2 เดือนผ่านไป
@ห้องทำงานชั้น 25
โรงพยาบาลวิวัฒนกุลชัย
“ไงไวน์ เตรียมเอกสารกับข้อมูลที่ฝั่งนั้นขอคร่าว ๆ ไว้ พร้อมรึยัง?”
เวกัสละสายตาจากหน้าจอไอแพดตรงหน้า มองไปยังน้องสาวฝาแฝดที่นั่งอยู่ที่โซฟารับรองตัวยาว
“เรียบร้อยค่ะคุณเวทัศน์ นี่เวณิกานะคะ ไม่เคยพลาดอยู่แล้วค่ะ”
น้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำผสมปนความขี้เล่น ดวงตาคู่สวยมองใบหน้าพี่ชายฝาแฝดอย่างบอกเป็นนัยว่า เธอระดับไหนแล้ว เรื่องแค่นี้ไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน
“จ้า...คุณเวณิกา”
น้ำเสียงล้อเลียนพร้อมสีหน้าและแววตากวน ๆ ของเวกัสทำเอาไวน์อดทำหน้ายู่ใส่ไม่ได้เพราะความหมั่นไส้ ไวน์ยกแขนเรียวขึ้นมองนาฬิกาเรือนหรูเพื่อดูเวลา
“แล้วพร้อมรึยังคะพี่เวย์ อีกครึ่งชั่วโมงก็ได้เวลาแล้ว”
“ฉันเคยไม่พร้อมเหรอ?”
นี่แหละฝาแฝดที่คลานตามกันออกมา ยียวนกวนประสาทเก่ง บลัฟกัน แกล้งกันบ้างบางเวลา เวกัสจะออกแนวเงียบขรึมจิกกัดเก่งปากร้ายใจดีแต่โคตรรักน้องมาก ๆ ไวน์เองเป็นแนวดื้อสุดโต่ง คิดอะไรพูดแบบนั้น มองภายนอกดูเหมือนเธอเป็นคนที่แข็งแกร่ง แต่ใครจะรู้ว่าในบางมุมเธอโคตรจะอ่อนแอและอ่อนไหว
“งั้นก็เชิญค่ะ ห้องประชุมพร้อมแล้ว”
มือเล็กผายไปทางประตูห้องทำงาน เธอทำท่าทางประหนึ่งว่าเป็นพนักงานต้อนรับ ทำเอาเวกัสอดไม่ได้ที่จะเดินไปใช้นิ้วดีดลงที่หน้าผากมนอย่างมันเขี้ยว
“อ๊ะ...มันเจ็บนะเว้ยเวย์”
มือเล็กยกขึ้นลูบหน้าผากไปมา พร้อมทำหน้ามุ่ยใส่พี่ชายฝาแฝดที่ยืนหัวเราะเธออยู่
“มาทำงานได้ละยัยคุณหนู”
มือหนาดึงแขนเรียวขึ้นมาคล้องแขนแกร่งแล้วเดินนำออกไปยังห้องประชุม โดยที่ไวน์ต้องรีบก้าวขาเดินตามเพราะส่วนสูงที่ห่างกันมากเกือบยี่สิบเซนติเมตร ทำให้เธอต้องเดินสองก้าวเท่ากับเวกัสเดินก้าวเดียว
“อย่าเดินเร็วดิ๊” ไวน์บ่นไม่หยุดเมื่อเวกัสแกล้งคล้องแขนเธอไว้แน่น แล้วก้าวเท้าเดินด้วยความเร็ว
“แกขาสั้นเอง”
“แกขายาวต่างหากล่ะ”
“ก็แกเตี้ย”
“เวย์!!”
มือเล็กยกขึ้นมาหยิกเข้าที่ต้นแขนคนเป็นพี่ด้วยความมันเขี้ยวสุด ๆ พร้อมปากเล็กเม้มแน่นเป็นเส้นตรงเพื่อเพิ่มดาเมจความรุนแรง
“โอ๊ยยย!!!...ยัยไวน์”
เวกัสสบถพร้อมปล่อยแขนเธอออกในทันที คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยมือหนาลูบต้นแขนไปมาเพราะความเจ็บจี๊ดที่โดนมือเล็ก ๆ นั่นหยิกผิวเนื้อ
มือเล็ก ๆ นี่หยิกเจ็บฉิบหายเลย!!!
