Share

บทที่ 4

Author: suyuesui
last update publish date: 2025-12-26 18:47:33

เช้าวันต่อมา

@คอนโดฯ VPK

แสงแดดอ่อน ๆ ยามสายลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวบางเข้ามาทาบลงบนพื้นห้อง เติมประกายอบอุ่นให้กับห้องที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวสะอาดตา เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นเรียบง่ายและจัดวางอย่างลงตัว เตียงนอนคิงไซซ์กับผ้าปูสีขาวสะอาดตา

อากาศในห้องอบอวลด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ จากเครื่องพ่นอะโรมาที่ตั้งอยู่มุมห้อง กลิ่นละมุนของดอกไม้อ่อน ๆ พัดซึมเข้าไปในบรรยากาศ ทำให้เกิดความรู้สึกผ่อนคลายและนุ่มนวล

บนเตียงนอนนุ่มฟู ร่างบางที่นอนเอนกายซุกผ้าห่มผืนหนาด้วยชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาตินตัวบาง ผมยาวสวยยุ่งสยายไปกับหมอนใบใหญ่ ใบหน้าสวยนิ่งสงบเหมือนกำลังหลับลึกในห้วงความฝัน

แต่ก็ต้องตื่นจากภวังค์เพราะเสียงเตือนข้อความเข้ารัว ๆ จากโทรศัพท์เครื่องหรูที่อยู่บนโต๊ะโคมไฟใกล้หัวเตียง

ใบหน้าสวยยับยู่จากการถูกรบกวน คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนผูกปม มือเรียวเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ตัวต้นเหตุมาเปิดดู

ดวงตาที่เคยหรี่รับแสงกลับเบิกกว้างทันที เมื่อเห็นข้อความจากเพื่อนสนิท

Jaokhun : คุณเวณิกา ให้นัดเด็กไว้แต่ไม่มาคือไร?

Jaokhun : อย่าบอกนะว่าแกป๊อด

Jaokhun : ไม่ใจนี่หว่าเพื่อนรัก รอบหน้าไม่หาให้แล้วนะเว้ย เด็กมันก็อุตส่าห์รอ

Jaokhun : สติกเกอร์หน้าบูด

เวณิกานิ่งค้างเหมือนสตันไป สมองเธอประมวลผลเหตุการณ์เมื่อคืนสลับกับข้อความที่เพื่อนสนิทส่งมารัว ๆ ตั้งแต่เช้า ทำเอาหัวใจเธอเต้นแรงอีกครั้ง ใบหน้าสวยเห่อร้อนแดงขึ้นทันตา มือเล็กยกขึ้นลูบหน้าซ้ำ ๆ อย่างต้องการสะบัดความคิดออกจากหัว

เชี่ยแล้วไวน์...เมื่อคืนแกไปจิ้มกับใครมาวะ

อ่า...ให้ตายสิ

แล้วจะบอกแกได้ไงล่ะว่าฉันไปมาแล้วแต่ไม่ใช่กับเด็กของแกอะเจ้าขุน

มือเรียวกดส่งข้อความ

Wine : โทษทีแก เมื่อวานฉันรู้สึกไม่สบายอะ

Wine : ไม่งอนนะคะคุณเมธาสิทธิ์

Wine : Im so sorry

เธอรู้ว่าเจ้าขุนไม่ได้โกรธหรือว่างอนอะไรเธอหรอก แค่อยากแกล้งทำเป็นงอนเฉย ๆ เพราะเพื่อนผู้ชายแบบเจ้าขุนไม่ใช่คนไร้เหตุผลและคิดอะไรหยุมหยิม

โทรศัพท์ถูกโยนลงบนฟูกที่นอนนุ่มอย่างไม่ไยดี มือเล็กยีหัวตัวเองเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเตรียมเดินไปยังห้องน้ำ แต่ต้องชะงักปลายเท้า เมื่อความเจ็บหน่วงที่ช่วงล่างแล่นปราดขึ้นมา

