12

​“คุณนนท์ยังไม่เข้ามาเลยค่ะ”

เสียงเลขานุการเอ่ยรายงาน พร้อมกับปรายตามองนุดี สายตานั้นทำให้นุดีรู้สึกแปลกๆ เธอยิ้มให้กับเลขานุการสาวพร้อมกับเอ่ยตอบเสียงหวาน

​“อ้อ...แล้วพี่นนท์ไปกินข้าวหรือคะ”

​“ค่ะ เพื่อนของบอสมารับน่ะค่ะ”

เธอมองจ้องใบหน้าหวานของนุดี ใจพลันรู้สึก...สงสารภรรยาของเจ้านายขึ้นมานิดๆ เธอทำงานกับชานนท์มาสามปี รู้...เห็น...สัมผัสกับเจ้านายหนุ่มมาเกือบทุกมุมของเขา

​เธอล่วงรู้ความลับของเขาอย่างไม่ตั้งใจ​

​และแน่นอนว่าชานนท์ปิดปากเธอด้วยเงินเดือนที่สูงลิ่ว พร้อมกับโบนัส และรถยนต์คันงาม คำสัญญากำกับว่าจะไม่มีความลับใดๆ แพร่งพรายออกไป ฉัตรแก้วรับปากแม่นมั่น สัญญากับเขาว่าความลับของเขาจะตายไปกับตัวเธอ

​เขาจ่ายเงินถึง...สำหรับความลับ

​และถ้าเกิดว่ามันเผยออกไป

​เขาก็จะต้องยอมจ่ายเงินถึง...สำหรับความแค้นที่ถูกเปิดโปง

​ฉัตรแก้วไม่อยากเอาตัวเองไปเสี่ยงกับอะไรแบบนั้น แค่ปิดปากให้สนิท เท่านั้น...มันไม่ได้ยากอะไรเลย เธอไม่ใช่คนปากคันที่เที่ยวพล่ามพูดไปทั่ว เธอมองพฤติกรรมของเขาอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ เมื่อรู้ว่าเขาแต่งงานกับเจ้าสาวที่แสนน่ารักเพียบพร้อม

​เธอสงสารนุดี

​“คุณนุดีได้นัดกับคุณนนท์ไว้ไหมคะ เดี๋ยวฉัตรโทรตามให้ค่ะ”

​“ไม่ได้นัดหรอกค่ะ กะจะมาเซอรไพรส์พี่นนท์” นุดีเอ่ยยิ้มๆ “นุชรอพี่นนท์ได้ที่ไหนคะ”

​“รอที่ห้องก็ได้ค่ะ”

ฉัตรแก้วว่า แล้วเปิดห้องทำงานของเจ้านายให้กับนุดี ห้องของเขาโอ่โถง ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์คุมแบบทูโทน ด้วยสีเขียวน้ำทะเลและสีขาวบ่งบอกรสนิยมอันดีเลิศของเจ้าของห้อง

​เธอนั่งตรงโซฟาตัวนุ่ม ที่จัดไว้อยู่มุมหนึ่งเพื่อให้ชานนท์ได้ใช้รับแขกเฉพาะ ฉัตรแก้วรูดม่านเปิดออก เพื่อให้นุดีได้เห็นวิวของเมืองกรุงจากที่สูง เผื่อผ่อนคลาย ก่อนจะหาน้ำส้ม หาขนมมาให้เธอรับประทานรอสามี

​“มีห้องส่วนตัวของคุณนนท์ตรงนี้นะคะ” ฉัตรแก้วผายมือ

“เป็นห้องนอนน่ะค่ะ คุณนนท์มักจะใช้พักผ่อนเอนหลังน่ะค่ะ เผื่อว่ารอนาน คุณนุดีง่วง ก็เข้าไปนอนได้เลยนะคะ” 

​“ค่ะ”

​เธอพยักหน้ารับ นั่งรอเขาไปพลาง นั่งรับประทานขนมไปด้วยจนเกือบหมด...เธอลุกขึ้นแล้วมองไปรอบๆ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วค่อยเดินเอื่อยไปยังโต๊ะทำงานของเขา

​รูปของเธอและเขาในงานแต่งงานเคียงคู่กันในกรอบ...บนโต๊ะทำงานของเขา ทำให้นุดีเม้มปากเล็กน้อย รู้สึกยอกแสยงในใจเมื่อเห็นภาพนั้น

