Masuk“แตมป์แตมป์เค้าไปด้วย” เฌอปอรีบวิ่งตามไปทันทีปล่อยให้ผู้ใหญ่สี่คนนั่งมองท่าทางของพวกเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเอ็นดู ไวน์ได้แต่คิดในใจว่า ถ้าคุณปู่กับคุณย่าของเธอยังอยู่ ตอนนี้พวกท่านคงได้เป็นคุณทวด ได้มองเห็นเจ้าสองเฌอที่กำลังเติบโตแบบนี้ไปพร้อมๆ กับพวกเธอ พวกท่านคงจะมีความสุขไม่ต่างจ
ร่างเล็กสองคนในชุดคู่เข้าเซ็ท เฌอแตมป์ในชุดเอี๊ยมสีชมพู มัดจุกดังโงะสองข้าง เท้าเล็กป้อมสวมถุงเท้าลายคิตตี้น่ารักหวานแหวว ส่วนเฌอปอสวมชุดเอี๊ยมสีฟ้า มัดแกะสองข้างกอดตุ๊กตาหมีเน่าคู่ใจ สวมถุงเท้าโดเรมอนสีฟ้าลายโปรด สองร่างเล็กนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวกลางห้องนั่งเล่น สายตากลมโตสองคู่กำลังนั่งมองหน้าจอโน๊
“เสร็จแล้วครับ เฌอแตมป์ของป๊า” วางหวีลงบนโต๊ะหน้ากระจก ก่อนจะใช้นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ร่วงลงมาปรกแก้มลูกขึ้นทัดหูให้ “ปะป๊าเก่งที่สุดเลย” หันมายกนิ้วโป้งป้อมๆ สองนิ้วชูให้ผู้เป็นพ่อ แก้มกลมยกขึ้นเพราะรอยยิ้มกว้าง โชแปงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา สายตาเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน เฌอแตมป์เป็นเด็กช่า
ห้าปีผ่านไป “ปะป๊าขา~” เสียงใสเจื้อยแจ้วมาแต่ไกล เด็กสาววัยห้าขวบมัดผมจุกดังโงะสองข้างเข้ากับผมหน้าม้า รูปร่างจ้ำม่ำใส่ชุดเอี๊ยมกระโปรง ขาป้อมๆ วิ่งดุ๊กดิ๊กมาหาผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่ห้องนั่งเล่นในบ้าน สองแขนป้อมกอดลำคอแกร่งผู้เป็นพ่อ จมูกเล็กกดลงบนแก้มสากซ้ายทีขวาที ก่อนจะเอียงแก้มป่องให้ผู้เป็นพ่อ
ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าต้าวก้อนสองคนนี้โตขึ้น จะโดนตามใจขนาดไหนกัน แต่จะว่าไปทางฝั่งบ้านเธอเองก็ไม่แพ้กันหรอก ทั้งคุณปู่คุณย่า คุณพ่อคุณแม่ของเธอ ก็เห่อหลานไม่แพ้กัน สลับกันมาหาหลานทุกวันบางคืนก็มานอนที่บ้านเธอเพราะจะเลี้ยงหลานกันเอง กลายเป็นว่าตั้งแต่คลอดยัยหนูสองเฌอมา เธอพึ่งจะได้มีเวลาอยู่กับลูกข
8 เดือนผ่านไป “เจ็บมั้ยครับ ถ้าเจ็บบอกผมนะ” มือหนาจับเท้าเล็กวางบนตักอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วอุ่นจับนิ้วเท้าทีละนิ้วอย่างตั้งใจ มืออีกข้างจับกรรไกรตัดเล็บอย่างคล่องแคล่ว เสียงกรรไกรตัดเล็บดัง แกร๊ก แกร๊ก เบาๆ ในห้องที่เงียบ จนกระทั้งทุกเล็บเล็กถูกจัดการจนหมด “จริงๆ บี๋ไปที่ร้านก็ได้ เบ๊บไม่เห็นต้องลำ
เสี่ยวเป่า ของม๊า “ได้สิลูก ม๊าเตรียมไว้พร้อมแล้ว รอแค่เตี่ยกลับจากตีกอล์ฟเราได้กินแน่นอน” “แล้วผมล่ะม๊า ไม่ใช่ลูกรักม๊าเหรอ?” ไลซ์แกล้งเรียกร้องความสนใจ เมื่อเห็นมารดาเอาใจน้องชายปากกรรไกรจนน่าอิจฉา “รักสิลูก มานี่มาโอ๋ๆๆ” ดึงแขนลูกชายคนโตให้ขยับมาใกล้ พร้อมหันมาลูบหัวอย่างเอ็นดู แต่หารู้ไม่ว่าเ
“อืม แต่ก็ไม่ยาก” โชแปงเอนหลังพิงโซฟา นั่งมองหน้าเพื่อนสองคนสลับไปมา ตามคำถามที่เอ่ยมา “ก็มึงอัฉริยะมึงก็ไม่ยากดิ” มาร์คเอ่ยแซวพลางแค่นหัวเราะในลำคอ โชแปงเป็นคนที่เรียนเก่งมาก ได้ท็อปทุกวิชาไม่มีวิชาไหนที่เขาทำข้อสอบไม่ได้ โดยเฉพาะเรื่องการเขียนโปรแกรมที่ดูจะชื่นชอบเป็นพิเศษ โชแปงหยิบสมาร์ทโฟนขึ้น
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป... @คฤหาสน์วิวัฒนกุลชัย วันนี้เป็นวันสุดสัปดาห์ที่ไวน์ เวกัสและน้ำอิง จะกลับมาทานข้าวที่บ้านเป็นประจำทุกเดือน เดือนไหนว่างตรงกันก็อาจจะมาสองครั้ง แต่ถ้าช่วงไหนยุ่งก็จะมาให้ได้อย่างน้อยเดือนละครั้ง เพื่อไม่ให้คุณปู่คุณย่า และคุณพ่อคุณแม่ต้องเหงา เพราะเป็นสิ่งที่เวกัสและไวน์ทำมาต
“เวย์อย่ามาซึ้ง พอเลยๆ” ไวน์ทำหน้ายู่ใส่เวกัสที่อยู่ดีๆ ก็ดึงดราม่าเข้าโหมดซึ้ง “แกไม่ซึ้งเหรอ ฉันอุส่าห์บิ้วต์” สีหน้าผิดหวังที่น้องสาวไม่อินตาม “จะซึ้งมากถ้าวันนี้แกพาฉันไปช้อปปิ้ง” ดวงตากลมโตเป็นประกาย ปากเล็กยกยิ้มเจ้าเล่ห์ “ฉันจ่าย?” คิ้วหนายกขึ้นเชิงถาม แล้วคิดผิดซะที่ไหนล่ะ “ถามไม่คิด” ยั