เจ็บฉิบ...เมื่อคืนนี้รอดกลับมาได้ไงวะเนี่ย

ไวน์บ่นพึมพำกับตัวเองเมื่อนึกถึงความเจ็บตรงกลางกาย คงเป็นเพราะเธอรีบหนีออกมาในตอนที่เขาคนนั้นนอนหลับอยู่เพราะความเหนื่อย เลยทำให้เธอลืมความเจ็บไปชั่วขณะ แต่พอมาตอนนี้ความเจ็บปวดก็เริ่มทำงาน เพราะว่าไอ้กล่องคอนดอมสองกล่องนั้นที่เขาใช้มันจนหมดจริง ๆ เธอรู้เพราะหลักฐานที่มันเกลื่อนอยู่ตามพื้นห้องของโรงแรมนั่นแหละ

คุ้มมันก็คุ้มแหละ เสียเป็นแสนได้จับได้ลูบคลำ

แต่ก็ไม่คิดว่าจะคุ้มขนาดนี้

เสียงของสายน้ำจากฝักบัวไหลลงผ่านศีรษะเล็กไล่ลงมาบนเรือนร่างขาวเนียนเพื่อชำระล้างความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว มือเล็กลูบไล้ตามผิวกายก่อนจะมองสำรวจผิวกายที่เคยขาวเนียนตอนนี้มันกลับเต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงเต็มไปหมด ทั้งหน้าอก หน้าท้องแบนราบ ซอกขาหนีบ

อยู่ดี ๆ หน้าเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมา หัวใจเต้นระส่ำอีกครั้ง เมื่อนึกถึงที่มาของรอยแดงพวกนี้ ปากหยักที่สัมผัสร่างกายเธอในทุกพื้นที่ผิวเนื้อ ทุกสัมผัสที่เขามอบให้พร้อมสายตาร้อนแรงที่พร้อมจะกลืนกินเธอ

ทุกการขยับร่างกายและเรือนร่างของเขายังอยู่ในความทรงจำเธอทุกจังหวะและทุกท่วงท่า เมื่อคิดถึงใบหน้าหล่อเหลาและร่างกายเปลือยเปล่าของเขา ทำเอาเธอเผลอกัดปากล่างตัวเองอย่างลืมตัว

นี่ฉันติดใจเด็กนั่นเหรอวะ...ฉิบหายแล้วสิยัยไวน์!!

✿ ✿ ✿

อีกด้าน

@โชว์รูมรถหรู CTK

“เมื่อคืนโทษทีนะ ธุระเฮียมันเคลียร์ไม่จบว่ะ” เจ้าขุนเอ่ยบอกผู้เป็นน้องชายลูกพี่ลูกน้องตรงหน้า ที่เมื่อคืนนัดกันไว้ซะดิบดีแต่กลับเคลียร์งานไม่ทันเลยไม่ได้ไปเจอตามนัด

“ไม่เป็นไรเฮีย งานเฮียยุ่งนี่นา”

โชแปงที่นั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม ยื่นกล่องของฝากจากฮ่องกงที่ตั้งใจนำมาฝากพ่อแม่ของเจ้าขุน

“ฝากให้คุณลุงกับคุณป้าด้วยนะเฮีย”

“ของเฮียล่ะไม่มีเหรอ?” เจ้าขุนเอ่ยแซวไม่ได้จริงจังมากนักซึ่งโชแปงเองก็รู้ดี ปากหยักยกยิ้มบาง ๆ ตาคมสอดส่องใบหน้าน้องชายตรงหน้าอย่างพิจารณา ก่อนจะหรี่ตาอย่างจับผิด

“ว่าแต่เมื่อคืนกลับห้องพักเลยรึเปล่า?”

คิ้วหนายกขึ้นเชิงตั้งคำถาม

“มีไรรึเปล่าเฮีย?”

