ตอนที่ 5 ค่ำคืนแห่งการปลดปล่อย

สายลมแรงที่พัดผ่านหน้าต่างรถเมล์ไม่อาจดับความร้อนรุ่มในใจของกันตธีร์ลงได้ ภาพดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยแรงโทสะของบัวบุษยายังคงฉายวนอยู่ในหัว ปวินที่นั่งข้างๆ รีบกระทุ้งศอกใส่เพื่อนสนิทเพื่อดึงสติ

“แกจะไปวางมาดยียวนกับเธอแบบนั้นไม่ได้นะเว้ยกันต์! นั่นน่ะ...คุณบัวบุษยา ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของท่านประธานเชียวนะโว้ย!”

“เอ่อ... รู้แล้วน่า ก็คนมันลืมตัวนี่หว่า” กันตธีร์ตอบปัด พลางมองทอดออกไปนอกหน้าต่าง รถเมล์คันใหญ่กำลังทะยานผ่านเมืองหลวงที่เริ่มจะมืดลงเรื่อย ๆ

“ว่าแต่... ลูกสาวท่านประธานนี่สวยสมคำร่ำลือเหมือนกันนะ” กันตธีร์บอก พลางนึกถึงสัดส่วนโค้งเว้าที่เห็นเพียงแวบเดียว

“ก็แหงล่ะ... เธอได้แม่มาเยอะ แม่เธอเป็นถึงอดีตนางงามมิสไทยแลนด์เวิลด์เชียวนะ” ปวินบอก

 “ความสวยไม่เถียง แต่ความแสบของเธอนี่สิ... น่าปราบซะให้เข็ด”

“เฮ่ย ๆ อย่าเชียวนะโว้ย อนาคตแกได้ถูกไล่ออกแน่ ๆ ถ้าขืนไปยุ่งกับคุณบัว” ปวินรีบห้ามเพื่อน

“ก็แค่พูดเล่น ๆ จริงจังไปได้”

หลังจากมื้อเย็นง่ายๆ ในห้องพักแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นแกงถุง ความเงียบเหงาก็เริ่มเกาะกินใจ จนกระทั่งปวินเอ่ยชวนอีกครั้ง คราวนี้กันตธีร์กลับไม่ปฏิเสธ

“ไปก็ไปวะ... เริ่มเซ็งๆ เหมือนกัน”

“เฮ้ย! มันต้องงี้สิวะเพื่อน!” ปวินรีบกุลีกุจอไปส่งข่าวให้ศุภกรและสุเจนทราบ ทำเอาเพื่อนอีกสองคนที่อยู่ห้องพักติดกันถึงกับยิ้มกริ่ม

“ดีเลย ถ้ามีไอ้กันต์ไปสักคน สาวๆ คงเดินมาที่โต๊ะเราเป็นขบวนแน่!”

ทองหล่อ ยามราตรี... สถานที่ที่ความเงียบเหงาถูกกลบด้วยเสียงบีทหนักๆ และแสงไฟนีออนสลัว ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นแผงอกรำไร กันตธีร์ในลุคแบดบอย ดูน่าค้นหากว่าตอนสวมชุดพนักงานฝ่ายผลิตเป็นไหนๆ เขาและเพื่อนอีกสามคนเลือกทำเลทองที่สามารถมองเห็นฟลอร์เต้นรำและผู้คนที่เดินเข้าออกได้อย่างชัดเจน

“ไหนขอเสียงคนโสดที่ชอบดื่ม ชอบเที่ยว ออกมาเปรี้ยวได้ทั้งคืนหน่อยเร๊ว!!!” เสียงดีเจแผดก้องพร้อมจังหวะเพลงที่เร้าอารมณ์ให้คนหนุ่มสาวลุกขึ้นสะบัดกาย

“กันต์... สเปคผู้หญิงที่แกชอบต้องประมาณไหนวะ?” ปวินถามขึ้น พลางลอบมองสายตาของสาวๆ หลายโต๊ะที่ส่งซิกมาให้กันตธีร์ไม่ขาดสาย บางคนถึงขั้นเดินเข้ามาเบียดชิดเพื่อขอช่องทางติดต่อ แต่ชายหนุ่มกลับทำเพียงยิ้มสุภาพและนิ่งเฉยจนเพื่อนๆ เริ่มอึดอัดแทน

“ฉันไม่มีสเปคตายตัวหรอก...” กันตธีร์หมุนแก้วเหล้าในมือ สายตาคมปลาบจับจ้องไปที่ของเหลวสีอำพัน

“งั้นเวลาแกมองผู้หญิง แกจะมองส่วนไหนก่อนวะ?” ศุภกรถามอย่างใคร่รู้

“มองหน้าสิ... ถ้าหน้าผ่าน ก็มองหุ่น” เขาตอบเสียงทุ้มต่ำ ลำคอแกร่งขยับยามกลืนเครื่องดื่มลงไป ดูเซ็กซี่จนสาวโต๊ะข้างๆ ถึงกับลืมหายใจ

“แล้วถ้าหุ่นผ่านล่ะ?”

“หุ่นผ่านก็ลงตัวน่ะสิ... เบอร์โทรไม่ต้อง เอากุญแจห้องมาเลย”

คำตอบนั้นทำเอาเพื่อนทั้งสามร้องลั่นด้วยความหมั่นไส้ ก่อนที่สุเจนจะรีบเอ่ยเสริมขึ้นทันที

“งั้นแสดงว่าสาว ๆ ที่ตระเวนเข้ามาขายขนมจีบเมื่อกี้ คงยังไม่มีคนไหนผ่านเกณฑ์เลยสักคนล่ะสิ?”

กันตธีร์ยกยิ้มร้ายที่มุมปาก เขายังไม่ทันตอบคำถามเพื่อน สายตาพลันเหลือบไปเห็นร่างระหงในชุดเดรสสั้นชมพูดหวานที่กำลังเดินเข้ามาในโซนวีไอพี... เขาจำเรือนร่างนี้ได้ดี เพราะเพิ่งเจอเมื่อตอนเย็น คนที่ทำให้เขาต้องมานั่งระบายอารมณ์อยู่ที่นี่

‘บัวบุษยา’...หัวใจที่เคยนิ่งสงบกลับเต้นระรัวขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง สัญชาตญาณนักล่าในกายเขากำลังบอกว่า คืนนี้ความสนุกที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น