บทที่ 6

“อึก...อ๊าก—!”

แม้ถูกสกัดจุดใบ้ไว้ แต่ความเจ็บปวดถึงขีดสุดก็ยังบีบให้เสียงครางแตกพร่าเล็ดลอดออกมาจากลำคอ กลิ่นเนื้อหนังไหม้ฉุนจัดพลันคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

ก้าวหนึ่ง ก้าวสอง ก้าวสาม...

ทุกย่างก้าวล้วนเป็นความแสบร้อนที่แทงลึกถึงกระดูก ดวงตาของนางพร่าเลือนเป็นระลอก เหงื่อเย็นไหลซึมจนชุ่มอาภรณ์ในพริบตา

รอบด้านเงียบงันราวป่าช้า มีเพียงเสียงถ่านไฟเผาไหม้เนื้อหนังดังซู่ซ่า และเสียงสะอื้นที่นางมิอาจกลั้นไว้ได้

เซียวจ้านทั้งสามคุกเข่าอยู่ที่เดิม ก้มหน้าไม่กล้ามอง กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

ส่วนเจียงไต้เยว่เอนกายพิงสาวใช้ด้วยท่าทีอ่อนแรง ใช้แขนเสื้อปิดบังใบหน้า ไหล่สั่นไหวเบา ๆ ไม่รู้ว่าเพราะหวาดกลัว หรือกำลังหัวเราะ

การลงทัณฑ์อันยาวนานสิ้นสุดลงในที่สุด

ครั้นเจียงหลินหลางถูกลากลงมา ร่างนางอ่อนยวบดุจโคลนเลน ฝ่าเท้าทั้งสองเละเป็นเลือดเนื้อ ไหม้ดำไปทั้งแถบ นางไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะคราง ก่อนหมดสติไปทันที

ทว่านี่ยังมิใช่จุดจบ

ตามกฎวัง ผู้รับโทษนี้ยังต้องถูกแขวนประจานบนหอประตูวังตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืน เพื่อเตือนผู้อื่นมิให้เอาเยี่ยงอย่าง

เจียงหลินหลางที่ยังหมดสติถูกพันแผลที่เท้าอย่างลวก ๆ ก่อนถูกมัดข้อมือด้วยเชือก แล้วแขวนขึ้นบนหอประตูวังอันสูงลิ่ว

เบื้องล่างคือเขตพระราชวังที่สว่างไสวด้วยแสงโคม เหล่าคนในวังและขุนนางที่สัญจรผ่านไปมา ล้วนมองเห็นหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงผู้เคยสูงส่ง บัดนี้กลับถูกแขวนอยู่ตรงนั้นดุจตุ๊กตาชำรุด รับความอัปยศและคำครหาจากผู้คน

“ดูนั่นสิ คุณหนูใหญ่ตระกูลเจียง...ได้ยินว่าเพราะผลักองค์ชายสิบสาม...”

“ปกติเห็นวางท่าสูงส่งนัก ไม่นึกเลยว่าใจจะอำมหิตเพียงนี้...”

“ก็มิใช่อาศัยว่ามีทั้งสามท่านคอยหนุนหลังอยู่หรือ? แต่ครานี้ดูท่าจะไปหาเรื่องผู้ที่ไม่ควรหาเรื่องเข้าแล้ว...”

“สมควรแล้ว...”

เสียงซุบซิบ เสียงหัวเราะเยาะ และสายตาดูแคลน ราวกับเข็มเล็กนับไม่ถ้วน ทิ่มแทงลงบนหัวใจที่ด้านชาไปนานแล้วของนาง

ตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืน นางมิได้แตะต้องแม้แต่น้ำสักหยด บาดแผลถูกสายลมพัดผ่านจนปวดแปลบซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นางหมดสติแล้วฟื้น ฟื้นแล้วหมดสติอยู่หลายครา จนท้ายที่สุดแม้แต่สติก็พร่าเลือนไปสิ้น

ครั้นฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง นางก็อยู่ในห้องหออันคุ้นเคย ฝ่าเท้าทั้งสองถูกพันด้วยผ้าขาวหนาแน่น ความปวดแสบปวดร้อนยังแล่นพล่านไม่หยุด