​เธอสูดลมหายใจเข้า ตามองกวาดไปอย่างเก็บรายละเอียด มีเพียงภาพคู่ของเธอและเขาอยู่บนนั้น และไม่มีภาพของใครคนอื่น เธอควรจะดีใจไหมนะ ที่ดูว่าสามีจะระลึกนึกถึงเธออยู่ตลอดเวลาแบบนี้ หึ...แต่การกระทำของเขา ช่างตรงกันข้ามยิ่งนัก

​เธอมองเลยไปยังภาพสีน้ำมัน ที่เป็นภาพรวมของผู้ชายทั้งสามคนของตระกูล คือชาติ ชุณห์ และชานนท์ อยู่ในกรอบหลุยส์สีทอง ติดไว้บนผนัง ภาพมีขนาดใหญ่ย่อสัดส่วนครึ่งหนึ่งของตัวจริง จิตรกรช่างรังสรรค์ภาพได้เหมือนกับตัวจริงอย่างเหลือเชื่อ เธอมองไปที่นัยน์ตาสีเข้มชวนหลงใหลของชุณห์ ก่อนจะถอนใจน้อยๆ

​อา...

​ขนาดภาพเหมือนของเขา ยังทำให้เธอรู้สึก...ร้อนอย่างไม่ได้ตั้งใจ

​คุณพ่อขา...หนูกลายเป็นคนบาป...เพราะคุณพ่อ​

​หญิงสาวครวญในใจ

​ความสัมพันธ์อันเป็นความลับนั้น มันแสนสุขล้น และเปี่ยมไปด้วยความทุกข์พร้อมกัน เหมือนกินไอศกรีมที่มีรสขมปนหวาน แต่เธอก็หยุดการกินนั้นไม่ได้จริงๆ

​นับวันเธอยิ่งถลำ

​นับวัน...

​ก็ห้ามตัวเองไม่ได้

​เรื่องข้อสงสัยของเพื่อนรักที่บอกกับเธอ มันทำให้เธอเริ่มประมวลเหตุการณ์และข้อสงสัยของตนเองที่มีต่อสามี เธอเม้มปากนิดๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนที่ฉัตรแก้วได้บอกไว้ ห้องขนาดไม่ใหญ่มาก มีห้องน้ำในตัว มีบิ้วอินท์ตู้ติดผนังและมีโต๊ะไว้แต่งตัว...เธอทรุดลงนั่งบนเตียงนุ่ม ก่อนจะล้มตัวลงนอนอย่างไม่เกรงว่าชุดสวยของเธอจะยับ

​เธอก่ายหน้าผาก

​ลืมตาโพลงมองเพดานสีขาวนิ่ง

​ข้อสงสัยเหล่านั้น...

​ถ้ามันเป็นจริงขึ้นมา

​นุดียิ้มที่มุมปาก...อย่างเจ้าเล่ห์...

​“ผมอนุญาตให้พี่นนท์ ทำลูกกับนังนั่น แค่ตามที่หมอวิเคราะห์ว่าเป็นวันไข่ตกนะครับ”

ชานนท์ยิ้มนิดๆ แล้วโอบไหล่คนข้างตัวเข้ามา พลางกระซิบเบาๆ

​“พี่ไม่มีอารมณ์เลยจริงๆ ให้ตายสิ พี่มีอารมณ์กับกี้คนเดียว”

​“หึ! อย่าให้รู้ก็แล้วกันว่าไปติดใจ...เข้า ของแบบนี้ผมไม่รู้หรอกครับ ว่าเข้าๆ ออกๆ กันไปแล้ว มันอาจจะรู้สึกดีกว่ากับผมก็ได้”

​“ถ้าอยู่ด้วยกันสองต่อสอง พี่จะทำให้เห็นว่าพี่ชอบของแบบไหนกันแน่”

เขาว่า ลักษเมศวร์หัวเราะ แล้วขยิบตา ตอนนี้เขาและชานนท์เดินเข้ามาในบริษัท สายตาของผู้คนมองมายังเขาและรองบอร์ดบริหาร ไม่ได้สงสัยอะไร เหมือนกับมองเพื่อนซี้ปรกติ...พวกเขาระมัดระวังตัวเป็นอย่างยิ่ง ที่จะแสดงความรักกันต่อที่สาธารณะ เพราะไม่อย่างนั้นทุกอย่างมันคงจะพังเหมือนเวลาที่คลื่นซัดใส่ปราสาททราย

