All Chapters of สะเทือนถึงหัวใจที่ตายด้าน: Chapter 1 - Chapter 10

เมื่อสหายวัยเยาว์ทั้งสามมาหาเจียงหลินหลาง บอกว่าวันคล้ายวันเกิดของเจียงไต้เยว่ใกล้จะมาถึงแล้ว นางอยากได้พิณหงส์เป็นของขวัญวันเกิด และหวังว่านางจะยอมตัดใจยกให้ เจียงหลินหลางกลับไม่ลังเลแม้แต่น้อย เพียงพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “ได้”เซียวจ้าน เซี่ยอวิ๋น และหรงจิ่งหลี่ต่างนิ่งงันไปตามกันเพราะพิณหงส์ตัวนี้ พวกเขาทั้งสามเคยทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างมหาศาล เสาะหาวัสดุชั้นเลิศทั่วหล้า เชิญอาจารย์ทำพิณผู้วางมือไปนานแล้วกลับมาสร้างพิณ ใช้เวลาถึงหนึ่งปีเต็ม กว่าจะทำขึ้นเป็นของขวัญวันเกิดสำหรับนางเพียงผู้เดียววันมอบพิณ พวกเขาเคยหัวเราะหยอกล้อกันว่า“หลินหลาง พิณตัวนี้คือของแทนใจที่พวกเราสามคนมอบให้เจ้า คนอยู่พิณอยู่ เจ้าต้องเก็บรักษามันไว้ให้ดี ชั่วชีวิตก็ห้ามทำหาย”บัดนี้ เจียงไต้เยว่เพียงเอ่ยขึ้นมาว่าชอบ พวกเขากลับลังเลอยู่เนิ่นนาน กว่าจะรวบรวมความกล้ามาเอ่ยปากขอก่อนจะมาที่นี่ พวกเขายังนึกภาพปฏิกิริยาของเจียงหลินหลางเอาไว้แล้ว ว่านางอาจมีขอบตาแดงก่ำ กัดริมฝีปากแล้วบอกว่า “ไม่ได้”หรือไม่ก็เอ่ยถามพวกเขาด้วยความน้อยใจว่า“เหตุใดต้องนำของที่มอบให้ข้าไปยกให้ผู้อื่นด้วย”มีเพียงเรื่องเดียวที่พวกเขาไม

แต่ดูเหมือนเซียวจ้านและพวกนั้นจะมิได้ใส่ใจคำว่า “ผู้ใดก็ไม่แต่งทั้งนั้น” ของนางเลยหลังผ่านความตกตะลึงและใจหายไปชั่วครู่ หรงจิ่งหลี่ก็ได้สติกลับมาก่อนผู้ใด เขาราวกับได้ยินถ้อยคำประชดประชันอย่างเอาแต่ใจของเด็กน้อย จึงส่ายหน้าเบา ๆ น้ำเสียงกลับมาผ่อนคลายดังเดิม “พอเถิด พอเถิด รู้แล้วว่าเจ้ายังขุ่นใจเรื่องคราวก่อน พวกเราก็บอกแล้วมิใช่หรือว่าจะชดเชยให้เจ้า ไว้คราวหน้าดีหรือไม่ วันนี้ไต้เยว่ยังรอพวกเราไปล่องทะเลสาบด้วยกันอยู่ มิใช่ว่าไม่พาเจ้าไป เพียงแต่ร่างกายเจ้ายังไม่หายดี หากต้องลมอีก เกรงว่าจะทรมานเอา”เซียวจ้านก็พยักหน้า คิ้วตาอันเย็นชาคลายลงเล็กน้อย “ใช่ คราวหน้าเราค่อยไปสนามล่าสัตว์กัน เจ้านั้นชอบขี่ม้าที่สุดมิใช่หรือ”เซี่ยอวิ๋นยิ้มอย่างอ่อนโยน หยิบพิณหงส์บนโต๊ะขึ้นมา “เช่นนั้นเจ้าพักผ่อนให้ดี พวกเราขอตัวก่อน”ทั้งสามราวกับมีความเข้าใจตรงกัน รีบกลบความไม่รื่นรมย์เมื่อครู่ให้ผ่านพ้นไป ก่อนหันกายจากไปด้วยฝีเท้าเร่งร้อน ออกจากเรือนหลินหลางในพริบตาเจียงหลินหลางนั่งอยู่ที่เดิมอย่างสงบนิ่ง มองแผ่นหลังของพวกเขาลับหายไปตรงประตู ฟังเสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆ ไกลออกไป ซึ่งแฝงความร้อนรนแทบอดใ