“หน้าเอ็งดูโทรม ๆ ว่ะไอ้ตี๋ เหมือนคนอดนอน”

โชแปงที่กำลังดื่มน้ำอยู่แทบสำลักทันที เมื่อเจอคำถามจี้จุด จะไม่โทรมได้ไงอะ ก็เมื่อคืนนี้เขาจัดการจิ้งจอกจอมดื้อเกือบทั้งคืน ได้นอนอีกทีเกือบเช้า

มือหนาวางแก้วน้ำลง ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ

“เมื่อคืนจัดระบบโปรแกรมดึกไปหน่อยอะเฮีย”

จัดซะจนคอนดอมหมดไปสองกล่องเลยละ

มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นลูบต้นคอไปมาเหมือนไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหนซะอย่างนั้น

“อ๋อ อย่าหักโหมมากล่ะ พักผ่อนบ้าง”

ใจก็อยากพักแหละ แต่เมื่อคืนมันพักไม่ได้จริง ๆ

“ครับเฮีย” ปากหยักยกยิ้มบาง ๆ พร้อมพยักหน้ารับ

“แล้วจะกลับวันนี้เลยเหรอ?”

“ครับเฮีย ต้องรีบไปเคลียร์พรอเจกต์กับไอ้เฮียไลซ์มัน”

ไลซ์ พี่ชายของโชแปงมีอายุเท่ากับเจ้าขุน แต่ตอนนี้ยุ่งกับการดูแลพรอเจกต์ใหญ่ฝั่งฮ่องกง เลยไม่ได้บินมาด้วยกัน

“บอกมันอย่าทำแต่งานรีบหาเมียได้แล้ว เดี๋ยวมีลูกไม่ทันใช้นะเว้ย”

“เฮียพูดเหมือนเฮียมีแล้วอะ”

เจอดอกนี้เข้าไปเจ้าขุนหุบยิ้มแทบไม่ทัน โชแปงเป็นคนพูดน้อยต่อยหนัก กับคนสนิทก็จะพูดเยอะขึ้นแต่ก็จะมีหมัดฮุกใส่เสมอเหมือนที่เจ้าขุนโดนตอนนี้

“โห...จี๊ดเลย แทงใจดำ”

เจ้าขุนทำหน้าเซ็ง ๆ พร้อมถอนหายใจอย่างคนท้อแท้ ก็จะไม่ท้อได้ไง ตามง้อเมียเก่ามานานละยังไม่ใจอ่อนสักที ทำเอาโชแปงอดหัวเราะไม่ได้เมื่อเห็นอาการของพี่ชาย

“งั้นผมไปก่อนนะเฮีย...อีกสองเดือนเจอกัน” โชแปงลุกขึ้นยืนพลางหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาพาดไว้บนแขนแกร่ง

“โอเค ๆ รอบหน้าอย่าลืมของฝากเฮียด้วยนะ”

“ครับ”

ร่างสูงเดินตรงไปยังประตูห้องทำงาน แล้วเปิดประตูออกไปด้านนอก ก่อนจะไปขึ้นรถที่จอดรออยู่หน้าโชว์รูม เพื่อตรงไปยังสนามบินเตรียมเดินทางกลับฮ่องกง

รถเคลื่อนตัวไปบนถนนด้วยความเร็วคงที่ ภายในรถเงียบสงบ ร่างสูงนั่งอยู่ด้านหลังเอนกายพิงเบาะหนังเหมือนต้องการพัก ตาคมมองไปยังตึกสูงระฟ้าในเมืองหลวงนอกกระจกรถ สมองที่เคยคิดแต่เรื่องงาน ตอนนี้กลับฉายภาพใครบางคนขึ้นมาซ้ำ ๆ

ภาพใบหน้าสวยปนดื้อพร้อมกับเสียงครางหวาน ๆ ผุดขึ้นมาในสมองแบบห้ามไม่ได้ กลิ่นความหอมของเธอยังฝังอยู่ในโพรงจมูก ความหวานจากปากนุ่ม ความหวานจากตัวเธอทำเอาใบหน้าเริ่มซับสีแดงระเรื่อไล่ไปยังใบหูขาวที่เริ่มแดงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

