Share

บทที่ 5

Author: suyuesui
last update publish date: 2025-12-30 12:51:01

2 เดือนผ่านไป

@ห้องทำงานชั้น 25

โรงพยาบาลวิวัฒนกุลชัย

“ไงไวน์ เตรียมเอกสารกับข้อมูลที่ฝั่งนั้นขอคร่าว ๆ ไว้ พร้อมรึยัง?”

เวกัสละสายตาจากหน้าจอไอแพดตรงหน้า มองไปยังน้องสาวฝาแฝดที่นั่งอยู่ที่โซฟารับรองตัวยาว

“เรียบร้อยค่ะคุณเวทัศน์ นี่เวณิกานะคะ ไม่เคยพลาดอยู่แล้วค่ะ”

น้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำผสมปนความขี้เล่น ดวงตาคู่สวยมองใบหน้าพี่ชายฝาแฝดอย่างบอกเป็นนัยว่า เธอระดับไหนแล้ว เรื่องแค่นี้ไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน

“จ้า...คุณเวณิกา”

น้ำเสียงล้อเลียนพร้อมสีหน้าและแววตากวน ๆ ของเวกัสทำเอาไวน์อดทำหน้ายู่ใส่ไม่ได้เพราะความหมั่นไส้ ไวน์ยกแขนเรียวขึ้นมองนาฬิกาเรือนหรูเพื่อดูเวลา

“แล้วพร้อมรึยังคะพี่เวย์ อีกครึ่งชั่วโมงก็ได้เวลาแล้ว”

“ฉันเคยไม่พร้อมเหรอ?”

นี่แหละฝาแฝดที่คลานตามกันออกมา ยียวนกวนประสาทเก่ง บลัฟกัน แกล้งกันบ้างบางเวลา เวกัสจะออกแนวเงียบขรึมจิกกัดเก่งปากร้ายใจดีแต่โคตรรักน้องมาก ๆ ไวน์เองเป็นแนวดื้อสุดโต่ง คิดอะไรพูดแบบนั้น มองภายนอกดูเหมือนเธอเป็นคนที่แข็งแกร่ง แต่ใครจะรู้ว่าในบางมุมเธอโคตรจะอ่อนแอและอ่อนไหว

“งั้นก็เชิญค่ะ ห้องประชุมพร้อมแล้ว”

มือเล็กผายไปทางประตูห้องทำงาน เธอทำท่าทางประหนึ่งว่าเป็นพนักงานต้อนรับ ทำเอาเวกัสอดไม่ได้ที่จะเดินไปใช้นิ้วดีดลงที่หน้าผากมนอย่างมันเขี้ยว

“อ๊ะ...มันเจ็บนะเว้ยเวย์”

มือเล็กยกขึ้นลูบหน้าผากไปมา พร้อมทำหน้ามุ่ยใส่พี่ชายฝาแฝดที่ยืนหัวเราะเธออยู่

“มาทำงานได้ละยัยคุณหนู”

มือหนาดึงแขนเรียวขึ้นมาคล้องแขนแกร่งแล้วเดินนำออกไปยังห้องประชุม โดยที่ไวน์ต้องรีบก้าวขาเดินตามเพราะส่วนสูงที่ห่างกันมากเกือบยี่สิบเซนติเมตร ทำให้เธอต้องเดินสองก้าวเท่ากับเวกัสเดินก้าวเดียว

“อย่าเดินเร็วดิ๊” ไวน์บ่นไม่หยุดเมื่อเวกัสแกล้งคล้องแขนเธอไว้แน่น แล้วก้าวเท้าเดินด้วยความเร็ว

“แกขาสั้นเอง”

“แกขายาวต่างหากล่ะ”

“ก็แกเตี้ย”

“เวย์!!”