​เขายอมอย่างนั้นไม่ได้จริงๆ

​เขาเอามือที่อยู่บนไหล่ของหนุ่มรุ่นน้องออก แล้วเดินด้วยอิริยาบถสบายๆ คุยกับลักษเมศวร์ด้วยเรื่องงาน ที่เขากำลังจะดึงลักษเมศวร์ให้มาทำงานด้วยกัน แต่ด้วยตำแหน่งที่เขาอยากให้ลักษเมศวร์มาทำนั้น จะต้องให้ผ่านในระดับสายตาของผู้บริหารเสียก่อน ให้เชื่อมั่นว่าเขาดึงคนมาทำงานเป็นคนที่มีความสามารถ มากกว่าเส้นสาย

​เขาต้องสร้างภาพให้กับหนุ่มคู่ใจให้ดี และให้ไม่เป็นที่สงสัย

​พวกเขาเดินผ่านโต๊ะของฉัตรแก้ว เลขานุการหน้าห้อง หล่อนไม่อยู่ที่โต๊ะคงจะไปแวะเข้าห้องน้ำหรืออาจจะยังไม่เข้ามา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครแล้วลักษเมศวร์ก็ชะโงกหน้ามาจูบแก้มของเขาเบาๆ แล้วกระซิบ

​“ห้องของพี่นนท์มีเตียง กินข้าวอิ่มแล้ว ผมง่วงแล้วด้วยสิ”

​ชานนท์เพียงยิ้ม แล้วเปิดประตูออก ก่อนจะปิดและล็อคมัน เขาก้มลงจูบดูดดื่มกับลักษเมศวร์ที่เงยหน้าขึ้นรับจูบจากเขา พวกเขาจูบกันอย่างดื่มด่ำ...ปลดปล่อยตัวเองเต็มที่ เพราะคิดว่าอยู่กันเพียงลำพัง

​พวกเขาไม่รู้เลยว่ากำลังมีใครจ้องมองอยู่

​ปัง!

​เสียงกระแทกประตูปิดทำให้พวกเขาสะดุ้งและผละออกจากหัน ชานนท์หน้าซีดเผือดแล้วมองไปทางเสียง เขาตกใจ...ยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าใครเดินมาจากทางที่เป็นห้องน้ำส่วนตัวในห้องของเขา

​นุดี!

​หล่อนมาทำอะไรที่นี่

​ตายห่า!

​เมื่อกี้นี้หล่อนเห็นอะไรไปขนาดไหนกันแล้ว​

​ลักษเมศวร์เองที่เหมือนจะตั้งสติได้มากกว่าชานนท์ เขาจึงยิ้มกว้างแล้วเอ่ยทักทายนุดี ปลายสายสั่นเล็กน้อยอย่างระงับไม่ได้ เพราะความรู้สึกหวั่นเกรง

​“อ้าวคุณนุช เซอร์ไพรส์จังเลยครับ มาหาพี่นนท์หรือครับ”

​“ค่ะ นุชแวะมากินข้าวแถวนี้ ก็เลยแวะมาหาพี่นนท์ อยากจะชวนไปซื้อของด้วยกันน่ะค่ะ”

เธอทักตอบสีหน้าของเธอ...ไม่มีความแคลงใจ หรือประหลาดใจใดๆ เลย เมื่อเห็นเขาและชานนท์เข้ามาห้องนี้ด้วยกัน​

​เมื่อกี้นี้พวกเขาจูบกันด้วยซ้ำ

​หล่อนเห็นมันหรือเปล่า...

​ถ้าเห็นเข้าคงจะไม่ยืนเฉยๆ แบบนี้แน่ๆ

​“พี่แปลกใจมาก นุชมาทำไมไม่บอกก่อนล่ะครับ”

หัวใจค่อยเต้นเป็นปรกติได้แล้ว ชานนท์จึงเปล่งเสียงออกมาได้ในที่สุด โอ...หล่อนไม่น่าจะเห็นนะ ถ้าหล่อนเห็นเข้า...

