10 รีบพูดมา

นอกจากคิดว่าจักรวาลหมุนรอบตัว เขายังเป็นคนที่หลงตัวเองระดับสิบ ฉางกังขมวดคิ้วแน่นคว้าเอาโทรศัพท์มือถือมาจ้องมองที่หน้าจอ ยามชวีแล้ว (19.00-20.59 น.) ไม่รู้ว่าป่านนี้เธอทำอะไรอยู่ เขาลังเลว่าจะกดโทร.หาลี่อินอีกรอบดีหรือไม่ และแล้วก็ไม่อาจห้ามความรู้สึกที่มี แม้ใครจะมองว่าเสียหน้าเพราะตามตอแยผู้หญิงเขาก็ไม่สนใจอีกแล้ว

“ฮัลโหล”

ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อนแล้ว เสียงปลายสายตอบกลับมาราบเรียบ น้ำเสียงของเธอดูไม่ได้เศร้าสร้อยแต่รู้สึกได้ถึงความเฉยชาอย่างเห็นได้ชัด

“ลี่อิน”

“มีอะไรก็รีบพูดมา”

“ผม…เอ่อ"

“ถ้าคุณไม่พูดฉันวางสายละนะ”

“คุณไม่โกรธผมไม่ได้เหรอ ผมอุตส่าห์โทร.มาง้อแล้วนะ"

ลี่อินหน้าชาไปชั่วขณะ นี่คือวิธีง้ออย่างจริงใจของเขาอย่างนั้นหรือ จากเดิมที่คิดว่าอารมณ์ร้อนเริ่มเย็นลงตอนนี้กลับเดือดพล่านขึ้นมาใหม่ หญิงสาวเค้นเสียงหัวเราะอย่างขมขื่น เสียงของเธอคล้ายกำลังหัวเราะเยาะตนเองเสียมากกว่า นึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาระหว่างเขาและเธอเป็นเช่นนี้เสมอ...ฉางกังไม่เปลี่ยนไปเลย จนถึงตอนนี้เขายังคงไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด

“ถ้าใช้คำว่าอุตส่าห์ก็อย่าทำเลย มันคงฝืนใจคุณเกินไป ที่ฉันบอกว่าเราจบกันคือเรื่องจริง…ฉันไม่พูดเล่น ฉันไม่อยากเล่นกับหัวใจตัวเองอีกแล้ว”

“แต่ผมรักคุณจริง ๆ นะ คุณให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะ”

“งั้นเหรอ”

“ใช่ ผมรู้สึกผิดแล้วจริง ๆ ต่อไปผมจะเอาใจใส่คุณมากกว่านี้ ผมจะแคร์ความรู้สึกคุณให้มากกว่านี้ ผมสัญญา”

หญิงสาวเงียบอยู่ชั่วครู่คล้ายกำลังครุ่นคิด เป็นเพราะเธอยังคงมีความรู้สึกดี ๆ หลงเหลืออยู่เช่นกันจึงยอมเสี่ยงดวงดูอีกสักหนเลยให้คำตอบเขาไปว่า…

“ได้ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณจะทำได้อย่างที่พูดหรือเปล่า”

“ได้ ได้เลย พรุ่งนี้ผมไปรับคุณที่คอนโดนะ”

เมื่อฉางกังพูดจบลี่อินก็กดตัดสาย หลังจากนั้นมือเรียวได้เอื้อมไปหยิบปฏิทินตั้งโต๊ะมาเปิด อีกสองวันก็สิ้นเดือนแล้ว ถัดจากวันที่ปัจจุบันมีรอยปากกาสีแดงวงรอบเอาไว้ พรุ่งนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของลี่อิน ในแต่ละปีที่ผ่านพ้นเธอได้แต่ฉลองวันเกิดคนเดียวจนเป็นเรื่องปกติ หากปีนี้เขายังปฏิบัติต่อเธออย่างเช่นทุกปี พรุ่งนี้อาจเป็นวันตัดสินชะตาว่าความสัมพันธ์จะไปต่อหรือหยุดไว้เท่านี้

ก็แค่อยากวัดใจว่าเขาจะยังคงจดจำวันเกิดเธอได้อยู่หรือไม่ หากเขารักและใส่ใจเธออย่างที่พูดจริงลี่อินก็อาจใจอ่อนยอมเริ่มต้นใหม่ แต่ถ้าไม่แล้วล่ะก็...