มือเล็กยกขึ้นมาหยิกเข้าที่ต้นแขนคนเป็นพี่ด้วยความมันเขี้ยวสุด ๆ พร้อมปากเล็กเม้มแน่นเป็นเส้นตรงเพื่อเพิ่มดาเมจความรุนแรง

“โอ๊ยยย!!!...ยัยไวน์”

เวกัสสบถพร้อมปล่อยแขนเธอออกในทันที คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยมือหนาลูบต้นแขนไปมาเพราะความเจ็บจี๊ดที่โดนมือเล็ก ๆ นั่นหยิกผิวเนื้อ

มือเล็ก ๆ นี่หยิกเจ็บฉิบหายเลย!!!

“สมน้ำหน้าแกมาว่าฉันเตี้ยทำไมล่ะ”

เสียงเยาะเย้ยกวนประสาทพร้อมใบหน้าดื้อที่ยักคิ้วใส่เขา ทำเอาเวกัสส่ายหัวให้กับความแสบของน้องสาวตัวดี ไม่ว่าจะยังไงเขาก็ต้องเป็นฝ่ายยอมเธอตลอดสินะ

หลังจากหยอกล้อกันพอหอมปากหอมคอ สองพี่น้องก็พากันเดินเข้าไปยังห้องประชุมที่จัดเตรียมไว้รอทีมงานจากบริษัท Leetech Healthcare Systems ยักษ์ใหญ่แห่งเทคโนโลยีการแพทย์จากฮ่องกง

ทั้งสองเดินไปนั่งลงตรงเก้าอี้ประจำตำแหน่งของตนเองที่อยู่คู่กันตรงหัวโต๊ะประชุม ไวน์หยิบไอแพดขึ้นมาเปิดไล่ดูข้อมูลต่าง ๆ ของบริษัทที่กำลังจะเริ่มงานด้วย

“แกดูรึยังว่าแกต้องทำงานกับใครบ้าง?”

เวกัสเอ่ยถามน้องสาวที่เหมือนจะยังไม่รู้ว่ามีการปรับเปลี่ยนคนดูแลพรอเจกต์ที่ดีลไว้ในตอนเซ็นสัญญาเมื่อสี่เดือนก่อน

“ก็ทีมงานเมื่อสี่เดือนก่อนที่บินมาทำสัญญากับเราไง”

“มีการเปลี่ยนคนดูแลพรอเจกต์ คนนี้มือทองของฝั่งนั้นเลยเพิ่งกลับมาจากอังกฤษเมื่อปีก่อน”

เวกัสเอ่ยบอกในสิ่งที่ไวน์เข้าใจผิดอยู่ในตอนนี้และเหมือนว่าเธอยังไม่ได้อัปเดตข้อมูล

แต่เขาก็เข้าใจเพราะไวน์ก็งานรัดตัวมากเช่นกัน

“อ๋อ แสดงว่าต้องเป็นคนเก่าแก่ของที่นั่นอะดิ” ความหมายของเธอคือ ถ้าเก่งและมากฝีมือขนาดนั้น คงจะเป็นคนมีอายุที่ทำงานมานานและมากประสบการณ์เป็นแน่แท้

ยังไม่ทันที่เวกัสจะเอ่ยอะไรต่อ เสียงเคาะประตูห้องประชุมก็ดังขึ้นพร้อมกับเลขาฯ ฝ่ายบริหารเดินมาพร้อมทีมงานอีกคนและตามด้วยทีมงานของ Leetech เข้ามาในห้อง

“ทีมงานจาก Leetech มาแล้วค่ะ”

เลขาฯ สาวเอ่ยบอกสองผู้บริหารที่นั่งอยู่ในห้อง พร้อมกับผายมือให้ทางทีมงานเข้ามาในห้องประชุม ไวน์และเวกัสลุกขึ้นยืนพร้อมกันเพื่อให้เกียรติและต้อนรับทีมงานที่มาร่วมงาน

