Share

ตอนที่ 9 เข้าข้างเมีย

สวีลี่ฟ่านพูดกับยายหูจนท้อ คนแก่ปากร้ายไม่พอแถมไม่ยอมรับฟังและเข้าใจอะไรเลย ยายหูเองเป็นคนแก่อารมณ์ร้อนและหัวรั้น

“แกคิดว่าฉันจะไล่แกออกไม่ได้หรือไง ฉันจะทำให้แก่อยู่ที่นี่ไม่ได้อีก คิดว่าจะมาวางอำนาจที่นี่เหรอไม่มีทาง เดียวแม่หยางปินกลับมาทุกอย่างก็เป็นของหยางปิน เป่าหานหามาให้หยางปิน”

“หึ ตลกค่ะ ยายหูทุกอย่างเป็นของหยางปินจริงค่ะ แต่ไม่ใช่ของยายและแม่ของหยางปินแน่นอนค่ะ และต่อให้แม่ของหยางปินกลับมาฉันไม่มีทางให้เธอเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้เด็ดขาด”

“แก ๆ ช่างกล้าพูดนะคิดจะมาเอาสมบัติเป่าหานเหรอ แกพึ่งมาอยู่ไม่นานยังขนาดนี้ ฉันจะไปบอกเป่าหานเขาจะจัดการแกแน่”

“เชิญค่ะ ตามสบายฉันเองก็จะไปหาพี่เป่าหานไปด้วยกันไหมคะ ไปพร้อมกันเลยดีไหมคะดูสิว่าพี่เป่าหานจะฟังใคร” สวีลี่ฟ่านเองไม่ได้คิดที่จะยึดเอาอะไรของใคร แต่เธอรู้ดีว่าแม่ของหยางปินทิ้งหยางปินไปและหยางเป่าหานก็รับเลี้ยงหยางปิน และแม่ของหยางปินทิ้งไปเพราะอะไร ที่ยายหูพูดก็เป็นเรื่องน่าคิดว่าในอนาคตว่าแม่ของหยางปินคงจะปรากฏตัวในเร็ววันอีกแน่นอน

“แกคิดว่าฉันไม่กล้าใช่ไหม คิดว่าเป่าหานจะให้ท้ายแกอย่างนั้นเหรอ”

“หึ ฉันพูดความจริงถ้ายายจะทำให้ฉันออกไปจากที่นี่ ฉันเองก็จะทำให้ยายออกจากงานเหมือนกัน เพราะเงินเดือนกับการทำงานมันไม่สมเหตุสมผลกันค่ะ อีกอย่างพี่เป่าหานเขารู้ไหมคะว่ายายเลี้ยงลูกเขาอดอยาก เนื้อในบ้านยายเองก็เอาไปกินเองใช่ไหมแทนที่จะเอาไว้ทำกับข้าวให้หยางปิน”

“ฉันไม่เคยทำ แกโกหก”

“เดี๋ยวฉันไปถามหยางปินเองก็ได้คำตอบแล้วค่ะ เด็ก 5 ขวบ รู้เห็นอะไรมากแล้วค่ะ”

“ดีเลยฉันแก่ขนาดนี้ ยังจะมาใส่ร้ายฉันอีก เธอนี่ร้ายกาจจริง ๆ ฉันมองแกผิดจริง ๆ”

“แล้วยายหูมองฉันเป็นคนยังไงกันล่ะคะ ยายมองฉันเป็นคนดีตั้งแต่แรกเลยเหรอคะ ฉันต้องซาบซึ้งใช่ไหมคะ หึ ตลกค่ะ” สวีลี่ฟ่านเองคิดว่ายายหูนี่แสดงเก่งจริง ๆ ไม่มีทางที่คนแบบนี้จะมองเธอว่าเป็นคนดีตั้งแต่แรก

