ตอนที่ 10-2 : ค่ำคืนแห่งคำสัญญา

ตอนที่ 10-2 : ค่ำคืนแห่งคำสัญญา

ธาดามองไปยังผิวหนังของพิมมาลา ก่อนจะหยิบขึ้นมา

เขาลูบปลายนิ้วผ่านรอยผ่าตามแนวกระดูกสันหลังเบา ๆ

ธาดานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มสอดขาของเขาเข้าไปในขาของหญิงสาว

“ถ้าเป็นไปได้พ่อไม่ได้อยากทำแบบนี้หรอก”

มาวินที่มองดูธาดากล่าวด้วยท่าทีตื่นตระหนก

“พ่อจะทำอะไร”

ธาดากล่าวเสียงเรียบ

“ฉันจะทำในสิ่งที่ต้องทำ…”

“เพื่อบริษัท เพื่อแก… ”

“ฉันจะสวมพิมมาลาเพื่อควบคุมเธอจากข้างใน”

มาวินขมวดคิ้ว

“หมายถึงพ่อจะกลายเป็นพิมมาลา แบบมะลิเหรอ”

“ไม่ฉันไม่ได้ ‘ผสาน’ แบบมะลิ สิ่งที่ฉันทำมันต่างกัน” ธาดาตอบเสียงเรียบ พร้อมหันไปพยักหน้าให้โจ

โจมองไปยังมาวินก่อนที่จะอธิบาย

“กรณีของมะลิเรียกว่า ‘การผสาน’ เป็นการรวมร่างกายและวิญญาณของมะลิและพิกุลเข้าด้วยกันโดยแยกจากกันไม่ได้อีก ทำให้มะลิสามารถใช้งานร่างกาย นิสัย และความสามารถของพิกุลได้สมบูรณ์แบบ โดยพิกุลเป็นรถที่มีมะลิเป็นคนควบคุมทุกอย่างอยู่ข้างใน”

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ

“แต่กรณีของธาดาเรียกว่า ‘การแทรกซึม’ เป็นการเข้าไปอาศัยอยู่ในร่างของพิมมาลาเพื่อคอยชี้นำและเปลี่ยนจิตใต้สำนึกของเธอ”

“พิมมาลาจะใช้ชีวิตตามปกติ เป็นตัวของตัวเอง แต่จะมีธาดาค่อย ๆ ปรับแต่งความคิดทีละนิด จนเมื่อทุกอย่างเสร็จสมบูรณ์ เขาก็จะแยกตัวออกมา เปรียบเสมือนพิมมาลาเป็นรถที่แล่นได้ด้วยตัวเอง แต่มีธาดาคอยปรับแต่งการทำงานของระบบอยู่ภายใน”

โจเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ

“แต่ในการแทรกซึมความคิดของพิมมาลาแต่ละครั้ง จิตใต้สำนึกของพิมมาลา อาจจะเกิดการต่อต้าน ซึ่งจะแสดงออกมาเป็นอาการปวดหัว มากหรือน้อยตามแรงต่อต้านของจิตใต้สำนึก”

“เมื่อใดที่อาการปวดหัวหายไป นั่นหมายความว่าความคิดที่ถูกปลูกฝังได้หลอมรวมเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของจิตใต้สำนึก พิมมาลาจะรู้สึกว่าความคิดนั้นเกิดขึ้นจากความตั้งใจของเธอเอง โดยไม่มีวันรู้ว่ามันเคยถูกเปลี่ยนแปลงมาก่อน และไม่สามารถย้อนกลับได้อีก”

เสียงหวานใสของพิมมาลาเอ่ยขึ้นมา

“พ่อจะทำให้พิมมาลายอมรับการควบรวมบริษัท… และยอมแต่งงานกับแก”

ในระหว่างที่โจกำลังอธิบาย ธาดาได้สวมผิวหนังของพิมมาลาเสร็จแล้ว

มาวินมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างตะลึงงัน

แม้ใบหน้า รูปร่าง และน้ำเสียงจะเป็นพิมมาลาทุกกระเบียดนิ้ว แต่สายตา ท่าทางยังคงเป็นธาดาไม่ผิดเพี้ยน

เขานิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย

“พ่อ... มีความเสี่ยงไหม”

ธาดามองลูกชาย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหวานใสของพิมมาลา

“ทุกครั้งที่ฉันปรับเปลี่ยนจิตใต้สำนึกของพิมมาลา ฉันจะเสียอายุขัยสามวัน”

“และทุกวันที่ฉันอาศัยอยู่ในร่างของเธอ ฉันจะเสียอายุขัยอีกห้าวัน”

มาวินเบิกตากว้าง

“ถ้าอย่างนั้น...”

ธาดาพูดต่อทันที ราวกับรู้ว่าลูกชายกำลังจะถามอะไร

หากพ่อสิ้นอายุขัยขณะอยู่ในร่างของพิมมาลา หรือแยกตัวออกมาก่อนที่ทุกอย่างจะสำเร็จ ความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดจะหายไป”

“ทุกอย่างจะกลับคืนสู่สภาพเดิม... ราวกับไม่เคยมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น ”

มาวินกำหมัดแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

“แบบนี้มันเสี่ยงเกินไปนะพ่อ”

ธาดานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนยกยิ้มบาง ๆ

“ฉันไม่ยอมให้บริษัทล้ม”

“เพื่อพนักงาน... เพื่อแก...”

เขาหยุด ก่อนกล่าวประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“และเพื่อตัวฉันเอง”

“ถ้าต้องแลกอายุขัย เพื่อรักษาทุกอย่างเอาไว้... ฉันยอม”

“เอาล่ะ… ไปกันเถอะ” ธาดากล่าวตัดบท

————

ทางเดินยาวสว่างไสวด้วยแสงเหลืองนวล พื้นปูด้วยพรมแดงเรียบหรู

ชายหญิงสี่คนเดินตามทางอย่างพร้อมเพรียง พวกเขาเดินอย่างเงียบงัน ไม่มีใครพูดอะไรแม้แต่คำเดียว

ไม่นานนักพวกเขาก็ถึงปลายทาง คือลานจอดรถ

มะลิเดินไปยังรถยุโรปคันเดิม ก่อนเปิดประตูเข้าไปนั่งตรงเบาะคนขับเช่นเคย

ธาดาในร่างพิมมาลาเปิดประตูหลัง ก่อนก้าวขึ้นไปนั่ง

“ฉันพร้อมแล้ว” ธาดาเอ่ยด้วยเสียงของพิมมาลา

ทุกสายตาจับจ้องไปยังหญิงสาวตรงหน้า ไม่มีใครละสายตาแม้แต่วินาทีเดียว

โจยกปืนขึ้น เขาสูดหายใจหนึ่งจังหวะ ก่อนเหนี่ยวไกไปยังร่างพิมมาลาโดยไม่ลังเล

ลำแสงสีเหลืองพุ่งออกจากปลายกระบอกปืน ก่อนกระทบร่างหญิงสาว

เปลือกตาของเธอค่อย ๆ ปิดลง ก่อนที่ร่างนั้นจะเอนพิงเบาะแล้วหมดสติไป

มะลิมองไปทางมาวิน

“ไปก่อนนะคะ… มะลิจะดูแลคุณธาดาอย่างดีค่ะ”

“อืม… ฝากด้วยนะ” มาวินตอบเบา ๆ แม้น้ำเสียงของเขาจะดูปกติ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความกังวล

“ค่ะ”

มะลิดันแว่นเล็กน้อย ก่อนจะสตาร์ทรถและขับออกจากคฤหาสน์ไปทันที

ไม่นานนัก รถก็แล่นออกไปยังถนนหลวง

มะลิขับรถด้วยความเร็วสูง ระหว่างทางเธอมองธาดาในร่างพิมมาลาที่หลับสนิทผ่านกระจกมองหลัง — เธอยังคงหลับนิ่งไม่ไหวติงแม้แต่นิดเดียว

