ถามทำไม?

"นี้!! ถ้าจะนินทาใครก็ลดเสียงลงหน่อยที่บ้านไม่มีใครสอนเรื่องมารยาทหรอยะ" จีน่าที่ทนต่อเสียงซุปซิบนินทาที่ดังเกินเบอร์ของพวกขี้เม้าส์ไม่ไหวเอ่ยขึ้นมาเสียงดังลั่นจนทำให้คนที่กำลังนินทาอยู่เงียบลงและแยกย้ายกันไปทันที

"ว่าไงยัยตัวดีไหนเล่าซิ" น้ำหวานเอ่ยขึ้นทันทีที่รินลดานั่งลงข้างๆ เธอ

"ใช่ๆ พวกกูอยากรู้มึงไปคบกับพี่รันเวย์ได้ไงกรี๊ด" เปียเอ่ยขึ้นอย่างอยากรู้อยากเห็น

"ก็ไม่ยังไงกูแค่เห็นว่าเขาเป็นคนดีก็เลยลองคบด้วย" รินลดาเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"แล้วได้กินยังแซ่บไหม" จีน่าถามด้วยน้ำเสียงและแววตาอยากรู้

"อีนี้ก็ถามแปลกๆ มาด้วยกันขนาดนี้" น้ำหวานเอ่ยขึ้นอย่างรู้ดี

"กรี๊ด~ ใหญ่ไหมวะกูได้ยินมาว่าพี่รันเวย์ 58 จริงไหมอร๊าย~" จีน่าเอ่ยขึ้นอย่างดี๊ด๊า

"โอ้ย ฟินน่าดูเลยใช่ไหม" เปียเอ่ยด้วยน้ำเสียงดี๊ด๊าไม่ต่างกัน

"เลิกพูดเรื่องของกูเถอะ ว่าแต่มึงวันก่อนโอเคใช่ไหม" รินลดาเอ่ยอย่างเป็นห่วงเพราะเมื่อวันเสาร์เธอเมาจนช่วยตัวเองแทบไม่ไหวแล้วพอตื่นมาวันอาทิตย์ก็ต้องรีบเก็บของแล้วไปทำงานไหนจะมีเรื่องอีกเธอเลยแทบจะไม่ได้คุยกับน้ำหวานเลยมีแค่บอกเธอตอนเช้าว่าไม่ไปมหาลัยด้วยแค่นั้น

"ก็ปลอดภัยดีพี่เวกัสมาส่ง" น้ำหวานเอ่ย

"กรี๊ด~ พี่เวกัสมาส่งมึงหรออีหวาน" จีน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจและดี๊ด๊าในเวลาเดียวกัน

"อืม กูเมาจัดเขาเลยอาสาพามาส่ง" น้ำหวานเอ่ย

"แล้วได้กินยัง" เปียเอ่ย

"กินแล้วจ๊ะ" น้ำหวานเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจอะไรเพราะเธอคิดว่าเรื่องเซ็กส์ของหนุ่มสาวเป็นเรื่องปกติ

"อร๊ายย แซ่บไหมกูอยากกินบ้าง" จีน่าเอ่ยขึ้นพร้อมทำหน้าฟิน

"นั้นสิ กูได้ยินอีกิ๊ฟคณะการตลาดบอกว่าพี่เวกัสลีลาโครตดี" เปียเอ่ย

"เฉยๆ ว่ะกูว่ากูแซ่บกว่า" น้ำหวานเอ่ยกลับอย่างหยอกล้อแต่เธอก็ต้องยอมรับว่าเวกัสลีลาดีจริงเเต่เธอก็เคยเจอคนลีลาดีแบบเวกัสมาแล้วเลยเฉยๆ

"จ้าาา แม่พริกล้านเม็ดถึงใครจะแซ่บก็คงไม่มีใครแซ่บเท่าพี่คุณแฟนเก่ามึงแล้วใช่ไหมล่ะ" จีน่าเอ่ย