“ฉันดูร้ายกาจขนาดนั้นเลยเหรอในสายตาเธอ หึ ๆ ฉันทำอะไรผิดกัน ใครอยู่แถวนี้มาดูสิ ภรรยาเป่าหานร้ายกาจเกินไปแล้ว ฉันคนแก่จะมาไล่ฉันออกจากงาน”

“ยายไม่มีใครอยู่แถวนี้หรอกค่ะ พูดไปก็เปลืองน้ำลายเปล่า ๆ ค่ะเกรงใจชาวบ้านคนอื่นที่เขาพักผ่อนบ้างคะ ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ไม่มีอะไรให้ยายทำแล้วค่ะ รอไปรับหยางปินเถอะค่ะ”

เที่ยงที่ทำงานหยางเป่าหาน

หยางเป่าหานหนักใจอีกแล้วเพราะยายหูมาที่ทำงานอีกแล้ว คงจะไม่พ้นเรื่องของสวีลี่ฟ่านอย่างแน่นอน ไม่รู้ว่าวันนี้จะมาเรื่องอะไรอีก

“เป่าหานแกต้องช่วยยายนะ เธอจะไล่ยายออกจากบ้านจริง ๆ นะ ครั้งนี้ยายพูดความจริง เธอร้ายกาจมากจริง ๆ”

“ยายพูดอะไรไร้สาระอีกแล้ว อาซ้อเมื่อวานก็โดนใส่ร้าย ยายไม่พูดความจริงทั้งหมด วันนี้จะมาใส่ร้ายอะไรอาซ้ออีก” อี้เทาเอ่ย

“ฉันพูดความจริงเธอบอกจะไล่ฉันออกจริง ๆ นะเป่าหาน เธอจะหบสมบัติของแกจริง ๆ นะ เธอไม่ได้รักหยางปินจริง ๆ หรอก”

“ยายหูเรื่องนี้ต้องฟังความสองฝั่ง อีกอย่างผมว่ารอเธอมาก่อนดีกว่า เธอคงจะใกล้มาถึงแล้วครับ” หยางเป่าหานไม่อยากที่จะโดนเมินอีก เขาต้องฟังความทั้งสองฝั่งและอีกอย่างสวีลี่ฟ่านเองก็ไม่ใช่คนแบบนั้นถึงเธอจะมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน

“นั่นไง! อาซ้อมาแล้วถามอาซ้อเลยครับ ลูกพี่”

“ยายหูนี่มาถึงเร็วจังนะคะ ฉันนึกว่าจะมาถึงเร็วกว่ายายซะอีกนะคะ มาเร็วขนาดนี้ฉันคงไม่ต้องพูดอะไรแล้วมั้ง”

“เธอพูดมาสิ ยายหูบอกว่าเธอจะไล่ยายออก ฉันต้องฟังจากปากของเธอด้วย”

“ฉันจะไปมีอำนาจอะไรไปไล่ยายหูกัน ฉันมีเงินไปจ่ายเงินเดือนยายหูหรือไงกัน”

“เธอบอกจะไล่ฉัน แถมบอกว่าจะไม่ให้แม่หยางปินเข้ามาในเหยียบในบ้านอีก เธอพูดแบบนั้นฉันคนแก่จะเอาอะไรไปสู้คนสาว ๆ อย่างเธอกัน”

“นี่ ยายติดต่อแม่ของหยางปินอยู่เหรอครับ ไหนบอกว่าไม่ได้ติดต่อกันไงครับ”

“เป่าหานยายขอโทษเราแค่บังเอิญเจอกันเท่านั้น เธอแค่คิดถึงลูก แต่ลี่ฟ่านคนนี้กับบอกว่าไม่ให้เธอมาเจอหยางปิน”

