Share

บทที่ 6

Author: suyuesui
last update publish date: 2025-12-30 12:51:10

หลังจากการประชุม Kick-off Meeting จบลง โชแปงในฐานะหัวหน้าพรอเจกต์จึงลุกขึ้นกล่าวปิดการประชุม

“Thank you for your time today. We look forward to working closely with you and your team. Together, we will make this Smart Hospital project a success.”

[“ขอบคุณสำหรับเวลาวันนี้ครับ เราหวังว่าจะได้ทำงานร่วมกับทีมของคุณอย่างใกล้ชิด และทำให้โครงการ Smart Hospital นี้ประสบความสำเร็จไปด้วยกันครับ”]

บรรยากาศในห้องคลายตัวลง ทุกคนเริ่มเก็บเอกสาร ปิดโน้ตบุ๊ก และทยอยลุกขึ้นออกไปทีละกลุ่ม เสียงเก้าอี้เลื่อนดังคลอไปกับเสียงทักทายและคำอำลาสั้น ๆ ของทีมงานทั้งสองฝ่าย

จนกระทั่ง...ประตูห้องประชุมปิดลง ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ตอนนี้เหลือเพียง ไวน์ เวกัส และโชแปง ที่ยังคงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน โชแปงจับจ้องหญิงสาวโดยไม่หลบเลี่ยง

ขณะที่ไวน์กำลังเก็บเอกสารเตรียมลุกออกจากห้องประชุม เพราะรู้สึกว่าโดนเด็กฝั่งตรงข้ามจับจ้องนานเกินไปตั้งแต่เริ่มประชุมมา

ไม่ว่าจะมั่นใจในตัวเองขนาดไหนโดนจ้องนาน ๆ มันก็มีสั่นคลอนกันบ้างแหละ แล้วอีกอย่างเธอก็ยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับเขาสักเท่าไรหรอก

เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะเรื่องเมื่อสองเดือนก่อนนั่นแหละ นึกแล้วเธอก็รีบสะบัดความคิดเรื่องคืนนั้นออกจากหัวทันที

“ฉันไปก่อนนะพอดีมีผ่าตัด”

“เดี๋ยวเย็นนี้เจอกันที่คลับไอ้ขุนนะโชแปง”

เวกัสหันไปบอกโชแปงที่นั่งอยู่ ก่อนจะหันไปหาไวน์แล้วเอามือแตะบ่าเธอเบา ๆ

“มีไรที่อยากเน้นเป็นพิเศษ ก็คุยกับน้องมันเลย”

ยังไม่ทันจะได้ลุกไปไหน ก็โดนเวกัสชิงตัดหน้าออกจากห้องไปซะก่อน ทำเอาไวน์ในตอนนี้ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเพราะต้องอยู่ในห้องสองต่อสองกับชายแปลกหน้า

ทว่ากลับคุ้นเคยแบบเนื้อแนบเนื้อกันมาแล้ว

ให้ตายสิ...

“ไงครับ...พี่คนสวย”

เสียงทุ้มเอ่ยแทรกขึ้นในความเงียบ ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นก้าวเท้าเดินอ้อมโต๊ะประชุมตรงมายังเธอที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“...”

คำทักทายด้วยน้ำเสียงพร้อมแววตาเจ้าเล่ห์พานให้หัวใจน้อยเต้นผิดจังหวะ ดวงตาคู่สวยมองคนที่เดินมาหาอย่างไม่ละสายตาเมื่อเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

เหมือนร่างกายถูกตรึงไว้กับเก้าอี้ทั้งที่สมองสั่งให้รีบขยับตัวหนี แต่ทว่าร่างสูงที่เดินมากลับใช้แขนแกร่งสองข้างกักขังเธอไว้กับเก้าอี้ โดยที่เธอได้แต่มองเครื่องหน้าคมคายเหมือนโดนมนตร์สะกด

“ได้ผมแล้วจะทิ้ง?”

ประโยคที่เอ่ยขึ้นพานให้ไวน์หน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันที ส่งผลให้ใบหน้าสวยเริ่มซับสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้

“ทิ้ง?”