“อืม…” พิมมาลาครางในลำคอเบา ๆ

มะลิกำพวงมาลัยแน่นขึ้นเล็กน้อย

“ฉันจะปกป้องคุณธาดาเอง” มะลิเอ่ยกับตัวเองด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ในห้วงแห่งจิตลึก ๆ …

กลับมีเสียงหนึ่งพูดออกมาอย่างแผ่วเบา — เบายิ่งกว่าเสียงกระซิบจนมะลิไม่มีทางจะได้ยิน

‘ฉันจะปกป้องพิมเอง’

แล้วทุกอย่างก็กลับสู่ความเงียบ ราวกับเสียงนั้นไม่เคยดังขึ้นเลย

—

มะลิขับรถมาถึงบ้านของพิมมาลา เธอเลี้ยวรถเข้าจอดยังลานจอดรถด้วยความชำนาญ

เธอบิดกุญแจดับเครื่อง เสียงเครื่องยนต์ที่เคยคำรามค่อย ๆ เงียบสนิทลง

มะลิหันมองหญิงสาวที่นอนอยู่บนเบาะหลัง เธอยังคงหลับสนิท พร้อมเสียงกรนอย่างแผ่วเบาเป็นจังหวะ

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏที่มุมปากของมะลิ ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือลูบหัวพิมมาลาอย่างอ่อนโยน จากนั้นเธอเรียกหญิงสาวเบา ๆ

“พิม… พิม… พิม ตื่นได้แล้ว… ถึงบ้านแล้ว”

เสียงแผ่วเบาดังขึ้นจากลำคอของพิมมาลา

“อีมมม… ถึงบ้านแล้วเหรอ” เปลือกตาค่อย ๆ เปิดขึ้นช้า ๆ

ทันทีที่เธอเห็นพิกุลอยู่ตรงหน้า พิมมาลาสะดุ้งตกใจเล็กน้อย ก่อนรีบโผกอดแขนของพิกุลไว้แน่น

เธอพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

“พิกุล… พิกุล… พิมดีใจจัง…”

“พิม… พิม… พิมฝันว่าพิกุลเอาปืนมายิงพิม”

น้ำตาค่อย ๆ เอ่อล้น อาบสองแก้มของหญิงสาวที่กำลังหวาดกลัว

“พิมกลัวมากเลย…”

“กลัว… พิมกลัวพิกุลทำร้ายพิม”

“แต่พิมดีใจนะ… ที่พิกุลคนเดิมยังอยู่กับพิม…”

มะลิสะดุ้งเล็กน้อยกับคำพูดของพิมมาลา

เธอกอดแขนพิกุลแน่นยิ่งขึ้น ก่อนเงยหน้ามองพิกุล

“พิมเชื่อนะ.. ”

“ว่าคุณแม่นมของพิม…ไม่มีทางทำร้ายพิมเด็ดขาด”

ทันใดนั้น

“โอ้ยยย!” พิมมาลาร้องลั่น ยกมือขึ้นมากุมขมับ

อาการปวดหัวแล่นเข้ามาอย่างรุนแรง ราวกับว่ามีใครเอามือบีบศีรษะอย่างรุนแรง

เพียงไม่กี่อึดใจ…

พิมมาลาก็หายจากอาการปวดหัว เธอค่อย ๆ คลายมือที่กุมขมับลง สีหน้าที่หวาดกลัวกลับมาเรียบเฉย ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกกลายเป็นดวงตาที่เหม่อลอยว่างเปล่า ไร้ซึ่งแววตา

“เข้าบ้านกันเถอะพิกุล…”

“พิมเหนื่อยมากเลย พิมอยากพักผ่อน”

มะลิเฝ้ามองการเปลี่ยนแปลงของพิมมาลาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนดันแว่นขึ้นเล็กน้อย

ความทรงจำของพิมมาลาเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่พิกุลใช้ปืนยิงเธอถูกลบหายไปจนหมด ราวกับเหตุการณ์ทั้งหมดไม่เคยเกิดขึ้น เหลือไว้เพียงความทรงจำว่าหลังเลิกงาน พิกุลขับรถพาเธอกลับบ้านตามปกติ ทั้งหมดนี้เป็นผลจากการแทรกซึมของธาดาที่อยู่ภายในร่างของพิมมาลา

แววตาของพิมมาลากลับมาเป็นปกติ เธอเปิดประตูลงจากรถ แล้วเข้าไปในบ้านด้วยท่าทางแสนเริงร่า โดยมีพิกุลเดินตามหลังไปไม่ห่าง

เธอหันหลังกลับมาหาพิกุลพร้อมยิ้มกว้าง

“เห้อออออ…”

“เหนื่อยจัง พรุ่งนี้ขอนอนตื่นสายหน่อยนะคะ… คุณแม่นม”

พิกุลยิ้มอย่างอ่อนโยน

“ถ้ากล้าตื่นสายก็ลองดูสิ เดี๋ยวพิกุลจะไปลากลงจากเตียงเอง”

พิมมาลาตอบด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า

“ไม่กล้าตื่นสายแล้วค่ะ… คุณแม่นมขา”

“จ้าาา… ยัยเด็กดื้อ”

พิกุลหัวเราะเบา ๆ พร้อมลูบหัวพิมมาลาอย่างเอ็นดู

สองสาวหยอกตลอดทางระหว่างเดินเข้าบ้าน ด้วยเสียงหัวเราะและเสียงแซวกันตามปกติ

พิมมาลาเงียบไปครู่หนึ่ง

“พิกุล…”

มะลิมองพิมมาลาด้วยความสงสัย

“มีอะไรเหรอพิม”

เจ้านายสาวหน้าแดงเล็กน้อย

“เอ่อ… พิมขอบคุณนะที่พิกุลอยู่ข้างพิมมาตลอด… ขอบคุณที่ไม่เคยทิ้งพิมไปไหน”

พิมมาลามองพิกุลด้วยแววตาซาบซึ้ง

“แล้วก็… ขอบคุณที่พิกุลไม่เคยทำร้ายพิม”

ทันทีที่พูดจบ เธอโผกอดพิกุลในทันที

พิกุลตกใจเล็กน้อยก่อนที่จะยกมือโอบกอดตอบ ก่อนที่ร่างกายของเธอจะตอบหญิงสาวโดยอัตโนมัติ

“พิกุลสัญญา…”

“พิกุลจะไม่ทิ้งพิมไปไหน… ”

เธอหยุดไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“พิกุลจะดูแลพิมตลอดไป… พิกุลสัญญา”

พิมมาลากอดพิกุลแน่นขึ้นเป็นการขอบคุณ แต่มะลิกลับกัดฟันแน่น เพราะทุกถ้อยคำที่เธอเพิ่งพูดออกไป ล้วนเป็นคำสัญญาที่ออกมาจากร่างของพิกุลที่เธอกำลังควบคุมอยู่

ทั้งสองกอดกันอยู่นาน ก่อนจะแยกย้ายกลับห้องของตัวเอง

“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ… คุณแม่นม”

พิมมาลาหันมายิ้มแหย่เป็นครั้งสุดท้าย

พิกุลยิ้มตอบอย่างอบอุ่น

“จ้า… ยัยลูกสาวตัวแสบ ฝันดีค่ะ”

พิมมาลายิ้มกว้าง ก่อนเดินเข้าห้องของตัวเองและปิดประตูลงเบา ๆ

พิกุลยืนมองประตูบานนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ กัดฟันแน่น แล้วเดินกลับไปยังห้องของตัวเอง

หยดน้ำตาใส ๆ ค่อย ๆ เอ่อคลออยู่ที่ขอบตา โดยที่มะลิเองไม่ทันรู้ตัว