​เขาจะต้องจบเห่แน่ๆ

​“แหม นุชก็คิดถึงสามีของนุชนี่คะ ความคิดถึงมันเลือกเวลาไม่ได้หรอกค่ะ”

นุดีว่า แล้วสามีก็ตรงเข้ามาโอบเธอ เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอเบาๆ ลักษเมศวร์มองภาพนั้นอย่างขัดตา เขาไม่อยากจะทนดูอะไรแบบนี้ เขาจึงเอ่ยขอตัวกลับ ตาคมของเขายังคงมองนุดีอย่างสำรวจอีกหนก่อนจากไป

​“นุชจะชวนพี่ไปซื้ออะไรหรือครับ”

​“นุชอยากได้กระจกไว้ติดเพิ่มในห้องน้ำน่ะค่ะ”

เธอว่ายิ้มเจ้าเล่ห์ร้ายกาจผุดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เมื่อนึกถึงว่าทำไมเธอถึงอยากได้มันไปติดตั้งไว้ในห้องน้ำในห้องนอนของเธอและเขา

​“อ้อ...”

​“พี่นนท์กินข้าวกับคุณลักกี้ทุกวันเลยหรือคะ”

จู่ๆ หล่อนก็เปรยเอ่ยถามขึ้นมาขณะที่เขากำลังขับรถพาเธอไปยังร้านขายอุปกรณ์แต่งบ้าน

​เขาสะดุ้งนิดๆ

​และเธอก็มองปฏิกิริยาทางร่างกายนั้นออก

​“ก็ไม่ได้ทุกวันนะครับ”

​“พี่นนท์สนิทกับคุณลักกี้มากๆ เลยเนาะ จนบางทีนุชก็...”

เธอทำเป็นละคำพูดไว้ เขารีบหันมาละล่ำละลักพูดแทบไม่เป็นคำ

​“นุช จะบอกว่านุชหึงพี่กับลักกี้อย่างนั้นหรือ นุช นุชไม่ควรคิดอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้แบบนั้นนะครับ”

​“โธ่...” นุดีหัวเราะเสียงพลิ้ว มันทำให้คนที่กำลังมีพิรุธอย่างมากนั้น พอจะใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง

“นุชจะไปคิดอะไรพิเรนทร์แบบนั้นได้ล่ะคะพี่นนท์ นี่เห็นนุชเป็นคนขี้หึงขนาดนั้นเลยเหรอคะ”  

​“ก็...” เขายักไหล่ แล้วยิ้มเจื่อน

“พี่ห่วงความรู้สึกเมียพี่นี่ครับ พี่ก็อยู่กับเพื่อนกับงานมากไปจริงๆ พี่ขอโทษที่ทำให้นุชเหงาบ่อยๆ” 

​“นุชไม่เหงาหรอกค่ะ นุชเข้าใจพี่นนท์”

หล่อนว่า ชานนท์ละมือจากพวงมาลัยข้างหนึ่งไปจับมือเธอแล้วบีบเบาๆ ความรู้สึกบางอย่างแวบเข้ามา...บางทีที่เขากำลังทำอยู่ มันก็เกินไป สิ่งที่เขาคิดจะหลอกใช้เธอเพื่อมีทายาทให้กับปู่ของเขา เพื่อความมั่นคงของตนเอง และเพื่ออำพรางสังคม

​แต่...

​เขาก็ตอบแทนเธอด้วยชีวิตดีๆ เธอจะสุขสบายตลอดชาติ เขาจะปรนเปรอเธอด้วยทรัพย์สินเงินทอง ความมั่งคั่งทุกอย่าง ขอเพียงเธอยอมอยู่ในสถานะนี้และมีลูกให้เขาเท่านั้น

​“พี่รักนุชนะ”

​“ค่ะ นุชรู้” เธอว่า ไม่บอกรักตอบเขา ไม่ได้รู้สึกปลาบปลื้มอะไรเลยทั้งนั้น

​มันแปลกจากปรกติที่ยามเขาบอกรัก ภรรยาจะเอ่ยว่ารักตอบและมีสีหน้าปลื้มใจ

​ทว่า...

​ตอนนี้ชานนท์ไม่ได้สังเกตเห็นมันเลยสักนิด เพราะมัวแต่โล่งใจ ที่หล่อนไม่ได้สงสัยอะไรในตัวเขา

​ผู้หญิงยามรักนั้นก็ทุ่มเทแทบจะมอบกายถวายชีวิตให้

​ยามแค้นและถูกกระทำย่ำยีหัวใจ

​พวกหล่อนก็พร้อมที่จะมอบกายถวายชีวิตให้อีกฝ่ายแหลกเหลวไปด้วยเช่นกัน...