“เด็กโตขนาดนี้ทำไมถึงพึ่งมาคิดถึงลูกกัน ส่งเสียบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้ ไม่ใช่ว่าพ่อหยางปินเสียแล้วตัวเองทิ้งลูกไว้ หนีเอาตัวรอด ยายเองเป็นญาติห่าง ๆ ไม่ใช่ว่าติดต่อกับเธอมาตั้งนานแล้วหรือเปล่าคะ ไม่ใช่ว่าหยางปินมีพี่เป่าหานที่เลี้ยงดูอย่างดี เรียนโรงเรียนดี ๆ แล้วอยากจะกลับมาเพราะคิดว่ามีเงิน หยุดคิดได้เลยพี่เป่าหานทำงานหนักฉันไม่ให้ใครมาใช้เงินของเขาเด็ดขาดนอกจากหยางปิน”

“เห็นไหมดูเธอพูดสิเป่าหาน ใจเธอมันร้ายกาจขนาดนี้ดูสิ”

“ที่ลี่ฟ่านพูดก็ถูกครับ แม่ของหยางปินจะกลับมาทำไมทิ้งลูกไปตั้ง 5 ปี อีกอย่างพวกเรารู้ ๆ กันดีว่าเธอทิ้งหยางปินไป เพราะสาเหตุอะไร ไม่ใช่ว่าตอนนี้คุณภาพชีวิตของเธอไม่ค่อยจะมีกินเหรอครับ ถึงอยากที่จะกลับมา”

“เป่าหานทำไมถึงพูดแบบนี้ เธอเองก็มีเงินไม่น้อยอยากจะมาหาลูกบ้างเท่านั้น”

“ค่าเทอมหยางปินเทอมละ 500 กว่า หยวน ถ้าเธอมีปัญญาก็มาหาหยางปินได้เลยครับ ผมไม่ปิดกั้น แต่ถ้าเธอไม่ได้มีปัญญาขนาดนั้นก็ไม่ต้องมาหาในตนเองลำบากครับ”

“ชีวิตผมเงินที่ทำงานมาได้ผมให้ลูกและภรรยาของผมเท่านั้น อีกอย่างถ้ายายอยากจะไปอยู่กับเธอก็ไปได้เลยครับ เพราะตอนนี้ผมมีลี่ฟ่านดูแลบ้านและหยางปินให้แล้วครับ”

“เป่าหานแกจะไล่ยานออกเหรอ?”

“เปล่าครับยาย ผมเห็นยายติดต่อแม่ของหยางปินแล้วเธอมีเงิน เธอน่าจะพายายไปอยู่ด้วยนะครับ ยายเองอยู่ที่นี่ก็อยู่คนเดียวไม่มีใครดูแล ผมเองเป็นห่วงน่ะครับ แต่จะให้ผมไปดูแลยายก็คงจะไม่ได้ผมก็มีหน้าที่ของผมที่ต้องทำอยู่”

ครั้งนี้หยางเป่าหานได้ใจสวีลี่ฟ่านไปเต็ม ๆ เลยครั้งนี้เขาใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์ แถมเข้าข้างเธออีกด้วยและเข้าข้างเธอไม่ตัดสินเธอไปก่อน เหมือนเมื่อวานนี้

“เป่าหานอย่าไล่ยายออกเลยนะ คนแก่จะไปทำงานอะไรได้กันเป่าหาน”

“ผมคิดมาสักพักแล้วครับ ผมจะให้ยายมาทำงานที่นี่ครับ งานที่บ้านมีลี่ฟ่านทำอยู่แล้วครับ เธอทำมันได้ดีด้วยครับ ผมจะให้ยายมาทำงานเบา ๆ เอาครับ อีกอย่างภรรยาของผมเธอจะได้สบายใจด้วยครับ ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วครับยาย ตอนนี้ที่บ้านผมมีลี่ฟ่านเข้ามาอยู่ด้วยนะครับ ไม่ใช่ผมกับหยางปินแค่สองคนครับ”

“ยายเองก็เลือกเอานะครับ ว่าจะทำงานที่นี่หรือจะไปอยู่กับแม่ของหยางปิน ถ้ายายตกงานขนาดนี้เธอมีเงินคงจะรับยายไปอยู่ด้วยได้ อีกอย่างยายจะได้สบายด้วยนะครับ”