เธอทวนคำว่าทิ้ง พร้อมขมวดคิ้วเรียวเข้าหากัน นี่เธอไปเป็นอะไรกับเขาตอนไหน ถึงได้มาใช้คำพูดประหนึ่งว่าเธอทำอะไรไร้ความรับผิดชอบเช่นนี้

“ผมจะฟ้องม้าว่าพี่คนสวยได้ผมแล้วทิ้ง”

ใบหน้าคมคายแสดงสีหน้าเหมือนเด็กโดนรังแก พร้อมน้ำเสียงที่ดูเหมือนเด็กน้อยกำลังขู่รุ่นพี่ว่าจะไปฟ้องผู้ปกครองทำเอาไวน์นึกหมั่นไส้ในใจ

หืมมมม...ดูพูดเข้า เหมือนฉันไปขืนใจอย่างนั้นอะ

“พี่ต้องรับผิดชอบผม...ผมเสียหาย”

ปากหยักยังไม่หยุดทวงความยุติธรรมให้ตัวเอง ประหนึ่งว่าเป็นสาวน้อยถูกพรากความบริสุทธิ์

“ฉันจ่ายเงินนายไปแล้วไง”

เธอจำได้ว่าคืนนั้นเธอจ่ายเงินให้เขาไปจำนวนไม่น้อยเลยนะ จะมาทวงถามความรับผิดชอบบ้าบออะไรอีก

“ผมไม่ได้ขายตัว” คืนนั้นเธอเข้าใจผิดเองว่าเขาเป็นโฮสต์ที่เจ้าขุนจัดเตรียมไว้ให้

“แต่นายก็ไม่ปฏิเสธ” เวณิกายืนกรานว่าเขาก็ยินยอมไม่ได้โดนเธอบังคับและขืนใจ ถ้าไม่ใช่ทำไมเขาไม่ปฏิเสธเธอตั้งแต่แรกล่ะ

“จะรับผิดชอบผม...รึจะให้ผมรับผิดชอบ เลือกมาครับ”

ฮะ...แบบนี้ก็ได้เหรอวะ

จะเลือกทางไหนมันก็ค่าเท่ากันรึเปล่า

ไอ้เด็กนี่มัน!!!!!!

“ฉันไม่ชอบเด็ก” ไวน์ขึงตาดุใส่เมื่อโชแปงยังยียวนกวนประสาทเธอไม่เลิก แต่ท่าทีของเธอไม่ได้ทำให้เขาสลดแม้แต่น้อย กลับทำให้เขาชอบอีกต่างหากล่ะ เพราะมันดูน่ารักเหมือนแมวน้อยกำลังขู่หมาตัวโตที่มารังแกซะมากกว่า

“แต่คืนนั้น...พี่ก็นอนครางใต้ร่างเด็กคนนี้มาแล้วนี่ครับ” โน้มใบหน้าหล่อเข้าไปใกล้จนจมูกเกือบชนกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเขาที่เธอจำได้ขึ้นใจลอยเข้ามาในโพรงจมูกอย่างจงใจแกล้งกัน

อ่า...แล้วจะตัวหอมอะไรขนาดนี้เล่า

“ผมให้เวลาพี่คิด แล้วผมจะมา...‘เอา’...” โชแปงจงใจเว้นคำพูดให้คนฟังคิดไปไกล ตาคมมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่แววตาซุกซนหายไปเหลือแค่ความประหม่าเมื่อโดนรุกในระยะประชิดตัวแบบนี้

“อะ...เอาอะไรฉันไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นซ้ำสองหรอกนะ”

หน้าสวยเชิดขึ้นพร้อมดันแผงอกของเขาออก ไม่ให้เข้าใกล้เธอมากไปกว่านี้ เพราะถ้าใกล้กว่านี้ก็จูบกันแล้วละ

“เอาคำตอบไงครับ...นี่พี่คิดอะไรอยู่เหรอ? เพิ่งจะรู้ว่าพี่คนสวยคิดแต่เรื่องอย่างว่ากับผม”

ปากหยักยกยิ้มขึ้นอย่างกวน ๆ ก่อนจะผละร่างออกจากผู้บริหารสาวสวย เพราะหน้าเธอเริ่มจะแดงเหมือนมะเขือเทศสุกแล้วในตอนนี้

“ฉันไม่ได้คิดสักหน่อย” ไวน์ตอบไม่เต็มเสียงนัก ก็เพราะว่าเธอคิดน่ะสิ จะไม่คิดได้ยังไง คำพูดสองแง่สองง่ามขนาดนั้น

“แล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะครับ” โชแปงยืนกอดอกเอียงคอมองคนตัวเล็ก ปากหยักยกยิ้มมุมปากอย่างนึกเอ็นดูท่าทีเขินปนประหม่าของเธอ ซึ่งแตกต่างจากคืนนั้นราวกับคนละคน

“ฉันร้อน” คำตอบที่ไม่น่าหลุดออกมาในห้องที่อุณหภูมิเย็นพอที่ใส่เสื้อผ้าหลายชั้นก็ยังไม่ทำให้ร่างกายอุณหภูมิเพิ่มขึ้นแต่อย่างใด

