9 ไม่อยากกินของหวาน

หลังอาทิตย์อัสดง ใจกลางนครฉงเทียนที่ไม่เคยหลับ ทั่วสารทิศต่างสว่างไสวด้วยแสงไฟ ตึกรามบ้านช่องสร้างขึ้นหนาแน่นเบียดเสียด ในโลกที่มีแต่ความวุ่นวาย ผู้คนต่างดิ้นรนแข่งขัน มีหลายคนที่ยังทำงานในวันหยุดเพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัว ยอมเหน็ดเหนื่อยตั้งแต่เช้าจรดค่ำแลกค่าแรงไม่กี่หยวนต่อวัน

ฉางกังมักคิดอยู่เสมอว่าหากมีเงินมากหน่อยก็สามารถเห็นโลกได้กว้างกว่าคนอื่น แม้แต่ปัญหาใหญ่ก็กลายเป็นปัญหาเล็กชั่วพริบตา หากไร้ซึ่งเงินแล้วนั้น ต่อให้เจอปัญหาเล็กก็กลายเป็นปัญหาใหญ่หลวงได้เช่นกัน มีหลายอย่างที่คนรวยได้มาอย่างง่ายดาย แต่คนจนแทบไม่กล้าฝันเสียด้วยซ้ำ

ฉะนั้นแล้ว ฉางกังจึงคิดว่าใบเบิกทางที่ดีที่สุดในโลกนี้คือเงิน เงิน และเงินเท่านั้น...

ดั่งคำเปรียบเปรยที่ว่า มีเงินก็สามารถใช้ผีให้โม่แป้งได้

"อิ่มแล้วเหรอลูก"

คุณย่าเอ่ยถามเมื่อหลานชายคนโปรดวางตะเกียบค้างบนขอบถ้วย เขาเงยหน้าขึ้นมองพลางยื่นมือไปหยิบน้ำเปล่ามาดื่มก่อนจะตอบกลับ

"ครับ"

"ย่ายังมีของหวาน"

"ผมไม่อยากกินของหวานครับ"

"อ๋อ อย่างงั้นเหรอ"

หญิงชราพยักหน้าช้า ๆ อย่างเข้าใจ ทว่าชายหนุ่มไม่ได้ลุกออกจากโต๊ะอาหารในทันที เขายังนั่งมองหน้าคุณย่าคล้ายกับว่ามีบางอย่างที่ต้องถามไถ่

คุณย่าเห็นดังนั้นก็วางตะเกียบในมือลงเช่นกัน หญิงชรามองสบตากับหลานชายราวรู้ใจกันเป็นอย่างดีโดยไม่ต้องให้อีกฝ่ายเกริ่นนำ

"เอาล่ะ อากังมีอะไรก็พูดมาเถอะ หรือว่ายังโกรธย่าเรื่องที่ดินหลังเขาวั้งซานกู่"

เรื่องนั้นเขาตัดมันออกจากสมองไปนานแล้ว ที่เขาค้างคาใจและอยากจะถามให้สิ้นสงสัยคือเรื่องสระว่ายน้ำที่สวนฝั่งทิศตะวันตกของคฤหาสน์ต่างหาก

"ไม่ครับ ไม่ใช่เรื่องนั้น เอ่อ..." ชายหนุ่มมีท่าทีอึกอัก ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว หากเขาถามคุณย่าโดยตรงคุณย่าก็อาจมีอาการเหมือนพ่อบ้านเจิ้ง  ดีไม่ดีหากเรื่องแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นกับเขาเกี่ยวข้องกับกล่องไม้โบราณคุณย่าคงโมโหที่เขาถือวิสาสะเปิดโดยไม่ได้ขออนุญาต

ฉางกังรู้ดีอยู่แล้วว่าคุณย่าหวงเจ้ากล่องไม้นั้นยิ่งกว่าอะไร ไม่เช่นนั้นคงไม่นำไปเก็บไว้ในตู้เซฟอย่างดีหรอก