ฉิบหายละ...เป็นแบบนี้สมาธิจะเหลือมั้ยกู

มือหนายกขึ้นลูบหน้าตัวเองเบา ๆ พลางสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากหัว แต่แล้วกลับมีบางอย่างที่ทำให้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

ดวงตาคมสีนิลถูกเปลือกตาสีอ่อนปิดทับลงช้า ๆ

สมองเขากำลังคิดประมวลผลอะไรบางอย่าง นิ้วเรียวเคาะลงบนขาแกร่งซ้ำ ๆ

เวณิกา...เวณิกา...

คงไม่หรอกมั้ง...

โลกคงไม่กลมขนาดนั้นมั้ง รึเปล่า?

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 104

    ✿ ✿ ✿ ช่วงบ่ายหลังทานอาหารเที่ยงกันเสร็จแล้ว ดร.วรุตม์กับคุณหญิงพัชราภาก็ขอตัวลูก ๆ ไปพักผ่อนเนื่องจากอายุที่เริ่มเยอะขึ้นทำอะไรนิดหน่อยก็เริ่มเหนื่อยง่าย ไม่เหมือนสมัยก่อนที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูจะคล่องแคล่วไปเสียหมด เด็กแฝดชายหญิงสองคู่กำลังเล่นกันอยู่ที่สนามหลังบ้านที่มีเงาต้นไม้ใหญ่บดบังแดดยามบ

  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 103

    ร่างเล็กสองคนในชุดคู่เข้าเซต เฌอแตมในชุดเอี๊ยมสีชมพู มัดจุกดังโงะสองข้าง เท้าเล็กป้อมสวมถุงเท้าลายคิตตี้น่ารักหวานแหวว ส่วนเฌอปอสวมชุดเอี๊ยมสีฟ้า มัดแกละสองข้างกอดตุ๊กตาหมีเน่าคู่ใจ สวมถุงเท้าโดราเอมอนสีฟ้าลายโปรด สองร่างเล็กนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวกลางห้องนั่งเล่น ดวงตากลมโตสองคู่กำลังนั่งมองหน้าจอโน

  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 102

    “เสร็จแล้วครับ เฌอแตมของป๊า” วางหวีลงบนโต๊ะหน้ากระจก ก่อนจะใช้นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ร่วงลงมาปรกแก้มลูกขึ้นทัดหูให้ “ปะป๊าเก่งที่สุดเลย” หันมายกนิ้วโป้งป้อม ๆ สองนิ้วชูให้ผู้เป็นพ่อ แก้มกลมยกขึ้นเพราะรอยยิ้มกว้าง โชแปงอดยิ้มไม่ได้ แววตาเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน เฌอแตมเป็นเด็กช่างจ้อ

  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 101

    ห้าปีผ่านไป “ปะป๊าขา~” เสียงใสเจื้อยแจ้วมาแต่ไกล เด็กสาววัยห้าขวบมัดผมจุกดังโงะสองข้างเข้ากับผมหน้าม้า รูปร่างจ้ำม่ำใส่ชุดเอี๊ยมกระโปรง ขาป้อม ๆ วิ่งดุกดิกมาหาผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นของบ้าน สองแขนป้อมกอดลำคอแกร่งผู้เป็นพ่อ จมูกเล็กกดลงบนแก้มสากซ้ายทีขวาที ก่อนจะเอียงแก้มป่องให้ผู้

  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 100

    ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าต้าวก้อนสองคนนี้โตขึ้น จะโดนตามใจขนาดไหนกัน แต่จะว่าไปทางฝั่งบ้านเธอเองก็ไม่แพ้กันหรอก ทั้งคุณปู่คุณย่า คุณพ่อคุณแม่ของเธอ ก็เห่อหลานไม่แพ้กัน สลับกันมาหาหลานทุกวัน บางคืนก็มานอนที่บ้านเธอเพราะจะเลี้ยงหลานกันเอง กลายเป็นว่าตั้งแต่คลอดยัยหนูสองเฌอมา เธอเพิ่งจะได้มีเวลาอยู่กับ