“สมน้ำหน้าแกมาว่าฉันเตี้ยทำไมล่ะ”
เสียงเยาะเย้ยกวนประสาทพร้อมใบหน้าดื้อที่ยักคิ้วใส่เขา ทำเอาเวกัสส่ายหัวให้กับความแสบของน้องสาวตัวดี ไม่ว่าจะยังไงเขาก็ต้องเป็นฝ่ายยอมเธอตลอดสินะ
หลังจากหยอกล้อกันพอหอมปากหอมคอ สองพี่น้องก็พากันเดินเข้าไปยังห้องประชุมที่จัดเตรียมไว้รอทีมงานจากบริษัท Leetech Healthcare Systems ยักษ์ใหญ่แห่งเทคโนโลยีการแพทย์จากฮ่องกง
ทั้งสองเดินไปนั่งลงตรงเก้าอี้ประจำตำแหน่งของตนเองที่อยู่คู่กันตรงหัวโต๊ะประชุม ไวน์หยิบไอแพดขึ้นมาเปิดไล่ดูข้อมูลต่าง ๆ ของบริษัทที่กำลังจะเริ่มงานด้วย
“แกดูรึยังว่าแกต้องทำงานกับใครบ้าง?”
เวกัสเอ่ยถามน้องสาวที่เหมือนจะยังไม่รู้ว่ามีการปรับเปลี่ยนคนดูแลพรอเจกต์ที่ดีลไว้ในตอนเซ็นสัญญาเมื่อสี่เดือนก่อน
“ก็ทีมงานเมื่อสี่เดือนก่อนที่บินมาทำสัญญากับเราไง”
“มีการเปลี่ยนคนดูแลพรอเจกต์ คนนี้มือทองของฝั่งนั้นเลยเพิ่งกลับมาจากอังกฤษเมื่อปีก่อน”
เวกัสเอ่ยบอกในสิ่งที่ไวน์เข้าใจผิดอยู่ในตอนนี้และเหมือนว่าเธอยังไม่ได้อัปเดตข้อมูล
แต่เขาก็เข้าใจเพราะไวน์ก็งานรัดตัวมากเช่นกัน
“อ๋อ แสดงว่าต้องเป็นคนเก่าแก่ของที่นั่นอะดิ” ความหมายของเธอคือ ถ้าเก่งและมากฝีมือขนาดนั้น คงจะเป็นคนมีอายุที่ทำงานมานานและมากประสบการณ์เป็นแน่แท้
ยังไม่ทันที่เวกัสจะเอ่ยอะไรต่อ เสียงเคาะประตูห้องประชุมก็ดังขึ้นพร้อมกับเลขาฯ ฝ่ายบริหารเดินมาพร้อมทีมงานอีกคนและตามด้วยทีมงานของ Leetech เข้ามาในห้อง
“ทีมงานจาก Leetech มาแล้วค่ะ”
เลขาฯ สาวเอ่ยบอกสองผู้บริหารที่นั่งอยู่ในห้อง พร้อมกับผายมือให้ทางทีมงานเข้ามาในห้องประชุม ไวน์และเวกัสลุกขึ้นยืนพร้อมกันเพื่อให้เกียรติและต้อนรับทีมงานที่มาร่วมงาน
ทีมงานสี่คนแรกเดินเข้ามา เป็นผู้หญิงหน้าตาดีสองคนอายุราวยี่สิบปีปลาย ๆ ตามมาด้วยชายหนุ่มวัยกลางคนอีกสองคนที่ดูจะอายุประมาณสามสิบต้น ไวน์และเวกัสยกมือขึ้นสวัสดีตามมารยาทของไทย เอ่ยทักทายทีมงานอย่างสุภาพพร้อมเชิญให้ทั้งสี่คนนั่งที่เก้าอี้ประชุมรอบโต๊ะตัวใหญ่
แต่ทว่ายังเหลือทีมงานอีกคนที่ยังไม่ได้เข้ามา ไวน์ที่กำลังจะเอ่ยปากถามพี่ชายข้าง ๆ ว่าทีมงานทำไมเหลือแค่สี่คนกลับต้องชะงักทันที เมื่อเผลอสบตากับร่างสูงที่ก้าวเข้ามาในตอนสุดท้าย
