ตอนที่ 9-3 : วันแรกในร่างใหม่

ตอนที่ 9-3 : วันแรกในร่างใหม่

12.00 น.

หลังประชุมเสร็จ พิมมาลาชวนพิกุลมากินส้มตำไก่ย่างร้านประจำใกล้บริษัท

พิมมาลาตักไก่ย่างให้พิกุล “น่องไก่ของโปรดของพิกุลค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ” มะลิมองอาหารตรงหน้าเงียบ ๆ

ปกติเธอเป็นคนชอบทานอะไรที่อิ่มท้องอย่างข้าวหรือก๋วยเตี๋ยวมากกว่า โดยเฉพาะหมูกรอบคือสิ่งที่เธอโปรดปราน แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกอยากกินส้มตำไก่ย่างอย่างประหลาด

‘พิกุลชอบกินแบบนี้สินะ…’ มะลิยิ้มในใจ

ตอนนี้ทั้งจังหวะการพูด การเดิน ไปจนถึงวิธีจับช้อนส้อม มะลิเริ่มตอบสนองตามร่างกายได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ — จนบางครั้งมะลิก็เผลอลืมไปเสียด้วยซ้ำ ว่านี่ไม่ใช่ร่างเดิมของตัวเอง

หลังสองสาวเสร็จจากช่วงเวลาพักเที่ยงได้ไม่นาน พิมมาลาก็พาพิกุลลงมายังฝ่ายตัดเย็บและออกแบบเสื้อผ้า

บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยเสียงจักรเย็บผ้า เสียงสนทนา และกองผ้าจำนวนมหาศาลที่วางเรียงรายอยู่ทุกมุม พนักงานแต่ละคนต่างเดินกันอย่างเร่งรีบจนแทบไม่มีใครหยุดพัก

คุณอัญชัน หรือคุณอัญ หญิงสาววัยกลางคน หัวหน้าฝ่ายตัดเย็บรีบเดินเข้ามาหาพิมมาลาทันที

“คุณพิมคะ… ขอบคุณที่มาค่ะ… ตอนนี้มีปัญหาใหญ่ค่ะ”

พิมมาลายิ้มให้กำลังใจอัญชันก่อนจะกล่าวว่า

“ขอบคุณที่รีบแจ้งนะคะคุณอัญ”

“เล่าปัญหาให้พิมฟังได้เลยค่ะ”

อัญชันยื่นแฟ้มเอกสารให้พิมมาลาทันที

“โรงงานกิจเจริญแจ้งว่าผ้าชั้นดีในรอบการผลิตครั้งนี้ผลิตไม่ทันกำหนดค่ะ หากใช้ผ้าอีกเกรดจะส่งงานลูกค้าทัน แต่คุณภาพจะไม่ได้ตามมาตรฐานบริษัทเราค่ะ”

“ลูกค้ารายนี้คือคุณกรกฏดาราดาวรุ่งหน้าใหม่… ถ้าสินค้าไม่ได้คุณภาพแล้วเธอไม่พอใจบริษัทของเราคงเสียชื่อเสียงหนักเลยค่ะ”

ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ยอดสั่งจองสินค้าของบริษัทบุปผาเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนวัตถุดิบหลายรายการเริ่มขาดแคลน การบริหารคลังวัตถุดิบจึงกลายเป็นโจทย์สำคัญที่ทุกฝ่ายต้องรับมือ

พิมมาลาเข้าใจความรู้สึกของอัญชันดี ลูกค้าระดับนี้ เสื้อผ้าไม่ได้เป็นเพียงสินค้า แต่เป็นภาพลักษณ์ หากผิดพลาดเพียงครั้งเดียว สิ่งที่เสียไปอาจไม่ใช่แค่งานชิ้นหนึ่ง แต่คือชื่อเสียงที่บริษัทสร้างมาหลายปี

เธอเปิดแฟ้มดูเพียงครู่เดียว ก่อนมองหน้าพิกุล

“เรามีสต๊อคผ้าตัวนี้ในคลังเหลือเท่าไร”

พิกุลตอบแทบจะทันที

“เหลือประมาณ 400 หลาค่ะ”

“ใช้ในอีกสองสัปดาห์ เป็นงานของคุณมีนาลูกค้าประจำของเราค่ะ”

พิมมาลาพยักหน้ารับด้วยความพอใจ พิกุลให้ข้อมูลครบทุกอย่างที่เธอกำลังจะถามต่อโดยไม่ต้องเอ่ยปาก — มะลิขมวดคิ้วน้อย ๆ

'เธอรู้ได้ยังไงว่าพิมมาลาจะถามเรื่องนั้นต่อ...'

