Mag-log inซุนอี๋เจียจัดการที่พักให้คนมาใหม่ทั้งสามคน พรุ่งนี้จะเริ่มทำพิธีกันเธอเองก็ต้องดูแลเจ้าสาว ถึงจะเป็นพิธีเล็ก ๆ เรียบง่าย แต่หยางเป่าหานก็ให้ความสำคัญถึงจะเป็นคนปากหนักไปหน่อย
“เดี๋ยวฉันจะพาคุณเดินดูบริเวณบ้าน จะได้ไปไหนมาไหนถูก” “ได้ค่ะพี่สาว” “ที่นี่อยู่กันสามคนถ้ารวมคุณด้วย ยายหูน่ะอยู่อีกหลังไม่ได้อยู่ที่นี่” “ยายหูเธอเป็นใครกันเหรอคะ ถึงได้มาอยู่ในบ้านด้วย” “เธอเป็นคนที่เป่าหานจ่ายเงินให้มาดูแลหยางปิน เธอเป็นญาติฝ่ายมารดาของหยางปิน คุณเองก็น่าจะรู้ว่าหยางปินไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเป่าหาน” “ค่ะ เรื่องนี้ฉันทราบดีค่ะ แล้วหยางปินไปไหนเหรอคะตอนมาถึงฉันไม่เห็นเลยค่ะ” “หยางปินเรียนน่ะ ถึงเป็นลูกพี่ชายแต่เป่าหานก็ส่งเสียเลี้ยงดูอย่างดี แต่เห็นว่าจะติดอยู่อย่างเดียวที่สลัดไม่ออกสักที ยายหูน่ะเป็นญาติฝ่ายมารดาก็ควรจะต่างคนต่างอยู่ เพราะมารดาหยางปินเองก็ทิ้งหยางปิน แต่เพราะเป่าหานสงสารเลยจ้างมาดูแลบ้านและดูแลหยางปินไปรับไปส่งที่โรงเรียน ทำอาหาร เพราะเป่าหานทำงานหนักตลอดเวลาก็มีน้อย” “ฉันพอเข้าใจแล้วค่ะ” “เตรียมรับมือยายหูดี ๆ ล่ะ” “ค่ะ” สวีลี่ฟ่านฟังดูเหมือนหยางเป่าหานจะเป็นคนดีมาก แต่ที่เธอได้พูดคุยไม่เห็นว่าเขาจะไปในทิศทางนั้นสักนิด คนอื่นใจดีด้วย แต่กับเธอคงต่างออกไป วันแต่งงาน ทุกอย่างถูกจัดเตรียมตั้งแต่ตอนเย็นของเมื่อวานนี้ พิธีเป็นแบบเรียบง่ายแขกในงานก็มีไม่กี่คน ไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ “นี่ ลี่ฟ่านสามีเธอหล่อเอาเรื่องเลยนะ แบบนี้สาวน่าจะติดตรึม” “ใช่ แต่ฉันแพ้ความหล่อของเขา ลี่ฟ่านเธอช่วยหาหนุ่มโสดที่นี่ให้ฉันด้วยนะ ฉันจะย้ายมาอยู่ที่นี่” จางจี้เหยาเองก็เริ่มติดใจหนุ่มเทียนจินซะแล้ว “ได้ไงกัน หาให้ฉันด้วยคนนะลี่ฟ่าน” โจวเสี่ยวเจี๋ยเองก็อยากย้ายมาอยู่ที่นี่เหมือนกัน “นี่ พวกเธอนี่ฉันเองยังไม่รู้เลยว่าจะรอดหรือเปล่า เขาเองก็ชัดเจนว่าไม่ชอบฉัน ฉันจะอยู่ได้นานหรือเปล่ายังไม่รู้เลย” “ไหนเป็นงี้? ฉันคิดว่าเขาจะเป็นคนดีซะอีก