เหมือนทุกอย่างในห้องถูกสตัฟไว้ในทันที ดวงตากลมเบิกกว้างพร้อมกับหัวใจที่เต้นในจังหวะเร็วขึ้น ร่างกายมันชาไปหมด เมื่อเธอสบเข้ากับตาคมที่จ้องมองมาอย่างไม่กะพริบ
ร่างสูงร้อยเก้าสิบในชุดสูทสีดำที่ตัดเย็บอย่างพอดีตัว แผงไหล่กว้างและรูปร่างสมส่วนยิ่งทำให้เขาดูดีขึ้นไปอีก
เส้นผมสีน้ำตาลเข้มเซตอย่างเรียบร้อย ใบหน้าคมชัด จมูกโด่งเป็นสันรับกับคิ้วหนาเรียงตัวสวยพาดเฉียงรับกับดวงตาเรียวฉบับตาขีดเดียว ปากกระจับสีแดงธรรมชาติตัดกับผิวขาว ๆ นั่นทำให้เธอละสายตาไปไหนไม่ได้เลย
เชี่ย...พระเจ้าเล่นตลกอะไรวะเนี่ย!!
รึอาจจะเป็นคนหน้าเหมือน?
แต่ก็เหมือนมาก มากเกินไป!!
“ไง...ไม่เจอกันนาน ยังหล่อเหมือนเดิมเลยนะ”
เป็นเวกัสที่เอ่ยทักขึ้นก่อน พร้อมผายมือเชิญให้แขกคนสุดท้ายนั่งในที่ประชุม
คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันในทันที เมื่อได้ยินบทสนทนาที่พี่ชายฝาแฝดเอ่ยทักคนมาใหม่ ทำไมเวกัสกับเขาดูเหมือนจะรู้จักกันมาก่อน
ไม่สิ ดูเหมือนจะสนิทกันในระดับหนึ่งเลยแหละ แต่ทำไมเธอถึงไม่เคยรู้มาก่อน ทั้งที่เวกัสกับเธอมักจะมีเพื่อนกลุ่มเดียวกันเสมอ
โชแปงเดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้าง ๆ ทีมงานที่นั่งรออยู่แล้วฝั่งตรงข้ามเวกัสและไวน์
“เฮียก็หล่อไม่เปลี่ยนเลยนะ”
โชแปงเอ่ยชมเพื่อนของพี่ชายลูกพี่ลูกน้องตรงหน้า ก่อนที่สายตาจะเลื่อนไปมองหญิงสาวที่นั่งทำหน้าสงสัยจนคิ้วเรียวเกือบจะผูกกันเป็นโบ ทำเอาคนถูกมองทำตัวไม่ถูกรีบหลบตามามองเอกสารตรงหน้าแทน
แต่ทว่าไอ้พี่ชายตัวดีก็รีบแนะนำคนตรงข้ามที่เธอไม่ได้อยากจะทำความรู้จักสักเท่าไรในตอนนี้
“นี่ไวน์...น้องสาวฝาแฝดของเฮีย”
แนะนำน้องสาวโดยที่ไม่ถามความเห็นสักคำว่าพร้อมมั้ย
“ยินดีที่ได้รู้จักครับพี่ไวน์”
ใบหน้าหล่อยกยิ้มบาง ๆ ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าสวยด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์เหมือนคืนนั้นไม่มีผิด ทำเอาไวน์ที่เคยมั่นใจกลับรู้สึกประหม่าขึ้นมาเมื่อโดนจ้องนาน ๆ
เธอทำแค่เพียงพยักหน้ารับและยิ้มบาง ๆ กลับไปเป็นคำตอบแทนที่จะพูดออกไป มือเล็กเผลอกำปากกาในมือแน่นจนขึ้นข้อขาวเมื่อยังถูกจ้องมองไม่เลิก
“เรามาเริ่มประชุมกันเลยมั้ยคะ?”
