3

เป็นยังไงบ้างยะ วันวิวาห์ที่รอคอย

​ก็...ดี

​ดีแบบไหนเพื่อนรัก ดีแบบว่า...

​อื้อ อย่ามาแซวนะยัยพิม

​ก็เห็นว่าพี่นนท์รักแก ถนอมแกมาก อดใจอดกลั้นรอวันนั้น ก็เลยคิดว่าแกโดนจัดหนักแน่ๆ ยัยนุช

​แหม...

​ไว้จะส่งอาหารบำรุงไปให้นะ อ้อๆ ฉันต้องเตรียมรับขวัญหลานด้วยไหมล่ะ

​

​เธอเพียงส่งสติ๊กเกอร์ตอบกลับไป แล้วลอบถอนใจน้อยๆ ตาของเธอมองปรายไปยัง ‘สามี’ที่นอนแผ่อยู่บนเตียง เขาหลับ...อีกแล้ว หลังจากเดินทางมาถึงรีสอร์ท เข้ามายังห้องสวีทกับเธอสองต่อสอง แล้วเขาก็ขอตัวอาบน้ำเพราะบอกว่าเหนื่อย แล้วก็...

​ผลก็อย่างที่เห็น

​ เขาหลับ

​นุดีเม้มปากนิดๆ ตอนแรกเธอตื่นเต้นมาก กับทุกสิ่ง เธอไม่เคยมีประสบการณ์ทางเพศ เธอผู้ครองตัวไว้ในกรอบเป็นอย่างดี จนเรียนจบ และมีชานนท์มาทำความรู้จัก มาพาเธอเข้าไปสู่โลกของความรัก เขาก็ถนอมเธอ ทำเพียงแค่จูบบ้าง กอดบ้างให้เธอใจเต้นแรง เพื่อนๆ ของเธอต่างบอกว่าเธอช่างโชคดีราวกับเจ้าหญิง ที่มีคนรักที่ถนอมและรอคอยเธอ

​ใช่...

​เขาบอกกับเธอว่าเขารักและอยากรอถึงวันวิวาห์ เขาอยากมีลูกกับเธอ...ทันทีหลังจากแต่งงาน เขาให้เธอลาออกจากงาน และเตรียมมาเป็นแม่บ้านให้เขาเต็มตัว

​ในวัยเพียง 25 ปี นุดียังอ่อนประสบการณ์หลายๆ อย่าง เพราะกรอบของครอบครัว และชีวิตที่ไม่เคยไถลไปนอกจากกรอบนั้น มันทำให้เธอเป็นหญิงสาวอ่อนหวาน อ่อนโยน...และอ่อนเดียงสา ไม่ทันโลก...

​โลกที่มีผู้คนหลากหลาย

​บางคนก็พร้อมที่อยากจะฉกฉวยประโยชน์จากคนอื่นเพื่อตัวเอง

​เธอถอนใจอีกเฮือก เธอนึกเบื่อที่จะต้องอยู่ในห้อง และไม่อยากกวนเขา จึงเปิดประตูห้องออกไป ก่อนจะปิดมันลง ปล่อยให้เขาหลับพักผ่อนตามลำพัง หญิงสาวออกมาเดินริมหาด เธอรู้สึกสดชื่นและสงบกับธรรมชาติสวยๆ

​“ขอโทษนะครับ” เสียงทักทายอย่างสุภาพดังขึ้นด้านหลัง นุดีหันไปมอง คิ้วเรียวขมวดน้อยๆ เมื่อเห็นว่าผู้ชายรูปร่างสูงหน้าตาดีคนหนึ่งกำลังยืนยิ้มให้กับเธอ หน้าตาของเขาหล่อเหลาสะดุดตา รอยยิ้มนั้นดูอ่อนโยน น่าไว้วางใจ

​“เอ่อ...ค่ะ” ลังเลนิดหน่อยที่จะยิ้มตอบเขา สถานะภาพของเธอตอนนี้ไม่ได้โสดแล้ว นุดีคิดถึงความเหมาะสมก่อนเป็นอันดับแรก ที่จะมายืนคุยกับผู้ชายที่ไม่คุ้นหน้าสองต่อสองแบบนี้ ถ้าสามีของเธอมาเห็น คงจะไม่ดีนัก

​“คุณนุชใช่ไหมครับ” เขาเอ่ยชื่อเธออย่างถูกต้อง นุดีทำตาปริบๆ มองเขาซ้ำอีกรอบอย่างสำรวจ เขาดูคุ้นตา...แต่เธอไม่รู้จัก

​“ค่ะ ใช่ค่ะ คุณ...”

​“ผมลักกี้ครับ” ทางนั้นแนะนำตัว แล้วหัวเราะ รอยยิ้มของเขาช่างเปี่ยมเสน่ห์มาก จนเธออดใจเต้นไม่ได้

​“อ้อ...” หน้าตางงๆ ของเธอทำให้ทางนั้นอมยิ้ม ก่อนจะชี้นิ้วไปที่ตัวเองแล้วเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ

​“ว้า คุณนุชจำผมไม่ได้จริงๆ น่ะเหรอครับ เสียใจนิดๆ นะครับนี่”

​“ขอโทษนะคะ จำไม่ได้จริงๆ ค่ะ”

​“ผมเป็นเพื่อนของพี่นนท์ครับ วันแต่งงานของคุณนุช ผมนี่ล่ะครับที่หามที่นนท์ไปส่งที่เตียง หึๆ”

​เธอถึงกับบางอ้อ เมื่อจำได้เสียทีว่าเขาเป็นใคร

​“อ๋อ...เพื่อนสนิทพี่นนท์นั่นเอง”

​“ต้องเรียกว่าน้องชายคนสนิทนะครับ” เขาว่า แล้วยิ้มกริ่ม นุดีรู้สึกถึงความอ้างสิทธิ์ความสนิทในคำพูดนั้น

​“พี่นนท์ไปไหนหรือครับ ถึงปล่อยให้ภรรยาคนสวยมาเดินเล่นคนเดียวแบบนี้ ในวันฮันนีมูนแบบนี้ด้วย”

​“พี่นนท์เพลียๆ น่ะค่ะ เดินทางมาเหนื่อยๆ ก็เลยนอนในห้อง” เธอว่า ลักษเมศวร์ทำเสียงว้า ก่อนจะเอ่ยล้อเลียนกลายๆ

​“อะไรกัน มาฮันนีมูนนะครับ ไม่ใช่มานอน พี่ชายผมนี่...ไม่ได้แก่สักหน่อย ไม่ได้ๆ เดี๋ยวผมไปปลุกให้เอง”

​เธอหัวเราะคิกกับคำล้อเลียนนั้น แล้วเขาก็เดินตามเธอกลับไปยังห้องเพื่อปลุกชานนท์ด้วยกัน

​แล้วเขาก็ตามพวกเธอไปรับประทานอาหารมื้อกลางวันด้วยกัน​

​อาหารเย็นด้วยกัน

​เลยไปจนถึงเวลา...ค่ำ

​นี่มันทริปฮันนีมูนหรืออะไรหนอ...

​นุดีครวญกับตนเองในใจเมื่อมองดูสามีกำลังหัวเราะและชนแก้วกับน้องชายคนสนิท...