เห็นเขารูปหล่อขนาดนั้น” “เขาถึงบอกว่าอย่าไว้ใจคนหล่อ” โจวเสี่ยวเจี๋ยเอ่ย “คนหล่อใจร้ายจัง ฉันอุตส่าห์เล็งไว้อยู่คนหนึ่ง” จางจี้เหยาเอ่ย หลังจากเสร็จพิธีต่าง ๆ หยางเป่าหานก็ไม่ได้เข้ามายุ่งวุ่นวายกับสวีลี่ฟ่านอีก เพราะเมื่อวานที่คุยกันเขาไม่ได้เห็นใบหน้าของเธอ พอมาวันนี้ได้เห็นก็ถึงกลับไปไม่เป็น “ลูกพี่อาซ้อสวยมากเลยใช่ไหมครับ วันนี้ยิ่งสวยกว่าเมื่อวานอีก” อี้เทาเอ่ย “สหายของอาซ้อที่มาด้วยก็สวย คนเมืองนี่สวยจริง ๆ” จิ่งกั๋วเองได้เห็นคนที่ถูกใจ แต่ก็เป็นไปได้ยากที่จะเจอกัน เพราะพรุ่งนี้เธอก็คงจะเดินทางกลับแล้ว “พวกนายพูดอะไรกัน มีให้กินก็กินไปเงียบ ๆ” “ลูกพี่คืนนี้เข้าหอ พรุ่งนี้ก็หยุดพักไม่ต้องทำงานนะครับ พวกเราเข้าใจครับ” “พรุ่งนี้ฉันก็ไปทำงานตามปกติ จะให้ฉันหยุดทำไมกัน” “ลูกพี่!! ตอนนี้ไม่ได้เป็นโสดแล้ว มีภรรยาเป็นตัวเป็นตนแล้ว คิดอะไรก็นึกถึงภรรยาด้วยนะครับ” อี้เทาเองก็สอนในฐานะคนที่ผ่านการมีครอบครัวมาแล้ว ถึงจะยังไม่มีลูกแต่การสร้างครอบครัวไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องคุยกันให้เข้าใจทั้งสองฝ่าย “ลูกพี่ฟังที่อี้เทาบอกก็ดีนะครับ” “อี้ซ่วนระหว่างน้องชายนายกับฉันใครเป็นเจ้านายกันแน่ เรื่องแต่งงานก็แต่งตามคำมั่นสัญญา เธอก็บอกฉันเองว่าถ้าอยากหย่าก็บอกเธอ จะได้หย่าให้” “ก็แสดงว่าอาซ้อไม่ได้มีความคิดที่จะหย่า แต่ลูกพี่มีความคิดที่จะหย่าใช่ไหมครับ” “จิ่งกั๋ว!! ปากนายนี่จริง ๆ เลย” “วันนี้พวกนายพูดมากกันจัง ฉันรำคาญ!” หยางเป่าหานเองไม่รู้ว่าตัวเองหงุดหงิดอะไร เป็นตั้งแต่ได้เห็นใบหน้าของสวีลี่ฟ่าน “ลูกพี่ พี่รำคาญพวกเราหรือเพราะอาซ้อไม่สนใจพี่กันแน่” “นายพูดอะไรอี้เทา ฉันจะให้เธอมาสนใจฉันทำไมกัน ผู้หญิงหิวเงินแบบนั้น” “เป่าหานพูดอะไรน่ะ คุณลี่ฟ่านน่ะเหรอที่หิวเงินนายเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ถ้าไปพูดให้เธอได้ยินเธอจะโกรธเอานะ เตือนในฐานะผู้หญิงด้วยกันที่ไม่ชอบให้ใครดูถูก” ซุนอี๋เจียเองอายุมากกว่าหยางเป่าหานและสามีของเธออย่างอี้เทา