“ร้อน?...แต่แอร์ในห้องเย็นมากนะครับ” โชแปงเลิกคิ้วถามเพราะอุณหภูมิในห้องตอนนี้มัน 23 องศา เขารู้ว่าเธอเสียอาการแล้ว เขาก็อยากแกล้งให้เธอเสียอาการมากกว่านี้เพราะมันโคตรน่ารัก

เมื่อถูกไล่ต้อนจนมุมไวน์เลยเลือกที่จะหยิบแฟ้มเอกสารกับไอแพดแล้วรีบลุกขึ้นก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บนเครื่องหน้าคมคายปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา

“ฉันไม่คุยกับนายแล้ว...ไอ้เด็กบ้า” ร่างเล็กเดินชนคนตัวโตกว่าที่ยืนขวางอยู่จนเขาเซเล็กน้อย ขาเรียวรีบก้าวเท้าเดินออกจากห้องประชุมในทันที

โชแปงได้แต่มองตามแผ่นหลังบางที่ลับตาไป ปากหยักยกยิ้มด้วยความพอใจ

อย่างดื้อเลยเหอะ...

เจินเข่ออ้าย...

(น่ารักจริง ๆ ) ...

✿ ✿ ✿

ตอนบ่าย...

@ห้องทำงานของหมอเวกัส

“มือแกไปไหนไวน์” เวกัสละสายตาจากเอกสารตรงหน้ามองน้องสาวที่เปิดประตูห้องเข้ามา ทำหน้าบอกบุญไม่รับเดินตรงไปหา พลางหย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน

เวณิกามักจะไม่เคาะประตูห้องของเวกัส ไม่สิไม่เคยเคาะเลยต่างหากล่ะ แต่เธอก็ทำเฉพาะกับเวกัสแค่คนเดียวกับคนอื่นเธอก็ไม่ทำคงเป็นเพราะเป็นเวกัสนี่แหละเธอถึงทำอะไรก็ได้

“เวย์~...เปลี่ยนพาร์ตเนอร์ได้มั้ย?” เธอยื่นหน้าเข้าไปหาเวกัสทำตาปริบ ๆ เหมือนเด็กน้อยขออนุญาตจากผู้ปกครอง

“ทำไม? ขอเหตุผลด้วยเวณิกา” คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน ตาคมจ้องมองหน้าน้องสาวอย่างตั้งคำถาม

“ก็...ฉันคิดว่าคนดูแลพรอเจกต์ยังเด็กเกินไป” คำตอบที่โคตรโง่และไร้เหตุผลสุด ๆ แต่ไวน์ก็เลือกที่จะตอบออกไป

“นี่คือคิดมาแล้ว?” คิ้วหนาเลิกขึ้นพร้อมน้ำเสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความสงสัยในเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้น

“...”

“เราเซ็นสัญญาไปแล้วไวน์ วันที่ฉันถามแกก็บอกว่าแล้วแต่ฉันให้ฉันตัดสินใจเลย แต่วันนี้แกจะมาเปลี่ยน?”

เสียงเข้มพร้อมสีหน้าจริงจังดวงตาคมจ้องมองตรงไปยังน้องสาวที่กำลังนึกหาเหตุผลมาโต้แย้ง

“ก็วันนั้นรายชื่อทีมงานที่เคยอ่านผ่านตาไม่ใช่คนนี้”

ปากเล็กเอ่ยเถียงถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้มาวันที่เซ็นสัญญาแต่เธอก็พอจะจำได้ผ่าน ๆ ว่าคนคุมพรอเจกต์ที่เคยดีลกันไว้ไม่ใช่เด็กนั่นแน่นอน

“แล้วโชแปงมันเป็นยังไง?”

“ก็เด็กอยู่ อาจจะทำงานเราได้ไม่ดีเท่าที่ควร”

เหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นอีกแล้ว...

แต่ก็ยังจะแถไปอีกเวณิกา...

“แล้วแกจะให้ฉันตอบฝั่งนั้นยังไง?”

“เราก็ยอมจ่ายค่าเสียเวลาไปสิ” ปากเล็กยกยิ้มแสดงความพอใจเหมือนกับว่าเวกัสจะยอมเปลี่ยนใจทำตามที่เธอขอ

“เรื่องเงินมันไม่ใช่ปัญหาไวน์ แต่ความน่าเชื่อถือกับชื่อเสียงของวิวัฒนกุลชัยล่ะ แกจะให้ทางนั้นมองเราว่าไม่เป็นมืออาชีพ...กลับกลอกงั้นเหรอ?”