สวีลี่ฟ่านเธอเองไม่ต้องทำอะไรเลย มีหยางเป่าหานจัดการให้ทุกอย่างเลย และจัดการทำมันได้ดีมากอีกด้วย เธอยังอึ้งที่เขาเอ่ยเรียกเธอว่าภรรยาต่อทุกคนแบบนี้

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สวีลี่ฟ่านย้อนเวลามาเป็นเถ้าแก่ร้านกาแฟ ยุค 80   ตอนที่ 40 หายตัว

    ไนต์คลับ(ปักกิ่ง)หลับจากที่ทราบว่าสวีรุ่ยหนิงอยู่ที่เทียนจินทั้งหวางซ่านซูและอาหวังเลยตัดสินใจที่จะกลับปักกิ่งไปก่อน จนกว่าสายที่ตามสวีรุ่ยหนิงจะรายงานว่าเธอกลับปักกิ่ง เพราะสวีรุ่ยหนิงอยู่เทียนจินนานกว่า 1 เดือน ไม่ได้ เพราะเธอต้องเรียนหนังสืบอีก ก่อนที่จะเข้ามหาลัย“กูนี่ขนลุกเลย ตามไปถึงที่นั่น ดีแค่ไหนที่เธอไม่ท้อง ไม่งั้นไอ้ซ่านจบแน่ ๆ”“กูยังอึ้งอยู่เลย ไปเจอเธอที่นู่น ผู้หญิงบ้าอะไรวะ!”“กูถึงได้หนีกลับปักกิ่งกับอาหวังไง โอกาสที่จะเจอมันก็มากขึ้น และสหายหวังผู้นี้ไม่รู้ว่าไปเสี้ยนอะไรมา กูกลัวมันจะลงแดงตาย ถ้าไม่ได้กินหอย!”“ไอ้คุณซ่าน มึงก็พูดกูซะเสียเลย กูก็ผู้ชายของชอบกูอยู่แล้ว หอยน่ะ”“มึงนะไอ้หวังให้ไปทำงาน เสือกไปหาหอยกินที่นู่น ที่หลังมึงก็ไม่ต้องไป ให้กูไปแทน ฮ่า ๆ”“พวกมึงสองคนนี่นะ จัญไรพอกันที” หวางซ่านซูถึงจะกลับปักกิ่งมา แต่ก็ไม่ได้คิดจะออกไปให้ เพราะอย่าลืมว่าที่นี่พ่อแม่ของสวีรุ่ยหนิงก็เป็นหูเป็นตาให้อยู่“ใช่สิ เดี๋ยวนี้จำศีลเหรอ อาหวังบอกว่าหญิงไม่แตะเลย ตั้งแต่ไปอยู่ที่นู่น หรือช้ำใจที่เห็นเธอกับผัวใหม่รักกัน”“ไอ้เฉิน! มึงพูดแทงใจดำ ไอ้ซ่าน เปล่าวะ”“อาเฉิน

