เข้าสู่ระบบหลังจากการหลับไปอย่างอ่อนแรง แพรตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ด้วยความรู้สึกเจ็บระบมไปทั่วร่างกาย แต่เมื่อลงมาทานอาหารเช้าพร้อมหน้ากันกับโอมและคมสัน
บรรยากาศก็กลับกลายเป็นความเงียบสงบที่น่าอึดอัด คมสันพยายามทำตัวเป็นพ่อที่อบอุ่น พูดถึงเรื่องธุรกิจห้องเช่าที่กำลังจะแบ่งให้โอม แต่แววตาของเขายังคงจ้องมองแพรด้วยความต้องการที่ซ่อนไม่มิด หลังจากมื้อเช้า โอมไม่รอช้า เขาพาแพรเดินขึ้นห้องนอนอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจสายตาที่ลุกเป็นไฟของคมสันที่มองตามหลังมา ในห้องนอน แพรถูกโอมผลักเบา ๆ ให้นอนลงบนเตียง โอมไม่พูดอะไร เขาเริ่มจูบแพรอย่างดูดดื่มและเร่งเร้า สัมผัสของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีความรู้สึกผิดกับแพนอยู่มากนัก มีเพียงความหวงแหนและต้องการที่จะตอกย้ำว่า "เขาคือผัวที่ถูกต้องตามกฎหมาย" "พี่โอม... นี่มันตอนเช้า..." แพรพยายามกระซิบเตือน แต่ร่างกายของเธอก็เริ่มตอบรับสัมผัสร้อนแรงของเขาอย่างรวดเร็ว "ตอนเช้า... ตอนบ่าย... ก็คือเวลาที่เราจะอยู่ด้วยกัน!" โอมพูดด้วยเสียงที่เข้มงวด เขาไม่ยอมให้ใครมาแทรกแซงความสัมพันธ์นี้ เขาถอดเสื้อผ้าของแพรออกอย่างรวดเร็ว แล้วบดเบียดร่างตัวเองลงทาบทับ ความรวดเร็วและดิบเถื่อนของโอมทำให้แพรหลงลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ เธอปล่อยให้เสียงครางแห่งความสุขสมดังออกมาอย่างไม่ตั้งใจ "อ๊า... อ๊ะ... อูยยย... พี่โอม... แรงอีก... แรงอีกหน่อย..." คำร้องขอของแพรเหมือนเชื้อเพลิงที่เติมเข้ากองไฟ โอมกระหน่ำร่างกายใส่แพรด้วยจังหวะที่บ้าคลั่ง เขาต้องการให้แพรรู้สึกว่าเขาเหนือกว่าพ่อในทุก ๆ ด้าน! แต่ในขณะที่โอมกำลังจะถึงขีดสุด เสียงประตูห้องก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง! คมสันยืนอยู่ตรงประตู! ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นและความอิจฉา ภาพลูกชายกำลังตอกรูสวาทเมียรัก(ฐานะสะใภ้)ทำให้เขาคลั่ง! "ไอ้โอม! มึงทำอะไร! พ่อเพิ่งจะปล่อยให้มึงได้อยู่กับเมียแค่คนเดียว... มึงกล้าเอาเปรียบพ่ออย่างนั้นเหรอ!" โอมผละออกจากแพรอย่างรวดเร็ว แต่ยังคงไม่ยอมปล่อยมือจากร่างกายของเธอ นี่คือการประกาศว่าเขาไม่กลัวพ่ออีกต่อไปแล้ว! "เมียผม! ผมจะเอาตอนไหนก็ได้! พ่อต่างหากที่ต้องรู้จักรอ!" โอมตะคอกกลับ คมสันไม่พูดอะไรอีก เขายิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม แล้วพุ่งตรงเข้ามาที่เตียงทันที เขาไม่สนใจโอม