บทที่ 5

ลานกว้างนอกตำหนักกำลังจุดดอกไม้ไฟ เจียงหลินหลางยืนอยู่ริมฝูงชนเพียงลำพัง มองสีสันพร่างพรายที่แต่งแต้มเต็มผืนฟ้า แววตาเหม่อลอยราวกับใจล่องลอยไปไกล

กาลก่อน ในสถานที่เช่นนี้ ข้างกายนางมักมีบุรุษทั้งสามอยู่เคียงเสมอ พวกเขาคอยกันผู้คนที่เบียดเสียดออกไป คอยชี้ดอกไม้ไฟที่งดงามที่สุดให้นางดู และคอยสรรหาวิธีต่าง ๆ มาทำให้นางมีความสุข...

“ผึ้ง! มีผึ้งเต็มไปหมด—!”

เสียงร้องตื่นตระหนกที่ดังขึ้นกะทันหันตัดห้วงความคิดของนาง ขณะเดียวกันนั้นเอง ฝูงผึ้งสีดำทะมึนจำนวนมหาศาลก็ไม่รู้บินมาจากแห่งใด พุ่งตรงเข้าใส่ฝูงชนที่กำลังชมดอกไม้ไฟ!

ฝูงชนแตกตื่นในพริบตา ส่งเสียงกรีดร้องแล้วพากันวิ่งหนีอลหม่าน!

ท่ามกลางความโกลาหล เจียงหลินหลางได้ยินเสียงเรียกอย่างร้อนรนของเซียวจ้าน เซี่ยอวิ๋น และหรงจิ่งหลี่ ดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร

“ไต้เยว่!”

“ไต้เยว่ เจ้าอยู่ที่ใด?!”

“ไต้เยว่ มาทางนี้เร็ว!”

ไม่มีสักเสียงที่เรียกชื่อนาง

นางอดนึกถึงวันวานมิได้ ไม่ว่าจะเผชิญอันตรายใด คนที่พวกเขาปกป้องเป็นคนแรก ล้วนเป็นนางเสมอ

นางหัวเราะเยาะตนเองเบา ๆ ก่อนหลบฝูงผึ้งอย่างคล่องแคล่ว ถอยไปซ่อนอยู่หลังเสาระเบียงต้นใหญ่ และปกป้องตนเองด้วยสองมือของตน

ยังดีที่เหล่าองครักษ์ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว จุดคบไฟขับไล่ฝูงผึ้งจนสลายตัวไป

ความวุ่นวายเพิ่งสงบลง ก็มีผู้ร้องขึ้นอีกว่า “แย่แล้ว! องค์ชายสิบสามตกน้ำแล้ว! รีบช่วยคนเร็ว!”

ที่แท้ท่ามกลางความชุลมุนเมื่อครู่นี้ องค์ชายสิบสามผู้ยังทรงพระเยาว์ถูกฝูงชนเบียดไปถึงริมสระไท่เยี่ย ก่อนจะพลัดตกลงไปโดยไม่ทันระวัง!

ไม่นานนัก เหล่าองครักษ์ก็ช่วยองค์ชายสิบสามขึ้นจากน้ำได้สำเร็จ เด็กน้อยสำลักน้ำไปหลายอึก ร้องไห้จ้าเพราะความตกใจ

ฮองเฮารีบรุดมาทันทีเมื่อได้ข่าว สีหน้าถมึงทึงอย่างยิ่ง องค์ชายสิบสามคือโอรสองค์เล็กที่นางรักใคร่เอ็นดูที่สุด

องค์ชายน้อยสะอื้นไห้พลางเอ่ยว่า “เสด็จแม่...มีคน...มีคนผลักลูกจากด้านหลังโดยเจตนา!”

ฮองเฮาพลันกริ้วจัด “ตรวจสอบ! จงตรวจสอบให้ถึงที่สุด! ผู้ใดบังอาจถึงเพียงนี้ กล้าปองร้ายองค์ชาย?! เมื่อพบตัวคนร้ายแล้ว ข้าจะลงโทษอย่างหนักเป็นแน่!”