แต่การที่เธอเป็นได้ยินผู้ชายพูดถึงผู้หญิงในทางแบบนี้เธอเองก็ไม่พอใจเหมือนกัน “ที่รัก นั่งก่อนอารมณ์ขึ้นง่ายจริง ๆ ช่วงนี้ไม่ใช่ว่าท้องแล้วนะ” “ท้องไม่ท้องแล้วมันยังไง ไม่พอใจหรือไงกัน” “ไม่ ๆ ที่รักผมดีใจมากตั้งหาก แต่ว่าตอนนี้เธออารมณ์ไม่ดีผมจะพาไปสงบสติอารมณ์ที่บ้านก่อนดีกว่า ลูกพี่เดี๋ยวผมมาใหม่นะ พาเมียกลับบ้านก่อน” อี้เทาเองจะพาซุนอี๋เจียไปทำลูกที่บ้านตั้งหาก อารมณ์ขึ้นแบบนี้ต้องจัดหนัก ๆ ลูกถึงจะติดไว ๆ “ไป ๆ รีบไปทำลูกซะ” ห้องหอ สวีลี่ฟ่านที่กลับเข้ามาในห้องก่อน เพราะงานเลี้ยงไม่ยอมเลิกราสักที อีกอย่างสหายทั้งสองคนของเธอจะต้องเดินทางแต่เช้า พวกเธอก็กลับไปพักกันที่ห้องกันแล้ว แต่จะให้เธอรอหยางเป่าหานก็ดูจะเป็นคนดีเกินไป เขาคงไม่ต้องการก่อนหน้าพิธีเธอเจอผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาทักเธอ คงจะเป็นกิ๊กของหยางเป่าหาน สวีลี่ฟ่านอาบน้ำเสร็จก็จะเตรียมเข้านอน เธอไม่รอหยางเป่าหานกลับมา เพราะเขาคงจะไม่กลับและอาจจะไปนอนที่อื่นก็ได้ เขาไม่ชอบเธอคงจะอยู่ร่วมห้องกับเธอไม่ได้ ก๊อก ก๊อก ก๊อก สวีลี่ฟ่านที่กำลังจะนอนเธอก็ได้ยินเสียงเคาะประตูในใจเธอก็แอบกลัว เธอไม่ได้เปิดในทันทีจนเสียงเคาะก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมเสียงของคนปากหมา “เธอยัยใจดำจะปล่อยให้ฉันนอนตากยุงข้างนอกหรือไง” แอ๊ค “ใครคิดว่าจะเป็นคุณกัน ดึกขนาดนี้แล้วยังจะมาอีก” “ไม่ให้ฉันกลับมาห้องตัวเองแล้วจะให้ฉันไปนอนที่ไหนกัน เธอนี่มันลืมตัวจริง ๆ” หยางเป่าหานต้องกลับมาอยู่แล้ว ถ้าไม่กลับมานอนที่ห้องเขาก็จะเสียสิทธิ์การเป็นเจ้าของ “ฉันขอโทษค่ะ คุณก็เข้ามาสิจะยืนอีกนานไหม ฉันง่วงจะตายแล้วเนี่ย” พอหยางเป่าหานเข้ามาสวีลี่ฟ่านก็ไม่สนใจเธอเดินขึ้นเตียงไปนอน ในห้องมีแค่เตียงและตู้เสื้อผ้า เธอเองก็ไม่รู้จะไปนอนที่ไหนถ้าไม่ใช่ที่เตียง หยางเป่าหานมองสวีลี่ฟ่านที่นอนอยู่บนเตียง เธอไม่สนใจเขาด้วยซ้ำแถมยังนอนสบายใจอีกด้วยไม่รับรู้อะไรเลย