เข้าสู่ระบบบ้านหลังใหญ่สไตล์โรมันที่ตั้งอยู่บนที่ดินทำเลทอง กลายเป็นจุดหมายปลายทางของชีวิตคู่ ลมตั้งใจสร้างทุกอย่างด้วยหัวใจ และใช้ทุกความรักที่เขามีต่อคนรักเป็นรากฐานที่มั่นคงในการสร้าง บ้าน ที่หมายถึงบ้านจริง ๆทว่าสิ่งที่เติมเต็มบ้านหลังนี้ให้สมบูรณ์ที่มากสุด กลับไม่ใช่เสาหินอ่อนหรือเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง หากแ
พิธีกรเอ่ยคำกล่าวสั้น ๆ ก่อนจะเชิญทั้งคู่แลกคำสัญญา ลมมองลึกเข้าไปในตาเธอ พูดเสียงทุ้มมั่นคง“จากวันนี้…จนถึงวันสุดท้ายของชีวิต ผมสัญญาจะรักและปกป้องซีลีนเพียงคนเดียวจนหมดลมหายใจ”ซีลีนกัดริมฝีปาก พยายามกลั้นน้ำตา ก่อนจะตอบกลับเสียงสั่นแต่หนักแน่น“ฉันก็จะยืนข้างที่รัก…ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”เสียงปรบ
เช้าวันต่อมาลมขับรถเลี้ยวเข้าทางเข้าหลักของโรงแรมริมทะเล อาคารสีอ่อนทรงคลาสสิกตัดกับเสาหินอ่อนเรียงรายเป็นแถว โถงลอบบี้สูงโปร่งเปิดรับแสงธรรมชาติ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้สดลอยมากับลมทะเล พนักงานในยูนิฟอร์มสีขาวครีมเดินสวนกันปา เพื่อรีบจัดเตรียมสถานที่เพราะทุกคนรู้ดีว่าวันนี้คือ วันสำคัญของเจ้าของโร
“บ้างครั้งอะไรใหม่ ๆ ก็เปลี่ยนบรรยากาศได้ดีนะคะ”เสียงหวานแผ่วดังขึ้น พร้อมกับมือที่ยื่นมาจับชายเสื้อเชิ้ตของเขา ลูบขึ้นลงอย่างช้า ๆ เพียงเสี้ยววินาที สายตาของลมแข็งขึ้น เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นจนมีนชะงัก ดวงตาคมจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอจนบรรยากาศในห้องหนักอึ้ง“หึ เดียวช่วยเปลี่ยนห้องนี้ให้เป็นห้องเก
ปราณวริทร์ นิธิวราดล ชื่อนี้ถูกพาดหัวตัวโตบนหน้าหนังสือพิมพ์เช้าวันนี้ นักธุรกิจหนุ่มมาแรง ขึ้นแท่นผู้บริหารอสังหาริมทรัพย์และโรงแรมหรู ภาพชายหนุ่มในสูทเข้ารูปสะท้อนความมั่นใจเต็มเปี่ยม สายตาคมกริบและรอยยิ้มเรียบนิ่ง กลายเป็นภาพจำที่หลายคนในแวดวงธุรกิจคุ้นตาไปแล้ว เขาไม่ใช่เพียงอดีตนักศึกษาวิศวกรรม
มือใหญ่สวมแหวนลงบนนิ้วเรียวช้า ๆ เขายังคงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น สบตากับเธอที่น้ำตาอาบแก้ม แต่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่ร่างบางจะโผเข้ากอดเขาแน่นเสียงปรบมือยังดังก้องรอบสนามหญ้า น้ำตาแห่งความยินดีเอ่อคลอในดวงตาของใครหลายคน พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลก้าวเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นแม่ของซีลีนเ
วันต่อมาเช้าวันนี้เป็นวันที่เธอเข้ามาฟังคะแนนและการประเมินโปรเจกต์ที่เพิ่งส่งไป ห้องบรรยายยังคงเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเบา ๆ จากเพื่อนร่วมชั้น ขณะที่อาจารย์ค่อย ๆ ไล่เรียกชื่อทีละคน พร้อมกับข้อคิดเห็นที่ทั้งสร้างแรงกดดันและเป็นประโยชน์ในคราวเดียวกันเมื่อการประเมินสิ้นสุดลง เธอก้มหัวรับคำแนะนำอย่างสุภ
“คุณอัคร คุณพิมพ์พิศ?”ผู้เป็นเจ้าของบ้านเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ ลมยังคงนั่งหลังตรง แต่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย สายตาหันมาที่พ่อแม่ตัวเองแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ“ผมเป็นคนขอให้พ่อกับแม่ตามมาด้วยเองครับ”ซีลีนหันขวับมองเขา ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ“ลม!นี่นาย…”เขาเหลือบมาสบตาเธอ ไม่ตอบอะไร เพียงแต่แววตานิ่
ที่สำคัญชายหนุ่มพาเธอมาที่บ้านอย่างไม่คิดจะเปิดโอกาสให้ธอได้เตรียมใจ หรือบอกกล่าวใครล่วงหน้าด้วยเลย ท่าทีอึกอักของเธอตตอนนี้ ก็ตรงข้ามกันกับร่างสูงของที่นั่งตัวตรง ดวงตาคมสบกับสายตาผู้ใหญ่ทั้งสองโดยไม่หลบเลี่ยงอย่างสิ้นเชิงบรรยากาศโดยรอบเงียบงันไปชั่วขณะ เงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงของนาฬิกาโบราณบนผนั
เสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำ สะท้อนดังในห้องโดยสาร ร่างสูงนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย ดวงตาคมมองตรงไปข้างหน้า ขณะที่มืออีกข้างวางสบาย ๆ บนเกียร์ สลับกับจับกุมมือบางเอาไว้เป็นระยะซีลีนเอียงตัวนิด ๆ แสร้งมองออกไปนอนวิวถนนที่เลื่อนผ่านกระจกราวกับมันเป็นเรื่องปกติ แต่ภายในใจของเธอกลับไม่เป็นปกติสักนิด ความเงี







