บทที่3

“พี่ซีไม่มีงานจ้างผมเลยเหรอครับ ผมอยู่ไม่ได้นะพี่ถ้าไม่มีงาน” พระรามเป็นนักแสดงที่เริ่มต้นจากศูนย์ เขาไม่มีครอบครัว ไม่มีทรัพย์สิน มีแค่ความรู้ความสามารถเท่านั้นที่พาเขามาถึงจุดนี้

จุดที่มีเพนต์เฮาส์หรูราคาหลักร้อยล้าน มีรถสปอร์ตขับ มีพอร์ตหุ้น พอร์ตคริปโตและก็มีหนี้ก้อนโตจากการกู้ซื้อเพนต์เฮาส์และรถหรู

“ไม่มีเลยราม” ชาคริตถอนหายใจและส่ายหน้า ครั้งนี้ถือว่าเป็นขาลงของพระรามอย่างแท้จริง ใครจะคิดว่าแค่ข้ามคืนเรื่องจะไปได้ถึงเพียงนี้ 

“เอาจริงนะรามก่อนหน้านี้งานของเธอก็น้อยอยู่แล้ว นักแสดงใหม่ ๆ เยอะมากเธอก็รู้ ยิ่งพอเธอเป็นข่าวเรื่องนี้พี่ก็ไม่รู้จะทำยังไง ทั้งซีรีส์ ทั้งพรีเซนเตอร์มันก็หายหมด”

ชาคริตถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า เธอลอบมองพระรามเป็นพัก ๆ คล้ายกำลังชั่งใจว่าจะพูดบางสิ่งออกมาดีหรือเปล่า

“เอาจริง ๆ มันก็พอมีงานนะราม”

“งานอะไรพี่ งานละคร ร้องเพลง รีวิวสินค้าเวลานี้ผมรับหมด” พระรามรีบบอกด้วยท่าทีกระตือรือร้น

“อืม...มันเป็นงานที่เธออาจจะไม่ชอบ แต่ว่าเงินมันก็ดีอยู่นะ”

“เข้าประเด็นเลยดีกว่าครับ” พระรามไม่อยากฟังสิ่งที่ชาคริตกำลังพูดอ้อมโลก

“คุณลีน่าเขาสนใจเธอ”

“คุณลีน่าแม่ลียานะเหรอครับ” พระรามถามย้ำอย่างไม่อยากเชื่อ

“ใช่ คนนั้นแหละสามีเขาเสียแล้วนะเธอรู้หรือยัง”

“คำว่าสนใจของพี่หมายความว่ายังไง” พระรามขมวดคิ้วถาม เขาไม่อยากคิดอกุศลกับแม่เพื่อน

“ก็...ดูแลเธอ ถ้าเธอเรียกหา” ชาคริตพูดเพียงเท่านั้นพระรามก็เข้าใจว่าการดูแลคงหมายรวมถึงการขึ้นเตียงกับอีกฝ่ายด้วยเช่นกัน

“พี่ซี นั่นแม่เพื่อนผมนะครับ” พระรามกับลียาเคยเรียนด้วยกันและสนิทกันช่วงหนึ่งก่อนที่อีกฝ่ายจะย้ายไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ส่วนเขาก็เข้าวงการบันเทิง

“คิดเสียว่ามันเป็นงาน” ชาคริตพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยังคงนุ่มนวลเหมือนเช่นทุกครั้ง หากแต่ครั้งนี้พระรามกลับไม่ได้รู้สึกถึงความอบอุ่นในน้ำเสียงอย่างที่เคยได้ยิน

เอากับแม่เพื่อนเนี่ยนะ พระรามแค่นยิ้มกับสิ่งที่ผู้จัดการของเขาบอกว่ามันเป็นแค่งาน

“ผมไม่ได้ขายตัวนะพี่” พระรามแค่นยิ้มและพูดออกไป

“มันไม่ใช่ขายตัวราม แค่ดูแลคุณเธอแค่นั้นเอง คุณลีน่าชอบเธอมากนะ” ชาคริตยังคงพยายามอธิบายให้พระเอกหนุ่มคลายอาการหัวร้อนลง

“ถ้าผมเดาไม่ผิด ไอ้ข่าวบ้าพวกนี้กับงานที่โดนยกเลิกก็คงฝีมือคุณลีน่าด้วยใช่ไหมครับ” พระรามไม่ได้ใสซื่อขนาดไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเหมือนคนจงใจดิสเครดิตเขา