แต่คว้าตัวแพรที่กำลังเปลือยเปล่าและสั่นเทาอยู่บนเตียงอย่างแรง "ไม่ต้องเถียงกัน! มาให้พ่อลงโทษซะนี่ แพรไม่รักพ่อแล้วหรอ เมียจ๋า....!" คมสันกระชากแพรลงจากเตียงแล้วลากเธอลงไปที่ชั้นล่างทันที แพรไม่ทันได้สวมเสื้อผ้าด้วยซ้ำ! โอมตามลงไปติด ๆ ด้วยความโกรธที่พุ่งถึงขีดสุด "ปล่อยเมียผมนะพ่อ!" แต่คมสันไม่ฟัง เขาลากแพรมาหยุดที่โซฟาหนังสีเข้มกลางห้องนั่งเล่น! แพรพยายามใช้มือปิดบังร่างกายด้วยความอับอาย เพราะนี่คือห้องที่คนงานหรือใครก็ตามอาจจะเดินผ่านมาเห็นได้! "ไม่นะพ่อ! อย่า... อย่าทำแบบนี้!"แพรตกใจคมสันจะลงโทษเธอเพราะโดนผัวตัวเองตอกในห้องนอนเนี่ยนะ แพรอยากจะกรี๊ด เพราะเหมือนเป็นการหาเรื่องเธอมากกว่าทั้งสองคนพ่อลูกแกล้งทะเลาะกัน "แพรต้องการลงโทษใช่ไหม! แพรชอบให้พ่อลงโทษใช่ไหมแพร! งั้นแพรก็รับไปซะ!" คมสันพลิกร่างแพรให้นอนคว่ำหน้าลงบนโซฟาอย่างรุนแรง เขาจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าตัวเองออกอย่างรวดเร็ว แล้วสอดใส่แท่งเอ็นเนื้อหัวสีน้ำตาลไหม้เข้าไปในช่องทางด้านหลังของแพรทันที โดยไม่สนใจว่าโอมกำลังยืนดูอยู่! "อ๊า!...พ่อ!!" เสียงกรีดร้องด้วยความเสียวซ่านและอับอายของแพรดังลั่นห้องนั่งเล่น นี่คือการลงทัณฑ์ที่ทำให้แพรเจ็บปวดทางจิตใจที่สุด! ประตูหลังรูจีบ ที่โดนพ่อผัวลงโทษ โอมมองภาพเมียของตัวเองถูกพ่อกระทำอย่างดิบเถื่อนอยู่บนโซฟา ความอิจฉาถาโถมเข้าใส่จนเขาทนไม่ไหวอีกต่อไป โอมเดินเข้าไปใกล้ เขาไม่ได้เข้าไปช่วยแพร... แต่ยื่นมือไปกระชากกางเกงที่เพิ่งสวมของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว แล้วปีนขึ้นไปบนโซฟา เขาจับตัวแพรไว้มั่น "ถ้าพ่อจะเอา! ผมก็จะเอาด้วย!" โอมคำรามด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความคลั่ง! โอมแทรกตัวลงข้าง ๆ แพร ใช้แขนแข็งแรงโอบรัดเอวเธอไว้แน่น พร้อมกับสอดใส่ร่างกายเข้าไปในช่องทางด้านหน้าที่ยังคงเปียกชื้นและอ่อนนุ่มอยู่จากกิจกรรมก่อนหน้านี้อย่างรวดเร็ว “อ๊า! อ๊า! พี่โอม! อย่า แพรไม่ไหว” "ไหวซิ อูย แพร ...เอากี่ทีก็เสียว!" แพรกรีดร้องเสียงแหลมสูงจนแทบจะหมดเสียง เธอเสียวซ่านจนร่างกายเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง! ความรู้สึกถูกกระหน่ำพร้อมกันจากสองทางโดยสองพ่อลูก ในสถานที่เปิดเผยอย่างห้องนั่งเล่น ทำให้ความอับอายแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นที่บ้าคลั่งจนน่ากลัว คมสันที่กำลังครอบครองเธอจากด้านหลังไม่พูดอะไรอีก เขาส่งเสียงครางในลำคออย่างพอใจ เมื่อเห็นปฏิกิริยาของแพรที่บิดเร้าด้วยความสุขสมจนแทบจะขาดใจ นี่คือชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา! โอมก้มลงกัดใบหูของแพรอย่างรุนแรง ต้องการให้เธอรับรู้ถึงความเป็นเจ้าของ "เสียวไหมแพร! เสียวจนขนลุกใช่ไหม.. บอกมาซิว่าใครทำให้เธอมีความสุขกว่ากัน" แพรพยายามหายใจเข้าลึก ๆ เธอรู้สึกเหมือนร่างกายถูกฉีกออกเป็นสองส่วนด้วยความสุข เธอไม่สามารถตอบคำถามใด ๆ ได้นอกจากเสียงครางที่บิดเบี้ยว “อ๊ะ! อ๊า! พอ... พ่อขา! อย่า! อูยยยยยยยย! ลึกไปแล้ว ลึกเกินไปแล้ว!” แพรพึมพำอย่างขาดสติ เธอเรียกทั้งพ่อและพี่สลับกันไปอย่างไม่รู้ตัว คมสันยิ่งได้ใจเมื่อได้ยินคำเรียกนั้น เขากระหน่ำซ้ำ ๆ อย่างลงโทษ เขาใช้มือตบลงบนบั้นท้ายงอนงามของแพรอย่างแรง จนเกิดเสียงดัง เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพื่อกระตุ้นเร้าอารมณ์ให้พุ่งสูงขึ้นไปอีก “เสียงแพรนี่มันเร้าใจนักแพรจ๋า.. ให้คนงานมันได้ยินไปเลย! ว่าเมียพวกเรามันเสียวขนาดไหน” โอมเห็นพ่อใช้วิธีการที่ดิบเถื่อนกว่า เขาก็ไม่ยอมน้อยหน้า โอมใช้มืออีกข้างล้วงเข้าไปใต้ร่างแพร บีบเค้นเนินเนื้อที่กำลังสั่นระริกด้วยความเสียวซ่าน กระตุ้นเร้าอารมณ์ให้แพรถึงจุดสูงสุดอย่างต่อเนื่อง “อ๊าาาาาาา! อูยยย!..พะ พี่โอม แพรกรีดร้องเสียงดังลั่นอีกครั้ง เธอกำหมัดจิกผ้าโซฟาไว้แน่นจนมือขาวโพลน! ความเสียวซ่านมันกัดกินเธอจนร่างกายบิดเป็นเกลียว ทั้งสองพ่อลูกเร่งจังหวะให้เร็วและรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาต่างแข่งขันกันเพื่อช่วงชิงเสียงครางที่หวานที่สุด จากริมฝีปากของแพร ในที่สุด... ร่างกายของสองชายฉกรรจ์ก็สั่นสะท้านไปพร้อมกัน พวกเขาปล่อยความเร่าร้อนสุดท้ายออกมาในร่างของแพรอย่างบ้าคลั่ง! "อ๊า!......." แพรหมดสติไปในอ้อมกอดของสองพ่อลูก เธอนอนหายใจรวยรินอยู่บนโซฟา ร่างกายเปลือยเปล่า ถูกปกคลุมด้วยร่องรอยของการต่อสู้แห่งตัณหา เธอเพิ่งถูกพิชิตโดยผัวสองคนกลางห้องนั่งเล่น โอมและคมสันหอบหายใจอย่างหนัก พวกเขาไม่พูดอะไรกันอีก มีเพียงสายตาที่มองสบกันอย่างเข้าใจ พวกเขาได้สร้างพันธะใหม่ที่บิดเบี้ยวนี้ขึ้นมาแล้ว... และแพรคือศูนย์กลางของมัน ทั้งสองรักผู้หญิงคนนี้มาก มากพอที่จะไม่ให้เธอเสียใจอ๊า... อ๊า! พ่อ... เสียงครางของแพรดังขึ้นขณะที่ถูกคมสันผู้เป็นพ่อผัวอุ้มจากสวนหลังบ้าน เดินเข้ามาในตัวบ้าน โดยที่แท่งเนื้อเขื่องขนาดใหญ่เป็นลำ ยังคงเชื่อมอยู่ในรูสวาทของเธอ ทุกย่างก้าว เต็มไปด้วยความเสียวซ่าน คมสันจงใจกระแทกเน้นไปที่รูสวาทของแพรอย่างเมามัน"อีกนิดนะแพร พ่อยังไม่อิ่ม!""