  • สวีลี่ฟ่านย้อนเวลามาเป็นเถ้าแก่ร้านกาแฟ ยุค 80   ตอนที่ 39 ตามหาคน

    1 อาทิตย์ต่อมาสวีรุ่ยหนิงเธอมาอยู่ที่เทียนจินได้ 1 อาทิตย์ได้ เธอไม่ได้ข่าวคราวของพี่ซ่านซูเลย ไม่เห็นแม้เงาของเขา ทั้งที่คิดแล้วว่ายังไงพี่ซ่านซูก็ต้องมาที่นี่ เขาอุตส่าห์ลงทุนลาออกจากงานที่โรงงานและหายตัวไปเลย ไม่ติดต่อเธอกลับมาเลยและที่บ้านของพี่ซ่านซูเอง เห็นได้ชัดว่าทำตัวห่างเหินไม่เหมือนเมื่อก่อน“คุณมาที่นี่อีกแล้ว เดี๋ยวก็โดนไล่อีกหลอก”“ยายนี่เอง ฉันมาหาพี่เขยของฉันค่ะ พี่ลี่ฟ่านทิ้งฉันให้อยู่คนเดียวมาอาทิตย์หนึ่งแล้ว ฉันเบื่อค่ะ เลยจะมานั่งเล่นที่นี่ ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนค่ะ”“ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่จะให้ใครเข้าออกง่าย ๆ คุณเองก็น่าจะรู้ดี มันเขียนว่าพื้นที่ส่วนบุคคล”“แล้วทำไม พี่ลี่ฟ่านถึงเข้าออกที่นี่ได้กันล่ะ ไม่ได้ทำงานที่นี่สักหน่อย”“อาซ้อ เป็นภรรยาของลูกพี่ เถ้าแก่อนุญาตเอง ส่วนคุณมันคนนอก ทำไมถึงเข้าใจอะไรยากนักวะ!”“ฉันจะหาคุณหยาง ยังไงฉันก็เป็นน้องสาวของภรรยาเขา จะใจร้ายกับฉันได้ลงเหรอ” การหาตัวพี่ซ่านซูยาก ๆ พอ ๆ กับการเจอตัวของพี่เขยตัวเอง“ที่นี่มีกฎอยู่อย่างเดียว ถ้ามีคนนอกเข้ามา เถ้าแก่อนุญาตให้จัดการยังไงก็ได้ ยิ่งเด็กรุ่น ๆ อย่างคุณคนงานที่นี่ยิ่งชอบ พวกมันหิวกระ

  • สวีลี่ฟ่านย้อนเวลามาเป็นเถ้าแก่ร้านกาแฟ ยุค 80   ตอนที่ 38 พนักงานจน ๆ

    วันต่อมา09.00 น.สวีรุ่ยหนิงเธอตื่นสายพอไปถึงที่บ้านของพี่เขยก็ไม่มีใครอยู่แล้ว แถมบ้านก็ล็อกอีกด้วย เลยไม่รู้เลยว่าสวีลี่ฟ่านทำงานอะไร มีทางเดียวคือไปหาพี่เขยที่ทำงาน“มาอีกแล้วครับ ลูกพี่”“สวัสดีค่ะ ทุกคน”“…”“…”“…”“อ้าว คนเมื่อวานนี่ แล้วมาทำอะไรที่นี่ล่ะ”“ฉันไปที่บ้านมาไม่เจอใครเลยค่ะ ฉันจะไปหาพี่ลี่ฟ่านค่ะ ยาย…”“เรียกยายหูแล้วกัน ลี่ฟ่านเหรอคงอยู่ร้านกาแฟน่ะ”“นี่ ยายปากสว่างจริง ๆ” จิ่งกั๋วเอ่ยปากเองในครั้งนี้ เพราะว่าน้องสาวของอาซ้อคนนี้แปลกจริง ๆ ในเวลางานแบบนี้จะไปหาอาซ้อ ดูก็รู้ว่าเป็นคนไม่มีความคิด“เป็นอะไรไป เธอไปหาพี่สาวของเธอ”“ขอบคุณค่ะ ยายหูเดี๋ยวฉันซื้อของมาฝากนะคะ”“เกรงใจจังเลย แล้วจะกลับมาตอนไหนล่ะ”“คงสักพักค่ะ” ยายแก่นี่เกรงใจบ้าบออะไรกัน ดูก็รู้ว่าเป็นคนขี้เหนียวแค่ไหน สภาพคนงานที่นี่แต่ละคนก็จนกันเสียจริง ๆร้านกาแฟลี่หานสวีรุ่ยหนิงกว่าจะมาถึงร้านกาแฟได้ก็นานพอสมควร เพราะที่นี่มีร้านกาแฟอยู่หลายที่เหมือนกัน แต่ไม่มีคนชื่อสวีลี่ฟ่านทำงานอยู่“น่าจะร้านนี้แหละเหลือที่สุดท้ายแล้ว”“ตามหาตั้งนาน ที่แท้ก็ทำงานกันอยู่ที่นี่เอง” “เธอมาทำไม รุ่ยหนิง” โจวเสี่ย