ทีมงานสี่คนแรกเดินเข้ามา เป็นผู้หญิงหน้าตาดีสองคนอายุราวยี่สิบปีปลาย ๆ ตามมาด้วยชายหนุ่มวัยกลางคนอีกสองคนที่ดูจะอายุประมาณสามสิบต้น ไวน์และเวกัสยกมือขึ้นสวัสดีตามมารยาทของไทย เอ่ยทักทายทีมงานอย่างสุภาพพร้อมเชิญให้ทั้งสี่คนนั่งที่เก้าอี้ประชุมรอบโต๊ะตัวใหญ่

แต่ทว่ายังเหลือทีมงานอีกคนที่ยังไม่ได้เข้ามา ไวน์ที่กำลังจะเอ่ยปากถามพี่ชายข้าง ๆ ว่าทีมงานทำไมเหลือแค่สี่คนกลับต้องชะงักทันที เมื่อเผลอสบตากับร่างสูงที่ก้าวเข้ามาในตอนสุดท้าย

เหมือนทุกอย่างในห้องถูกสตัฟไว้ในทันที ดวงตากลมเบิกกว้างพร้อมกับหัวใจที่เต้นในจังหวะเร็วขึ้น ร่างกายมันชาไปหมด เมื่อเธอสบเข้ากับตาคมที่จ้องมองมาอย่างไม่กะพริบ

ร่างสูงร้อยเก้าสิบในชุดสูทสีดำที่ตัดเย็บอย่างพอดีตัว แผงไหล่กว้างและรูปร่างสมส่วนยิ่งทำให้เขาดูดีขึ้นไปอีก

เส้นผมสีน้ำตาลเข้มเซตอย่างเรียบร้อย ใบหน้าคมชัด จมูกโด่งเป็นสันรับกับคิ้วหนาเรียงตัวสวยพาดเฉียงรับกับดวงตาเรียวฉบับตาขีดเดียว ปากกระจับสีแดงธรรมชาติตัดกับผิวขาว ๆ นั่นทำให้เธอละสายตาไปไหนไม่ได้เลย

เชี่ย...พระเจ้าเล่นตลกอะไรวะเนี่ย!!

รึอาจจะเป็นคนหน้าเหมือน?

แต่ก็เหมือนมาก มากเกินไป!!

“ไง...ไม่เจอกันนาน ยังหล่อเหมือนเดิมเลยนะ”

เป็นเวกัสที่เอ่ยทักขึ้นก่อน พร้อมผายมือเชิญให้แขกคนสุดท้ายนั่งในที่ประชุม

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันในทันที เมื่อได้ยินบทสนทนาที่พี่ชายฝาแฝดเอ่ยทักคนมาใหม่ ทำไมเวกัสกับเขาดูเหมือนจะรู้จักกันมาก่อน

ไม่สิ ดูเหมือนจะสนิทกันในระดับหนึ่งเลยแหละ แต่ทำไมเธอถึงไม่เคยรู้มาก่อน ทั้งที่เวกัสกับเธอมักจะมีเพื่อนกลุ่มเดียวกันเสมอ

โชแปงเดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้าง ๆ ทีมงานที่นั่งรออยู่แล้วฝั่งตรงข้ามเวกัสและไวน์

“เฮียก็หล่อไม่เปลี่ยนเลยนะ”

โชแปงเอ่ยชมเพื่อนของพี่ชายลูกพี่ลูกน้องตรงหน้า ก่อนที่สายตาจะเลื่อนไปมองหญิงสาวที่นั่งทำหน้าสงสัยจนคิ้วเรียวเกือบจะผูกกันเป็นโบ ทำเอาคนถูกมองทำตัวไม่ถูกรีบหลบตามามองเอกสารตรงหน้าแทน

แต่ทว่าไอ้พี่ชายตัวดีก็รีบแนะนำคนตรงข้ามที่เธอไม่ได้อยากจะทำความรู้จักสักเท่าไรในตอนนี้