เหตุผลที่ผู้เป็นพี่เอ่ยทำเอาไวน์ต้องหยุดความคิดดื้อรั้นดึงดันในทันที นี่เธอมัวแต่เอาเรื่องส่วนตัวมาทำให้งานได้รับผลกระทบสินะ ใบหน้าที่เคยยิ้มเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเศร้าในทันทีแววตาที่เคยมีความหวังกลายเป็นความผิดหวัง

“อืม...ฉันคิดน้อยเกินไป” เธอตอบเสียงเนือย ๆ

“ก็คิดได้นี่!” เสียงทุ้มย้ำคำตอบของเธอเข้าไปอีก

“แต่แกเป็นคนเซ็น...แกก็รับผิดชอบไปสิ”

“ยัยไวน์ มันหน้าที่แกนะ แค่ผ่าตัดฉันก็ไม่มีเวลาแล้วมั้ย”

พูดจบก็ดีดหน้าผากมนอย่างมันเขี้ยว

“โอ๊ยยย...มันเจ็บนะเว้ย!!”

หน้าสวยยับยู่พร้อมแววตาติดงอนมองพี่ชายฝาแฝด มือเล็กยกขึ้นมาลูบหน้าผากที่โดนดีดไปเมื่อครู่ซ้ำ ๆ

“เออ...เจ็บก็ดีแล้วไปตั้งใจทำงาน!!!”

ทว่า...ผู้เป็นพี่ยังมีความเคลือบแคลงใจ ที่น้องสาวผู้ที่ตั้งใจทำงานและทุ่มเทกับทุกงานของตน จู่ ๆ กลายเป็นคนที่ดูจะไม่ค่อยมีเหตุผล

ได้ยังไง...

“แต่เดี๋ยวนะ...แกมีอะไรที่ฉันไม่รู้รึเปล่า?”

ดวงตาคมหรี่ลงมองผู้เป็นน้องสาวอย่างจับผิด ตาคมจ้องมองแววตาซุกซนที่พยายามหลบเลี่ยง

“ปะ...เปล่า!!! ฉันไปดีกว่า” เมื่อโดนต้อนจนมุมไวน์เลยเลือกที่จะรีบออกจากห้องเวกัสในทันที ก่อนที่จะโดนจับผิดมากไปกว่านี้แล้วโป๊ะแตก

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 104

    ✿ ✿ ✿ ช่วงบ่ายหลังทานอาหารเที่ยงกันเสร็จแล้ว ดร.วรุตม์กับคุณหญิงพัชราภาก็ขอตัวลูก ๆ ไปพักผ่อนเนื่องจากอายุที่เริ่มเยอะขึ้นทำอะไรนิดหน่อยก็เริ่มเหนื่อยง่าย ไม่เหมือนสมัยก่อนที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูจะคล่องแคล่วไปเสียหมด เด็กแฝดชายหญิงสองคู่กำลังเล่นกันอยู่ที่สนามหลังบ้านที่มีเงาต้นไม้ใหญ่บดบังแดดยามบ

  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 103

    ร่างเล็กสองคนในชุดคู่เข้าเซต เฌอแตมในชุดเอี๊ยมสีชมพู มัดจุกดังโงะสองข้าง เท้าเล็กป้อมสวมถุงเท้าลายคิตตี้น่ารักหวานแหวว ส่วนเฌอปอสวมชุดเอี๊ยมสีฟ้า มัดแกละสองข้างกอดตุ๊กตาหมีเน่าคู่ใจ สวมถุงเท้าโดราเอมอนสีฟ้าลายโปรด สองร่างเล็กนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวกลางห้องนั่งเล่น ดวงตากลมโตสองคู่กำลังนั่งมองหน้าจอโน

  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 102

    “เสร็จแล้วครับ เฌอแตมของป๊า” วางหวีลงบนโต๊ะหน้ากระจก ก่อนจะใช้นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ร่วงลงมาปรกแก้มลูกขึ้นทัดหูให้ “ปะป๊าเก่งที่สุดเลย” หันมายกนิ้วโป้งป้อม ๆ สองนิ้วชูให้ผู้เป็นพ่อ แก้มกลมยกขึ้นเพราะรอยยิ้มกว้าง โชแปงอดยิ้มไม่ได้ แววตาเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน เฌอแตมเป็นเด็กช่างจ้อ

