ตอน 5-1 : มะลิ

ตอน 5-1 :

มะลิ

(เนื้อหาช่วงปลายตอน : ผ่านไป 15 วันจากตอนที่ 1)

ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่ง มีเด็กน้อยนามว่า ‘มะลิ’

ตั้งแต่เธอจำความได้ เธอก็อยู่ที่นี่มาโดยตลอด ไม่เคยรู้ว่าพ่อแม่คือใคร

ในวันหยุดเด็กหลายคนรอญาติ หรือรอผู้ใจบุญมาเยี่ยม บางคนก็วิ่งเล่น บ้างก็พูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน แต่มะลิเด็กน้อยผู้ใฝ่รู้กลับเลือกนั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ ในห้องสมุดตามลำพัง เธอเชื่อว่าความรู้คือ ‘พลัง’ ที่จะพาเธอไปสู่ชีวิตที่ดีกว่านี้ได้ หนังสือจึงกลายเป็นเพื่อนที่เธออยู่ด้วยกันมากที่สุด

มะลิเป็นเด็กสาวที่กระหายการเรียนรู้ เธอเรียนรู้ได้เร็ว รู้จักคิดเป็นระบบ และจดจำสิ่งต่าง ๆ ได้แม่นยำกว่าเด็กในรุ่นราวคราวเดียวกัน

ในยามค่ำคืนที่ทุกคนต่างหลับใหล มะลิมักจะแอบอ่านหนังสือด้วยแสงจากไฟฉายอยู่บ่อยครั้ง จนครูประจำบ้านต้องเตือนให้เข้านอน

ความพยายามทุ่มเทอย่างหนักของมะลิ ทำให้ผลการเรียนของเธอโดดเด่นกว่าเพื่อนร่วมรุ่นเสมอ เธอมักจะได้รับทุนการศึกษาเรียนดีมาโดยตลอด ตั้งแต่ระดับประถมจนถึงมหาวิทยาลัย มะลิจึงไม่เคยมีปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายในการศึกษาเลย

แม้มะลิจะเก่งกาจเพียงใด คำว่า ‘เหนือฟ้า ยังมีฟ้า’ ยังเป็นความจริงของโลกนี้เสมอ

ในการสอบแข่งขัน สอบวัดระดับ หรือแม้กระทั่งการสอบเข้าเรียน

มะลิมักจะได้อันดับต้น ๆ แต่ทุกครั้งจะมีชื่อหนึ่งที่มีอันดับสูงกว่าเธอเสมอ

"พิกุล ศรีอาภรณ์"

แม้มะลิจะไม่เคยเจอพิกุล แต่เธอจำชื่อได้ขึ้นใจเพราะไม่ว่ามะลิจะตั้งใจพยายาม แค่ไหน มะลิก็ไม่เคยอยู่สูงกว่าพิกุลแม้แต่ครั้งเดียว หากมะลิได้ที่สามพิกุลจะได้ที่สอง หากมะลิได้ที่สองพิกุลจะได้ที่หนึ่ง เป็นแบบนี้เสมอมา

นับจากนั้นมะลิมองว่าพิกุลคือคนที่ต้องก้าวข้ามไปให้ได้ แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไรพิกุลก็จะนำหน้าเสมอ ราวกับว่าพิกุลคือกำแพงสูงใหญ่ตั้งตระหง่านที่มะลิไม่สามารถข้ามผ่านไปได้

หลายปีต่อมา หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย มะลิเข้าทำงานที่บริษัท ศิลา เทกซ์ไทล์ เอ็กซ์พอร์ต

เธอพยายามทำงานทุกอย่างเต็มที่ ไม่เกี่ยงงาน หนักเอาเบาสู้ ไม่ปฏิเสธความรับผิดชอบ และพร้อมเรียนรู้ทุกเรื่องที่ได้รับมอบหมาย

