บทที่ 7

ช่วงค่ำ

@JK Club โซน VVIP

เสียงดนตรีสากลบีตหนักคลอเบา ๆ ในคลับที่ตกแต่งด้วยความลักเชอรี บรรดานักธุรกิจและไฮโซทั้งหลาย ต่างเข้ามาสังสรรค์และเจรจาพูดคุยธุรกิจที่นี่เพราะให้ความเป็นส่วนตัว

เพราะผู้เข้ามาได้ต้องมีบัตรสมาชิกของคลับเท่านั้น ซึ่งการจะเป็นสมาชิกได้ ต้องได้รับการพิจารณาจากเจ้าของคลับเป็นอย่างดี

ที่มุมส่วนตัวของเจ้าขุนและเหล่าเพื่อนสนิทตอนนี้มีเพียงบุรุษหนุ่มสี่คนที่นั่งดื่มด่ำบรรยากาศและสนทนากันตามประสาชายหนุ่ม

“ไงตี๋น้อย...ทำงานวันแรก”

เสียงทุ้มเอ่ยถามมือหนายกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ ขาเรียวยาวยกขึ้นไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังเนื้อดีตัวยาวตรงข้ามกับน้องชายผู้เป็นลูกพี่ลูกน้อง

“ก็ดีครับเฮีย” เจ้าของเครื่องหน้าคมคายยกยิ้มขึ้นบาง ๆ ดวงตาสีนิลมองไปยังเจ้าขุนที่นั่งเอนกายพิงโซฟาอย่างอารมณ์ดี

“ดี...จนยัยไวน์หงุดหงิดอยากเปลี่ยนพาร์ตเนอร์เลยละ” เวกัสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดขำพลางมองไปยังโชแปงที่นั่งอมยิ้มเมื่อได้ยินประโยคที่ไม่คิดว่า พี่คนสวยจะไปเสนอความคิดนี้กับพี่ชายของเธอ

“ดีแล้วทำไมอยากเปลี่ยน...มีปัญหาอะไรรึเปล่า?”

ภีม ชายหนุ่มที่ปกติไม่ค่อยจะพูดสักเท่าไร เอ่ยขึ้นเพราะปกติไม่เคยเห็นเพื่อนสาวจะมีปัญหาอะไรกับใคร

“เจี่ยเจียไม่ชอบหน้าผมรึเปล่า?” เขาพูดติดเล่นนิด ๆ

“โสดแล้ว อารมณ์สวิงจังนะยัยตัวแสบ” เจ้าขุนบ่นพึมพำถึงเพื่อนสาว

“โสด?” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเพื่อเป็นการถามย้ำ ถึงจะจำได้ว่าวันที่มีซัมทิงกันเธอเคยบอกแล้ว แต่เขาก็อยากได้ความชัวร์จากปากเหล่าเพื่อนสนิทของเธออีกที

ก็นะ...พี่คนสวยดูดื้อขนาดนั้นในใจก็คิดว่าเธอแค่พูดตามอารมณ์เบื่อ ๆ ของวันนั้นเฉย ๆ พอได้ยินแบบนี้ก็ทำให้เขารู้สึกดีแบบบอกไม่ถูก มันเหมือนหัวใจกำลังเต้นรัวขึ้นทั้งที่ไม่ได้ดื่มแอลกอฮอล์เลยสักนิด จนเผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัวจนคนอายุมากกว่าสามคนสังเกตได้ถึงอาการ โดยเฉพาะพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง

“ไง...สนใจเจี่ยเจียคนสวยรึไงไอ้ตี๋”

เขาไม่ได้เอ่ยตอบแต่ก็พอจะทำให้สามคนที่เหลือพอเดาได้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

“แล้วพักอยู่ชั้นเดียวกันไปอีก กูว่าสนุกแน่!!”