ครั้นรับสั่งออกมา บรรยากาศโดยรอบก็พลันอบอวลไปด้วยไอสังหาร

ในเวลานั้นเอง เจียงไต้เยว่โซซัดโซเซวิ่งเข้ามา คว้าชายแขนเสื้อของเซียวจ้านและเซี่ยอวิ๋นที่อยู่ใกล้ที่สุดไว้แน่น“พี่เซียวจ้าน พี่เซี่ยอวิ๋น พี่จิ่งหลี่...ทำอย่างไรดี...เมื่อครู่ชุลมุนเกินไป ข้าเหมือนจะ...เหมือนจะเผลอชนองค์ชายสิบสามเข้า...ข้ามิได้ตั้งใจจริง ๆ ข้ามิได้ตั้งใจจริง ๆ! ข้ากลัวยิ่งนัก...”

ครั้นกล่าวมาถึงตอนท้าย นางก็พูดจาสับสนไร้ลำดับ ราวกับจะเป็นลมอยู่รอมร่อ

เซียวจ้านทั้งสามรีบประคองนางไว้ เห็นนางหวาดกลัวและไร้ที่พึ่งเช่นนั้น ก็อดปวดใจมิได้

ทั้งสามสบตากันครู่หนึ่ง สื่อความหมายผ่านสายตาอย่างรวดเร็ว

จากนั้น สายตาของพวกเขาก็มองไปยังเจียงหลินหลางที่เพิ่งก้าวออกมาจากหลังเสาระเบียง พร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

เซียวจ้านก้าวมาหยุดตรงหน้าเจียงหลินหลางเป็นคนแรก ก่อนลดเสียงลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นที่มิอาจโต้แย้งได้“หลินหลาง ไต้เยว่ร่างกายอ่อนแอ ทั้งยังขวัญน้อย หากถูกฮองเฮาซักถาม เกรงว่าจะตกใจจนล้มป่วย เจ้าเป็นพี่หญิงของนาง และรักใคร่นางมาแต่ไหนแต่ไร ครั้งนี้...เจ้ารับแทนนางเถิด”

เจียงหลินหลางชะงักไปชั่วขณะ ราวกับคิดว่าตนฟังผิด“เจ้า...ว่าอันใดนะ?”

เซี่ยอวิ๋นก็ก้าวเข้ามาเช่นกัน น้ำเสียงแฝงความวิงวอน“หลินหลาง พวกเรารู้ว่าคำขอนี้เกินเลยนัก แต่ไต้เยว่รับเรื่องนี้ไม่ไหวจริง ๆ ส่วนเจ้า...ไม่เหมือนนาง”

หรงจิ่งหลี่ถอนหายใจเบา ๆ มองนางด้วยแววตาซับซ้อน“หลินหลาง ถือเสียว่า...ช่วยไต้เยว่อีกสักครั้ง ได้หรือไม่?”

เจียงหลินหลางมองใบหน้าทั้งสามที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า มองความปกป้องที่พวกเขามีต่อเจียงไต้เยว่โดยไม่คิดปิดบัง และมองท่าทีที่เห็นว่านางควรยอมรับเรื่องนี้เป็นเรื่องสมควร เพียงรู้สึกว่าความเย็นเยียบสายหนึ่งพุ่งจากปลายเท้าขึ้นสู่ศีรษะ จนโลหิตทั่วร่างแทบแข็งตัว

“ข้าไม่ยินยอม”นางได้ยินเสียงของตนเย็นเยียบเหลือเกิน“มิใช่สิ่งที่ข้าทำ แล้วเหตุใดข้าต้องรับ?”

นางหันกายคิดจะจากไป แต่ทางองค์ชายสิบสามนั้น ขันทีได้เริ่มเรียกผู้ที่อยู่ใกล้ริมสระเมื่อครู่นี้ให้ทยอยออกมาทีละคน เพื่อให้องค์ชายน้อยชี้ตัวแล้ว

เซียวจ้านทั้งสามเห็นเจียงหลินหลางกำลังจะจากไป แล้วหันไปมองเจียงไต้เยว่ที่หวาดกลัวจนแทบยืนไม่อยู่ ก็รู้ว่ามิอาจรอช้าได้อีกแล้ว

หรงจิ่งหลี่พลันลงมือ ฉับไวประหนึ่งสายฟ้า แตะจุดใบ้ของเจียงหลินหลางเข้าอย่างกะทันหัน!