พิมมาลามองไปทางคุณอัญชัน

“งั้นเราสามารถดึงผ้ามาใช้ในงานคุณกรกฏก่อน”

“ส่วนของคุณมีนา…”

"รอรอบการผลิตใหม่ของโรงงานกิจเจริญก็ยังทันกำหนดส่งมอบค่ะ"

พิกุลรับคำต่อทันที

"แผนสำรองกรณีงานคุณมีนาเสร็จไม่ทันกำหนด"

"เราสามารถส่งมอบสินค้าได้ก่อน 80% ของจำนวนที่สั่ง แล้วทยอยส่งของที่เหลือภายในห้าวันทำการ พร้อมมอบส่วนลด 20% สำหรับคำสั่งซื้อครั้งถัดไปค่ะ"

พิมมาลายิ้มขยิบตาให้พิกุลเป็นการบอกว่าขอบคุณ — มะลิที่เฝ้ามองทุกอย่างจากภายในได้แต่ตะลึง เธอไม่เคยเห็นใครทำงานเข้าขากันได้ถึงขนาดนี้มาก่อน

อัญชันมีสีหน้าผ่อนคลายขึ้นทันที

“ขอบคุณค่ะคุณพิม… อัญขอตัวไปดำเนินการก่อนนะคะ”

ทันทีที่อัญชันเดินจากไป ชายร่างสูงผิวขาวในเสื้อเชิ้ตสีดำมาดเนี๊ยบ ก็รีบเดินเข้ามาหาพิมมาลาทันที เขาคือคุณอินทนิน หรือคุณอิน หัวหน้าทีมออกแบบเสื้อผ้า

“คุณพิมฮะ… รบกวนดูแบบเสื้อผ้าให้หน่อยฮะ”

เขายื่นแฟ้มงานออกแบบให้พิมมาลาทันที พร้อมพาพิมไปยังคอมพิวเตอร์สำหรับงานออกแบบเสื้อผ้า

คุณอินทนินเปิดไฟล์งานออกแบบให้พิมมาลาดู

“คุณพิมฮะ ชุดนี้เป็นงานสั่งตัดพิเศษของคุณพฤจิฮะ”

“พวกเราลองออกแบบแล้ว แต่ต้นทุนวัสดุเกินงบอยู่ประมาณสิบห้าเปอร์เซ็นต์”

“พอทีมงานลองลดสเปกวัสดุ ความเรียบหรูไม่ได้มาตรฐานฮะ”

พิมมาลาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนไล่สายตามองแบบชุดตั้งแต่หัวไหล่จนถึงชายกระโปรง

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นหยิบดินสอขึ้นมาแล้วค่อย ๆ วาดลงกระดาษออกแบบ

ปลายดินสอเคลื่อนที่ไปบนกระดาษอย่างรวดเร็วมั่นใจ เสียงดินสอลากผ่านกระดาษอยู่ครู่หนึ่ง — พิมมาลาก็วางดินสอลง พร้อมยื่นกระดาษให้คุณอินทนิน

ทุกคนในทีมออกแบบต่างขมวดคิ้ว เมื่อเห็นว่าแบบที่พิมมาลาวาดกลับเลือกใช้วัสดุราคาแพงกว่าเดิมเสียอีก อินทนินถึงกับอ้าปากค้าง แต่ยังไม่ทันเอ่ยคำถาม…

แต่พิมมาลาเอ่ยขึ้นก่อนว่า

“เปลี่ยนด้ายสีเงินเป็นดิ้นสีทองอ่อนชนิดเงาด้าน… จะดูหรูกว่า”

“แต่ไปลดขนาดโบว์ประดับมุกจากหกจุดเหลือสองจุด… เปลี่ยนผ้าซับในเป็นรุ่นเบต้า คุณภาพสัมผัสแทบไม่ต่าง แต่ต้นทุนต่ำกว่า… เพื่อชดเชยราคาด้ายสีทอง”

“ลดขนาดโครงช่วงไหล่ลง แต่เพิ่มการทิ้งตัวของผ้าให้มากขึ้น”

