บทที่ 3 – ข้อเสนอ

แนนซี่

"คุณแม่คะ? ทำไมถึงไม่ชอบเธอล่ะ? จาเนลล่าเป็นดาราชื่อดังนะ เธอมียอดสปอนเซอร์และงานโชว์ตัวตั้งมากมาย คุณแม่น่าจะชอบเธอนะ ผมมั่นใจว่าผมคุยกับเธอให้มาเป็นภรรยาชั่วคราวได้ สิ่งที่พินัยกรรมระบุไว้ก็แค่ต้องมีภรรยาก่อนคุณพ่อเสียชีวิตก็แค่นั้นเองไม่ใช่เหรอครับ" ท่านดเวย์นเอ่ยแย้งขึ้น

"แม่ไม่ชอบเธอ ลูกคิดว่าแม่ไม่เคยเช็คประวัติผู้หญิงของลูกเลยหรือไง? จาเนลล่าเป็นหนึ่งในคนที่ชอบแอบนัดพบกับนักการเมืองและพวกผู้ชายรวย ๆ ลับหลัง และแม่มั่นใจว่าผู้หญิงคนนั้นคือพวกหน้าเงิน เธอไม่มีทางยอมเป็นแค่ภรรยาตามสัญญาเฉย ๆ แน่ และยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่เลยที่เธอจะยอมเซ็นสัญญาก่อนสมรสกับลูก" คุณนายเอเลน่าตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ฉันเผลอพยักหน้ารับโดยไม่รู้ตัว ทำให้คุณนายเอเลน่าหันมามองฉันด้วยแววตาเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

"ดเวย์น ทำไมไม่เลือกแนนซี่ล่ะ?" เธอเอ่ยถามขึ้น

ฉันอึ้งไปเลยแล้วชี้มาที่ตัวเอง "ฉ-ฉันเหรอคะ?"

"ทำไมจะไม่ลองถามแนนซี่ดูล่ะ? เธอภักดีกับลูกขนาดนี้ สำหรับเธอแล้ว เรื่องนี้ก็คงเป็นแค่หน้าที่การงานอีกอย่างหนึ่งเท่านั้นแหละ" คุณนายเอเลน่าพูดพลางนวดคางตัวเอง

ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่แล้วหันไปมองท่านดเวย์น เขามองกลับมาที่ฉันเช่นกันก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา

"แนนซี่... แต่งงานกับผมนะ ผมจะจ่ายเงินให้คุณหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์ เราจะแต่งงานกันจนกว่าคุณพ่อจะเสียชีวิต หลังจากนั้นเราค่อยหย่ากัน ไม่มีเซ็กส์ ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ ทั้งสิ้น มันก็แค่ธุรกิจเท่านั้น"

ไม่มีเซ็กส์งั้นเหรอ? ไม่อาวแล้วอ่า...

ทั้งที่ฉันเพิ่งจะอยากกัด เอ้ย อยากอมเจ้าแท่งโต ๆ อ้วน ๆ นั่นของเขาแท้ ๆ เชียว!

ฉันรู้สึกตกใจและเจ็บแปลบในใจ สำหรับเขาแล้วมันก็แค่ข้อตกลงทางธุรกิจ แต่สำหรับฉันน่ะเหรอ? มันคือความฝัน—ความฝันที่ฉันรู้อยู่เต็มอกว่าไม่มีทางเป็นจริงได้เลย

"ท่านคะ..."

ท่านดเวย์นเอื้อมมือมาจับมือฉันไว้ "ได้โปรดเถอะนะ ถือว่าแค่จัดงานแต่งงานแบบจดทะเบียนสมรสเฉย ๆ แล้วเราค่อยหย่ากันทีหลังหลังจากที่ผมได้มรดกมาแล้ว จะไม่มีใครรู้เรื่องที่เราแต่งงานกันเลย มันจะเป็นความลับของเราสองคน" คำพูดของเขายิ่งทำให้ฉันเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก

ความลับของเราสองคนงั้นเหรอ?