น้ำเสียงติดขำพร้อมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เมื่อนึกถึงสีหน้าของน้องสาวฝาแฝดเวลาทำหน้าเสียอารมณ์ยามเจอเหตุการณ์ที่ควบคุมไม่ได้

เวกัสรู้เพราะว่าบังเอิญเจอโชแปงวันที่เขาไปดูห้องพร้อมกับภีม เพราะภีมเป็นเจ้าของโครงการคอนโดฯ ที่พวกเขาอาศัยอยู่

“แล้วยัยไวน์รู้ยัง? อย่าบอกนะว่า!!” ภีมเลื่อนสายตามองทุกคนในห้องทีละคน การไม่ตอบและยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนให้กับภีมเป็นอย่างดีว่า

ไวน์ยังไม่รู้เรื่องนี้

เมื่อนึกถึงใบหน้าสวยที่บึ้งตึง แววตาติดงอนนิด ๆ และเสียงดุเหมือนแมวน้อยขู่ฟ่อ ๆ ของพี่คนสวยก็ทำเอาโชแปงนึกอยากให้ถึงวันที่เธอรู้ขึ้นมาเร็ว ๆ เขาอยากรู้รีแอกของเธอว่าจะเป็นยังไง

✿ ✿ ✿

สามวันต่อมา...

โชแปงและทีมงานจากฮ่องกงอีกสี่คนเข้ามาวางแผนระบบงานของทางโรงพยาบาลตั้งแต่เช้า การทำงานของเขาและทีมงานดูจริงจังและตั้งใจกันมาก จนทีมงานทางไทยที่ทำงานด้วยแอบเกร็งกันเป็นระยะ เพราะการทำงานที่มาก่อนเวลาและทำงานกันแบบทุ่มเทชีวิตมาก

เวลา 10.30 น.

เวณิกาเข้าโรงพยาบาลช้าเพราะเมื่อคืนนี้เธอกลับไปนอนที่บ้าน ทันทีที่เธอก้าวออกจากลิฟต์ชั้นผู้บริหาร เธอก็รีบเดินตรงไปยังห้องทำงานของตัวเองทันที

แต่เหมือนพระเจ้าจะเล่นตลกกับเธออีกแล้ว

เมื่อร่างสูงที่คุ้นเคยเดินออกมาจากห้องทำงานของทีมวางระบบของโรงพยาบาล ซึ่งห้องนั้นดันอยู่ถัดไปจากห้องทำงานของเธอเพียงสามห้อง เธอพยายามทำเป็นไม่เห็นเขา แล้วรีบสาวเท้าเพื่อที่จะรีบเปิดประตูเข้าห้องทำงานของตัวเองให้เร็วที่สุด

แต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อความเร็วมันเป็นของปีศาจ

“มาพอดีเลย...ผมมีเรื่องจะคุยด้วยพอดี”

ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าสวยที่พยายามฝืนยิ้มธุรกิจให้เขาอยู่ เพราะอยู่ในโรงพยาบาลเธอจึงจำต้องรักษาภาพลักษณ์ผู้บริหารไว้ จะแสดงท่าทีเหวี่ยงใส่คนตรงหน้าก็จะดูไม่ดี

“แต่ฉันว่าฉันไม่มีนะ” เธอแค่อยากรักษาระยะห่างกับเจ้าหมาเด็กตรงหน้าให้ได้มากที่สุด อยากสนทนาด้วยเฉพาะเรื่องงานเท่านั้น เรื่องอื่นที่นอกเหนือไม่จำเป็นเธอก็ไม่อยากสนทนาด้วยสักเท่าไร

เธอไม่ได้เกลียดรึไม่ชอบขี้หน้าอะไรเขาหรอกนะแต่เธอแค่รู้สึกว่า การใกล้ชิดกันมากเกินไปมันจะไม่เป็นผลดีต่อเธอ

เพราะเธอไม่ชอบอาการของตัวเองเวลาอยู่ใกล้ชายตรงหน้าเอาซะเลย เหมือนสมองเธอกับร่างกายเธอมันชอบทำงานสวนทางกัน

จนเธอไม่มั่นใจว่ามันคืออาการอะไร

“แต่มันเป็นเรื่องงานนะครับ เพี่ยวเลี่ยง เสี่ยวเจี่ยเจีย (พี่สาวคนสวย) ”

“อย่ามาหลอกด่าฉันเป็นภาษาจีนนะ เด็กบ้า” ไวน์เอ่ยเสียงดุพร้อมขึงตาใส่ร่างสูงตรงหน้า

ทำท่าทางน่ารักฉิบหาย...

