หลังจากการประชุม Kick-off Meeting จบลง โชแปงในฐานะหัวหน้าพรอเจกต์จึงลุกขึ้นกล่าวปิดการประชุม
“Thank you for your time today. We look forward to working closely with you and your team. Together, we will make this Smart Hospital project a success.”
[“ขอบคุณสำหรับเวลาวันนี้ครับ เราหวังว่าจะได้ทำงานร่วมกับทีมของคุณอย่างใกล้ชิด และทำให้โครงการ Smart Hospital นี้ประสบความสำเร็จไปด้วยกันครับ”]
บรรยากาศในห้องคลายตัวลง ทุกคนเริ่มเก็บเอกสาร ปิดโน้ตบุ๊ก และทยอยลุกขึ้นออกไปทีละกลุ่ม เสียงเก้าอี้เลื่อนดังคลอไปกับเสียงทักทายและคำอำลาสั้น ๆ ของทีมงานทั้งสองฝ่าย
จนกระทั่ง...ประตูห้องประชุมปิดลง ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ตอนนี้เหลือเพียง ไวน์ เวกัส และโชแปง ที่ยังคงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน โชแปงจับจ้องหญิงสาวโดยไม่หลบเลี่ยง
ขณะที่ไวน์กำลังเก็บเอกสารเตรียมลุกออกจากห้องประชุม เพราะรู้สึกว่าโดนเด็กฝั่งตรงข้ามจับจ้องนานเกินไปตั้งแต่เริ่มประชุมมา
ไม่ว่าจะมั่นใจในตัวเองขนาดไหนโดนจ้องนาน ๆ มันก็มีสั่นคลอนกันบ้างแหละ แล้วอีกอย่างเธอก็ยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับเขาสักเท่าไรหรอก
เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะเรื่องเมื่อสองเดือนก่อนนั่นแหละ นึกแล้วเธอก็รีบสะบัดความคิดเรื่องคืนนั้นออกจากหัวทันที
“ฉันไปก่อนนะพอดีมีผ่าตัด”
“เดี๋ยวเย็นนี้เจอกันที่คลับไอ้ขุนนะโชแปง”
เวกัสหันไปบอกโชแปงที่นั่งอยู่ ก่อนจะหันไปหาไวน์แล้วเอามือแตะบ่าเธอเบา ๆ
“มีไรที่อยากเน้นเป็นพิเศษ ก็คุยกับน้องมันเลย”
ยังไม่ทันจะได้ลุกไปไหน ก็โดนเวกัสชิงตัดหน้าออกจากห้องไปซะก่อน ทำเอาไวน์ในตอนนี้ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเพราะต้องอยู่ในห้องสองต่อสองกับชายแปลกหน้า
ทว่ากลับคุ้นเคยแบบเนื้อแนบเนื้อกันมาแล้ว
ให้ตายสิ...
“ไงครับ...พี่คนสวย”
เสียงทุ้มเอ่ยแทรกขึ้นในความเงียบ ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นก้าวเท้าเดินอ้อมโต๊ะประชุมตรงมายังเธอที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“...”
คำทักทายด้วยน้ำเสียงพร้อมแววตาเจ้าเล่ห์พานให้หัวใจน้อยเต้นผิดจังหวะ ดวงตาคู่สวยมองคนที่เดินมาหาอย่างไม่ละสายตาเมื่อเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ
เหมือนร่างกายถูกตรึงไว้กับเก้าอี้ทั้งที่สมองสั่งให้รีบขยับตัวหนี แต่ทว่าร่างสูงที่เดินมากลับใช้แขนแกร่งสองข้างกักขังเธอไว้กับเก้าอี้ โดยที่เธอได้แต่มองเครื่องหน้าคมคายเหมือนโดนมนตร์สะกด
“ได้ผมแล้วจะทิ้ง?”
ประโยคที่เอ่ยขึ้นพานให้ไวน์หน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันที ส่งผลให้ใบหน้าสวยเริ่มซับสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้
“ทิ้ง?”