ไม่มีใครรู้เลยงั้นเหรอ? คงเป็นเพราะเขาอายที่มีฉันเป็นภรรยามากกว่าสินะ ก็ไม่แปลกหรอก... ก็ฉันมันหน้าตาขี้เหร่นี่นา

"แนนซี่ ลูกจะต้องทำข้อสัญญาก่อนสมรสกับดเวย์น แต่ลูกไม่ต้องห่วงนะ นอกเหนือจากเงินหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์แล้ว พวกเราจะให้หุ้นในบริษัทอีก 1% กับลูกด้วย ขอแค่ให้การแต่งงานครั้งนี้เป็นความลับและห้ามบอกใครเป็นอันขาด ถ้าหากว่าคุณลีลามีชีวิตอยู่ได้อีกแค่เดือนเดียวจริง ๆ การใช้ชีวิตคู่ของพวกหนูก็จะสั้นแค่นั้นเหมือนกัน เดี๋ยวเราจะจัดการเรื่องหย่าให้ทันทีหลังจากที่ลูกชายของฉันได้มรดกมาครอบครองแล้ว" คุณนายเอเลน่าอธิบายเสริม

"ตกลงเถอะนะ แนนซี่ เดี๋ยวผมจะช่วยเพิ่มเงินเดือนให้อีกสิบเท่าเลยเอ้า!" ท่านดเวย์นยังคงเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมต่อ

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้มมองมือของเราที่ประสานกันอยู่ "ต-ตกลงค่ะ ฉันยอมตกลงก็ได้ค่ะ"

ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อท่านดเวย์นโน้มตัวลงมาจุมพิตที่หลังมือของฉัน "ขอบคุณนะ พรุ่งนี้เราจะไปจดทะเบียนสมรสกัน"

พอฉันกลับมาถึงบ้านก็ไม่มีอารมณ์แม้แต่จะกินข้าว ก่อนหน้านี้ท่านดเวย์นบอกไว้ว่า ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปหลังจากจดทะเบียนสมรสกันแล้ว ฉันจะต้องย้ายไปอยู่ที่คฤหาสน์ของพวกเขาเป็นการชั่วคราวในฐานะภรรยา

ฉันไม่รู้เลยว่าควรจะรู้สึกดีใจหรือเสียใจกันแน่

ดีใจเพราะฉันจะได้เป็นภรรยาของผู้ชายที่เป็นรักแรกและคิดว่าคงเป็นผู้ชายคนสุดท้ายที่ฉันจะรักในชีวิตนี้

แต่ก็เสียใจเช่นกันเพราะรู้ดีว่าทุกอย่างมันเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา ไม่มีแม้แต่ความรักหรือความรู้สึกใด ๆ ทั้งสิ้น

ฉันเป็นภรรยาของเขาได้แค่เพียงในนามเท่านั้น ทำเอาฉันเผลอนึกภาวนาขอให้คุณลีโอมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกสักสิบปีหรือมากกว่านั้นเสียด้วยซ้ำ

เพราะตอนนี้แค่คิดว่าสักวันหนึ่งเราจะต้องหย่าร้างกัน ฉันก็เริ่มรู้สึกเศร้าขึ้นมาแล้วล่ะ

ฉันมั่นใจเลยว่าทันทีที่ท่านดเวย์นได้มรดกมาครอง คนที่เขาจะพาไปแต่งงานในโบสถ์จริง ๆ ก็คือจาเนลล่าอย่างแน่นอน

จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลออกมา น่าหงุดหงิดชะมัด การแอบรักใครสักคนมันยากแบบนี้นี่เอง ฉันสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านแล้วรีบปาดน้ำตาออกทันที ก่อนจะเริ่มลงมือเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า

รุ่งขึ้น แทนที่จะเป็นที่สำนักงานเขต การแต่งงานจดทะเบียนของเรากลับถูกจัดขึ้นภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลจอห์นสันแทน ผู้พิพากษาที่เดินทางมาทำพิธีคงจะได้รับเงินก้อนโตจากท่านดเวย์นมาแน่ ๆ

ฉันคิดว่าน่าจะมีพิธีการอะไรบ้างแหละเพราะมันคือการแต่งงานไม่ใช่เหรอ? แต่กลับไม่เป็นอย่างที่คิด เพราะพวกเราแค่เซ็นชื่อลงในกระดาษแผ่นเดียวแล้วท่านก็บอกว่าเรากลายเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องแล้ว

หา?