"ก็คงงั้น" น้ำหวานเอ่ยตอบ

"ทำไมพวกมึงถึงได้ของดีประจำมหาลัยไปถึงสองคนทำบุญด้วยอะไรบอกพวกกูที" เปียเอ่ยขึ้นพร้อมกับทำหน้าอิจฉา

"นั้นสิพวกมึงบูชาอะไรบอกพวกกูมานะกูจะไปบูชาบ้าง" จีน่าเอ่ยพร้อมทำสายตาคาดคั้นรินลดาและน้ำหวาน

"พวกมึงเลิกพูดมากแล้วก็รีบลอกงานเถอะรอลอกอยู่ไม่ใช่รึไง เดียวก็ไม่ทันหรอก" รินลดาเอ่ยพร้อมทั้งเอาหนังสือออกมาจากกระเป๋าสะพายของเธอ

"เออใช่ ขอบคุณน้า" จีน่าและเปียเอ่ยขึ้นพร้อมกันก่อนจะรีบเอาหนังสือออกมาลอกงานทันที

- 1 เดือนผ่านไป -

เวลา 15.00 น.

ณ ร้านปิ้งย่างเกาหลี

"เลิกเรียนมาเหนื่อยๆ แบบนี้ปิ้งย่างคือคำตอบที่สุด" น้ำหวานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจเมื่ออาหารที่สั่งถูกทยอยมาเสิร์ฟที่โต๊ะก่อนจะลงมือคีบเนื้อชั้นดีและสันคอหมูมาย่างบนเตาร้อนๆ

"นายมีธุระรึป่าว ไปก่อนก็ได้นะเดียวฉันกลับกับน้ำหวานได้" รินลดาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าแฟนหนุ่มของเธอเอาแต่ก้มหน้ากดโทรศัพท์มาตั้งแต่เข้าร้านแล้ว

"ป่าว พวกไอซีนอลนัดกินเหล้าเฉยๆ คืนนี้" รันเวย์เงยหน้าจากโทรศัพท์พร้อมกับเอ่ยขึ้นและชูหน้าแชทกลุ่มที่มีข้อความชักชวนของเพื่อนเขาให้เธอดู

รินลดาที่เห็นดังนั้นก็พยักหน้าให้อย่างไม่ได้เอ่ยตอบอะไรพร้อมกับคีบเนื้อ A5 ที่พึ่งย่างเสร็จของชอบของรันเวย์ตัดและใส่จานให้เขา

"พี่รันเวย์จะเอาอะไรเพิ่มไหมคะ" น้ำหวานเอ่ยถามขึ้นอย่างนึกได้เพราะว่าตั้งแต่เธอและรินลดาสั่งอาหารกันรันเวย์ก็เอาแต่พิมพ์โทรศัพท์ไม่ได้สั่งอะไรเลย

"พี่ขอชาเขียวมะนาวพอ" รันเวย์เอ่ยพร้อมกับคีบเนื้อที่รินลดาใส่จานไว้ให้เข้าปาก

"เอาชาเขียวมะนาวเพิ่ม 1 แก้วค่ะ" รินลดายกมือเรียกบริกรที่กำลังเดินมาพร้อมกับเอ่ยสั่ง

"รออาหารสักครู่นะคะ" บริกรคนที่รับออเดอร์เอ่ยพร้อมกับยิ้มให้เธอเเละเดินออกไป

- 15 นาทีผ่านไป -

เคร้ง~

"ว้ายย~ " เสียงบริกรสาวที่กำลังเดินมาเสิร์ฟน้ำยังโต๊ะของรินลดาก็ร้องขึ้นพร้อมกับแก้วน้ำในถาดที่เธอถือมาหกใส่เธอที่กำลังนั่งย่างหมูอยู่

"เป็นไรไหม" รันเวย์เอ่ยถามเมื่อเห็นว่าร่างบางโดนน้ำหกใส่

"ทิชชู่" น้ำหวานที่กำลังคีบหมูใส่ปากอยู่ข้างรินลดาก็รีบวางตะเกียบเเละหยิบกระดาษทิชชู่ให้เพื่อนรักทันที