“ส่วนชายกระโปรงปรับสั้นลงสามเซนติเมตร แต่ให้มีน้ำหนักมากขึ้น… เวลาเดินจะดูสวยกว่าเดิม”

“เท่านี้ก็ได้ความเรียบหรูแต่ต้นทุนไม่บานปลายแล้ว”

ทีมออกแบบอ้าปากค้างด้วยความทึ่ง

อินทนินรับแบบที่พิมมาลาให้มาอย่างทะนุถนอมราวกับสมบัติล้ำค่า ก่อนจะกล่าวว่า

“ขอบคุณฮะคุณพิม ทำไมอินถึงคิดไม่ถึงนะ”

พิมมาลายิ้มกว้าง

“ยินดีค่ะคุณอิน… บางทีการถอยมามองก้าวหนึ่งก็ช่วยได้มากค่ะ”

อินทนินค้อมหัว ก่อนจะเดินไปทำงานต่อ

มะลิมองภาพทั้งหมดตรงหน้าด้วยความทึ่ง…

ก่อนเข้างาน เธอเห็นพิมมาลาเป็นแค่สาวน้อยขี้เซากินจุ…

ช่วงเช้าเธอเพิ่งเห็นพิมมาลาในฐานะผู้บริหารองค์กร…

แต่ตอนนี้หญิงสาวตรงหน้ากลายเป็นนักออกแบบตัวฉกาจที่มองเสื้อผ้าเพียงแวบเดียว ก็รู้ทันทีว่าปัญหาอยู่ตรงไหน และควรแก้อย่างไร

ที่สำคัญกว่านั้น…

เธอยังมีพิกุลที่เข้าใจทุกอย่างราวกับทั้งสองกำลังใช้ความคิดเดียวกัน มะลิจึงไม่แปลกใจอีกต่อไป ว่าทำไมบริษัทแห่งนี้ถึงเติบโตมาได้ไกลขนาดนี้

—

18.00 น.

“เลิกงานแล้ว เหนื่อยจัง…” พิมมาลาพูดพลางเอนหลังเหยียดตัว

มะลิชงชามะนาวส่งให้พิมมาลา

ตอนนี้เธอเริ่มคุ้นชินกับร่างนี้มากขึ้นแล้ว ทั้งความทรงจำ นิสัย และจังหวะการใช้ชีวิตของพิกุลกำลังค่อย ๆ ผสานอย่างเป็นระบบ

“งั้นกลับเลยไหมคะ” พิกุลถาม

“กลับค่ะคุณแม่นม…” พิมมาลาพยักหน้า ก่อนยื่นกุญแจรถให้

—--

‘กรี๊ดดดดดดดดด…’ เสียงกรีดร้องดั่งลั่นอยู่ในใจของมะลิ

รถยุโรปคันหรูพุ่งทะยานบนทางด่วนราวกับจรวด

‘พิกุลใจเย็น!… พิกุลเบรก ๆ ๆ !…. พิกุลนั่นมันสิบล้อ…อ๊าาาาาาาา!!!...’

มะลิกรีดร้องอย่างหวาดหวั่น

สิ่งที่มะลิพบเจอในตอนนี้คือ… เลขานุการสาวมาดสุขุม เย็นนิ่ง และเรียบร้อยคนนี้… ขับรถเร็วราวกับนักแข่งรถ

แม้มะลิจะเริ่มคุ้นกับร่างของพิกุลแล้ว แต่ในร่างเดิมมะลิขับรถไม่เป็น สุดท้ายจึงทำได้แค่ปล่อยให้ร่างนี้ขับรถไปตามความเคยชิน

แต่ความเคยชินนั้นมัน… อ๊าาาาา!!!!!...

ตั้งแต่ออกจากตัวเมืองจนขึ้นทางด่วน

ถ้าหากไม่ติดไฟแดง พิกุลแทบไม่แตะเบรกเลย

ยิ่งเวลาเข้าโค้งแทบไม่มีการชะลอรถแม้แต่นิดเดียว

แต่สิ่งที่น่าหงุดหงิดในสายตามะลิที่สุดคือ… พิมมาลาที่นั่งอยู่เบาะหลังกลับหลับตาพริ้มอย่างสบายใจ ราวกับกำลังนั่งเครื่องบินชั้นเฟิร์สคลาสไม่มีผิด

“หล่อนหลับลงได้ยังไงกันยะะะะ!!”