แถมอยู่ห้องกับคนแปลกหน้าอีกถึงตอนนี้จะเป็นสามีภรรยา แต่ก็พึ่งรู้จักกันเพียงสองวันเท่านั้น “เธอนี่ปล่อยเนื้อปล่อยตัวจริง ถ้าฉันไม่ใช่คนดีเธอโดนปล้ำไปแล้ว ลี่ฟ่าน” หยางเป่าหานไม่ได้เมาถึงขั้นไม่ได้สติ เขาแต่ดื่มสังสรรค์เท่านั้นก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับบ้าน เพราะงานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกราเสมอ หยางเป่าหานอาบน้ำเสร็จก็ขึ้นมานอนบนเตียง ส่วนสวีลี่ฟ่านเธอก็นอนหลับไปแล้วเหมือนจะหลับสนิทมากอีกด้วย ขนาดเขาขึ้นมาบนเตียงแล้วเธอยังไม่มีท่าทีว่าจะตื่น “สบายใจจังนะ” หยางเป่าหานมองคนหลับอย่างสบายใจไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร เธอควรจะปรับตัวยากสิ แต่นี่อะไรวันที่สองเธอก็ปรับตัวได้แล้ว แถมทำตัวเหมือนเจ้าของบ้านเองนอนสบายใจเชียว คิดว่าฉันจะไม่กลับมา เธอจะให้ฉันไปนอนที่ไหนกันวันต่อมา09.00 น.สวีรุ่ยหนิงเธอตื่นสายพอไปถึงที่บ้านของพี่เขยก็ไม่มีใครอยู่แล้ว แถมบ้านก็ล็อกอีกด้วย เลยไม่รู้เลยว่าสวีลี่ฟ่านทำงานอะไร มีทางเดียวคือไปหาพี่เขยที่ทำงาน“มาอีกแล้วครับ ลูกพี่”“สวัสดีค่ะ ทุกคน”“…”“…”“…”“อ้าว คนเมื่อวานนี่ แล้วมาทำอะไรที่นี่ล่ะ”“ฉันไปที่บ้านมาไม่เจอใครเลยค่ะ ฉันจะไปหาพี่ลี่ฟ่านค่ะ ยาย…”“เรียกยายหูแล้วกัน ลี่ฟ่านเหรอคงอยู่ร้านกาแฟน่ะ”“นี่ ยายปากสว่างจริง ๆ” จิ่งกั๋วเอ่ยปากเองในครั้งนี้ เพราะว่าน้องสาวของอาซ้อคนนี้แปลกจริง ๆ ในเวลางานแบบนี้จะไปหาอาซ้อ ดูก็รู้ว่าเป็นคนไม่มีความคิด“เป็นอะไรไป เธอไปหาพี่สาวของเธอ”“ขอบคุณค่ะ ยายหูเดี๋ยวฉันซื้อของมาฝากนะคะ”“เกรงใจจังเลย แล้วจะกลับมาตอนไหนล่ะ”“คงสักพักค่ะ” ยายแก่นี่เกรงใจบ้าบออะไรกัน ดูก็รู้ว่าเป็นคนขี้เหนียวแค่ไหน สภาพคนงานที่นี่แต่ละคนก็จนกันเสียจริง ๆร้านกาแฟลี่หานสวีรุ่ยหนิงกว่าจะมาถึงร้านกาแฟได้ก็นานพอสมควร เพราะที่นี่มีร้านกาแฟอยู่หลายที่เหมือนกัน แต่ไม่มีคนชื่อสวีลี่ฟ่านทำงานอยู่“น่าจะร้านนี้แหละเหลือที่สุดท้ายแล้ว”“ตามหาตั้งนาน ที่แท้ก็ทำงานกันอยู่ที่นี่เอง” “เธอมาทำไม รุ่ยหนิง” โจวเสี่ย
