงหล่น คาดว่าพายุใหญ่น่าจะมาเยือนในอีกไม่ช้านี้

หลังทานอาหารเสร็จหมู่ตายก็รีบเก็บล้างภาชนะ และปิดประตูหน้าต่างทุกบาน เพราะกลัวเม็ดฝนจะสาดเข้ามาภายใน ค่ำคืนนี้น่าจะเป็นค่ำคืนที่แสนยาวนานของนางอีกคืนหนึ่ง เพราะต้องคอยรองน้ำฝนที่หยดลงมาจากหลังคาที่ผุพัง

ยามห้าย

พายุฝนโหมกระหน่ำรุนแรงจนบ้านทั้งหลังสั่นคลอน หมู่ตานหาภาชนะมารองน้ำฝนที่หยดลงมาจากหลังคา ตั้งใจว่าหากหาเงินได้จะรีบเปลี่ยนหลังคาผุพังก่อนเป็นอันดับแรก เพื่อให้ตนกับแม่สามีได้นอนหลับสบายมากขึ้น

ก่อนหน้านี้หญิงชราจะออกมาช่วยนาง แต่นางกลับห้ามไม่ให้ออกมาจากห้อง ด้วยเกรงว่าหากถูกลมฝนอีกฝ่ายจะป่วยไข้อีก

ในขณะที่กำลังจดจ่ออยู่กับการเก็บกวาด ใบหูพลันได้ยินเหมือนเสียงใครสักคนพูดคุยกัน แม้เป็นเสียงที่เบา แต่หมู่ตานกลับได้ยินชัดเจน

มือเรียวค่อยๆ แง้มหน้าต่างออกไปมองข้างนอก ตรงจุดที่ได้ยินเหมือนคนคุยกัน หัวใจเต้นกระหน่ำแข่งกับสายฝน ความรู้สึกหวาดกลัวเกาะกินในใจ พยายามข่มใจคิดว่าตนหูฝาดไปเอง

ทว่าโชคกลับไม่เข้าข้างนางเอาเสียเลย เมื่อจู่ๆ บานประตูเก่าทรุดโทรมถูกฝ่าเท้าของใครบางคนถีบจนกระเด็น ร่างเล็กสะดุ้งด้วยความตกใจ สายตามองไปที่ชายฉกรรจ์สามคน คนพวกนั้นแสยะยิ้มมุมปาก แววตาประกายไปด้วยความมาดร้าย