มะลิแทบอยากเขย่าพิมมาลาให้ตื่นมารับรู้ความน่ากลัวนี้ด้วยกัน แต่รถก็ยังพุ่งต่อไป ราวกับเบรกเป็นเพียงแค่ของประดับรถเท่านั้น

สุดท้ายรถก็พุ่งเข้าบ้านมาจนบนลานจอดรถจนได้ โดยที่มะลิยังไม่แน่ใจว่าวิญญาณตัวเองหลุดออกจากร่างไปกี่รอบแล้ว

เมื่อรถเข้าจอดในบ้าน พิมมาลาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

“ขอบคุณนะคะพิกุล… ขับรถได้นุ่มมากเลยค่ะ”

“พิกุล Driver ยินดีให้บริการค่ะ” พิกุลตอบด้วยน้ำเสียงสุขุมเรียบร้อย พร้อมขยิบตายิ้มมุมปากอย่างขี้เล่น

ผิดกับมะลิที่แทบจะตะโกนออกมา “ขับรถนุ่มตรงไหนยะะะะะ!”

เมื่อถึงบ้านของพิมมาลาสองสาวต่างแยกย้ายไปพักผ่อนที่ห้องของตนเอง

ทันทีที่มะลิเดินเข้าห้องพิกุล เธอทิ้งตัวลงบนเตียงในสภาพหมดแรงราวกับวิญญาณจะหลุดออกจากร่าง

ร่างกายและจิตใจของพิกุลแข็งแกร่งกว่าที่มะลิคิดหลายเท่านัก สภาพร่างกายนี้ยังคงขยับได้ตามปกติ — ต่อให้ต้องทำงานทั้งคืนก็ยังไหว

แต่ “ตัวตนมะลิ” ที่อยู่ข้างในกลับเหนื่อยล้าจนแทบจะควบคุมร่างกายไม่ไหว

ตลอดที่ผ่านมา มะลิเคยคิดว่าพิกุลคือคนที่เกิดมาพร้อมพรสวรรค์ เป็นคนที่ทำอะไรก็ดูง่ายดายไปเสียหมด

แต่หลังจากได้ใช้ชีวิตเป็นพิกุลเพียงวันเดียว

เธอกลับเริ่มเข้าใจความจริง

พิกุลไม่ได้เก่งเพราะโชคดี

ไม่ได้เก่งเพราะฟ้าประทาน

แต่พิกุล… พยายามหนักกว่าคนอื่นหลายเท่า

มะลินอนมองเพดานห้องเงียบ ๆ

“ที่ผ่านมา… ฉันเข้าใจเธอผิดมาตลอด”

“ฉันคิดว่าเธอทำทุกอย่างได้ง่าย ๆ เสมอ”

“แต่จริง ๆ แล้ว… เธอพยายามมากกว่าคนอื่นตั้งมากมาย”

“แม้แต่ฉันที่มั่นใจในความพยายามของตัวเอง… กลับพยายามได้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งของเธอเลย”

แล้วมะลิก็หลับไปโดยที่ยังไม่ได้อาบน้ำ

—---

หลังจากนั้นหลายวัน มะลิยังคงแฝงตัวเป็นพิกุล ใช้ชีวิตและทำงานร่วมกับพิมมาลาได้อย่างแนบเนียน ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติแม้แต่น้อย

จนกระทั่ง… วันที่ทุกอย่างได้เตรียมพร้อมแล้ว

20.30 น.

“เสร็จแล้วววววว” พิมมาลาเหยียดแขนขาบิดขี้เกียจอย่างสุดแรง

“เหนื่อยไหมคะคุณพิม”

“คุณพิกุลคะ เลิกงานแล้วค่ะ หมดเวลาเป็นเจ้านายลูกน้องแล้วค่ะ” พิมมาลาทำท่าโกรธ แต่น้ำเสียงกลับซ่อนความขี้เล่น

พิกุลหัวเราะเบา ๆ

“นั่นสินะ พิกุลทำงานเพลินไปนิดนึง… ว่าแต่พิมจะกลับหรือยังล่ะ”

“กลับสิ พิมหิวจะแย่แล้ว” เจ้านายสาวพูดพร้อมยื่นกุญแจรถให้กับพิกุล

พิกุลดันแว่นเล็กน้อย

ก่อนจะหยิบวัตถุสีเงินเย็นเยียบใส่กระเป๋า

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า เมื่อทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามแผน