บทที่ 6 – การหย่าร้าง

ดเวย์น

ผมเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องหลังจากยื่นเอกสารหย่าให้แนนซี่ ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงได้รู้สึกโกรธขนาดนั้น ทั้งที่จริงๆ แล้วความสัมพันธ์ระหว่างผมกับแนนซี่มันก็ไม่ได้มีความหมายอะไรกับผมสักหน่อย

มันก็แค่เรื่องเซ็กส์เท่านั้นแหละ

ในทางกฎหมายเราแต่งงานกัน เรื่องแบบนั้นมันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือไง? ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้เป็นคู่รักกันจริงๆ ก็เถอะ

ผมรู้สึกผิดขึ้นมาวูบหนึ่งที่เคยว่าเธอว่า "ขี้เหร่" ความจริงแล้วเธอไม่ได้ขี้เหร่หรอก เธอแค่เป็นพวกเด็กเรียนที่แต่งตัวเชยระเบิด แต่เมื่อคืนก่อน ผมได้เห็นและสัมผัสแล้วว่าผิวพรรณของเธอสวยและเนียนนุ่มแค่ไหน

พอได้ยินเสียงเคาะประตู ผมก็มั่นใจว่าเป็นแนนซี่ที่อยู่หน้าห้อง บางทีเธออาจจะมาขอโทษก็ได้ ในเมื่อเธอเป็นห่วงแม่ของผม ผมก็เลยกะว่าจะไม่ถือสาหาความอะไร

ผมแค่จะบอกให้ชัดเจนว่าผมมองเธอเป็นแค่เลขานุการเท่านั้น ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยไปกว่านั้น ผมเริ่มจะยิ้มออกมา แต่รอยยิ้มนั้นก็หายวับไปทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นแม่บ้านกลอเรียที่ยืนอยู่ข้างนอก

"คุณคะ คุณผู้หญิงเอเลน่ากำลังร้องไห้ค่ะ ท่านไม่ยอมกินยาและไม่ยอมกินข้าวเลย" เธอพูดด้วยน้ำเสียงกังวล

"ทำไมไม่โทรหาแนนซี่ล่ะ?" ผมถามกลับ แล้วตะโกนบอก "แนนซี่! ไปดูแม่หน่อยสิ!"

"คุณคะ คุณแนนซี่ออกไปแล้วค่ะ ฉันเห็นเธอรีบออกไปพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง แล้วเธอก็ทิ้งซองจดหมายนี้ไว้ที่ห้องนั่งเล่นค่ะ" แม่บ้านกลอเรียบอก ผมจ้องมองซองจดหมายนั้นอย่างเหม่อลอยหลังจากเห็นลายเซ็นของแนนซี่และข้อความที่ระบุว่ามีการส่งสำเนาไปให้ทนายความเบอร์นาร์ด แซนโดวาล เรียบร้อยแล้ว ซึ่งนั่นหมายความว่าเรื่องนี้จบลงแล้ว ผมรีบวิ่งออกไปข้างนอกทันที แต่แนนซี่และรถของเธอหายไปแล้ว ผมพยายามโทรหาเธอ แต่โทรศัพท์ของเธอปิดเครื่องอยู่

“แนนซี่! ช่วยด้วย!”

ผมได้ยินเสียงแม่ร้องไห้สะอึกสะอื้น จึงรีบวิ่งกลับเข้าไปในคฤหาสน์ แม่กำลังผลักเหล่าคนรับใช้ให้ออกห่าง แถมยังปัดอาหารจากถาดทิ้งจนกระจัดกระจาย

“แม่ครับ!” ฉันรีบเข้าไปกอดเธอเพื่อปลอบใจ

“แนนซี่อยู่ไหน? คนที่แม่จะกินข้าวด้วยคือเขานะ!” แม่พูดทั้งน้ำตา ฉันจะบอกแม่ได้ยังไงว่าฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน?