ไม่มีแม้แต่จูบเหรอ? หรือแหวนแต่งงานสักวงก็ไม่มีงั้นเหรอ?

สรุปตอนนี้ฉันกลายเป็น คุณนายแนนซี่ จอห์นสัน (Mrs. Nancy Johnson) ไปแล้วอย่างนั้นเหรอเนี่ย?

ท่านดเวย์นและคุณนายเอเลน่าเดินเข้าไปจับมือกับผู้พิพากษาพร้อมกับยื่นซองเอกสารหนาปึกให้ ซึ่งข้างในน่าจะเป็นเงินสินน้ำใจ แล้วท่านผู้พิพากษาก็ถือเอกสารเดินจากไป

พอทนายความเบอร์นาร์ด ซันโดวาลเดินเข้ามา เขาก็ถึงกับแสดงอาการประหลาดใจเมื่อรู้ว่าบอสของฉันเลือกฉันมาเป็นภรรยา

ทำไมอีตาบ้านี่ทำหน้าเหมือนผิดหวังจังเลยวะเนี่ย! ฉันแอบเบะปากใส่ในใจ

"ท่านดเวย์น หาคนมาสวมบทบาทเป็นภรรยาได้แล้วสินะครับเนี่ย น่าเสียดายจัง ผมกะว่าจะแนะนำหลานสาวให้ท่านรู้จักเสียหน่อย"

อ๋อ ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง! ตาบ้านี่มีแผนสำรองซ่อนอยู่นี่หว่า

"อือ" ท่านดเวย์นพยักหน้ารับ "ทีนี้คุณก็ช่วยจัดการเรื่องมรดกของผมให้เรียบร้อยได้แล้วล่ะ"

"ได้เลยครับ ไม่ต้องห่วง" ทนายซันโดวาลตอบรับแล้วหันกลับมามองหน้าฉันอีกรอบ

อยากจะเอาตาปักเข้าให้จริง ๆ เล้ย!

"แนนซี่ ห้องพักชั่วคราวของเธอจะเป็นห้องรับแขกที่อยู่ตรงสุดทางเดินชั้นสอง ติดกับห้องนอนของดเวย์นเลยนะ"

ฉันหันไปมองคุณนายเอเลน่าแล้วพยักหน้ารับ "ค่ะ คุณนายจอห์นสัน"

เธอเดินเข้ามาใกล้แล้วจับมือฉันไว้ "ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือนะแนนซี่"

"ไม่เป็นไรค่ะคุณนาย ฉันยินดีจะช่วยเต็มที่เท่าที่จะทำได้ค่ะ" ฉันตอบพร้อมกับส่งยิ้มให้

"เอ้อ ว่าแต่เรายังไม่ได้ถามเลยนะ แฟนหนุ่มนี่มีหรือเปล่าจ๊ะ?" เธอเอ่ยถามขึ้นมา

ท่านดเวย์นรีบเอามือมาโอบไหล่ฉันไว้ทันที "เธอไม่มีแฟนหรอกครับแม่"

"อ๋อ-ค่ะ ไม่มีค่ะ" ฉันรีบเออออตาม

"งั้นก็ดีแล้ว เพราะเธอก็รู้ใช่ไหมล่ะว่าเราต้องการให้เรื่องนี้เป็นความลับ" คุณนายเอเลน่าพูดต่อ

"ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ถือซะว่านี่คือการทำงานอย่างหนึ่งค่ะ ไม่มีเรื่องส่วนตัวเข้ามาเกี่ยวข้องแน่นอน"

จู่ ๆ ท่านดเวย์นก็ดึงฉันเข้าไปกอด "เพราะแบบนี้ไงล่ะผมถึงไว้ใจคุณมากที่สุด แนนซี่ คุณพึ่งพาได้ทุกเรื่องจริง ๆ"

เตียงนอนในห้องรับแขกทั้งนุ่มทั้งกว้างใหญ่สมฐานะคนรวยจริง ๆ ของแบบนี้คนรวยเขาจัดเต็มกันอยู่แล้วสินะ

หนึ่งร้อยล้านดอลลาร์ หุ้นในบริษัทอีก 1% แถมเงินเดือนยังเพิ่มขึ้นอีกสิบเท่า

ฉันก็ไม่ได้ขาดทุนอะไรสักหน่อย แต่ทำไมใจมันถึงไม่ยอมมีความสุขเอาซะเลยนะ?

