ตอนที่ 6 คู่ควงที่ไม่ต้องการ

ม๊วฟ.....ม๊วฟ

 น้ำผึ้งชะงักทันทีกับการทักทายของสาวเจ้าแบบฝรั่งมังค่า ที่จุมพิตลงบนแก่มคู่ควงของเธออย่างไม่อายใคร จนมทอเล็กต้องถอยจากลำแขนหนา

"ทางนี้ค่ะ"

 เธอคนนั้นไม่ได้หันมาให้ความสนใจน้ำผึ้งนัก แต่กลับจูงมือสามีของเธอไปยังโต๊ะด้านหน้าที่มีหนุ่มหล่อสาวสวยยืนคุยกันถูกคออยู่ น้ำผึ้งจึงค่อยๆ เดินตามไปเงียบๆ อย่างทำตัวไม่ถูก

"อ้าวคุณพนา"

 ทุกคนในโต๊ะทักทายพนาด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่ทุกสายตาจะหันมามองสาวสวยแปลกหน้า ที่ยืนอยู่เยื้องๆ ด้วยความสงสัย

"เอ....นี่ใครหรอ อย่าบอกนะว่าเป็นแฟนพนา"

 ริมฝีปากหนายกยิ้มขำเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบมองคนด้านข้างที่กำลังทำตัวไม่ถูก ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่ดี เพราะเจ้าหล่อนจะได้รู้จักการวางตัว และเจียมตัวเป็นนัยๆ ว่าสังคมแบบไหนที่ไม่เหมาะ และไม่ควรฝันเกินเอื้อม

"แฟนเฟินอะไรกัน ดูถูกรสนิยมผมงั้นหรอ"

 เสียงหัวเราะดังครืนขึ้นจนริมฝีปากสวยต้องเม้มเข้าหากันและหลุบสายตาลงต่ำกับบทสนทนาที่ทำให้หัวใจต้องบีบรัด มือที่ชื้นไปด้วยเหงื่อก็กำเข้าหากันแน่น เธอไม่มีทางเหมาะกับสังคมชั้นสูงที่เห็นชีวิตคนอื่นเป็นเรื่องสนุกหรือขำขัน แต่เธอก็ต้องทน เพราะเธอไม่อยากให้วัชรวานิชนั้นต้องเเปดเปื้อนหรือเสื่อมเสียเพราะสะใภ้จำเป็นชั่วคราวอย่างเธอ

"อย่าพูดแบบนั้นสิพนา คงเป็นคู่ควงสินะคะ ว่าแต่ชื่ออะไรคะ"

 หนึ่งในสาวสวยของกลุ่มถามขึ้นมา ซึ่งน้ำผึ้งก็ตอบกลับไปด้วยความประหม่าและเกร็งกับสังคมแปลกใหม่และคนอีกระดับที่เธอไม่เคยสุงสิง

"น้ำผึ้งค่ะ"

"น่าชิมจริงๆ ว่าจะหวานเหมือนชื่อรึเปล่า"

 เสียงฮาครืนดังขึ้นอีกครั้ง ซึ่งนั่นทำให้พนาพอใจเป็นอย่างมาก มือหนายกแชมเปญขึ้นจิบพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก เหลือบตามองคนข้างกายที่เริ่มตัวสั่นเล็กน้อย

"ให้เกียรติเพศแม่เป็นสิ่งแรกที่ชายที่ดีควรทำนะครับ"

 เสียงปริศนาทำให้ทุกคนเงียบลง หนุ่มหล่อใบหน้าอ่อนโยนปรากฎตัวขึ้น พร้อมกับที่เดินตรงเข้ามาหาร่างเล็กที่ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่

"ถ้าไม่รังเกียจ เชิญเต้นรำกับผมซักเพลงได้ไหมครับ คุณผู้หญิง"

 แม้น้ำผึ้งจะตกใจ แต่ไม่รู้ทำไม มือของเธอถึงได้วางลงบนฝ่ามือหนาโดยที่เธอแทบไม่รู้สึกตัว รู้ตัวอีกทีเธอก็มายืนอยู่บนฟลอร์กับชายตรงหน้าเสียแล้ว

"คือ....คือฉัน...."

 คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อยเชิงเป็นประโยคคำถาม

"ฉันเต้นรำไม่เป็นค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ"

 ใบหน้าคมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มขำออกมา ไม่คิดเลยว่าในห้องนี้จะยังมีสาวพิศดารที่ไม่รู้วิธีการเต้นรำอยู่ด้วย

"งั้นหรอครับ แต่กระโปรงยาวขนาดนี้ ไม่มีใครรู้หรอกครับว่าคุณเต้นเป็นหรือไม่เป็น แค่โยกตามผมก็พอ โอเคไหมครับ"

 แม้จะกังวลมาก แต่เธอก็ยอมพยักหน้ารับ ไม่อยากให้คนอื่นหาว่าเธอเสียมารยาท เสื่อมเสียไปถึงคนตัวโตที่เป็นคู่ควง

 เสียงไวโอลินถูกบรรเลงขึ้นอย่างเป็นจังหวะไพเราะ พร้อมๆ กับที่มือเล็กวางลงบนฝ่ามือหนา และบ่าของคนตัวโต ฝ่ามือร้อนวางลงบนเอวคอดผ่านชุดเดรสผืนบางจนความรู้สึกแปลกๆ ก่อเกิดขึ้นในใจคนสองคน กายเต็มสาวพึ่งเคยได้รับสัมผัสอุ่นแบบนี้เป็นครั้งแรก ใบหน้าสวยจึงเห่อร้อนขึ้นมาจากความไม่เจนโลก ยิ่งนัยน์ตาคมที่กำลังจดจ้องเธอด้วยรอยยิ้มอบอุ่นยิ่งพาให้รู้สึกประหลาด

"คู่ควงสวยจริง ไปหาจากไหนมาวะพนา"

 พนาไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่ยกแชมเปญขึ้นจิบดับความร้อนประหลาดที่ก่อเกิดขึ้นในใจ นัยน์ตาคมก็จดจ้องสองร่างที่กำลังเต้นรำอยู่บนฟลอร์ด้วยร่างกายที่เบียดเสียดกันจนชวนให้สงสัยว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่รู้จักมัดจี่กัน ยิ่งสายตาที่ประสานกันอย่างหยาดเยิ้มนั่นอีก ใจของพนานั้นร้อนรุ่มราวกับเด็กชายที่กำลังโดนแย่งของเล่นของหวงไปต่อหน้าต่อตา ทำได้เพียงแค่ยกน้ำเมาขึ้นกระดกแก้วแล้วแก้วเล่าและทอดมองของเล่นชิ้นนั้นเพียงเท่านั้น

"ผมชื่อวริทนะครับ"

 น้ำผึ้งพยักหน้ารับเล็กน้อย 

"ฉันชื่อน้ำผึ้งค่ะ"

"ว่าแต่ทำไมถึงได้ไปเป็นคู่ควงคุณพนาได้ล่ะครับ คุณสองคนดูไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่เลยนะ"

 วริทถามพลางเลิกคิ้ว เขาเพียงแต่พูดรักษาน้ำใจคนตัวเล็กเท่านั้น เพราะเท่าที่เขาได้ยินบทสนทนาหยามเกียรตินั่นแล้ว เขาก็รู้ได้ทันทีว่าสองคนคงไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันนัก แต่คนโดนถามกลับตอบไม่ได้ เธอไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้ยังไง ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นภรรยาของพนา วัชรวานิช และเธอก็ไม่ได้อยากให้ใครรู้เรื่องนี้แม่แต่คนเดียว

"ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่คุณน้ำผึ้งมางานแบบนี้เป็นครั้งแรกหรอครับ"

"ดูออกเลยหรอคะคุณวริท ฉันคงจะดูเด๋อด๋ามากเลยใช่ไหมคะ"

"ฮ่าๆ ไม่หรอกครับ ผมแค่คิดว่าคุณทำตัวไม่เหมือนใครดี เลยลองถามดู"

 เพลงแล้วเพลงเล่า แต่บทสนทนาที่แสนออกรสออกชาตและสนุกสนานก็ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีก็เป็นน้ำผึ้งเองที่ต้องขอตัวออกมาจากงาน เพราะดันไร้เงาสามีหมาดๆ ของเธอเสียแล้ว

"เอาไว้ผมจะโทรหานะครับ"

"แล้วเจอกันนะคะ"

 ลาพ่อหนุ่มอบอุ่นอย่างวริทเสร็จแล้ว เรียวขาเล็กก็รีบเดินออกจากงานไปตามหาพนาทันที แต่ไม่ว่าจะหายังไงก็ไร้เงาคนตัวโต จนเธอคิดว่าเขาคงกลับโดยทิ้งเธอไว้อย่างไม่ใยดีเเล้ว