เธอทวนคำว่าทิ้ง พร้อมขมวดคิ้วเรียวเข้าหากัน นี่เธอไปเป็นอะไรกับเขาตอนไหน ถึงได้มาใช้คำพูดประหนึ่งว่าเธอทำอะไรไร้ความรับผิดชอบเช่นนี้
“ผมจะฟ้องม้าว่าพี่คนสวยได้ผมแล้วทิ้ง”
ใบหน้าคมคายแสดงสีหน้าเหมือนเด็กโดนรังแก พร้อมน้ำเสียงที่ดูเหมือนเด็กน้อยกำลังขู่รุ่นพี่ว่าจะไปฟ้องผู้ปกครองทำเอาไวน์นึกหมั่นไส้ในใจ
หืมมมม...ดูพูดเข้า เหมือนฉันไปขืนใจอย่างนั้นอะ
“พี่ต้องรับผิดชอบผม...ผมเสียหาย”
ปากหยักยังไม่หยุดทวงความยุติธรรมให้ตัวเอง ประหนึ่งว่าเป็นสาวน้อยถูกพรากความบริสุทธิ์
“ฉันจ่ายเงินนายไปแล้วไง”
เธอจำได้ว่าคืนนั้นเธอจ่ายเงินให้เขาไปจำนวนไม่น้อยเลยนะ จะมาทวงถามความรับผิดชอบบ้าบออะไรอีก
“ผมไม่ได้ขายตัว” คืนนั้นเธอเข้าใจผิดเองว่าเขาเป็นโฮสต์ที่เจ้าขุนจัดเตรียมไว้ให้
“แต่นายก็ไม่ปฏิเสธ” เวณิกายืนกรานว่าเขาก็ยินยอมไม่ได้โดนเธอบังคับและขืนใจ ถ้าไม่ใช่ทำไมเขาไม่ปฏิเสธเธอตั้งแต่แรกล่ะ
“จะรับผิดชอบผม...รึจะให้ผมรับผิดชอบ เลือกมาครับ”
ฮะ...แบบนี้ก็ได้เหรอวะ
จะเลือกทางไหนมันก็ค่าเท่ากันรึเปล่า
ไอ้เด็กนี่มัน!!!!!!
“ฉันไม่ชอบเด็ก” ไวน์ขึงตาดุใส่เมื่อโชแปงยังยียวนกวนประสาทเธอไม่เลิก แต่ท่าทีของเธอไม่ได้ทำให้เขาสลดแม้แต่น้อย กลับทำให้เขาชอบอีกต่างหากล่ะ เพราะมันดูน่ารักเหมือนแมวน้อยกำลังขู่หมาตัวโตที่มารังแกซะมากกว่า
“แต่คืนนั้น...พี่ก็นอนครางใต้ร่างเด็กคนนี้มาแล้วนี่ครับ” โน้มใบหน้าหล่อเข้าไปใกล้จนจมูกเกือบชนกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเขาที่เธอจำได้ขึ้นใจลอยเข้ามาในโพรงจมูกอย่างจงใจแกล้งกัน
อ่า...แล้วจะตัวหอมอะไรขนาดนี้เล่า
“ผมให้เวลาพี่คิด แล้วผมจะมา...‘เอา’...” โชแปงจงใจเว้นคำพูดให้คนฟังคิดไปไกล ตาคมมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่แววตาซุกซนหายไปเหลือแค่ความประหม่าเมื่อโดนรุกในระยะประชิดตัวแบบนี้
“อะ...เอาอะไรฉันไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นซ้ำสองหรอกนะ”
หน้าสวยเชิดขึ้นพร้อมดันแผงอกของเขาออก ไม่ให้เข้าใกล้เธอมากไปกว่านี้ เพราะถ้าใกล้กว่านี้ก็จูบกันแล้วละ
“เอาคำตอบไงครับ...นี่พี่คิดอะไรอยู่เหรอ? เพิ่งจะรู้ว่าพี่คนสวยคิดแต่เรื่องอย่างว่ากับผม”
ปากหยักยกยิ้มขึ้นอย่างกวน ๆ ก่อนจะผละร่างออกจากผู้บริหารสาวสวย เพราะหน้าเธอเริ่มจะแดงเหมือนมะเขือเทศสุกแล้วในตอนนี้