อูย... อ๊า... อ๊า!" สองคนนัวเนียกันโดยไม่แคร์คนที่ตามหลังมาตาละห้อย"อ๊า! อ๊า! ไม่เอาแล้วพ่อ แพรเหนื่อย!""อูย... ดูสิ มันบวมไปหมดแล้ว..." แพรทำหน้าตาน่าสงสาร เธอโดนสองพ่อลูกรังแกตั้งแต่เช้า เธอทั้งโกรธทั้งโมโห คนเป็นพ่อก็อยากจะง้อเธอด้วยการจัดหนักจัดเต็ม แต่ไม่ดูสภาพของเธอในตอนนี้เลย ที่ทั้งเปรอะเปื้อนเลอะโคลนไปหมด"อีกนิดนะจ๊ะเมียจ๋า" พูดจบคมสันก็อุ้มแพรวางตรงขอบบันได แล้วให้เธอจับราวบันได ยกขาสองข้างเป็นรูปตัวเอ็ม ทำให้รูสวาทของแพรโชว์ตระหง่านออกมา ดูใหญ่อวบอิ่มน่ากระแทกกว่าเดิม คมสันใช้แท่งเนื้อสีน้ำตาลไหม้ของตัวเองค่อย ๆ ดันเข้าจนสุด ก้มลงไปประกบจูบแพร ส่วนมือหนาก็กอดเอวคอดไว้ข้างนึง และอีกข้างนึงก็ทำหน้าที่บีบเคล้นที่เต้าอวบใหญ่อย่างเมามัน เขาแช่แท่งเนื้ออยู่อย่างนั้น ใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาที เขา
เสียงกรีดร้องของแพรเมื่อถูกฟาดด้วยเข็มขัดถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่น่าพรั่นพรึงในวินาทีที่เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยน้ำตาและความกลัว ตอนนี้กลับวาววับด้วยเพลิงแห่งความบ้าคลั่งและชัยชนะที่แปลกประหลาดเธอไม่ได้ถูกทำลาย... เธอถูกหลอมรวม กับความวิปริตนี้แล้วแพรยังคงยืนเปลือยเปล่าอยู่บนพื้นหญ้าที่เปียกชื้น มือข้างหนึ่งกำเข็มขัดหนังของคมสันไว้แน่นราวกับเป็นคทาแห่งอำนาจที่เพิ่งได้รับมาใหม่โอมที่กำลังกุมคอตัวเองเพราะแรงรัดของเข็มขัดเมื่อครู่ มองแพรด้วยความตกตะลึง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและไม่อยากจะเชื่อ“แพร... เธอ... เธอทำอะไรลงไป!” โอมถามเสียงแหบพร่าแพรหันไปเผชิญหน้ากับคมสัน พ่อของเขาเองก็ยืนนิ่งราวกับถูกสาปด้วยความงงงวย คมสันไม่เคยคิดว่าความอับอายและแรงกดดันนี้จะทำให้เหยื่อของเขากลายเป็นผู้ล่าที่น่ากลัวได้“แพรทำอะไรเหรอคะ?” แพรเยาะเย้ย น้ำเสียงของเธอหวานหยดย้อย แต่แฝงด้วยยาพิษร้ายแรง “แพรก็แค่เลือกที่จะแข็งแกร่งที่สุด... และทำแพรเจ็บปวดได้มากที่สุด เท่านั้นเอง”แพรโยนเข็มขัดหนังลงแทบเท้าของคมสัน มันคือการคืนอาวุธให้... แต่เป็นการท้าทาย“พ่ออยากลงโทษแพรใช่ไหม? พ่อ