ตอนที่เป็นเด็กเขาจดจำได้อย่างแม่นยำ มีอยู่วันหนึ่งเดินเข้าไปในห้องของคุณย่าแล้วเจอกล่องไม้ใบนั้นจึงอยากเปิดออกดูตามประสาเด็กที่มีความอยากรู้อยากเห็น ตอนนั้นคุณย่าได้มาเห็นเข้าพอดีก็เลยไม่ทันได้เปิด ตั้งแต่นั้นมาคุณย่าก็ย้ายกล่องไม้ไปไว้ในตู้เซฟ พร้อมย้ำเตือนนักหนาว่าอย่ายุ่งกับมันอีกเป็นอันขาด  

เพราะเหตุการณ์ครั้งนั้นฉางกังจึงคิดมาโดยตลอดว่าภายในกล่องไม้คือสมบัติล้ำค่าเหลือคณานับ ทว่าก็ไม่กล้าแตะต้องมันอีกเลยตามคำสั่ง  

วันนี้ความสงสัยนั้นได้จุดประกายขึ้นมาใหม่ หากเขาอยากย้อนกลับไปพิสูจน์ด้วยตัวเองอีกสักหนคุณย่าต้องไม่รู้เรื่องราวใด ๆ เขาควรปิดปากให้เงียบเชียบทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"เอ่อ...ผมแค่รู้สึกไม่สบายใจน่ะครับ ทะเลาะกับลี่อินนิดหน่อย"

เขาบอกปัดไปเรื่องอื่นแต่ก็ไม่ได้โกหกไปเสียทีเดียว ฉางกังรู้สึกไม่สบายใจจริง ๆ เกี่ยวกับเรื่องราวของเขากับลี่อิน สองวันแล้วที่เธอขาดการติดต่อ เขาก็พยายามง้อแล้วแต่ลี่อินไม่ใจอ่อนยอมรับสาย ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะตัดเขาออกจากวงจรชีวิตได้จริง ๆ

"อินเอ๋อร์น่ะหรือ แปลก"

"แปลกยังไงครับ"

"แปลกตรงที่อินเอ๋อร์เป็นคนใจเย็นมีเหตุผล และยอมทนอากังมาตลอด ครั้งนี้คงเอาจริง ย่าเองก็คงต้องโทร.ไปอวยพรบ้างแล้ว คนนิสัยเสียอย่างอากังใครได้เป็นแฟนถือว่าโชคร้าย

สุด ๆ"

"คุณย่า!"

ฉางกังเรียกคุณย่าด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง เขายืนขึ้นเปรยหางตามองย่าตัวเองแวบหนึ่งก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างอารมณ์เสีย ถึงอย่างนั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะพึงพอใจของหญิงชราไล่ตามหลัง  

อันที่จริงคุณย่าก็ไม่ได้ตามใจและยกยอปอปั้นเขาไปเสียหมด ด้วยความเป็นคนที่มองผิดมองถูกได้อย่างแตกฉานจึงสั่งสอนเขามาอย่างดีโดยตลอด มีแต่ฉางกังเท่านั้นที่ไม่ค่อยใส่ใจในความหวังดีของคนรอบข้าง เพราะถือว่าตนเองเป็นทายาทคนเดียวของตระกูลมหาเศรษฐี อยากได้อะไรก็ต้องได้ ให้นั่งคิดเจ็ดวันเจ็ดคืนเต็มเขาก็ยังคิดไม่ออกว่ามีสิ่งใดในโลกที่หาซื้อไม่ได้ด้วยเงินบ้าง

เมื่อกลับมาถึงห้องฉางกังได้ล้มตัวนอนบนเตียงนุ่ม หลับตาครู่หนึ่งนึกถึงเรื่องราวของลี่อินแล้วเปิดเปลือกตาขึ้นมาใหม่ ภาพรอยยิ้มแสนหวานของหญิงสาววนเวียนอยู่ในหัว ทั้งน้ำเสียงและเสียงหัวเราะยังก้องอยู่อย่างนั้น หากเธอทิ้งเขาไปแล้วจริง ๆ เขาจะมีวิธีตัดใจได้อย่างไรหนอ ยิ่งคิดยิ่งเครียด!  

“นี่เรานิสัยแย่ขนาดนั้นเลย? บ้าน่า! หน้าตาก็ดีแถมมีเงินให้ใช้จ่ายไม่อั้น เพอร์เฟคขนาดนี้แล้วยังจะถูกทิ้งอีกเหรอ”