นี่คือดุแล้วสินะ...ดุยังไงให้น่ารักขนาดนี้วะ

“เปล่าด่าสักหน่อย ผมชมต่างหากล่ะ” เจ้าของเครื่องหน้าคมคายยกยิ้มกวน ๆ ทำเอาคนตัวเล็กตรงหน้ากำหมัดแน่นเพราะความกวนประสาท

“แล้วจะเข้าห้องได้ยังครับ ผมอยากจะ...เอา...” จงใจเว้นคำพูดให้คนฟังคิดไปไกลซึ่งมันก็ได้ผลดีซะด้วย

“นี่!!!...อย่ามาพูดทะลึ่งนะ”

นั่นไงล่ะ เขาเดาผิดซะที่ไหน

อาการหน้าแดง หูแดง เพราะความคิดที่ทำให้เขินของเธอทำเอาเขาหยุดแกล้งเธอไม่ได้ อยากแกล้งให้เธอเสียอาการบ่อย ๆ

“ทะลึ่งตรงไหน แค่อยากเอาแพลนงานให้ดู นี่เจี่ยเจียคิดไรอยู่ครับเนี่ย?”

โปรแกรมเมอร์หนุ่มทำเป็นไขสือ ทั้งที่จงใจพูดให้เธอเข้าใจไปในทางเรื่องนั้นเองแท้ ๆ ขายาวก้าวเดินเข้าไปหาคนตัวเล็ก ทำให้เธอถอยหลังหนีโดยสัญชาตญาณจนแผ่นหลังบางติดผนังทางเดิน

“งั้นก็ตามมา” เธอเบี่ยงตัวออกมาจากสถานการณ์ล่อแหลมตรงหน้า แล้วเดินตรงไปยังห้องทำงานของตัวเองโดยมีหมาเด็กตัวโตเดินตามเข้าไปอย่างอารมณ์ดี

เวณิกาหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของตนเอง แขนเรียวยกขึ้นกอดอก ตาคู่สวยจ้องมองร่างสูงที่เดินมานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของเธอด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดเล็กน้อย

มือหนาวางไอแพดลงบนโต๊ะทำงานก่อนจะยื่นมือไปตรงหน้าคนตัวเล็กที่นั่งจ้องหน้าเขาอยู่ ทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันทีด้วยความสงสัย

“อะไร?”

“ขอโทรศัพท์ด้วยครับ” ปากหยักเอ่ยถึงความต้องการ

“เอาไปทำไม.. ฉันไม่ให้!!” น้ำเสียงปนหงุดหงิดเพราะความโมโหที่คนตรงหน้าดูจะมาวุ่นวายกับเธอมากเกินไป มันเกินไป เพราะเธอไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับของส่วนตัวของเธอ

“งั้นเรื่องของเราคืนนั้น...”

หน็อย! ไอ้เด็กนี่เอาเรื่องนี้มาขู่เธอ

เธออยากจะกรี๊ดออกมาดัง ๆ อยากจะหยุมหัวคนตรงหน้าที่มันเจ้าเล่ห์เกินไป รู้ว่าถือไพ่เหนือกว่าจะทำไงกับเธอก็ได้งั้นสิ เธอชักจะหมดความอดทนแล้วสิ ปกติเธอไม่จำเป็นต้องยอมใครขนาดนี้สักหน่อย

“หยุดพูดเรื่องคืนนั้นสักที ฉันไม่ได้บังคับนายสักหน่อย ต่างคนต่างได้สิ่งที่ต้องการก็น่าจะจบได้แล้วนี่” เธอโพล่งออกไปอย่างเหลืออดเมื่อถูกขู่บ่อย ๆ จากเรื่องบ้านั่น มันไม่ต่างอะไรจากการแบล็กเมลเลยเหอะ

“ก็ใช่ครับ...แต่ผมไม่จบเพราะเจี่ยเจียมาพรากเวอร์จินของผมไป!!!”