เสียงกรีดร้องของแพรขาดหายไปเมื่อร่างของเธอถูกลากพ้นธรณีประตูหลังบ้าน อากาศภายนอกปะทะผิวกายที่เปียกชื้นและบอบช้ำจนรู้สึกเย็นยะเยือกเธอถูกทิ้งตัวลงบนพื้นหญ้าที่ชุ่มน้ำค้าง!ยามเช้าวันนี้พ่อสามีขี้อิจฉา โมโหแบบที่ไม่เคยเป็นนี่มันอะไรกันนี่ แพรเธอปรับอารมณ์ตามไม่ทัน“ไม่นะ! พ่อ! อย่าทำแบบนี้!” แพรพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง เธอพับตัวเพื่อซ่อนเร้นเรือนร่างที่ถูกเปิดเผยเย้ยฟ้า เย้ยดิน แพรกลัวเหลือเกินต่อสายตาของคนงานสองสามคนที่กำลังจัดเตรียมงานอยู่ใกล้โรงเก็บของถ้าพวกนั้นมาพบเข้าจะทำยังไง โชคดีนี่ยังไม่หกโมงเช้าดี คมสันไม่สนใจเสียงร้องขอของแพรแม้แต่น้อย เขายืนอยู่เหนือเธอ ราวกับพญาอินทรีที่กำลังจะลงโทษเหยื่อ เขายิ้มอย่างเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยอำนาจ เขาหลงลืมความรักที่มีต่อแพรเพราะความอิจฉาลูกชายไปชั่วขณะ“แพรไม่อับอายไม่ใช่เหรอ! แพรอยากให้ไอ้โอมมันคลั่งใช่ไหม! อยากให้มันเป็นผัวคนเดียวแล้วจะทิ้งพ่อใช่ไหม!”คมสันใช้กระโดดลงพื้นจับบนสะโพกของแพรอย่างแรง เพื่อตรึงร่างเธอไว้กับพื้นหญ้าเย็นเยียบ แล้วฉีกเสื้อเชิ้ตที่คลุมร่างเธออยู่ ออกจนขาดวิ่น เผยให้เห็นเรือนร่างที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการสมสู่จ
แพรลืมตาขึ้นช้าๆ แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องกระทบดวงตาจนต้องหรี่ลง ความเจ็บปวดไม่ได้อยู่ที่ร่างกายเท่านั้น แต่มันกัดกินลึกไปถึงส่วนที่บอบบางที่สุดของจิตใจเธออยู่บนเตียง!ไม่ใช่บนโซฟาหนังสีเข้มที่ห้องนั่งเล่น แพรไม่รู้ว่าเธอถูกนำตัวมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่มีใครอยู่ข้างๆ ร่างกายของเธอบอบช้ำ แต่ถูกทำความสะอาดและสวมเสื้อเชิ้ตตัวยาวของใครบางคนไว้ แพรจำไม่ได้ว่าเสื้อตัวนี้เป็นของโอมหรือคมสัน แต่มันยิ่งย้ำเตือนถึงพันธะที่บิดเบี้ยวซึ่งเพิ่งถูกตอกย้ำไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเธอคือศูนย์กลางของสมรภูมิแห่งตัณหา... เป็นรางวัลของการแข่งขันที่ป่าเถื่อนแพรกำมือแน่น สัมผัสความร้อนที่แก้มเมื่อนึกถึงเสียงกรีดร้องของตัวเอง... เสียงที่ไม่ได้มีเพียงความเจ็บปวด แต่มีรสชาติของความสุขสมที่น่าอับอายปะปนอยู่ด้วย"อ๊า! พอ... พ่อขา! อย่า! อูยยยยยยยย! ลึกไปแล้ว! ลึกเกินไปแล้ว!"คำเหล่านั้นยังคงก้องอยู่ในหู เธอเรียกหาทั้ง พ่อ และ ผัว อย่างขาดสติ! นั่นคือการยอมรับความจริงที่เลวร้ายที่สุดเธอไม่ได้ต่อต้านอย่างแท้จริงทันใดนั้น เสียงลูกบิดประตูก็ดังขึ้น แพรผวาอย่างรุนแรง เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดร่างกาย โอมเดินเข้ามาพ