"ขอโทษค่ะฉันไม่ได้ตั้งใจ" บริกรหญิงหน้าเสียและรีบพนมมือเอ่ยขอโทษเธอทันที

"ไม่เป็นไรค่ะแค่นี้เอง" รินลดาเอ่ยพร้อมทั้งใช้กระดาษทิชชู่เช็ดชุดนักศึกษาที่เปื้อนน้ำหวานที่หกใส่

"เดียวกูพาไปล้าง" น้ำหวานเอ่ย

"มึงกินต่อเถอะเดียวกูไปเอง" รินลดาเอ่ยเพราะเห็นว่าน้ำหวานบ่นว่าหิวมาตั้งแต่ยังไม่เลิกเรียนแล้ว

"ดิฉันขอโทษจริงๆ นะคะเดียวดิฉันไปเอาแก้วใหม่ให้ค่ะ" บริกรคนเดิมเอ่ยขอโทษขึ้นอีกครั้งอย่างรู้สึกผิด

"ไม่เป็นไรคะ ไม่ต้องคิดมาก" รินลดาเอ่ยและยิ้มให้กับเธอ เธอเขาใจดีว่ามันเกิดอุบัติเหตุกันได้เพราะเธอเองก็เคยเป็นเด็กเสิร์ฟมาก่อนเลย

"ขอบคุณค่ะ" บริกรหญิงเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้มหัวให้เธอก่อนจะรีบเดินออกไปเอาน้ำแก้วใหม่มาให้

"งั้นเดียวฉันมานะ" รินลดาเอ่ยบอกรันเวย์และน้ำหวานก่อนจะเดินออกไป

"อืม" น้ำหวานเอ่ยพร้อมกับพยักหน้ารับ

"รีบๆ มานะฉันคิดถึง" รันเวย์เอ่ยและจับข้อมือเล็กของเธอไว้ขณะที่เธอจะเดินผ่านเขา

"บ้าบอ" รินลดาเอ่ยด้วยใบหน้าแดงก่ำก่อนจะดึงข้อมือออกและรีบเดินไปห้องน้ำ

นี้ก็เดือนนึงแล้วที่เธอคบกับรันเวย์เขามักจะปากหวานกับเธอเป็นประจำแต่เธอมักจะเขินอายและยังไม่ชินสักทีตั้งแต่เธอย้ายมาอยู่กับรันเวย์เรียกได้ว่าชีวิตเธอพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียวเพราะเธอไม่ต้องทำงานแล้วและได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอย่างที่ไม่เคยได้ใช้แถมรันเวย์ยังให้เงินเดือนเธอเดือนละ 30,000 บาทอีกนี้ยังไม่รวมกับเสื้อผ้ากระเป๋ารองเท้าของแบรนด์เนมทั้งหลายที่เขาประโคมให้เธอร่วมหลายแสนอีก

แต่เขาเองก็ใช้ร่างกายของเธอคุ้มค่าเช่นกันเพราะรันเวย์มักจะมีอารมณ์ทางเพศสูงและมีอะไรกับเธอทุกวันทุกที่และยิ่งวันไหนไม่มีเรียนเรียกได้ว่าทั้งวันทั้งคืนเลยก็ว่าได้

หลังจากที่รินลดาเดินออกไปรันเวย์ก็ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ดังเดิม

"นี่พี่รันเวย์ฉันขอถามอะไรพี่หน่อย" น้ำหวานวางตะเกียบพร้อมกับเอ่ยขึ้น

"ว่า" รันเวย์เอ่ยตอบกลับไปอย่างไม่ได้สนใจอะไร

"พี่จริงจังกับเพื่อนฉันไหม"

"ถามทำไม? " รันเวย์วางโทรศัพท์ลงพร้อมกับเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย

"วันก่อนฉันเห็นพี่เดินกับผู้หญิงที่ห้าง" น้ำหวานเอ่ยด้วยน้ำเสียงและสายตาจับผิด

"..!"