“นี่ไวน์...น้องสาวฝาแฝดของเฮีย”

แนะนำน้องสาวโดยที่ไม่ถามความเห็นสักคำว่าพร้อมมั้ย

“ยินดีที่ได้รู้จักครับพี่ไวน์”

ใบหน้าหล่อยกยิ้มบาง ๆ ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าสวยด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์เหมือนคืนนั้นไม่มีผิด ทำเอาไวน์ที่เคยมั่นใจกลับรู้สึกประหม่าขึ้นมาเมื่อโดนจ้องนาน ๆ

เธอทำแค่เพียงพยักหน้ารับและยิ้มบาง ๆ กลับไปเป็นคำตอบแทนที่จะพูดออกไป มือเล็กเผลอกำปากกาในมือแน่นจนขึ้นข้อขาวเมื่อยังถูกจ้องมองไม่เลิก

“เรามาเริ่มประชุมกันเลยมั้ยคะ?”

เสียงของเลขาฯ สาวดังขึ้น ดึงสายตาโชแปงให้เบนความสนใจไปยังเจ้าของเสียง ไวน์แอบพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อหลุดพ้นจากสายตาของเด็กตรงหน้า

“เริ่มเลย” เวกัสเอ่ยบอกเมื่อเห็นว่าถึงเวลาเริ่มประชุมแล้ว

“สวัสดีครับ ขอบคุณทุกท่านที่มาวันนี้นะครับ ผมเวทัศน์ วิวัฒนกุลชัย เป็นทีมบริหารของฝั่งโรง’บาลวิวัฒนกุลชัยในพรอเจกต์นี้ครับ ทีมของเราจะมีคุณเวณิกา วิวัฒนกุลชัย เป็นผู้ดูแลหลักของพรอเจกต์ และคุณพิมพ์พิชชา ดูแลด้าน IT Infrastructure

คุณปฏิภาณ ดูแลด้าน User Requirements ครับ”

เวกัสแนะนำทีมงานฝั่งของ VCK ทีละคนให้ทางฝั่งของทีมงานฮ่องกงรับทราบ โดยมีโชแปงแปลให้ทีมงานฟังคร่าว ๆ เพราะว่าทีมงานเป็นคนฮ่องกงทั้งหมด

“วันนี้เราตั้งใจให้เป็น Kick-off Meeting เพื่อพูดคุยเป้าหมายและแนวทางการทำงานร่วมกัน ก่อนเข้าสู่เนื้อหารบกวนทางทีมพาร์ตเนอร์ช่วยแนะนำตัวกันสักเล็กน้อยได้มั้ยครับ”

ฝั่งพาร์ตเนอร์เป็นโชแปงที่เป็นหัวหน้าทีมลุกขึ้นแนะนำตัวก่อน

“Hello, my name is Chopin Kirin Leewattanathamrong. I am the Project Director for this Smart Hospital project. I will be the main point of contact and oversee the overall progress. If there are any key decisions to be made, please feel free to reach out to me directly.”

[“สวัสดีครับ ผมโชแปง คิรินทร์ ลีวัฒนธำรง เป็น Project Director ดูแลโครงการ Smart Hospital ครั้งนี้ ผมจะเป็นผู้ประสานงานหลักและดูแลภาพรวมทั้งหมด หากมีประเด็นสำคัญ สามารถติดต่อผมได้โดยตรงครับ”]

ขณะที่พูดก็จ้องมองหน้าไวน์ไปด้วย ทำเอาคนโดนมองถึงกับต้องเลื่อนสายตาไปมองทางอื่นแทนเพราะเขามองมาโดยไม่หลบตาเลยสักนิด

มองขนาดนั้นไม่มาสิงซะเลยล่ะ?