“ฉันไม่ได้คิดสักหน่อย” ไวน์ตอบไม่เต็มเสียงนัก ก็เพราะว่าเธอคิดน่ะสิ จะไม่คิดได้ยังไง คำพูดสองแง่สองง่ามขนาดนั้น
“แล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะครับ” โชแปงยืนกอดอกเอียงคอมองคนตัวเล็ก ปากหยักยกยิ้มมุมปากอย่างนึกเอ็นดูท่าทีเขินปนประหม่าของเธอ ซึ่งแตกต่างจากคืนนั้นราวกับคนละคน
“ฉันร้อน” คำตอบที่ไม่น่าหลุดออกมาในห้องที่อุณหภูมิเย็นพอที่ใส่เสื้อผ้าหลายชั้นก็ยังไม่ทำให้ร่างกายอุณหภูมิเพิ่มขึ้นแต่อย่างใด
“ร้อน?...แต่แอร์ในห้องเย็นมากนะครับ” โชแปงเลิกคิ้วถามเพราะอุณหภูมิในห้องตอนนี้มัน 23 องศา เขารู้ว่าเธอเสียอาการแล้ว เขาก็อยากแกล้งให้เธอเสียอาการมากกว่านี้เพราะมันโคตรน่ารัก
เมื่อถูกไล่ต้อนจนมุมไวน์เลยเลือกที่จะหยิบแฟ้มเอกสารกับไอแพดแล้วรีบลุกขึ้นก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บนเครื่องหน้าคมคายปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา
“ฉันไม่คุยกับนายแล้ว...ไอ้เด็กบ้า” ร่างเล็กเดินชนคนตัวโตกว่าที่ยืนขวางอยู่จนเขาเซเล็กน้อย ขาเรียวรีบก้าวเท้าเดินออกจากห้องประชุมในทันที
โชแปงได้แต่มองตามแผ่นหลังบางที่ลับตาไป ปากหยักยกยิ้มด้วยความพอใจ
อย่างดื้อเลยเหอะ...
เจินเข่ออ้าย...
(น่ารักจริง ๆ ) ...
✿ ✿ ✿
ตอนบ่าย...
@ห้องทำงานของหมอเวกัส
“มือแกไปไหนไวน์” เวกัสละสายตาจากเอกสารตรงหน้ามองน้องสาวที่เปิดประตูห้องเข้ามา ทำหน้าบอกบุญไม่รับเดินตรงไปหา พลางหย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน
เวณิกามักจะไม่เคาะประตูห้องของเวกัส ไม่สิไม่เคยเคาะเลยต่างหากล่ะ แต่เธอก็ทำเฉพาะกับเวกัสแค่คนเดียวกับคนอื่นเธอก็ไม่ทำคงเป็นเพราะเป็นเวกัสนี่แหละเธอถึงทำอะไรก็ได้
“เวย์~...เปลี่ยนพาร์ตเนอร์ได้มั้ย?” เธอยื่นหน้าเข้าไปหาเวกัสทำตาปริบ ๆ เหมือนเด็กน้อยขออนุญาตจากผู้ปกครอง
“ทำไม? ขอเหตุผลด้วยเวณิกา” คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน ตาคมจ้องมองหน้าน้องสาวอย่างตั้งคำถาม
“ก็...ฉันคิดว่าคนดูแลพรอเจกต์ยังเด็กเกินไป” คำตอบที่โคตรโง่และไร้เหตุผลสุด ๆ แต่ไวน์ก็เลือกที่จะตอบออกไป
“นี่คือคิดมาแล้ว?” คิ้วหนาเลิกขึ้นพร้อมน้ำเสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความสงสัยในเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้น
“...”
