พ่อขี้อิจฉา

แพรลืมตาขึ้นช้าๆ แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องกระทบดวงตาจนต้องหรี่ลง ความเจ็บปวดไม่ได้อยู่ที่ร่างกายเท่านั้น แต่มันกัดกินลึกไปถึงส่วนที่บอบบางที่สุดของจิตใจ

เธออยู่บนเตียง!

ไม่ใช่บนโซฟาหนังสีเข้มที่ห้องนั่งเล่น แพรไม่รู้ว่าเธอถูกนำตัวมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่มีใครอยู่ข้างๆ ร่างกายของเธอบอบช้ำ แต่ถูกทำความสะอาดและสวมเสื้อเชิ้ตตัวยาวของใครบางคนไว้ แพรจำไม่ได้ว่าเสื้อตัวนี้เป็นของโอมหรือคมสัน แต่มันยิ่งย้ำเตือนถึงพันธะที่บิดเบี้ยวซึ่งเพิ่งถูกตอกย้ำไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

เธอคือศูนย์กลางของสมรภูมิแห่งตัณหา... เป็นรางวัลของการแข่งขันที่ป่าเถื่อน

แพรกำมือแน่น สัมผัสความร้อนที่แก้มเมื่อนึกถึงเสียงกรีดร้องของตัวเอง... เสียงที่ไม่ได้มีเพียงความเจ็บปวด แต่มีรสชาติของความสุขสมที่น่าอับอายปะปนอยู่ด้วย

"อ๊า! พอ... พ่อขา! อย่า! อูยยยยยยยย! ลึกไปแล้ว! ลึกเกินไปแล้ว!"

คำเหล่านั้นยังคงก้องอยู่ในหู เธอเรียกหาทั้ง พ่อ และ ผัว อย่างขาดสติ! นั่นคือการยอมรับความจริงที่เลวร้ายที่สุดเธอไม่ได้ต่อต้านอย่างแท้จริง

ทันใดนั้น เสียงลูกบิดประตูก็ดังขึ้น แพรผวาอย่างรุนแรง เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดร่างกาย โอมเดินเข้ามาพร้อมถาดอาหารเช้าในมือ เขาดูสงบอย่างน่าประหลาด ราวกับเหตุการณ์ในห้องนั่งเล่นเป็นเพียงความฝันที่หอมหวาน

"ตื่นแล้วเหรอ กินอะไรหน่อยสิแพร" โอมวางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียง เขาเดินมานั่งลงที่ขอบเตียงอย่างใกล้ชิด ดวงตาของเขาอ่อนโยน แต่ความ เป็นเจ้าของ กลับแข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม

"พี่ขอโทษ..." เขาพูดเสียงแผ่ว แต่น้ำเสียงไม่ได้มีความรู้สึกผิดจริงจัง "ที่ทำเอาเธอจนสลบ แต่เธอต้องเข้าใจ ว่าพ่อผัวเอง... เขาไม่เคยยอมแพ้อะไรเลย"

โอมยื่นมือมาสัมผัสแก้มของแพร แต่แพรเบี่ยงหน้าหนีอย่างรวดเร็ว

"อย่า... อย่าแตะต้องแพร" แพรพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือ "แพรไม่เข้าใจพวกพี่... ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำแบบนั้น! แพรไม่ใช่... สิ่งของ!"

โอมหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจที่เกินเหตุ

"ไม่ใช่สิ่งของเหรอ? แพร... เธอคือ สมบัติ ที่มีค่าที่สุดของเราสองคนต่างหาก พ่อเขาต้องการเธอเพื่อตอกย้ำความเป็นเจ้าของ... ส่วนพี่." โอมโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของแพร ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาทำให้ขนทั่วร่างของเธอตั้งชัน

"พี่จะใช้แพรเพื่อ โค่นบัลลังก์ ของพ่อ แต่พี่รักแพรมาก ดูซิ พี่กำลังปรับปรุงตัว จะเป็นคนดี มันเลยทำให้พี่หงุดหงิดง่าย แพรช่วยพี่ผ่อนคลายได้เยอะเลย เวลาที่เอาแพร อารมณ์พี่มันจะเย็นขึ้น"โอมอธิบายอย่างใจเย็นเขาก็อยากแสดงให้แพรเห็นว่าเขาก็เก่งไม่น้อยไปกว่าพ่อ

"แพรเข้าใจจ้ะ แต่พี่กับพ่อก็ต้องเมตตาแพรบ้างพี่กับพ่อเล่นทำกับแพรแบบนี้ทุกวัน แพรก็ช้ำหมด"

แพรพูดแบบติดงอนเมื่อสองพ่อลูกเอาแต่รังแกเธอจริงๆ แม้ว่าโอมจะบอกเหตุผลที่ฟังยังไงก็ไม่ขึ้นแต่เธอก็ให้โอกาสโอมเหมือนที่โอมได้ให้โอกาสเธอ