แต่เขาไม่ใช่นักแสดงที่มีเส้นสายหรือมีแบ็กอัปใหญ่โต เมื่อเกิดปัญหาทุกคนก็พร้อมหันหลังให้ ทั้งที่เขาทำงานอย่างสุจริต ตั้งใจกับทุกงานที่ได้ทำ

“เธอคิดดูอีกทีนะรามเพื่ออนาคตของเธอเอง ผู้ชายไม่มีอะไรเสียหายหรอก คิดเสียว่าเป็นงานนะราม ทางนั้นเขาก็ใหญ่โตใช่เล่นอยู่นะ”

ด้านหนึ่งพระรามก็โดนโจมตีเพราะข่าวฉาว อีกด้านเกิดจากแม่ของเพื่อนที่จ้องจะหาโอกาสเพื่อให้พระเอกหนุ่มยอมตกลงกับข้อเสนอที่เวลานี้ถือว่าดีที่สุดสำหรับพระเอกที่คนเกลียดทั้งประเทศ 

บทที่ 3 ใกล้แล้ว

เสียงหัวเราะของนักศึกษาที่กำลังจะขึ้นชั้นปีที่สามกำลังหัวเราะคิกคักเพราะบทสนทนาสิบแปดบวก

“บ้า!” รัณ รัณนภันต์ เดชพิพัฒกุล กำลังว่าเพื่อนทั้งสองที่นอนเคียงข้างเธอบนเตียงกว้างและถามคำถามสิบแปดบวก

“บ้าอะไรคนเป็นแฟนกันเขาก็ต้องมีซัมธิงกันสิ” ยาหยีผู้ยังไม่มีแฟนแต่ทฤษฎีนั้นมากล้นเพราะอ่านนิยาย ดูซีรีส์อยู่ทุกค่ำคืนเอ่ยถามเพื่อนที่ถือได้ว่ามีแฟนคนแรกของกลุ่ม

“เรากับพี่ชายยังไม่ได้เป็นแฟนกัน” รัณนภันต์ตอบยิ้ม ๆ เขินจนตัวบิดแล้วบิดอีก

“ยังไม่ได้เป็นอีกเหรอ” เปียโนถามอย่างสงสัย พวกเธอสองคนได้ยินเรื่องพี่ชายหรือชานนท์จากปากของรัณนภันต์ตั้งแต่เรียนปีหนึ่งและได้ยินบ่อยมากขึ้นเมื่อขึ้นปีสองหลังจากพ่อแม่ของรัณนภันต์เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุที่ต่างประเทศ

 “ก็พี่ชายยังไม่ขอจะเป็นได้ไง” เธอก็เฝ้ารอให้ชานนท์ขอเป็นแฟนสักทีนี่แหละ แต่เวลานี้เขายังไม่ขอ สถานะของเธอกับเขาจึงเป็นเพียงพี่ชายกับน้องสาว

แต่หัวใจของรัณนภันต์ก็อุ่นวาบทุกครั้งที่คิดถึงผู้ชายแสนดีคนนั้น ขอบคุณโชคชะตาที่นำพาเขาและเธอให้ได้มาเจอกัน

“สงสัยพี่ชายจะขอแต่งงานทีเดียวมั้ง ไม่ต้องเป็นแฟนเป็นภรรยาเลยอะไรแบบนี้” ยาหยีประสานสองมือวาดฝันราวกับว่าตัวเองกำลังจะเป็นคนโดนขอแต่งงาน

รัณนภันต์เองก็หวังจะให้เป็นอย่างนั้น ฝันว่าเธอกับเขาจะได้สร้างครอบครัวด้วยกัน  

“ไม่เป็นไรนะรัณพี่จะดูแลเธอเอง” คำพูดของชานนท์ยังคงอยู่ข้างใบหูดั่งเช่นเมื่อปีก่อนที่เขาโอบกอดเธอไว้อย่างทะนุถนอมในวันที่เธอเสียบุพการี

ชานนท์คือรักแรกของเธอ ความเจ็บปวดที่สูญเสียพ่อแม่ ถูกชดเชยด้วยความรักจากพี่ชายต่างสายเลือด ชานนท์อายุมากกว่าเธอถึงสิบห้าปี เขาเป็นพี่ชายที่อบอุ่น

รัณนภันต์จำภาพของชายหนุ่มคนนั้นได้ดี เวลานั้นเธออายุเพียงสิบสามเท่านั้น ส่วนชานนท์อายุยี่สิบแปดปี รักใส ๆ ของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเติบโตมาอย่างมั่นคง