หลังจากการหลับไปอย่างอ่อนแรง แพรตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ด้วยความรู้สึกเจ็บระบมไปทั่วร่างกาย แต่เมื่อลงมาทานอาหารเช้าพร้อมหน้ากันกับโอมและคมสัน บรรยากาศก็กลับกลายเป็นความเงียบสงบที่น่าอึดอัด คมสันพยายามทำตัวเป็นพ่อที่อบอุ่น พูดถึงเรื่องธุรกิจห้องเช่าที่กำลังจะแบ่งให้โอม แต่แววตาของเขายังคงจ้องมองแพรด้วยความต้องการที่ซ่อนไม่มิดหลังจากมื้อเช้า โอมไม่รอช้า เขาพาแพรเดินขึ้นห้องนอนอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจสายตาที่ลุกเป็นไฟของคมสันที่มองตามหลังมาในห้องนอน แพรถูกโอมผลักเบา ๆ ให้นอนลงบนเตียง โอมไม่พูดอะไร เขาเริ่มจูบแพรอย่างดูดดื่มและเร่งเร้า สัมผัสของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีความรู้สึกผิดกับแพนอยู่มากนัก มีเพียงความหวงแหนและต้องการที่จะตอกย้ำว่า "เขาคือผัวที่ถูกต้องตามกฎหมาย""พี่โอม... นี่มันตอนเช้า..." แพรพยายามกระซิบเตือน แต่ร่างกายของเธอก็เริ่มตอบรับสัมผัสร้อนแรงของเขาอย่างรวดเร็ว"ตอนเช้า... ตอนบ่าย... ก็คือเวลาที่เราจะอยู่ด้วยกัน!" โอมพูดด้วยเสียงที่เข้มงวด เขาไม่ยอมให้ใครมาแทรกแซงความสัมพันธ์นี้ เขาถอดเสื้อผ้าของแพรออกอย่างรวดเร็ว แล้วบดเบียดร่างตัวเองลงทาบทับความรวดเร็วและดิบเถื่อนของโอมท
โอมและคมสันไม่ได้รอให้ถึงเช้า พวกเขาตัดสินใจแล้วว่าจะใช้ชีวิตในรูปแบบใหม่นี้อย่างเต็มที่ โดยมีแพรเป็นจุดศูนย์กลางของเกมอันบิดเบี้ยวนี้เสียงเปิดประตูดังแผ่วเบาในความมืด แพรสะดุ้งตื่นทันที สองร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาในห้องนอนของเธอ โอมอยู่ด้านหน้าด้วยแววตาที่เย็นชา คมสันตามมาด้านหลังด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่มองทะลุความมืดได้"นอนไม่หลับเหรอ... เมียรัก" คมสันกระซิบเสียงต่ำ พลางล็อกประตูห้องจากด้านในแพรตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียง เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างที่สั่นเทาเอาไว้เพราะสองคนพ่อลูกเพิ่งจะปล่อยให้เธอได้พักผ่อนเอาอะไรมานอนไม่หลับ"พะ... พ่อ... พี่โอม... สองคนจะทำอะไรคะ..." เสียงของแพรเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเธอทั้งเหนื่อยล้าและเพิ่งจะได้พักโอมเดินตรงมาที่เตียงอย่างช้า ๆ แววตาของเขาที่เคยมีความรักเหลือล้นอยากจะแสดงออกกับแพรและชดเชยเวลาที่ขาดหาย ตอนนี้มีแต่ความต้องการดิบ ๆ ที่เขาปลดปล่อยออกมาอย่างไม่ปิดบัง"จะทำอะไรน่ะเหรอ" โอมถามเสียงหื่นกาม "ก็มาทำหน้าที่ผัวไง! เมื่อวานนี้มันแค่เริ่มต้น... คืนนี้... เราจะทำให้แพรหลับไม่ลงเลยทีเดียว!"โอมกระชากผ้าห่มออกจากตัวแพรอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นชุดนอน