ตอนนี้บอสของฉันกลายเป็นสามีของฉันไปแล้ว ผู้ชายที่ฉันรักและทั้งหลงใหลทั้งเพ้อฝันถึงมาตลอด

การได้ยินคำว่าเราเป็นสามีภรรยากันแล้วมันช่างฟังดูหอมหวานเหลือเกิน แต่พอคิดขึ้นมาได้ว่าทุกอย่างมันเป็นแค่เรื่องโกหกหลอกลวง ฉันก็อดรู้สึกสมเพชตัวเองไม่ได้จริง ๆ

ดูเหมือนพวกเขาก็เห็นฉันเป็นแค่คนรับใช้ที่สั่งให้ทำอะไรก็ได้อยู่ดี เป็นคนที่ใช้เงินซื้อมาและบงการได้ตามใจชอบ

วันนี้ควรจะเป็นวันฮันนีมูนของเราแท้ ๆ แต่ฉันกลับต้องมานั่งอยู่คนเดียวในห้องนี้เงียบ ๆ มองจากหน้าต่างลงไปก็เห็นท่านดเวย์นขับรถออกไปข้างนอก คงจะไปพบกับบรรดาผู้หญิงของเขาอีกตามเคย

หรือไม่อาจจะไปหาก็แค่จาเนลล่า...

เขาจะวันหนึ่งหันมาเรียนรู้ที่จะรักฉันบ้างไหมนะ?

เช้าวันต่อมา ฉันเดินทางมาทำงานพร้อมกับท่านดเวย์นตามปกติ ไม่มีใครสงสัยอะไรหรอกเพราะพวกเราตัวติดกันเป็นเงาตามตัวอยู่แล้วนี่นา

พอพวกเราก้าวเข้ามาในล็อบบี้ของบริษัท ก็เห็นพนักงานกำลังรุมล้อมมุงดูอะไรบางอย่างกันอยู่ด้วยความตื่นเต้น พวกเราจึงรีบเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ และฉันก็ต้องช็อกตาตั้งเมื่อเห็นว่าใครเป็นต้นเหตุ

จาเนลล่า แอนเดอร์สัน (Janella Anderson) นั่นเอง

เกือบทุกคนต่างก็อยากเข้ามาขอถ่ายรูปด้วย เธอเองก็ต้อนรับทุกคนด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นกันเอง แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นท่านดเวย์น เธอจึงกล่าวขอตัวแล้วรีบเดินเข้าไปคล้องแขนเขาทันที

"ดเวย์น ในที่สุดคุณก็มาถึงสักที!" เธอพูดด้วยน้ำเสียงดีใจพร้อมกับเขย่งเท้าขึ้นไปจูบที่ริมฝีปากของเขา

เขานั่นแหละสามีฉันนะ! ฉันอยากจะตะโกนบอกออกไปเหลือเกิน

บรรดาพนักงานต่างพากันส่งเสียงแซวด้วยความฟินและอินกันยกใหญ่ มีเพียงฉันคนเดียวที่ยืนเงียบสนิทอยู่ตรงนั้น จู่ ๆ ท่านดเวย์นก็หันกลับมามองหน้าฉัน

ฉันไม่รู้เลยว่าแววตานั้นหมายความว่าอะไร แต่ก็รีบเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว แล้วหันไปเอ่ยปากสั่งให้พนักงานทุกคนกลับไปตั้งใจทำงานกันต่อ ก่อนจะรีบเดินจ้ำอ้าวเข้าไปในลิฟต์

พวกเราสามคนขึ้นมาอัดกันอยู่ในลิฟต์ โดยฉันยืนอยู่ด้านหลังของพวกเขาทั้งคู่ หัวใจของฉันแทบจะแหลกสลายลงเป็นจุลเมื่อเห็นพวกเขาสองคนจูบกันอย่างดูดดื่มทันทีที่ประตูปิดลง

พวกคุณมองไม่เห็นฉันยืนอยู่ตรงนี้เลยหรือไงกันนะ?