ความขยันหมั่นเพียรและผลงานอันเป็นที่โดดเด่นได้เข้าถึงหูของ ธาดา อัคนีวิจิตร เขาจึงชวนมะลิทำงานในตำแหน่งเลขานุการ เนื่องจากประทับใจในความตั้งใจและยิ่งรู้ว่าเธอเป็นเด็กกำพร้าที่พยายามถีบตัวเองขึ้นมา เขายิ่งประทับใจขึ้นไปอีก

มะลิตอบรับข้อเสนอนี้ด้วยความยินดี เธอตั้งใจว่าจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด และจะหาทางตอบแทนธาดาเมื่อมีโอกาส

วันที่ได้รับการแต่งตั้ง มะลิมองป้ายชื่อบนโต๊ะทำงานของตัวเอง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ

สำหรับเด็กกำพร้าคนหนึ่ง...

นี่คือความสำเร็จที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยสองมือของตัวเอง

...

วันหนึ่งธาดามอบหมายให้มะลิเตรียมเอกสารสำหรับการประชุมควบรวมกิจการกับบริษัทคู่ค้า

เธอตรวจทานเอกสารทุกหน้าอย่างละเอียด ไล่ดูรายชื่อผู้เข้าร่วมประชุมทีละคน เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่เกิดข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย

จนกระทั่งสายตาของเธอหยุดอยู่ที่ชื่อหนึ่ง

"พิกุล ศรีอาภรณ์"

มะลิอ้าปากค้าง เธอตื่นเต้นมากจนแทบระงับอาการไม่อยู่

ผู้หญิงที่เธอเห็นเพียงชื่อบนกระดาษมาตลอดหลายปี… คนที่เธอพยายามก้าวข้ามมาทั้งชีวิต…

มะลิกำลังจะได้พบตัวจริงเป็นครั้งแรก

—------

วันประชุมคณะผู้บริหารของบริษัท ศิลา เทกซ์ไทล์ เอ็กซ์พอร์ต เดินทางมายังบริษัท บุปผา แฟชั่น แอนด์ ดีไซน์ ตามเวลานัดหมาย

มะลิเดินตามหลังธาดาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ เธอคอยติดต่อประสานงานกับเจ้าหน้าที่ของบริษัทบุปผาตามหน้าที่

เมื่อมาถึงห้องประชุม มีหญิงสาวสองคนเดินเข้ามาต้อนรับทีมงานบริษัท ศิลาเทกซ์ไทล์ เอ็กซ์พอร์ต

คนหนึ่งคือเจ้าของบริษัท “พิมมาลา อุบลสารภี”

ส่วนอีกคนหนึ่งคือเลขานุการของพิมมาลา “พิกุล ศรีอาภรณ์”

มะลิตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ นี่เป็นครั้งแรกที่มะลิได้เจอกำแพงที่เธอต้องการก้าวข้ามมาตลอด

ในสายตาของมะลิ พิกุลไม่ได้โดดเด่นเพราะความสวยหรือการแต่งตัว หากแต่เป็นความสุขุม ความมั่นใจ ความสุภาพ และความอ่อนโยนที่มีต่อทุกคน

เธอกล่าวทักทายคณะทำงานของศิลาด้วยรอยยิ้ม ไม่ว่าจะเป็นระดับผู้บริหาร หรือพนักงานระดับปฏิบัติการ เธอทักทาย ยิ้มแย้มให้เกียรติอย่างเท่าเทียมกัน — แม้แต่มะลิเองก็ยังได้รับเกียรตินั้น

มะลิมองพิกุลด้วยความประทับใจ แม้ตลอดมาเธอมองพิกุลเป็นคู่แข่ง แต่การมาพบตัวจริงในวันนี้ มะลิกลับอดชื่นชมไม่ได้

“ดูดีจังเลย…” มะลิพึมพำโดยไม่รู้ตัว โดยมองพิกุลอย่างไม่วางตา

…

เมื่อการประชุมเริ่มต้น

หลังพิมมาลากล่าวเปิดการประชุม เธอพยักหน้าไปทางเลขาสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

พิกุลลุกขึ้นยืนนำเสนอข้อมูลบริษัทแทนเจ้านายในทันที น้ำเสียงหนักแน่น มั่นใจ แต่สุภาพ และเรียบเรียงข้อมูลเป็นระบบเข้าใจง่าย

ทุกคำถามที่เกิดขึ้นพิกุลสามารถตอบได้อย่างทันทีทันใด โดยไม่จำเป็นต้องเปิดเอกสารอ้างอิง

หลายคนในห้องพยักหน้าตามคำอธิบายของพิกุล แม้แต่ธาดาก็ยังมองเลขาสาวของบริษัทคู่ค้าด้วยสายตาชื่นชม

สิ่งนี้ทำให้มะลิรู้สึกจุกอก…

เมื่อถึงเวลาที่มะลิต้องนำเสนอ บรรยากาศกลับต่างจากเมื่อครู่ ทุกคนแค่เปิดเอกสารตามหน้าที่ ไม่มีใครถามคำถามเหมือนกับตอนที่พิกุลนำเสนอ

การนำเสนอที่เธอพากเพียรเตรียมมาหลายวัน กับมีแค่ความจืดชืด จนแทบไม่มีใครสนใจ

แต่สิ่งที่ทำให้มะลิแปลกใจ คือพิมมาลาและพิกุลยังคงฟังการนำเสนอของเธออย่างตั้งใจ และให้เกียรติ ไม่มีท่าทีดูเบื่อหน่ายแม้แต่น้อย

นั่นควรทำให้เธอรู้สึกดี…

แต่กลับกัน… ความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจของมะลิอย่างเงียบงัน

…

เมื่อธาดาเริ่มเสนอแนวคิดเรื่องการควบรวมกิจการ

พิกุลและพิมมาลารับเอกสารงบการเงินมาพิจารณา ทั้งสองคนปรึกษากันครู่หนึ่ง ก่อนที่พิกุลจะยกมือขึ้น

“ขออนุญาตค่ะ… พิกุลพบความผิดปกติบางอย่างในงบการเงินชุดนี้ค่ะ”

บรรยากาศในห้องประชุมพลันเงียบลง สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่พิกุลอีกครั้ง

พิกุลค่อย ๆ ไล่เรียงตัวเลข เชื่อมโยงข้อมูลจากหลายหน้า และอธิบายเป็นลำดับ ยิ่งอธิบาย ทุกคนก็ยิ่งเห็นช่องโหว่ของงบการเงินชัดเจนขึ้น

รายงานที่มะลิและมาวินช่วยกันตรวจสอบและปรับแก้อยู่นานหลายวัน กลับถูกมองเห็นข้อบกพร่องที่ปกปิดไว้ภายในเวลาเพียงไม่กี่นาที

มะลิกำแฟ้มเอกสารในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ความเจ็บใจค่อย ๆ เกาะกินหัวใจของมะลิทีละน้อย

…

หลังการประชุมสิ้นสุดลง

มะลิรู้ทันทีว่า ต่อให้พยายามอีกกี่ปี เธอก็คงไม่มีวันยืนอยู่ในจุดเดียวกับพิกุลได้

ยิ่งไปกว่านั้น ธาดา… เจ้านายที่เธอเคารพและภักดี

กลับต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียหน้า เพราะข้อบกพร่องในรายงานที่เธอมีส่วนรับผิดชอบ

ถ้าฉันเก่งกว่านี้…

ถ้าฉันฉลาดกว่านี้…

คุณธาดาคงไม่ต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้

ตั้งแต่วินาทีนั้น มะลิก็ไม่อาจมองพิกุลเหมือนเดิมได้อีก

และในใจลึก ๆ เธอก็เริ่มคิดว่า… สักวันหนึ่ง เธอจะต้องอยู่เหนือผู้หญิงคนนั้นให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

และแล้ว… วันนั้นก็มาถึง

วันที่พิกุลต้องแยกกับพิมมาลา

ชะตาชีวิตของหญิงสาวทั้งสองคน

จะต้องเปลี่ยนไปตลอดกาล

—-------------------------