อี้ซ่วนเองไม่อยากที่จะมาส่งคนเมืองใหญ่แบบนี้ เธอเป็นน้องสาวอาซ้อจริง ๆ เหรอ นิสัยก็ไม่เหมือนกัน หน้าตายิ่งแล้วใหญ่ไปคนละทางเลย“นี่! นายน่ะเป็นลูกน้องพี่เขยฉันมานานหรือยัง”“นี่!”“ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะต้องรู้ ถ้าอยู่ไม่ครบหนึ่งเดือนเถ้าแก่จะไม่คืนเงินมัดจำให้คุณ ตามสัญญา เดี๋ยวผมจะแวะไปรับของก่อน คุณก็รออยู่ที่นี่แหละ”“ไปรับของอะไรกัน ไอ้บ้า!”“รับของที่ลูกพี่สั่ง เงินทั้งนั้นไม่เอาได้ไง รออยู่นี่แหละคนเมืองใหญ่” อี้ซ่วนแวะมารับขี้หมู เพื่อที่จะเอาไปทำปุ๋ยต่อ รถที่ใช้ก็เป็นรถเข็นต่อเข้ากับจักรยาน“รีบไปสิ ฉันขี้เกียจรอ”อี้ซ่วนหายไปไม่นานเขาก็เดินออกมาพร้อมขี้หมู 3 ถัง และไปส่งคนเมืองใหญ่เสร็จก็จะเอาไปส่งยังที่ทำปุ๋ยและมารับขี้หมูต่อ“นี่ นี่ ไอ้บ้า นี่อะไรเหม็นเป็นบ้าเลย ใครให้แกเอาขึ้นมาใกล้ฉันกัน ไอ้คนสกปรก” สวีรุ่ยหนิงไม่คิดว่าสิ่งที่คนงานที่พี่เขยให้มาส่งเธอ จะเอาของเหม็น ๆ กลับมาด้วย“นี่ คือขี้หมูเอาไว้ทำปุ๋ย ราคาดีเลยนะ ดูสิหมูกินดีก็เลยขับถ่ายออกมาสวยแบบนี้ ดมดูสิ กลิ่นมันหอมใช่ไหมคนเมืองใหญ่”“ว้าย! ไอ้บ้า ของสกปรกยังเอามาใกล้ฉันอีก”“ก็เห็นถามว่าไปรับอะไร ก็นี่ไง ขี้หมู!”
หลังจากวันนั้นที่หลี่จางซิ่วมาวุ่นวายที่ร้าน เธอก็มักจะมาอยู่บ่อย ๆ และจงใจที่จะขอพบสวีลี่ฟ่านให้ได้ จุดประสงค์ของเธอชัดเจน คือ เธอต้องการแสดงตัวตนว่าเป็นแม่แท้ ๆ ของหยางปิน“เดี๋ยวฉันจะให้ช่างหาอะไรมากั้นไว้ก่อน เพราะต้องมีป้ายเตือนว่าเขตก่อสร้าง คนจะได้ไม่เข้าไปยุ่ง แต่พวกเราก็ยังขายได้เหมือนเดิม”“ลี่ฟ่าน ฉันได้รับโทรศัพท์จากที่บ้าน เหมือนสวีรุ่ยหนิงจะมาเทียนจิน และคงจะมาหาเธออย่างแน่นอน” โจวเสี่ยวเจี๋ยเองที่บ้านก็ทำงานที่เดียวกับพ่อของสวีลี่ฟ่าน“เธอจะมาหาฉันทำไมกัน”“พวกเราบอกเธอไปหรือยังนะ ว่าพี่ซ่านซูเขาลาออกจากงานที่โรงงานแล้ว และหายไปเลย แต่น่าจะไปทำธุรกิจนะ และตัดความสัมพันธ์กับสวีรุ่ยหนิงด้วย จะเรียกว่าตัดได้ไหม