ลานกว้างนอกตำหนักกำลังจุดดอกไม้ไฟ เจียงหลินหลางยืนอยู่ริมฝูงชนเพียงลำพัง มองสีสันพร่างพรายที่แต่งแต้มเต็มผืนฟ้า แววตาเหม่อลอยราวกับใจล่องลอยไปไกลกาลก่อน ในสถานที่เช่นนี้ ข้างกายนางมักมีบุรุษทั้งสามอยู่เคียงเสมอ พวกเขาคอยกันผู้คนที่เบียดเสียดออกไป คอยชี้ดอกไม้ไฟที่งดงามที่สุดให้นางดู และคอยสรรหาวิธีต่าง ๆ มาทำให้นางมีความสุข...“ผึ้ง! มีผึ้งเต็มไปหมด—!”เสียงร้องตื่นตระหนกที่ดังขึ้นกะทันหันตัดห้วงความคิดของนาง ขณะเดียวกันนั้นเอง ฝูงผึ้งสีดำทะมึนจำนวนมหาศาลก็ไม่รู้บินมาจากแห่งใด พุ่งตรงเข้าใส่ฝูงชนที่กำลังชมดอกไม้ไฟ!ฝูงชนแตกตื่นในพริบตา ส่งเสียงกรีดร้องแล้วพากันวิ่งหนีอลหม่าน!ท่ามกลางความโกลาหล เจียงหลินหลางได้ยินเสียงเรียกอย่างร้อนรนของเซียวจ้าน เซี่ยอวิ๋น และหรงจิ่งหลี่ ดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร“ไต้เยว่!”“ไต้เยว่ เจ้าอยู่ที่ใด?!”“ไต้เยว่ มาทางนี้เร็ว!”ไม่มีสักเสียงที่เรียกชื่อนางนางอดนึกถึงวันวานมิได้ ไม่ว่าจะเผชิญอันตรายใด คนที่พวกเขาปกป้องเป็นคนแรก ล้วนเป็นนางเสมอนางหัวเราะเยาะตนเองเบา ๆ ก่อนหลบฝูงผึ้งอย่างคล่องแคล่ว ถอยไปซ่อนอยู่หลังเสาระเบ

เจียงไต้เยว่าสวมอาภรณ์หรูหรา ใบหน้าเปล่งปลั่งด้วยความยินดี แล้วก้าวเข้ามาในห้องอย่างอารมณ์ดี“พี่หญิง ข้ามาเยี่ยมเจ้า แล้วก็อยากหาอาภรณ์งาม ๆ สักสองสามชุดด้วย พี่เซียวจ้าน พี่เซี่ยอวิ๋น และพี่จิ่งหลี่ต่างบาดเจ็บเพราะข้า ข้าต้องไปดูแลพวกเขา แต่เสื้อผ้าของข้าล้วนเรียบง่ายเกินไป ไม่เหมาะจะออกไปพบผู้คน ของดี ๆ ในเรือนพี่มีอยู่มากนี่นา”ชิงจื่อตัวสั่นด้วยความโกรธ “คุณหนูรอง! ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร?! ที่นี่คือเรือนของคุณหนูใหญ่!”เจียงหลินหลางยกมือห้ามชิงจื่อไว้ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “หากเจ้าจะหา ก็หาเถิด หาเสร็จแล้วก็ไปเสีย”เจียงไต้เยว่เลิกคิ้วขึ้น ดูประหลาดใจอยู่บ้างกับปฏิกิริยาของนาง แต่ไม่นานก็กลับมาผยองดังเดิม แล้วสั่งสาวใช้ที่พามาด้วยว่า “ได้ยินหรือไม่? พี่หญิงอนุญาตแล้ว! พวกผ้าหยุนจิ่น ผ้าปักสู่ซิ่ว แล้วก็ชุดเครื่องประดับทับทิมแดงนั่น เอาไปให้ข้าทั้งหมด!”เหล่าสาวใช้พากันกรูเข้าหาตู้เสื้อผ้าและโต๊ะเครื่องแป้ง กวาดเอาอาภรณ์งดงามและเครื่องประดับล้ำค่าของเจียงหลินหลางไปเสียเกือบหมด“อย่างไรเสีย ตอนนี้พี่หญิงก็อยู่ในสภาพเช่นนี้แล้ว คงไม่มีโอกาสได้สวมอาภรณ์งาม ๆ เหล่านี้อีก”

นางยกมือที่สั่นเทาขึ้น หยิบพลุสัญญาณดอกแรกออกมา แล้วดึงชนวนอย่างแรง!“ฟิ้ว—!” แสงสีเงินสายหนึ่งพุ่งทะลุช่องลมสูงของศาลบรรพชนขึ้นสู่ท้องราตรี พร้อมเสียงหวีดแหลม ก่อนจะแตกกระจายเป็นดอกไม้เงินดอกเล็กกลางนภาไร้เสียงตอบรับใด ๆเสือร้ายย่างเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว ลมหายใจร้อนคาวพ่นรดใบหน้าของนางดอกที่สอง!“ฟิ้ว—!”ยังคงไร้ความเคลื่อนไหว มีเพียงเสียงดนตรีและเสียงขับร้องร่ายรำจากที่ไกล ๆ ดังแว่วมา ราวกับที่นั่นกำลังมีงานเลี้ยงอยู่เสือร้ายคล้ายถูกแสงจากพลุสัญญาณกระตุ้น มันคำรามต่ำอย่างหงุดหงิด ก่อนพุ่งเข้าใส่อย่างดุดัน!เจียงหลินหลางกลิ้งหลบไปด้านข้างอย่างทุลักทุเล กรงเล็บคมกริบเฉียดผ่านหัวไหล่ของนาง ฉีกเนื้อหนังติดออกมาเป็นแถบ!ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้สายตาของนางพร่าเลือน!ดอกที่สาม! ดอกสุดท้าย!นางรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมด ดึงชนวนมันออก!“ฟิ้ว—!”ดอกไม้เงินส่องประกายในท้องราตรีเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะดับวูบลงทว่าสิ่งที่ตอบกลับนาง มีเพียงเสียงคำรามอันดุร้ายยิ่งกว่าเดิมของเสือร้ายครานี้นางหลบไม่ทัน ถูกมันกระโจนใส่จนล้มลงกับพื้นอย่างแรง เขี้ยวแหลมคมฝังเข้าที่หัวไหล่ ส่วนกรงเล็บก็กระช