6

​“วันนี้นนท์ก็กลับดึกหรือ” ชุณห์เอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นหน้าของสะใภ้ หลังจากที่รับโทรศัพท์จากลูกชาย นุดีพยักหน้า นัยน์ตาของเธอเศร้า จนเขาสงสาร

​เขารู้ดีว่าชานนท์เป็นอย่างไร

​แม้ว่าฝ่ายนั้นจะไม่รู้ว่าเขาล่วงรู้ความลับของตนก็ตามที

​ชุณห์ถอนใจเฮือก สงสาร...คือความรู้สึกแรกของเขากับหญิงสาวผู้นี้ ต่อมายิ่งใกล้ชิด จากความสงสาร...มันก็พัฒนากลายเป็นสิ่งที่ใจคอยค้านว่ามันสมควร...หรือไม่

​ไม่สมควร...

​เขาพยายามบอกตัวเอง ขณะที่มองเธออย่างเห็นใจ เธอเป็นคนสวยสะดุดตา กิริยามารยาทเรียบร้อยน่ารัก มาจากตระกูลดี เรียนจบเกียรตินิยมในสถาบันคุณภาพ คุณสมบัติที่ผู้ชายคนไหนได้ไป ก็ต้องภาคภูมิใจที่เธอมาเป็นภรรยาออกหน้า

​ก็แบบนี้ ลูกชายเขาถึงเลือกเธอ

​บิดาของเขาปลื้มสะใภ้คนนี้มาก และเฝ้ารอการมาของทายาทของชานนท์และนุดี

​ชุณห์ลอบถอนใจ...ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะหลังมือเธอ พร้อมกับเอ่ยเสียงนุ่ม

​“พ่อเพิ่งได้ไวน์มาจากเพื่อนสนิทที่ส่งตรงให้มาจากฝรั่งเศส หนูอยากชิมไหม?” เขาว่า นุดีเม้มปากนิดๆ ไวน์อย่างนั้นหรือ? บางทีก็ดีเหมือนกัน เธอจะได้เมา แล้วก็หลับไปเสีย

​เธอไม่รู้ว่าทำไมชานนท์ถึงไม่ค่อยสนใจเธอ...อย่างที่ควรเป็น

​เธออึดอัดและบอกใครไม่ได้เลยจริงๆ

​มีเพียงคนเดียวที่มองเธออยากเข้าอกเข้าใจคือเขา พ่อของสามี

​เธอพยักหน้า แล้วยิ้มส่งให้กับชุณห์ หนุ่มใหญ่ลุกขึ้นแล้วเดินหายไปสักครู่ เขาก็กลับเข้ามาพร้อมกับไวน์ในมือ และชวนให้เธอทำอาหารเย็นรับประทานกัน โดยเขาเป็นคนแสดงฝีมือ และมีเธอเป็นลูกมือ ชุณห์ทำทุกอย่างด้วยความคล่องแคล่ว ไม่เสียชื่อเชฟมือหนึ่ง ที่เมื่อเธอรู้ว่าเขาทำงานอะไรที่เมืองนอก เธอก็อุทานออกมาอย่างประหลาดใจ

​“เอ๋? คุณพ่อเป็นเชฟที่โรงแรม...หรือคะ”

​“ใช่...พ่อมีร้านอาหารของตัวเองด้วย จริงๆ อยากทำแค่ร้าน แต่เพื่อนมันไม่ยอมให้ลาออก” ชุณห์ไหวไหล่ พลางหัวเราะน้อยๆ เขาใช้ช้อนตักซุปที่กำลังเดือดในหม้อ มาเป่าคลายความร้อนก่อนจะส่งให้เธอชิม

​“ลองชิมดูสิ ชอบไหม ขาดอะไรบ้าง?”

​“อื้ม” มันอร่อยจนนุดีอยากจะร้องไห้ออกมา แล้วเธอก็บอกออกไปแบบนั้น

​“อร่อยจนหนูอยากจะร้องไห้เลยล่ะค่ะ ไม่เคยกินอะไรอร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย โธ่...ถ้าหนูรู้ว่าคุณพ่อเป็นเชฟ หนูจะไม่ยอมขายขี้หน้า อวดฝีมือตัวเองให้ชิมแบบนั้นแน่ๆ”

​“หึๆ พ่อถนัดแต่อาหารฝรั่ง ไม่ถนัดอาหารไทย หนูทำต้มยำอร่อยมากจริงๆ พ่อไม่ได้แกล้งชม”

​นุดีหัวเราะ แล้วรู้สึกตื้นตัน น้ำตาของเธอเอ่อขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ชุณห์ที่มองหน้าเธออยู่ จับสังเกตอาการของเธอได้ เขาจึงเอื้อมมือเช็ดน้ำตาให้เธอพร้อมกับเอ่ยเสียงทุ้ม

​“อย่าร้องไห้ พ่อไม่ชอบเห็น...”

​“หนูไม่ได้ร้องไห้...” เธอเม้มปาก หน้าแดงนิดๆ แล้วก็เจ้าน้ำตาก็กระไร มันไหลพรูลงมาเมื่อเธอเอ่ยจบเหมือนจะฟ้องว่าตอนนี้จิตใจของเธอเป็นอย่างไร

​“พ่ออยู่ข้างๆ หนู จะอยู่เป็นเพื่อนหนูเองนะครับ” เขาดึงเธอไปกอด นุดีรู้สึกอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน เธอกอดตอบเขา ซุกหน้ากับอกของเขา วันนี้สองหนแล้วที่เธอร้องไห้กับเขาแบบนี้

​เขาก้มลงจูบเร็วๆ ที่แก้มนวล แล้วคลายอ้อมแขน เมื่อได้ยินเสียงกุกกักดังขึ้น เด็กรับใช้นั่นเอง เขาสั่งให้หล่อนออกไปหาซื้อของสดที่ลืมซื้อเข้ามาเพิ่มเติม นุดียืนตัวแข็งอยู่ชั่วครู่ เพราะไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนั้น เธอมองแผ่นหลังอันกว้างขวางของพ่อสามี...

​หัวใจของเธอเต้นแรง

​มันหวั่นไหว