  • สวีลี่ฟ่านย้อนเวลามาเป็นเถ้าแก่ร้านกาแฟ ยุค 80   ตอนที่ 37 เหม็นขี้หมู

    อี้ซ่วนเองไม่อยากที่จะมาส่งคนเมืองใหญ่แบบนี้ เธอเป็นน้องสาวอาซ้อจริง ๆ เหรอ นิสัยก็ไม่เหมือนกัน หน้าตายิ่งแล้วใหญ่ไปคนละทางเลย“นี่! นายน่ะเป็นลูกน้องพี่เขยฉันมานานหรือยัง”“นี่!”“ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะต้องรู้ ถ้าอยู่ไม่ครบหนึ่งเดือนเถ้าแก่จะไม่คืนเงินมัดจำให้คุณ ตามสัญญา เดี๋ยวผมจะแวะไปรับของก่อน คุณก็รออยู่ที่นี่แหละ”“ไปรับของอะไรกัน ไอ้บ้า!”“รับของที่ลูกพี่สั่ง เงินทั้งนั้นไม่เอาได้ไง รออยู่นี่แหละคนเมืองใหญ่” อี้ซ่วนแวะมารับขี้หมู เพื่อที่จะเอาไปทำปุ๋ยต่อ รถที่ใช้ก็เป็นรถเข็นต่อเข้ากับจักรยาน“รีบไปสิ ฉันขี้เกียจรอ”อี้ซ่วนหายไปไม่นานเขาก็เดินออกมาพร้อมขี้หมู 3 ถัง และไปส่งคนเมืองใหญ่เสร็จก็จะเอาไปส่งยังที่ทำปุ๋ยและมารับขี้หมูต่อ“นี่ นี่ ไอ้บ้า นี่อะไรเหม็นเป็นบ้าเลย ใครให้แกเอาขึ้นมาใกล้ฉันกัน ไอ้คนสกปรก” สวีรุ่ยหนิงไม่คิดว่าสิ่งที่คนงานที่พี่เขยให้มาส่งเธอ จะเอาของเหม็น ๆ กลับมาด้วย“นี่ คือขี้หมูเอาไว้ทำปุ๋ย ราคาดีเลยนะ ดูสิหมูกินดีก็เลยขับถ่ายออกมาสวยแบบนี้ ดมดูสิ กลิ่นมันหอมใช่ไหมคนเมืองใหญ่”“ว้าย! ไอ้บ้า ของสกปรกยังเอามาใกล้ฉันอีก”“ก็เห็นถามว่าไปรับอะไร ก็นี่ไง ขี้หมู!”