ข้างเตียงมีเซียวจ้าน เซี่ยอวิ๋น และหรงจิ่งหลี่นั่งอยู่

ครั้นเห็นนางลืมตา เซียวจ้านก็โน้มกายเข้ามาทันที น้ำเสียงแหบพร่าอยู่บ้าง “หลินหลาง เจ้าฟื้นแล้วหรือ? เป็นอย่างไรบ้าง? เท้ายังปวดมากหรือไม่? หมอหลวงจัดยารักษาบาดแผลที่ดีที่สุดมาแล้ว...”

เจียงหลินหลางหันหน้าไปอีกทาง มิอยากมองพวกเขา

เซี่ยอวิ๋นร้อนใจขึ้นมาทันที “หลินหลาง ครานี้เป็นความผิดของพวกเรา! พวกเรา...พวกเราก็มิมีทางเลือก! พวกเราขอรับปาก นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย! ภายหน้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องรับความคับแค้นเช่นนี้อีกเด็ดขาด!”

หรงจิ่งหลี่รินน้ำอุ่นถ้วยหนึ่ง คิดจะป้อนให้นาง ทว่านางกลับเบี่ยงหน้าหลบ

เขาถอนหายใจเบา ๆ “หลินหลาง พวกเรารู้ว่าเจ้าเกลียดพวกเรา แต่เวลานั้นสถานการณ์คับขัน ไต้เยว่เป็นน้องสาวของเจ้า ในหัวพวกเรามีแต่ความคิดว่าจะปกป้องนางอย่างไร ด้วยความร้อนใจชั่วขณะจึง...เจ้าอย่าโทษพวกเราเลย หากจะโทษ ก็โทษว่าพวกเราคิดไม่รอบคอบเถิด”

“ในหัวมีแต่จะปกป้องนางอย่างไรอย่างนั้นหรือ...” ในที่สุดเจียงหลินหลางก็เอ่ยปาก น้ำเสียงแหบพร่าราวหีบลมเก่า “แล้วพวกเจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ ว่าบัดนี้ให้ข้ารับความผิดแทนนางเช่นนี้ หากภายหน้านางก่อความผิดที่ใหญ่กว่านี้อีกเล่า? พวกเจ้าจะปกป้องนางไปได้ตลอดชีวิตหรือ?”

เซียวจ้านทั้งสามแทบมิลังเลแม้แต่น้อย เอ่ยขึ้นพร้อมกัน “ย่อมทำได้!”

คำตอบอันหนักแน่นนั้น ราวกับเหล็กแหลมชุบไอเย็น ตอกลงกลางหัวใจที่บอบช้ำจนพรุนไปทั้งดวงของเจียงหลินหลางอย่างแรง

นางหัวเราะออกมา

หัวเราะไปหัวเราะมา น้ำตาก็ไหลรินออกมาโดยมิทันตั้งตัว

นางนึกถึงกาลก่อนอันแสนไกล ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยเอ่ยพร้อมกันเช่นนี้กับนางว่า “หลินหลาง พวกเราจะปกป้องเจ้าไปชั่วชีวิต”

“ช่างเป็นคำว่า ‘ย่อมทำได้’ ที่ดียิ่งนัก” นางเอ่ยแผ่วเบา แฝงทั้งความเย้ยหยันและความรันทดอันไร้สิ้นสุด

เซียวจ้านทั้งสามถูกเสียงหัวเราะของนางทำให้ใจร้อนรนสับสน

“หลินหลาง เจ้าอย่าเป็นเช่นนี้เลย...พวกเราดีกับไต้เยว่ก็เพราะนางเป็นน้องสาวของเจ้า เจ้าลืมแล้วหรือ? ตอนนั้นเป็นเจ้าเองที่บอกว่า หากพวกเราปฏิบัติต่อนางไม่ดี เจ้าก็จะไม่สนใจพวกเราอีก!” เซี่ยอวิ๋นรีบเอ่ยแก้ตัวอย่างร้อนรน

เจียงหลินหลางหลับตาลง ส่ายหน้าอย่างอ่อนล้า “พวกเจ้าจะปฏิบัติต่อนางเช่นไรก็เชิญเถิด อย่านำข้ามาเป็นข้ออ้างอีกเลย”

“วาจานี้หมายความว่าอย่างไร?”เซียวจ้านใจหายวาบ รีบคว้าข้อมือของนางไว้“หลินหลาง เจ้าเป็นอันใดกันแน่?”

