5

หลังจากนั้นอีกหนึ่งเดือน...

​นุดีกำลังชินกับชีวิตแม่บ้าน...ต้องบอกว่าเธอควรจะทำใจให้ชิน ว่าเธอมีหน้าที่อะไรบ้างในแต่ล่ะวัน การปรนนิบัติคนที่เธอรัก มันทำให้เธอมีความสุข ใช่...เธอมีความสุข กับการคุมเด็กทำงาน คิดหาเมนูอาหารในแต่ล่ะวัน คิดว่าระหว่างที่ว่างเธอจะทำอะไรดี เธอจะไปช้อปปิ้ง หรือจะไปนัดเพื่อนรับประทานอาหาร นัดเพื่อนไปคาเฟ่ จิบกาแฟ กินขนม พูดคุยกันเรื่องสัพเพเหระ

​มันควรจะเป็นความสุขของเธอ ถ้าเกิดว่าเธอชอบอยู่เฉยๆ ปล่อยเวลาไปวันๆ เธอเริ่มหงุดหงิด เหงา...การรอคอยชานนท์กลับบ้าน บางทีมันก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนเธออยู่ตัวคนเดียว เขาช่างห่างเหิน อาจจะเป็นเพราะงาน...ทำให้เขากลับดึก กลับมาบางทีก็เมามานิดๆ เขาเข้านอนเลยเกือบทุกวัน ความสัมพันธ์กันฉันท์สามีภรรยานั้นหรือ แค่คืนนั้น...คืนเดียว แล้วเขาก็ไม่ได้แตะต้องเธออีกเลย

​นุดีได้แต่เฝ้าถามตนเอง

​ว่าเธอคิดถูกไหมที่ตกลงแต่งงานกับเขา

​ทำไมมันถึงเป็นชีวิตการแต่งงานที่...

​คนภายนอกที่มองเข้ามาอาจจะเห็นแต่ความสมบูรณ์แบบ สุขสม แต่จริงๆ แล้วมันไม่ใช่แบบนั้นเลย มันเต็มไปด้วยความอ้างว้าง ความเหงา เพราะสามีของเธอมักจะปล่อยให้เธออยู่คนเดียว

​น้ำตาของนุดีหยาดริน...อย่างไม่ได้ตั้งใจ ขณะที่เธอกำลังเลื่อนดูเมนูอาหาร เพื่อจะเตรียมทำอาหารรับประทานในช่วงมื้อกลางวัน

​“หนูนุช” เสียงทุ้มเอ่ยทักขึ้น ทำให้เธอสะดุ้งน้อยๆ เธอหันขวับไปมองทางต้นเสียง ลืมไปว่าตนเองมีหยาดน้ำตาคลออยู่ นัยน์ตาคมกริบนั้นมองเห็นมัน เขาหรี่ตาลง ก่อนจะทรุดลงนั่งใกล้เธออย่างลืมตัว นุดีก้มลงหลบตาคมกริบของพ่อผัว...ผู้ชายที่ทำให้เธอสะเทิ้น และรู้สึกแปลกประหลาดยามเขาจ้องมอง

​แม้จะบอกกับตัวเองว่าเขาคือบิดาของสามี

​แต่...หนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ เธอมีแต่เขาที่เป็นเพื่อนคุย เป็นคนช่วยชิมอาหาร และคิดเมนูใหม่ๆ ให้เธอ ช่วยเธอทำอาหาร...และชวนเธอดูซีรีส์ ทำให้เธอคลายเหงา

​และทำให้เธอเกิดความรู้สึกผูกพัน

​“เป็นอะไรไป”

​“ปละเปล่าค่ะคุณพ่อ” เธอฝืนยิ้มให้กับเขา รอยยิ้มหมองหม่นนั้นเดาไม่ยาก ชุณห์ก็พอจะรู้ว่ามาจากอะไร เขาถอนใจน้อยๆ ประคองหน้าเธอไว้ในอุ้งมือ นุดีสะดุ้ง หากแต่กลับไม่ผละถอย เพราะนัยแห่งสายตาอ่อนโยนนั้น มันทำให้เธอ...

​“ร้องไห้ทำไมหนูนุช โอ...พ่อขอโทษ” เขาละล่ำละลัก เมื่อเธอน้ำตาไหลร่วงลงมาเป็นสาย เมื่อเขาตั้งใจจะซับน้ำตาให้​

​“นุช คือนุช”

​เธอโผเข้ากอดเขา แล้วร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น ความอ้างว้าง ที่สามีทำให้เธอได้รู้สึก มันทำให้เธอเกินจะทนอีกแล้ว

​ชุณห์กอดตอบ เขาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ใช้ความเงียบและสัมผัสปลอบประโลมเธอ นุดีซุกกับอกกว้างจนซาสะอื้น ก่อนที่จะค่อยๆ ผละออกจากอ้อมอกอุ่นนั้น เธอมองหน้าพ่อสามี ชุณห์ยังคงหล่อเหลาคมคาย ริ้วรอยทำให้เขายิ่งมีเสน่ห์ อบอุ่น...และทำให้ใจของเธอเต้นแรง

​มันไม่เหมาะสม...

​นุดีย้ำบอกตนเอง แล้วพนมมือไหว้ขอโทษเขา ที่ทำให้เขาตกใจ ชุณห์ยิ้มก่อนจะลูบศีรษะของเธอเบาๆ เขายิ้มให้กับลูกสะใภ้ แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม

​“พ่ออยากกินพายฝีมือหนู เมื่อหนก่อนเราช่วยกันทำอร่อยดี ทำอีกไหม หืม?”

​“ได้ค่ะ” เธอยิ้มให้กับเขา มือของชุณห์จับมือของเธอแล้วดึงให้ลุกขึ้น เขาพาเธอไปที่รถ มือยังคงจับอยู่แบบนั้น เขาปล่อยมือเธอเพื่อจะขึ้นรถ และเมื่อรถเคลื่อนออกตัวไป เขาก็หันมาจับมันอีกหน นุดีไม่ได้ชักมือออก เธอรู้สึกดีที่ได้รับความอบอุ่นจากเขา

​มันเหมาะสมหรือเปล่านะ?

​เธอถามตัวเอง

​แต่ก็ปล่อยมือไว้ในอุ้งมือใหญ่ ที่สากเล็กน้อยของพ่อสามี

​ทว่ามันเป็นมือที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น มีความสุขเสียยิ่งกว่าตอนจับมือกับสามีเสียอีก

​เธอไม่ควรคิดแบบนั้น

​แต่...