  • สวีลี่ฟ่านย้อนเวลามาเป็นเถ้าแก่ร้านกาแฟ ยุค 80   ตอนที่ 36 คิดถึงพี่สาว

    หลังจากวันนั้นที่หลี่จางซิ่วมาวุ่นวายที่ร้าน เธอก็มักจะมาอยู่บ่อย ๆ และจงใจที่จะขอพบสวีลี่ฟ่านให้ได้ จุดประสงค์ของเธอชัดเจน คือ เธอต้องการแสดงตัวตนว่าเป็นแม่แท้ ๆ ของหยางปิน“เดี๋ยวฉันจะให้ช่างหาอะไรมากั้นไว้ก่อน เพราะต้องมีป้ายเตือนว่าเขตก่อสร้าง คนจะได้ไม่เข้าไปยุ่ง แต่พวกเราก็ยังขายได้เหมือนเดิม”“ลี่ฟ่าน ฉันได้รับโทรศัพท์จากที่บ้าน เหมือนสวีรุ่ยหนิงจะมาเทียนจิน และคงจะมาหาเธออย่างแน่นอน” โจวเสี่ยวเจี๋ยเองที่บ้านก็ทำงานที่เดียวกับพ่อของสวีลี่ฟ่าน“เธอจะมาหาฉันทำไมกัน”“พวกเราบอกเธอไปหรือยังนะ ว่าพี่ซ่านซูเขาลาออกจากงานที่โรงงานแล้ว และหายไปเลย แต่น่าจะไปทำธุรกิจนะ และตัดความสัมพันธ์กับสวีรุ่ยหนิงด้วย จะเรียกว่าตัดได้ไหม เหมือนว่าจะไม่ได้เป็นอะไรกันตั้งแต่แรก ที่เห็นไปมาหาสู่กันก็น่าจะ แค่พี่น้องมั้ง”“ลี่ฟ่าน ไม่ใช่ว่ารุ่ยหนิงเธอมาที่นี่ เธอจะมา…”“เราต้องวางแผนกันแล้วล่ะ” สวีลี่ฟ่านกว่าจะง้อหยางเป่าหานในครั้งนั้นได้ ไม่ง่ายเลยเธอไม่แค่เปลืองตัว แต่เปลืองไปทั้งตัว แถมหยางเป่าหานไม่ไปทำงานตั้งสองวัน เอาแต่อยู่กับเธอสถานีรถไฟ(เทียนจิน)11.00 น.สวีรุ่ยหนิงมาถึงเทียนจิน ที่เธอมาที่นี

  • สวีลี่ฟ่านย้อนเวลามาเป็นเถ้าแก่ร้านกาแฟ ยุค 80   ตอนที่ 35 เงินฉันก็มี

    1 อาทิตย์ต่อมาหลังจากที่หยางเป่าหานทราบเรื่องว่าสวีลี่ฟ่าน เจอหลี่จางซิ่วแล้ว แต่สวีลี่ฟ่านไม่ได้บอกตนเองก็โกรธมากไม่คุยด้วย ไป 10 นาทีได้“เก่งดีนี่ กล้าตัดสินใจเองแล้ว ไม่มีพี่ก็ได้แล้วใช่ไหม คิดว่าที่เจอจางซิ่วผู้หญิงสารเลวคนนั้น มันคือเรื่องบังเอิญเหรอ คิดว่าพี่เป็นใครคนนอกเหรอ เธอนี่มันดื้อด้านจริง ๆ”“ทำไม ถึงเงียบล่ะ พี่พูดด้วย…ทำไมถึงเอาแต่เงียบกัน”“ฉะ ฉัน”“ช่างมันเถอะ เธอไม่ได้ต้องการที่จะบอกตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ตอนนี้ก็สายแล้วด้วยพี่จะต้องไปทำงานแล้ว” หยางเป่าหานถึงจะโกรธมาก แต่ก็ยังห่วงความรู้สึกของสวีลี่ฟ่าน ถึงไม่ได้แสดงอารมณ์ไปเต็มที่ ถ้าเป็นเมื่อก่อนอาจจะหนักกว่านี้สวีลี่ฟ่านเองก็สำนึกผิด เธอรู้ว่าตัวเองผิดที่ปกปิดเรื่องที่เจอหลี่จางซิ่วกับหยางเป่าหาน ไม่คิดว่าเขาจะโกรธมากขนาดนี้ เธอเองพูดอะไรไม่ออก หยางเป่าหานเองยังไม่หายโกรธ แต่เขาเลือกที่จะออกไปสงบสติอารมณ์ข้างนอก เพราะกลัวว่าจะมาลงที่เธอ“อาซ้อ ให้ลูกพี่ใจเย็น ๆ กว่านี้ก่อนนะครับ” อี้เทาเองก็รู้ว่าเรื่องหลี่จางซิ่ว เป็นเรื่องที่ใหญ่สำหรับลูกพี่ แล้วยิ่งตอนนี้คนที่หลี่จางซิ่วเธอเกาะเป็นปลิงด้วย ก็ไม่ธรรมดา“ใช่ครับ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status