"จู๋จี๋กับนายวริทเสร็จแล้วรึไง"

 น้ำผึ้งสะดุ้งทันที เมื่อเสียงจากด้านหลังพน้อมกับกลิ่นแอลกอฮอล์เตะจมูกของเธอเข้าอย่างจังจนต้องหันกลับไปมอง ร่างหนาตรงหน้านั้นมองเธอนิ่งๆ แต่กลิ่นเหล้ากลับโชยหึ่ง

"ใครจู๋จี๋กับใครกันคะ"

 คิ้วสวยที่ขมวดมุ่นทำให้พนายกยิ้มเยาะ เธอช่างเสเเสร้งได้โล่เสียจริง คิดจะจับปลาสองมือนี่เอง พอเห็นเขาไม่เล่นด้วย เลยหาหม้อข้าวหม้อใหม่ คิดจะไปจับผู้ชายอ่อนต่อโลกอย่างวริทแทน

"ทำเฉไฉอยู่ได้ มานี่!"

"อ๊ะ!"

 ร่างเล็กถูกเหวี่ยงเข้าไปบนรถ พร้อมกับที่พนาบึ่งรถออกจากงานด้วยความเร็วจนมือเล็กคว้าเข็มขัดมาคาดแทบไม่ทัน

"คุณพนา เร็วไปแล้วนะคะ!"

 แต่เสียงร้องท้วงกลับไม่ได้ช่วยลดความเร็วรถคันหรูลงแต่อย่างใด พนาในตอนนี้เหมือนกับหมาป่าดุร้ายที่กำลังคลั่ง เขาล่าเหยื่อด้วยความเร็วเต็มกำลังจนไม่มีสติ

เอี้ยด!

 มือหนาลากข้อมือเล็กขึ้นไปด้านบน ซึ่งเหล่าสาวใช้และแม่บ้านที่กำชับกันและกันถึงอารมณ์ฉุนเฉียวของคุณชายของบ้านตั้งแต่มีภรรยานั้นก็ไม่ได้ออกมาดูแต่อย่างใด เพราะต่างคนต่างไม่อยากก้าวก่ายเรื่องของเจ้านายนัก

พรึ่บ!

"โอ้ย!"

 หน้าสวยเบ้เข้าหากันด้วยความเจ็บและจุก เมื่อแรงเหวี่ยงในครั้งนี้มากจนรอบที่แล้วเทียบไม่ติด มือหนาถอดเนคไทด์ ก่อนจะถอดสูทตัวหรูออกและปามันลงไปกับพื้นด้วยลมหายใจที่แรงด้วยอารมณ์เดือดดาล

"อ๊ะ! ปล่อยนะคะคุณพนา!"

 น้ำผึ้งตาโต เมื่อสามีในนามจู่ๆ ก็ขึ้นคร่อมบนตัวทั้งยังจับแขนทั้งสองข้างของเธอตรึงราบไปกับเตียงแน่นจนเธอขยับไปไหนไม่ได้ นัยน์ตาคมดั่งเหยี่ยวสบกับนัยน์ตาสั่นระริกราวราชสีห์ที่กำลังจะขย้ำเจ้าหนูตัวเล็กเเสนอ่อนแอให้แหลกเป็นจุนคาอุ้งมือ

 ริมฝีปากหนายกยิ้มเยาะกับน้ำตาที่ไหลลงอาบแก้มสวยตรงหน้า 

"น้ำตาสั่งได้จริงๆ นะ นอกจากอ่อยผู้ชายเก่งแล้ว ยังเล่นบทเจ้าน้ำตาเก่งอีก"

 พนาพูดหยาม ใจเขาร้อนเป็นไฟ ทั้งๆ ที่เธอเป็นคู่ควงของเขา แต่เขากลับรู้สึกเหมือนถูกหยามหน้า 

"ฉันไม่ได้อ่อยใครค่ะ อึก!"

 น้ำผึ้งพูดพลางกลั้นสะอื้น เธอในตอนนี้คงจะดูอ่อนแอและน่าสมเพชมาก มากเสียจนเธอเองก็เริ่มสมเพชตัวเองขึ้นมา

"ไม่ได้อ่อย แต่แทบจะสมสู่กันอยู่แล้ว ไม่ละอายบ้างหรอที่พูดออกมา"