โชแปงนั่งลงพร้อมหันไปพยักหน้าให้ทีมงานคนต่อไปลุกขึ้นแนะนำตัว

เมื่อเสียงแนะนำตัวจบลง บรรยากาศในห้องประชุมคลายความตึงเครียดลงเล็กน้อย โชแปงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น พร้อมหันไปทางฝั่งทีมของโรงพยาบาลด้วยแววตาและท่าทีสุภาพ

“ก่อนอื่น ผมอยากฟังว่าทางโรงพยาบาลให้ความสำคัญกับประเด็นใดบ้าง เพื่อที่เราจะได้ปรับแนวทางการทำงานให้ตรงกันครับ”

ตาคมมองตรงไปยังไวน์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างชัดเจน มองอยู่สักพักเหมือนตั้งใจแกล้ง ก่อนจะเลื่อนไปมองทีมบริหารคนอื่น ๆ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 104

    ✿ ✿ ✿ ช่วงบ่ายหลังทานอาหารเที่ยงกันเสร็จแล้ว ดร.วรุตม์กับคุณหญิงพัชราภาก็ขอตัวลูก ๆ ไปพักผ่อนเนื่องจากอายุที่เริ่มเยอะขึ้นทำอะไรนิดหน่อยก็เริ่มเหนื่อยง่าย ไม่เหมือนสมัยก่อนที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูจะคล่องแคล่วไปเสียหมด เด็กแฝดชายหญิงสองคู่กำลังเล่นกันอยู่ที่สนามหลังบ้านที่มีเงาต้นไม้ใหญ่บดบังแดดยามบ

  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 103

    ร่างเล็กสองคนในชุดคู่เข้าเซต เฌอแตมในชุดเอี๊ยมสีชมพู มัดจุกดังโงะสองข้าง เท้าเล็กป้อมสวมถุงเท้าลายคิตตี้น่ารักหวานแหวว ส่วนเฌอปอสวมชุดเอี๊ยมสีฟ้า มัดแกละสองข้างกอดตุ๊กตาหมีเน่าคู่ใจ สวมถุงเท้าโดราเอมอนสีฟ้าลายโปรด สองร่างเล็กนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวกลางห้องนั่งเล่น ดวงตากลมโตสองคู่กำลังนั่งมองหน้าจอโน

  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 102

    “เสร็จแล้วครับ เฌอแตมของป๊า” วางหวีลงบนโต๊ะหน้ากระจก ก่อนจะใช้นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ร่วงลงมาปรกแก้มลูกขึ้นทัดหูให้ “ปะป๊าเก่งที่สุดเลย” หันมายกนิ้วโป้งป้อม ๆ สองนิ้วชูให้ผู้เป็นพ่อ แก้มกลมยกขึ้นเพราะรอยยิ้มกว้าง โชแปงอดยิ้มไม่ได้ แววตาเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน เฌอแตมเป็นเด็กช่างจ้อ

  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 101

    ห้าปีผ่านไป “ปะป๊าขา~” เสียงใสเจื้อยแจ้วมาแต่ไกล เด็กสาววัยห้าขวบมัดผมจุกดังโงะสองข้างเข้ากับผมหน้าม้า รูปร่างจ้ำม่ำใส่ชุดเอี๊ยมกระโปรง ขาป้อม ๆ วิ่งดุกดิกมาหาผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นของบ้าน สองแขนป้อมกอดลำคอแกร่งผู้เป็นพ่อ จมูกเล็กกดลงบนแก้มสากซ้ายทีขวาที ก่อนจะเอียงแก้มป่องให้ผู้

  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 100

    ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าต้าวก้อนสองคนนี้โตขึ้น จะโดนตามใจขนาดไหนกัน แต่จะว่าไปทางฝั่งบ้านเธอเองก็ไม่แพ้กันหรอก ทั้งคุณปู่คุณย่า คุณพ่อคุณแม่ของเธอ ก็เห่อหลานไม่แพ้กัน สลับกันมาหาหลานทุกวัน บางคืนก็มานอนที่บ้านเธอเพราะจะเลี้ยงหลานกันเอง กลายเป็นว่าตั้งแต่คลอดยัยหนูสองเฌอมา เธอเพิ่งจะได้มีเวลาอยู่กับ