  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 99

    8 เดือนผ่านไป “เจ็บมั้ยครับ ถ้าเจ็บบอกผมนะ” มือหนาจับเท้าเล็กวางบนตักอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วอุ่นจับนิ้วเท้าทีละนิ้วอย่างตั้งใจ มืออีกข้างจับกรรไกรตัดเล็บอย่างคล่องแคล่ว เสียงกรรไกรตัดเล็บดัง แกร๊ก แกร๊ก เบา ๆ ในห้องที่เงียบ จนกระทั่งเล็บเล็กทุกนิ้วถูกจัดการจนหมด “จริง ๆ บี๋ไปที่ร้านก็ได้ เบ๊บไม

  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 48

    “ลองชิมมั้ย มันอร่อยจริงๆ นะ” โชแปงอยากให้เธอลองชิมเพราะมันเป็นบะหมี่ร้านโปรดในไทยของเขา “ฉันไม่กินมื้อดึก” เธอไม่ได้กลัวอ้วนนะ แต่เธอกลัวอาหารไม่ย่อยเธอเลยไม่ค่อยอยากกินอาหารเวลานี้ “รังเกียจกันสินะครับ” เอ่ยเสียงแผ่วทำหน้าเศร้า มือหนากำลังจะดึงช้อนกลับแต่โดนมือเล็กของไวน์จับเอาไว้ ปากเล็กอ้างับช

    last updateLast Updated : 2026-03-25
  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 46

    “อืม แต่ก็ไม่ยาก” โชแปงเอนหลังพิงโซฟา นั่งมองหน้าเพื่อนสองคนสลับไปมา ตามคำถามที่เอ่ยมา “ก็มึงอัฉริยะมึงก็ไม่ยากดิ” มาร์คเอ่ยแซวพลางแค่นหัวเราะในลำคอ โชแปงเป็นคนที่เรียนเก่งมาก ได้ท็อปทุกวิชาไม่มีวิชาไหนที่เขาทำข้อสอบไม่ได้ โดยเฉพาะเรื่องการเขียนโปรแกรมที่ดูจะชื่นชอบเป็นพิเศษ โชแปงหยิบสมาร์ทโฟนขึ้น

    last updateLast Updated : 2026-03-24
  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 45

    หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป... @คฤหาสน์วิวัฒนกุลชัย วันนี้เป็นวันสุดสัปดาห์ที่ไวน์ เวกัสและน้ำอิง จะกลับมาทานข้าวที่บ้านเป็นประจำทุกเดือน เดือนไหนว่างตรงกันก็อาจจะมาสองครั้ง แต่ถ้าช่วงไหนยุ่งก็จะมาให้ได้อย่างน้อยเดือนละครั้ง เพื่อไม่ให้คุณปู่คุณย่า และคุณพ่อคุณแม่ต้องเหงา เพราะเป็นสิ่งที่เวกัสและไวน์ทำมาต

    last updateLast Updated : 2026-03-24
  • สะดุดรักพี่คนสวย   บทที่ 31

    สามวันที่ผ่านมาโชแปงเฝ้าดูแลไวน์อยู่ไม่ห่าง ทั้งคอยทำอาหารให้ทาน ป้อนยาด้วยวิธีการของเขา นวดผ่อนคลายให้บ้าง คอยเฝ้าถามไถ่อาการเธออยู่เสมอ พร้อมกับนอนเฝ้าเธอทุกคืนที่โซฟาตัวเดิมในห้องนั่งเล่น ไวน์เองก็แอบหวั่นไหวอยู่ลึกๆ เพราะความเอาใจใส่ที่ได้รับจากโชแปงเป็นการกระทำที่เธอไม่เคยได้รับจากแฟนเก่าเลยแม

    last updateLast Updated : 2026-03-21
More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status