แม่รีบคว้าซองจดหมายที่ฉันถืออยู่แล้วเปิดออก มันสายเกินไปที่จะห้ามไม่ให้แม่เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน

“ใ-ใบหย่าเหรอ? ลูกแยกทางกับแนนซี่แล้วเหรอ? ทำไมล่ะ?” แม่ถามด้วยความโกรธ

“แม่ครับ แม่ก็รู้ว่าเราไม่ได้แต่งงานกันจริงๆ อีกอย่าง เมื่อคืน... ผมตื่นมาแล้วพบว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างเรา แนนซี่คงแค่อยากได้เงินจากเรามากกว่า เธอเซ็นใบหย่าแล้วก็ไปเลย เธอเอาเช็คใบนั้นไปแล้วก็เดินออกไป” ฉันอธิบาย “เธอก็มีสิทธิ์ในเช็คนั้นนะ เพราะมันเป็นค่าตอบแทนที่ตกลงกันไว้สำหรับการแต่งงานกับลูก แต่มันก็คงไม่ใช่เรื่องแย่หรอกถ้าจะมีอะไรลึกซึ้งเกิดขึ้นระหว่างลูกสองคน ลูกพูดจาทำร้ายจิตใจเธอหรือเปล่า? ลูกไม่ได้คิดเลยเหรอ? ลูกคิดว่าพ่อกับแม่ไม่รู้หรือไงว่าตั้งแต่แนนซี่มาเป็นเลขานุการของลูก เธอแทบจะเป็นคนบริหารบริษัทอยู่แล้ว? ลูกเคยขาดทุนแม้แต่เปโซเดียวไหม? ไม่เคยใช่ไหมล่ะ? นั่นก็เพราะเธอเป็นคนดี แต่ลูกกลับทำลายทุกอย่างทิ้งไปหมด!” แม่พูดพลางร้องไห้

ฉันรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งและโกรธตัวเองมาก ฉันควรทำยังไงดีในเมื่อแนนซี่จากไปแล้ว? ตั้งแต่ตื่นนอนจนถึงเข้านอน ฉันไม่เคยต้องกังวลเรื่องอะไรเลยเพราะเธอจัดการให้ทุกอย่าง

ฉันจะจัดการชีวิตโดยไม่มีเธอได้จริงๆ เหรอ? ฉันคิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย?

ภาพความทรงจำตอนที่เรามีเซ็กซ์กันอย่างเร่าร้อนก็ผุดขึ้นมาในหัวทันที กับผู้หญิงคนอื่นมันมักจะเป็นแค่เรื่องของความใคร่ แต่เมื่อคืนมันต่างออกไป ฉันอธิบายไม่ถูกเหมือนกัน แต่ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนั้นแม้แต่กับจาเนลล่าเลยด้วยซ้ำ

“ไปตามหาแนนซี่แล้วพาเขากลับมาที่นี่เดี๋ยวนี้!” แม่ตะโกนไล่ฉันออกจากห้อง

ฉันตรงไปที่บ้านที่ฉันเคยยกให้แนนซี่ รถที่ฉันซื้อให้เธอจอดอยู่ที่นั่น แต่ฉันต้องตกใจเมื่อพบว่าบ้านว่างเปล่า เพื่อนบ้านที่เดินผ่านมาบอกฉันว่าพวกเขาขับรถไปส่งแนนซี่ที่สนามบิน แต่ไม่รู้ว่าเธอจะเดินทางไปที่ไหน

ฉันรีบไปที่สนามบินและเรียกหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยมาช่วยตามหาเธอ แต่ภาพจากกล้องวงจรปิดเผยให้เห็นว่าเธอขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าไปที่มิลตันแล้ว นั่นเป็นประเทศที่อยู่ไกลมาก ฉันจึงไม่รู้เลยว่าเธอรู้จักใครที่นั่นหรือแค่ต้องการหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฉันกลับบ้านมือเปล่า ไม่มีใครรู้เลยว่าทำไมแนนซี่ถึงไปที่นั่น ฉันพาแม่ไปส่งที่โรงพยาบาลและจัดการเรื่องการเข้าพักรักษาตัว พร้อมกับสัญญาว่าจะตามหาผู้หญิงคนนั้นให้เจอ

“แม่ยอมเข้ารับการรักษาตัวก็ได้ แต่ลูกต้องไม่แค่ *พูด* ว่าจะตามหาแนนซี่นะ ต้องลงมือทำจริงๆ ด้วย! แม่ไม่ชอบจาเนลล่า อย่าริอาจพาหล่อนเข้ามาในบ้านแม่เชียวนะ ไม่อย่างนั้นแม่จะตัดลูกออกจากกองมรดกจริงๆ ด้วย!” แม่พูดด้วยความโกรธเกรี้ยวก่อนจะถูกเข็นเข้าไปในห้องพักฟื้น