“เราเซ็นสัญญาไปแล้วไวน์ วันที่ฉันถามแกก็บอกว่าแล้วแต่ฉันให้ฉันตัดสินใจเลย แต่วันนี้แกจะมาเปลี่ยน?”
เสียงเข้มพร้อมสีหน้าจริงจังดวงตาคมจ้องมองตรงไปยังน้องสาวที่กำลังนึกหาเหตุผลมาโต้แย้ง
“ก็วันนั้นรายชื่อทีมงานที่เคยอ่านผ่านตาไม่ใช่คนนี้”
ปากเล็กเอ่ยเถียงถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้มาวันที่เซ็นสัญญาแต่เธอก็พอจะจำได้ผ่าน ๆ ว่าคนคุมพรอเจกต์ที่เคยดีลกันไว้ไม่ใช่เด็กนั่นแน่นอน
“แล้วโชแปงมันเป็นยังไง?”
“ก็เด็กอยู่ อาจจะทำงานเราได้ไม่ดีเท่าที่ควร”
เหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นอีกแล้ว...
แต่ก็ยังจะแถไปอีกเวณิกา...
“แล้วแกจะให้ฉันตอบฝั่งนั้นยังไง?”
“เราก็ยอมจ่ายค่าเสียเวลาไปสิ” ปากเล็กยกยิ้มแสดงความพอใจเหมือนกับว่าเวกัสจะยอมเปลี่ยนใจทำตามที่เธอขอ
“เรื่องเงินมันไม่ใช่ปัญหาไวน์ แต่ความน่าเชื่อถือกับชื่อเสียงของวิวัฒนกุลชัยล่ะ แกจะให้ทางนั้นมองเราว่าไม่เป็นมืออาชีพ...กลับกลอกงั้นเหรอ?”
เหตุผลที่ผู้เป็นพี่เอ่ยทำเอาไวน์ต้องหยุดความคิดดื้อรั้นดึงดันในทันที นี่เธอมัวแต่เอาเรื่องส่วนตัวมาทำให้งานได้รับผลกระทบสินะ ใบหน้าที่เคยยิ้มเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเศร้าในทันทีแววตาที่เคยมีความหวังกลายเป็นความผิดหวัง
“อืม...ฉันคิดน้อยเกินไป” เธอตอบเสียงเนือย ๆ
“ก็คิดได้นี่!” เสียงทุ้มย้ำคำตอบของเธอเข้าไปอีก
“แต่แกเป็นคนเซ็น...แกก็รับผิดชอบไปสิ”
“ยัยไวน์ มันหน้าที่แกนะ แค่ผ่าตัดฉันก็ไม่มีเวลาแล้วมั้ย”
พูดจบก็ดีดหน้าผากมนอย่างมันเขี้ยว
“โอ๊ยยย...มันเจ็บนะเว้ย!!”
หน้าสวยยับยู่พร้อมแววตาติดงอนมองพี่ชายฝาแฝด มือเล็กยกขึ้นมาลูบหน้าผากที่โดนดีดไปเมื่อครู่ซ้ำ ๆ
“เออ...เจ็บก็ดีแล้วไปตั้งใจทำงาน!!!”
ทว่า...ผู้เป็นพี่ยังมีความเคลือบแคลงใจ ที่น้องสาวผู้ที่ตั้งใจทำงานและทุ่มเทกับทุกงานของตน จู่ ๆ กลายเป็นคนที่ดูจะไม่ค่อยมีเหตุผล
ได้ยังไง...
“แต่เดี๋ยวนะ...แกมีอะไรที่ฉันไม่รู้รึเปล่า?”
ดวงตาคมหรี่ลงมองผู้เป็นน้องสาวอย่างจับผิด ตาคมจ้องมองแววตาซุกซนที่พยายามหลบเลี่ยง
“ปะ...เปล่า!!! ฉันไปดีกว่า” เมื่อโดนต้อนจนมุมไวน์เลยเลือกที่จะรีบออกจากห้องเวกัสในทันที ก่อนที่จะโดนจับผิดมากไปกว่านี้แล้วโป๊ะแตก