...หลุมพรางโชคชะตานี้ก็อย่าหวังว่าจะก้าวผ่านไปได้ง่าย ๆ

หญิงสาวเปิดปฏิทินย้อนกลับไปเดือนที่แล้ว วงกลมสีแดงช่วงกลางเดือนทำหัวใจลี่อินเจ็บแปลบ เหตุการณ์วันนั้นเธอจดจำได้เป็นอย่างดีว่าเกิดอะไรขึ้น มันเป็นความน้อยใจที่ฝังอยู่

ลึก ๆ  บางคนอาจมองว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยแต่สำหรับเธอที่ได้เจอมากับตัวไม่ใช่เลย

กลางเดือนก่อน

วันนั้นเธอและเขามีนัดดินเนอร์ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง โดยฝ่ายฉางกังให้ลี่อินเป็นคนเลือกร้านที่เธอชื่นชอบเอง ทว่าเมื่อถึงเวลานัดเขากลับไม่โผล่หน้ามาเลยจนดึกดื่น เธอโทร.หาเขาเกือบร้อยสายแต่เขาก็ไม่รับสักสาย ครั้นโทร.ติดต่อกัน

เรื่อย ๆ ปลายสายก็มีเสียงสัญญาณฝากหมายเลขโทร.กลับ ลี่อินนั่งรออยู่อย่างนั้นจนพนักงานเดินมาบอกว่าร้านจะปิดแล้ว ซึ่งตอนนั้นเป็นปลายยามห้าย (22.59 น.) หญิงสาวจำใจต้องเดินคอตกออกมาจากร้าน... 

ไม่รู้ว่าโชคร้ายซ้ำซ้อนหรืออย่างไร ประจวบเหมาะกับมีพายุฝนสาดเทลงมาราวฟ้าถล่ม หญิงสาวไม่สามารถเรียกรถกลับคอนโดได้เพราะถูกปฏิเสธการรับผู้สาร ลี่อินต้องทนเดินตากฝนเพียงลำพังเหน็บหนาวตัวสั่นเทาจนริมฝีปากอมม่วง มือและเท้าเย็นเฉียบแข็งชาไปหมด ทั้งที่เจ็บปวดใจขนาดนั้นแต่เชื่อหรือไม่ว่าน้ำตาของเธอไม่ไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว

เข้มแข็งไปเพื่ออะไร เพื่อให้เขาเห็นค่าอย่างนั้นหรือ?  ก็ไม่นี่! เขาไม่เคยเห็นค่าเธอเลย

เป็นเพราะเธอใจเย็นและมีความอดทนสูงหรืออย่างไร? ความใจดีของเธอไม่ได้ทำให้เขาคิดได้เลยสักนิด เขาไม่ถนอมน้ำใจแต่ยังคงทำร้ายกันไปเรื่อย ๆ อย่างไม่มีวันสิ้นสุด

หลังจากกลับถึงคอนโดลี่อินต้องเผชิญกับพิษไข้เพราะไอเย็นเข้าสู่ร่างกาย เป็นเขาที่โทร.กลับมาหาเธอเพราะเห็นข้อความแจ้งเตือนว่ามีสายโทร.เข้านับร้อยสาย ที่เขาพูดมาคือแค่คำขอโทษสั้น ๆ 

"ลืมไปแล้วว่าวันนั้นเรานัดกันไว้ มีงานเร่งติดประชุมจนดึกดื่นจู่ ๆ แบตมือถือก็หมดเลยไม่ได้โทร.กลับ"

คำพูดง่าย ๆ แต่ช่างบาดลึกหัวใจเสียเหลือเกิน หากวันนั้นเขาพยายามบอกกล่าวเธอสักนิด ใช้โทรศัพท์ที่ทำงานโทร.มาบอกสักหน่อย เธอเองก็เป็นคนมีเหตุผลมากพออาจจะยังเข้าใจเขาได้อยู่ จะได้ไม่ต้องทนนั่งรอเขาอย่างไร้จุดหมายจนเกือบเที่ยงคืน