ฉันกลับไปที่บ้านหลังเก่าของแนนซี่ ฉันไม่เคยเข้าไปข้างในมาก่อนเลยจึงไม่รู้ว่าจะเจออะไรบ้าง แม้ว่าแนนซี่จะมาพักอยู่กับเราหลายวันแล้ว แต่บ้านของเธอก็ยังคงสะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย

ฉันอยากพบเบาะแสว่าเธออาจจะไปที่ไหนในมิลตัน ฉันตรงไปที่ห้องนอนของเธอและสายตาก็สะดุดเข้ากับกรอบรูปที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง มันเป็นรูปถ่ายของเราสองคนจากงานปาร์ตี้คริสต์มาสเมื่อปีที่แล้ว ในรูปฉันดูเหมือนคนเมาและแทบจะกอดเธอไว้ในขณะที่โอบแขนรอบไหล่ของเธอ

ฉันเปิดอัลบั้มรูปและเกือบจะ...

ผมตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นรูปถ่ายของผมกับแนนซี่วางอยู่ตรงนั้น

นี่มันอะไรกัน?

ทำไมรูปนี้ถึงมาอยู่ที่นี่?

เธอมีใจให้ผมงั้นเหรอ?

มีรูปใบหนึ่งร่วงลงมา ผมจึงหยิบมันขึ้นมาดูแล้วอ่านข้อความที่เขียนไว้ด้านหลัง มันเป็นรูปถ่ายในวันเกิดครบรอบ 30 ปีของผม

“ถึงที่รัก... หรือจะเรียกว่าคุณดเวย์นดีนะ

สุขสันต์วันเกิดค่ะ ฉันรู้ว่ามีคนมากมายอวยพรคุณไปแล้ว ฉันเลยเขินอายเกินกว่าจะพูดความในใจออกมาตรงๆ ก็เลยเขียนมันลงบนรูปถ่ายใบนี้แทน ฉันรักคุณค่ะ ฉันรักคุณตั้งแต่เสี้ยววินาทีแรกที่ได้พบคุณเลยด้วยซ้ำ ฉันรักคุณมากเสียจนถึงแม้ว่างานจะหนักหนาแค่ไหน หรือต้องเจ็บปวดจนแทบบ้าด้วยความหึงหวงทุกครั้งที่คุณอยู่กับบรรดาแฟนสาวของคุณ ฉันก็ยังฝืนใจไม่แสดงอาการออกมาให้เห็น ฉันไม่อยากทำลายความสัมพันธ์ที่เรามีต่อกัน ฉันพอใจที่จะเป็นแค่เลขานุการของคุณไปตลอดกาล ขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆ คุณก็พอ ฉันรู้ดีว่าคุณคงไม่มีวันรักตอบ ฉันยอมรับความจริงข้อนั้นได้ค่ะ ฉันแค่หวังว่าคุณจะได้พบกับผู้หญิงที่จริงใจ ผู้หญิงที่จะรักและทะนุถนอมคุณ รวมถึงให้เกียรติพ่อแม่และทรัพย์สมบัติของคุณด้วย ฉันหวังว่าคุณจะไม่ลงเอยกับผู้หญิงจอมปลอมหรือพวกที่คิดหลอกลวงคุณนะ... ก็แค่นั้นแหละค่ะ ฉันหวังว่าสักวันจะมีโอกาสได้บอกความในใจออกไป แม้จะรู้ดีว่าวันที่ฉันทำแบบนั้น ก็คงเป็นวันที่ฉันต้องเดินจากไปเช่นกัน”

ผมไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าน้ำตาไหลออกมาตอนไหน บ้าเอ๊ย! นี่มันความรู้สึกอะไรกัน? หรือว่าผมเองก็รักแนนซี่เหมือนกัน?

ผมยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิมเมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์แล้วเห็นรอยเลือดเปื้อนอยู่บนเตียงที่เราใช้ร่วมกันเมื่อคืนก่อน แนนซี่เป็นสาวบริสุทธิ์ และผมก็เป็นคนพรากความบริสุทธิ์นั้นไปจากเธอ