เจียงหลินหลางทั้งตกใจทั้งโกรธแค้น ทว่ากลับเปล่งเสียงมิได้แม้แต่น้อย

เซียวจ้านและเซี่ยอวิ๋นประคองนางไว้คนละข้าง ท่ามกลางสายตาไม่อยากเชื่อของนาง ทั้งสองผลักนางออกไปเบื้องหน้าฝูงชนอย่างแรง“ฮองเฮา! เมื่อครู่นี้...ดูเหมือนหลินหลางจะเผลอชนองค์ชายสิบสามเข้า นางรู้ความผิดแล้ว จึงมาขอรับโทษ!”

สายตาของผู้คนทั้งงานพลันจับจ้องมาที่เจียงหลินหลางพร้อมกัน

ฮองเฮาจ้องนางด้วยสายตาคมกริบราวคมมีด“เจียงหลินหลาง เป็นเจ้าหรือ?”

เจียงหลินหลางอ้าปากจะเอ่ย ทว่ากลับเปล่งเสียงมิได้ ได้แต่ส่ายหน้าอย่างสุดแรง

ทว่าเซียวจ้านคุกเข่าลงแล้ว เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง “หลินหลางนาง...เพียงพลาดพลั้งชั่วขณะ มิได้มีเจตนา ขอฮองเฮาโปรดผ่อนโทษด้วยเถิด!”

เซี่ยอวิ๋นและหรงจิ่งหลี่ก็คุกเข่าลงพร้อมกัน

ฮองเฮามองบุรุษทั้งสามผู้เป็นดั่งโอรสสวรรค์ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ก่อนหันไปมองเจียงหลินหลางที่ใบหน้าซีดเผือด ส่ายหน้าไม่หยุดแต่เอ่ยคำใดมิได้ แววตาก็เย็นชาลงหลายส่วน

“ในเมื่อพวกเจ้าทั้งสามต่างยืนยันว่าเป็นฝีมือของเจียงหลินหลาง อีกทั้งนางก็ไม่มีวาจาใดโต้แย้ง...” ฮองเฮาเอ่ยช้า ๆ น้ำเสียงแฝงอำนาจอันเย็นเยียบ “เช่นนั้นก็จัดการตามกฎวัง ทำร้ายองค์ชายย่อมมีโทษ เมื่อเห็นว่าเป็นความผิดครั้งแรก และมิได้มีเจตนา จึงละเว้นโทษถึงตาย แต่โทษเป็นยังมิอาจละเว้นได้ มาเถิด ลากบุตรสาวตระกูลเจียงผู้นี้ออกไป รับโทษเดินบนทางถ่านไฟสิบลี้!”

ครั้นวาจานี้หลุดออกมา ผู้คนทั้งงานต่างสูดลมหายใจด้วยความตกตะลึง

ทางถ่านไฟสิบลี้ คือทางลงทัณฑ์ที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษภายในวัง ปูเต็มไปด้วยถ่านแดงคุกรุ่น ผู้รับโทษต้องเดินเท้าเปล่าผ่านไป พอให้ผิวหนังไหม้เกรียม เนื้อหนังพุพอง เจ็บปวดเสียยิ่งกว่าตาย

ดวงตาเจียงหลินหลางหดวูบ นางดิ้นรนคิดจะถอยหนี ทว่าถูกแม่นมร่างกำยำสองคนจับยึดไว้แน่น ก่อนจะถอดรองเท้าและถุงเท้าของนางออกอย่างหยาบคาย แล้วลากตรงไปยังทางลงทัณฑ์ที่มีแสงแดงเรืองรองอยู่เบื้องหน้า!

ไอร้อนระอุพุ่งเข้าปะทะใบหน้า ก้อนถ่านแดงฉานเปล่งแสงสีชาดเรืองรองอยู่ท่ามกลางราตรี

นางถูกกดบังคับไว้ แล้วเหยียบลงบนถ่านก้อนแรกอย่างมิอาจขัดขืน!