เหมือนว่าจะไม่ได้เป็นอะไรกันตั้งแต่แรก ที่เห็นไปมาหาสู่กันก็น่าจะ แค่พี่น้องมั้ง”“ลี่ฟ่าน ไม่ใช่ว่ารุ่ยหนิงเธอมาที่นี่ เธอจะมา…”“เราต้องวางแผนกันแล้วล่ะ” สวีลี่ฟ่านกว่าจะง้อหยางเป่าหานในครั้งนั้นได้ ไม่ง่ายเลยเธอไม่แค่เปลืองตัว แต่เปลืองไปทั้งตัว แถมหยางเป่าหานไม่ไปทำงานตั้งสองวัน เอาแต่อยู่กับเธอสถานีรถไฟ(เทียนจิน)11.00 น.สวีรุ่ยหนิงมาถึงเทียนจิน ที่เธอมาที่นี
1 อาทิตย์ต่อมาหลังจากที่หยางเป่าหานทราบเรื่องว่าสวีลี่ฟ่าน เจอหลี่จางซิ่วแล้ว แต่สวีลี่ฟ่านไม่ได้บอกตนเองก็โกรธมากไม่คุยด้วย ไป 10 นาทีได้“เก่งดีนี่ กล้าตัดสินใจเองแล้ว ไม่มีพี่ก็ได้แล้วใช่ไหม คิดว่าที่เจอจางซิ่วผู้หญิงสารเลวคนนั้น มันคือเรื่องบังเอิญเหรอ คิดว่าพี่เป็นใครคนนอกเหรอ เธอนี่มันดื้อด้านจริง ๆ”“ทำไม ถึงเงียบล่ะ พี่พูดด้วย…ทำไมถึงเอาแต่เงียบกัน”“ฉะ ฉัน”“ช่างมันเถอะ เธอไม่ได้ต้องการที่จะบอกตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ตอนนี้ก็สายแล้วด้วยพี่จะต้องไปทำงานแล้ว” หยางเป่าหานถึงจะโกรธมาก แต่ก็ยังห่วงความรู้สึกของสวีลี่ฟ่าน ถึงไม่ได้แสดงอารมณ์ไปเต็มที่ ถ้าเป็นเมื่อก่อนอาจจะหนักกว่านี้สวีลี่ฟ่านเองก็สำนึกผิด เธอรู้ว่าตัวเองผิดที่ปกปิดเรื่องที่เจอหลี่จางซิ่วกับหยางเป่าหาน ไม่คิดว่าเขาจะโกรธมากขนาดนี้ เธอเองพูดอะไรไม่ออก หยางเป่าหานเองยังไม่หายโกรธ แต่เขาเลือกที่จะออกไปสงบสติอารมณ์ข้างนอก เพราะกลัวว่าจะมาลงที่เธอ“อาซ้อ ให้ลูกพี่ใจเย็น ๆ กว่านี้ก่อนนะครับ” อี้เทาเองก็รู้ว่าเรื่องหลี่จางซิ่ว เป็นเรื่องที่ใหญ่สำหรับลูกพี่ แล้วยิ่งตอนนี้คนที่หลี่จางซิ่วเธอเกาะเป็นปลิงด้วย ก็ไม่ธรรมดา“ใช่ครับ
2 อาทิตย์ต่อมาหอพักหลี่จางซิ่ว“รอฉันก่อนเถอะ เป่าหาน ฉันจะไปหาแกอย่างแน่นอน” หลี่จางซิ่วย้ายออกจากที่พักเก่า ๆ ของเธอ เพราะตอนนี้เธอมีที่พึ่งพาแล้ว ชีวิตเธอจะไม่กลับไปลำบากอีกแล้ว“นี่ เงินที่ค้างค่าห้อง ฉันมีอยู่แล้วไม่ต้องมาทวง”“มีก็จ่ายมาสิ จะปล่อยให้ค้างมาตั้งหลายเดือนทำไมกัน แล้วเธอน่ะไปทำงานอะไรมาเหรอ?”