  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 99

    8 เดือนผ่านไป “เจ็บมั้ยครับ ถ้าเจ็บบอกผมนะ” มือหนาจับเท้าเล็กวางบนตักอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วอุ่นจับนิ้วเท้าทีละนิ้วอย่างตั้งใจ มืออีกข้างจับกรรไกรตัดเล็บอย่างคล่องแคล่ว เสียงกรรไกรตัดเล็บดัง แกร๊ก แกร๊ก เบา ๆ ในห้องที่เงียบ จนกระทั่งเล็บเล็กทุกนิ้วถูกจัดการจนหมด “จริง ๆ บี๋ไปที่ร้านก็ได้ เบ๊บไม

  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 48

    “ลองชิมมั้ย มันอร่อยจริงๆ นะ” โชแปงอยากให้เธอลองชิมเพราะมันเป็นบะหมี่ร้านโปรดในไทยของเขา “ฉันไม่กินมื้อดึก” เธอไม่ได้กลัวอ้วนนะ แต่เธอกลัวอาหารไม่ย่อยเธอเลยไม่ค่อยอยากกินอาหารเวลานี้ “รังเกียจกันสินะครับ” เอ่ยเสียงแผ่วทำหน้าเศร้า มือหนากำลังจะดึงช้อนกลับแต่โดนมือเล็กของไวน์จับเอาไว้ ปากเล็กอ้างับช

    last updateLast Updated : 2026-03-25
  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 46

    “อืม แต่ก็ไม่ยาก” โชแปงเอนหลังพิงโซฟา นั่งมองหน้าเพื่อนสองคนสลับไปมา ตามคำถามที่เอ่ยมา “ก็มึงอัฉริยะมึงก็ไม่ยากดิ” มาร์คเอ่ยแซวพลางแค่นหัวเราะในลำคอ โชแปงเป็นคนที่เรียนเก่งมาก ได้ท็อปทุกวิชาไม่มีวิชาไหนที่เขาทำข้อสอบไม่ได้ โดยเฉพาะเรื่องการเขียนโปรแกรมที่ดูจะชื่นชอบเป็นพิเศษ โชแปงหยิบสมาร์ทโฟนขึ้น

    last updateLast Updated : 2026-03-24
  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 45

    หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป... @คฤหาสน์วิวัฒนกุลชัย วันนี้เป็นวันสุดสัปดาห์ที่ไวน์ เวกัสและน้ำอิง จะกลับมาทานข้าวที่บ้านเป็นประจำทุกเดือน เดือนไหนว่างตรงกันก็อาจจะมาสองครั้ง แต่ถ้าช่วงไหนยุ่งก็จะมาให้ได้อย่างน้อยเดือนละครั้ง เพื่อไม่ให้คุณปู่คุณย่า และคุณพ่อคุณแม่ต้องเหงา เพราะเป็นสิ่งที่เวกัสและไวน์ทำมาต

    last updateLast Updated : 2026-03-24
  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 31

    สามวันที่ผ่านมาโชแปงเฝ้าดูแลไวน์อยู่ไม่ห่าง ทั้งคอยทำอาหารให้ทาน ป้อนยาด้วยวิธีการของเขา นวดผ่อนคลายให้บ้าง คอยเฝ้าถามไถ่อาการเธออยู่เสมอ พร้อมกับนอนเฝ้าเธอทุกคืนที่โซฟาตัวเดิมในห้องนั่งเล่น ไวน์เองก็แอบหวั่นไหวอยู่ลึกๆ เพราะความเอาใจใส่ที่ได้รับจากโชแปงเป็นการกระทำที่เธอไม่เคยได้รับจากแฟนเก่าเลยแม

    last updateLast Updated : 2026-03-21
More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status