  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 101

    ห้าปีผ่านไป “ปะป๊าขา~” เสียงใสเจื้อยแจ้วมาแต่ไกล เด็กสาววัยห้าขวบมัดผมจุกดังโงะสองข้างเข้ากับผมหน้าม้า รูปร่างจ้ำม่ำใส่ชุดเอี๊ยมกระโปรง ขาป้อม ๆ วิ่งดุกดิกมาหาผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นของบ้าน สองแขนป้อมกอดลำคอแกร่งผู้เป็นพ่อ จมูกเล็กกดลงบนแก้มสากซ้ายทีขวาที ก่อนจะเอียงแก้มป่องให้ผู้

  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 100

    ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าต้าวก้อนสองคนนี้โตขึ้น จะโดนตามใจขนาดไหนกัน แต่จะว่าไปทางฝั่งบ้านเธอเองก็ไม่แพ้กันหรอก ทั้งคุณปู่คุณย่า คุณพ่อคุณแม่ของเธอ ก็เห่อหลานไม่แพ้กัน สลับกันมาหาหลานทุกวัน บางคืนก็มานอนที่บ้านเธอเพราะจะเลี้ยงหลานกันเอง กลายเป็นว่าตั้งแต่คลอดยัยหนูสองเฌอมา เธอเพิ่งจะได้มีเวลาอยู่กับ

  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 99

    8 เดือนผ่านไป “เจ็บมั้ยครับ ถ้าเจ็บบอกผมนะ” มือหนาจับเท้าเล็กวางบนตักอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วอุ่นจับนิ้วเท้าทีละนิ้วอย่างตั้งใจ มืออีกข้างจับกรรไกรตัดเล็บอย่างคล่องแคล่ว เสียงกรรไกรตัดเล็บดัง แกร๊ก แกร๊ก เบา ๆ ในห้องที่เงียบ จนกระทั่งเล็บเล็กทุกนิ้วถูกจัดการจนหมด “จริง ๆ บี๋ไปที่ร้านก็ได้ เบ๊บไม

  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 90

    ภายในห้องนอนที่ตกแต่งด้วยโทรสีดำและเทาเข้ม เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นสะท้อนรสนิยมของเจ้าของห้อง ผนังกระจกใสบานใหญ่ทอดยาวจากเพดานถึงพื้น เปิดมุมมองออกไปยังท้องฟ้าและทะเลกว้างเบื้องหน้า แนวตึกสูงตระหง่านของฮ่องกงที่ส่งแวงไฟระยิบระยับราวกับแสงอัญมณียามค่ำคืน แสงไฟจากเมืองสะท้อนเข้ามาในห้องนอน ผสมกับไฟสลัวในห

    last updateLast Updated : 2026-04-02
  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 81

    ไวน์มองร่างหนาที่เดินเข้ามาหาเธอ ผิวกายขาวเหมือนคนไม่เคยเจอแดดของเขา หุ่นสูงร้อยเก้าสิบที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและซิกแพ็กเพราะการออกกำลังกาย ร่างกายนี้มันเป็นของเธอคนเดียว คนที่ได้สัมผัสมันก็ต้องมีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้น ดวงตาคู่สวยไล่มองไปหยุดที่ส่วนความเป็นชายที่มันใหญ่โตเต็มที่ ท่อนเนื้อร้อนสีชมพูท

    last updateLast Updated : 2026-03-31
  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 77

    “นี่มึงกล้าต่อยกูเหรอไอ่หน้าตี๋” ชี้หน้าโชแปงอย่างท้าทาย มืออีกข้างจับเบ้าตาที่โดนต่อยเมื่อครู่ “ถ้ามึงพูดอีกคำเดียว กูให้มึงไปนอนคุยกับรากมะม่วงแน่” เดินเข้าไปจะซัดคนปากดีอีกรอบ แต่คนตัวเล็กเข้ามาขวางไว้ก่อน “เบ๊บอย่านะ” เธอบังอดีตคนรักไว้ไม่ให้โดนโชแปงทำอะไรรุนแรงมากไปกว่านี้ ไม่ใช่ว่าเธอเป็นห่ว

    last updateLast Updated : 2026-03-30
  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 73

    “บี๋เสร็จแล้ว แต่ผมยังไม่เสร็จเลยนะครับ” เสียงทุ้มกระซิบข้างใบหูเล็ก “เบ๊บอยากให้บี๋ทำให้รึเปล่า?” ไวน์หันตัวเข้าหา แขนเรียวยกขึ้นโอบคล้องลำคอแกร่ง ตอนนี้ไวน์เลยอยู่ในท่านั่งคร่อมตักหันหน้าเข้าหาโชแปงเป็นที่เรียบร้อย “แล้วบี๋เต็มใจรึเปล่า ผมไม่บังคับนะ” เสียงแหบพร่าบ่งบอกถึงความต้องการ สายตาร้อนแร

    last updateLast Updated : 2026-03-30
More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status