“ไม่ใช่เรื่องที่ต้องสอด!” หลี่จางซิ่วจะย้ายไปอยู่บ้านที่สามีของเธอซื้อไว้ให้ ตอนนี้เธอมีคนเลี้ยงดูแลไม่จำเป็นต้องทำงานอีกแล้ว ร้านกาแฟลี่หาน“ขอโทษนะคะ มีเมนูแนะนำไหมคะ พอดีฉันดื่มกาแฟไม่เป็นค่ะ” “ได้เลยค่ะคุณลูกค้า น่าจะเป็นลูกค้าใหม่ จะมีแนะนำเป็นชาไทย ชาเขียว มัจฉะลาเต้ นมชมพู ไม่มีส่วนผสมของกาแฟเลยค่ะ”“ใช่ค่ะ ฉันพึ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ งั้นขอเป็นชาไทยก็แล้วกันค่ะ”“ได้ค่ะ คุณลูกค้า”“กลับมาแล้วเหรอ เสี่ยวเจี๋ย อบขนมอยู่ที่บ้านน่ะ”“งั้น เธอไปช่วยเสี่ยวเจี๋ย เดี๋ยวที่ร้านฉันจัดการเอง”“ได้ เสร็จแล้วจะรีบมานะ”สวีลี่ฟ่านกลับมาจากที่บ้าน เธอแวะเข้าไปดูโจวเสี่ยวเจี๋ยเหลือไม่มากแล้ว แค่อบอย่างเดียวและบรรจุใส่ซองเตรียมส่งลูกค้าที่จะมารับตอนบ่าย ๆ เป็นออเดอร์ที่สั่งทำ“ชาไทย คุณ
1 อาทิตย์ต่อมาจางจี้เหยาและโจวเสี่ยวเจี๋ยทำงานที่ร้านกาแฟได้ 1 อาทิตย์ แล้วพวกเธอไม่สงสัยเลยว่าทำไม สวีลี่ฟ่านถึงต้องการพวกเธอ เพราะลูกค้าเข้าร้านอยู่เรื่อย ๆ จะมีช่วงที่ร้านวุ่น ๆ ก็ช่วงเช้าและเที่ยงที่ลูกค้าเข้าร้านพร้อม ๆ กัน“ครัวซองต์หมดแล้วค่ะ ต้องขอโทษคุณลูกค้าด้วยนะคะ ที่ร้านจำกัดแค่ 200 ชิ้น ต่อวันค่ะ”“ขอโทษนะคะ ถ้าต้องการจะสั่งครัวซองต์เยอะ ๆ รับไหมคะ พอดีใกล้จะถึงวันเกิดของฉันค่ะ ฉันอยากจะสั่งไปเลี้ยงเด็ก ๆ น่ะค่ะ” ลูกค้า“สักครู่นะคะ ฉันต้องถามเถ้าแก่เนี่ยก่อนค่ะ” จางจี้เหยาโทรไปที่ทำงานของคุณหยางเป่าหาน เพราะสวีลี่ฟ่านไปส่งข้าวเที่ยงให้สามีของเธอจางจี้เหยาคุยกับสวีลี่ฟ่านเรื่องมีคนอย่าจะสั่งครัวซองต์ไปเลี้ยงเด็ก ๆ สวีลี่ฟ่านเองก็รับทำและแจ้งรายละเอียดต่าง ๆ ในการจอง “คุณลูกค้าคะ เถ้าแก่เนี่ยรับทำค่ะ แต่ขั้นต่ำในการสั่งเริ่มต้นที่ 30 ชิ้นค่ะ และจ่ายมัดจำครึ่งหนึ่งค่ะ”“ได้ค่ะ ฉันไม่มีปัญหา ฉันต้องการประมาณ 100 ชิ้น ค่ะ มีแบบไหนบ้างคะ” ลูกค้า“มีแบบออริจินอล จะเป็นแบบธรรมดาค่ะ จะราคาเริ่มต้นประมาณนี้ค่ะ กับอีกแบบมีหน้าให้เลือกถึงห้าหน้าค่ะ จะเอาแบบคละก็ได้นะคะ แต่ราคาจะข