“...”

“ผมเสียหายนะ ผมตั้งใจจะเก็บมันไว้ให้ภรรยาในอนาคตของผม”

หา...ไอ้เด็กนี่พูดเหมือนเธอบังคับขืนใจ

แล้วคืออะไร...เวอร์จินเหรอ?

การกระทำไม่ได้ดูเวอร์จินเลยเหอะ ออกจะช่ำชองด้วยซ้ำ

“อย่าบอกนะว่าไม่เชื่อผม” เพราะสีหน้าเธอตอนนี้มันแสดงออกมาก ๆ ว่าไม่เชื่อสิ่งที่เขาพูดเลยแม้แต่น้อย

“ก็ดูเก่งซะขนาดนั้น ใครจะเชื่อ” ปากเล็กรีบเม้มหากันเป็นเส้นตรงเมื่อหลุดพูดสิ่งที่คิดออกไป

เชี่ยละ...แพ้เสียงในหัวเฉย

คำพูดนั้นทำเอาคนฟังแอบอมยิ้ม เพราะเหมือนเธอชมว่า เซ็กซ์ของเขานั้นทำเธอทำให้เธอจดจำและประทับใจเสียอย่างนั้น

“แสดงว่าเจี่ยเจียชอบ ที่ผมทำให้ใช่รึเปล่า?” เครื่องหน้าคมคายยื่นเข้าไปหาร่างบางตรงหน้าที่เริ่มเสียอาการ

“นี่โชแปงอย่ามากวนประสาทฉันนะ ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นนายนะ”

ทำเป็นโกรธจัดเพราะต้องการกลบเกลื่อนอาการประหม่า หน้าเริ่มแดง พูดจาอะไรก็เข้าทางคนตรงหน้าไปเสียหมด

“ไม่ใช่เพื่อนแน่นอน...เพื่อนกันเขาไม่เอากันครับ”

“นายนี่มัน!!!”

“มันยังไงครับ” ทำหน้าทะเล้นจนเธออยากจะข่วนหน้าหล่อ ๆ นั่นให้เสียโฉมซะจริง ๆ

“มาครับ ขอโทรศัพท์ด้วย”

มือหนายื่นไปตรงหน้าเธออีกครั้ง ดวงตาคมจ้องมองเหมือนเป็นการบอกว่ายังไงเธอก็ต้องยอมทำตาม มือเล็กหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายใบโปรด ส่งให้คนตรงหน้าด้วยอารมณ์ไม่เต็มใจนัก

“ปลดล็อกด้วยครับ” ไวน์ดึงโทรศัพท์กลับไปปลดล็อกหน้าจอแล้วส่งกลับให้คนตรงหน้าอีกครั้ง

“นี่ครับ เบอร์โทร แล้วก็คอนแท็กต์ของทุกแอปฯ ผมคอนเน็กไว้ให้หมดแล้ว”

เขายื่นโทรศัพท์คืนเธอ เมื่อพิมพ์ข้อมูลติดต่อของตนเองเรียบร้อยแล้ว แต่ก็เหมือนจะเดาความคิดดักทางคนตรงหน้าได้

“อ้อ อย่าคิดบล็อกนะครับ ไม่งั้นผมไปเคาะห้องเจี่ยเจียแน่” คำขู่ที่เหมือนจะทำให้คนฟังดูตกใจไม่น้อย

“ฮะ!! เคาะห้อง? อย่าบอกนะว่า...”

ชาติที่แล้วฉันไปทำอะไรไว้เนี่ย...

“ครับ เราอยู่คอนโดฯ เดียวกัน ชั้นเดียวกัน”

ฉันหนีไม่พ้นแล้วสินะ...