เสียงของเลขาฯ สาวดังขึ้น ดึงสายตาโชแปงให้เบนความสนใจไปยังเจ้าของเสียง ไวน์แอบพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อหลุดพ้นจากสายตาของเด็กตรงหน้า
“เริ่มเลย” เวกัสเอ่ยบอกเมื่อเห็นว่าถึงเวลาเริ่มประชุมแล้ว
“สวัสดีครับ ขอบคุณทุกท่านที่มาวันนี้นะครับ ผมเวทัศน์ วิวัฒนกุลชัย เป็นทีมบริหารของฝั่งโรง’บาลวิวัฒนกุลชัยในพรอเจกต์นี้ครับ ทีมของเราจะมีคุณเวณิกา วิวัฒนกุลชัย เป็นผู้ดูแลหลักของพรอเจกต์ และคุณพิมพ์พิชชา ดูแลด้าน IT Infrastructure
คุณปฏิภาณ ดูแลด้าน User Requirements ครับ”
เวกัสแนะนำทีมงานฝั่งของ VCK ทีละคนให้ทางฝั่งของทีมงานฮ่องกงรับทราบ โดยมีโชแปงแปลให้ทีมงานฟังคร่าว ๆ เพราะว่าทีมงานเป็นคนฮ่องกงทั้งหมด
“วันนี้เราตั้งใจให้เป็น Kick-off Meeting เพื่อพูดคุยเป้าหมายและแนวทางการทำงานร่วมกัน ก่อนเข้าสู่เนื้อหารบกวนทางทีมพาร์ตเนอร์ช่วยแนะนำตัวกันสักเล็กน้อยได้มั้ยครับ”
ฝั่งพาร์ตเนอร์เป็นโชแปงที่เป็นหัวหน้าทีมลุกขึ้นแนะนำตัวก่อน
“Hello, my name is Chopin Kirin Leewattanathamrong. I am the Project Director for this Smart Hospital project. I will be the main point of contact and oversee the overall progress. If there are any key decisions to be made, please feel free to reach out to me directly.”
[“สวัสดีครับ ผมโชแปง คิรินทร์ ลีวัฒนธำรง เป็น Project Director ดูแลโครงการ Smart Hospital ครั้งนี้ ผมจะเป็นผู้ประสานงานหลักและดูแลภาพรวมทั้งหมด หากมีประเด็นสำคัญ สามารถติดต่อผมได้โดยตรงครับ”]
ขณะที่พูดก็จ้องมองหน้าไวน์ไปด้วย ทำเอาคนโดนมองถึงกับต้องเลื่อนสายตาไปมองทางอื่นแทนเพราะเขามองมาโดยไม่หลบตาเลยสักนิด
มองขนาดนั้นไม่มาสิงซะเลยล่ะ?
โชแปงนั่งลงพร้อมหันไปพยักหน้าให้ทีมงานคนต่อไปลุกขึ้นแนะนำตัว
เมื่อเสียงแนะนำตัวจบลง บรรยากาศในห้องประชุมคลายความตึงเครียดลงเล็กน้อย โชแปงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น พร้อมหันไปทางฝั่งทีมของโรงพยาบาลด้วยแววตาและท่าทีสุภาพ
“ก่อนอื่น ผมอยากฟังว่าทางโรงพยาบาลให้ความสำคัญกับประเด็นใดบ้าง เพื่อที่เราจะได้ปรับแนวทางการทำงานให้ตรงกันครับ”
ตาคมมองตรงไปยังไวน์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างชัดเจน มองอยู่สักพักเหมือนตั้งใจแกล้ง ก่อนจะเลื่อนไปมองทีมบริหารคนอื่น ๆ