"เมื่อคืน... เสียงครางของแพร... ตอนที่พ่อเอาแพรจากด้านหลัง.มันคือ เชื้อเพลิง ชั้นดีที่ทำให้พี่คลั่ง! และตอนที่พี่สอดใส่แท่งเอ็นในรูสวาทของแพร แพรเรียกชื่อพี่สลับกับพ่อมันทำให้พี่รู้สึกดีถ้าอย่าโกรธพี่กับพ่อเลยนะทานข้าวก่อนนะคนดี"โอมพูดพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยน

ในจังหวะนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างหนักแน่น

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงนั้นบ่งบอกถึงความไม่พอใจและความต้องการที่จะเข้ามาทันที โอมขมวดคิ้วอย่างรำคาญ แต่อ้อมแขนก็กระชับรอบตัวแพรแน่นขึ้น

"เขามาแล้ว" โอมกระซิบ "แสดงให้พ่อเห็นหน่อยสิแพร... ว่าเธอเลือกใคร" โอมยั่วโมโหคมสันพ่อของตัวเอง แต่ใครจะรู้ว่าคมสันอิจฉาจริงๆ และโมโหที่โอมยกข้าวต้มขึ้นมาเอาหน้ากับแพรทั้งที่ตนเป็นคนทำ

ประตูถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต คมสันยืนอยู่ตรงนั้นในชุดเสื้อเชิ้ตที่เรียบร้อย แต่สายตาเต็มไปด้วยไฟริษยา เขาเห็นภาพโอมกอดแพรอย่างแนบชิดบนเตียงของเขา และมันทำให้เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนหนักกว่าเดิมอีก

"ปล่อยเมียกูพักบ้าง ไอ้โอม! แล้วข้าวต้มกูเป็นคนทำไม่ใช่มึงสักหน่อย" คมสันสั่งเสียงกร้าว

โอมยิ้มเหยียด มือข้างหนึ่งเริ่มลูบไล้ไปตามต้นขาของแพรอย่างช้า ๆ ผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตตัวบางอย่างจงใจ

"เมียผม... พ่อเข้าใจผิดอะไรไปหรือเปล่า? เมียผมเพิ่งจะหมดแรงไปในอ้อมกอดของผมเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเองนี่"

คมสันไม่รอช้าอีกต่อไป เขาพุ่งเข้าใส่โอมอย่างรวดเร็ว โอมไม่ทันตั้งตัว โอมถูกกระชากลงจากเตียงอย่างรุนแรงจนร่างกระแทกพื้นดัง โครม!

"ไม่จบง่ายๆ หรอกไอ้ลูกทรพี! มึงคิดว่าได้เสียกับแพรบนโซฟา จะเก็บแพรไว้คนเดียวหรือไง!"

คมสันไม่สนใจโอมที่กำลังพยายามลุกขึ้น เขาหันไปที่เตียง คว้าหมับเข้าที่ปลายเท้าของแพรแล้วกระชากผ้าห่มออกอย่างรุนแรง!

"ลุกขึ้น! แพร! ตามพ่อมาเดี๋ยวนี้!"

"ไม่นะ! พ่อจะทำอะไรอีก!" แพรกรีดร้องอย่างหวาดกลัว แต่คมสันไม่ฟัง เขาลากเธอลงจากเตียงอย่างทารุณด้วยความอิจฉาทำให้คมสันขาดสติ

โอมที่กำลังลุกขึ้นมองตามหลังพ่อกับเมียรักที่ถูกกระทำอย่างไม่ยอมรับความพ่ายแพ้

"พ่อจะเอาแพรไปไหน!" โอมคำรามอย่างบ้าคลั่งเขาหยอกนิดเดียวไม่คิดว่าพ่อเขาจะโมหโหร้ายขนาดนี้

คมสันลากแพรออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันกลับมามองตอบ เพียงแต่ทิ้งคำพูดที่ทำให้โอมต้องหยุดชะงักไว้กลางห้อง

"พ่อจะพาเมียรักของเราไป รับลมที่สวนหลังบ้านเราไง เปลี่ยนบรรยากาศ!"

คำว่า "สวนหลังบ้าน" ถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและดูเหมือนคมสันจะเอาจริงอย่างเด็ดขาด

โอมตัวแข็งทื่อทันที! ภาพที่แพรจะถูกเอ้าดอร์สวนหลังบ้านและอาจจะอับอายต่อหน้าคนอื่น ๆถ้าเกิดมีคนมีคนมาเห็น จะทำยังไงมันทำให้เขาคลั่งมากกว่าการที่เธอจะถูกพ่อครอบครองเพียงลำพัง!

"พ่อ!!! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!!" โอมวิ่งตามออกไปราวกับพายุ แต่ทุกอย่างก็สายเกินไป

คมสันได้ลากร่างเปลือยเปล่าของแพรไปถึงสนามหญ้าหลังบ้านแล้ว..