เจียงหลินหลางดึงมือกลับ น้ำเสียงเรียบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ “ข้าเหนื่อยแล้ว อยากพักผ่อน พวกเจ้ากลับไปเถิด”

ทั้งสามเห็นนางมีท่าทีเย็นชา อีกทั้งบาดแผลก็จำต้องพักฟื้น จึงได้แต่ลุกขึ้นจากไป

“เช่นนั้นเจ้าก็พักผ่อนให้ดีเถิด พรุ่งนี้พวกเราจะมาเยี่ยมเจ้าอีก” หรงจิ่งหลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ไม่จำเป็นต้องมาแล้ว” เจียงหลินหลางหันหลังให้พวกเขา

ฝีเท้าของทั้งสามชะงักลงครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังจากไป

หลายวันต่อจากนั้น พวกเขามาหานางทุกวัน นำทั้งของบำรุง ยาสมุนไพร และของหายากนานาชนิดมาด้วย หวังจะทำให้นางคลายทุกข์

เจียงหลินหลางมิได้มีปฏิกิริยาใดมาโดยตลอด สายตาที่มองพวกเขาสงบนิ่งเสียจนทำให้ในใจของพวกเขาเกิดความหวาดหวั่น

จนกระทั่งวันหนึ่ง พวกเขากลับมิได้มา

เจียงหลินหลางได้รู้จากปากชิงจื่อว่า เจียงไต้เยว่ก่อเรื่องขึ้นอีกแล้ว

นางเล่นไฟอยู่ในวังโดยไม่ระวัง จนทำให้ตำหนักข้างที่ใช้เก็บเครื่องบรรณาการบางส่วนลุกไหม้ แม้มิได้สร้างความเสียหายมากนัก แต่กลับทำให้ฮ่องเต้ตกใจจนกริ้วอย่างยิ่ง และมีรับสั่งให้นำนางไปคุมขังในคุกหลวงเพื่อรับโทษหนัก

เพื่อปกป้องนาง เซียวจ้านทั้งสามต่างงัดทุกวิถีทางออกมา คนหนึ่งคุกเข่าอยู่นอกหอทรงอักษรไม่ยอมลุก อาศัยความชอบอันยิ่งใหญ่ทางทหารเป็นเครื่องวิงวอน คนหนึ่งนำป้ายทองละเว้นโทษตายที่ได้รับพระราชทานออกมาใช้ ส่วนอีกคนยินดีรับโทษโบยหน้าพระที่นั่งห้าสิบไม้แทนเจียงไต้เยว่

ท้ายที่สุด เจียงไต้เยว่ปลอดภัยไร้เรื่องราว เซียวจ้านถูกฮ่องเต้ตำหนิ ป้ายทองละเว้นโทษตายของเซี่ยอวิ๋นถูกยึดคืน ส่วนหรงจิ่งหลี่ก็ถูกโบยเต็ม ๆ ห้าสิบไม้จนบาดเจ็บไม่น้อย

ชิงจื่อเล่าด้วยความคับแค้นใจยิ่งนัก “คุณหนู สามท่านนั้นช่าง...ช่างถูกความลุ่มหลงครอบงำจนสิ้นสติแล้วจริง ๆ!”

เจียงหลินหลางเพียงนั่งฟังเงียบ ๆ พลางนึกในใจว่า พวกเขาทำได้ดังคำที่ว่า “จะปกป้องนางไปชั่วชีวิต” จริง ๆ

นางมิอยากฟังต่ออีก จึงโบกมือให้ชิงจื่อถอยออกไป แล้วหลับตาพักใจตามลำพัง

เพิ่งจะเริ่มเคลิ้มหลับ ประตูห้องก็ถูกถีบเปิดดังผาง!