Masukตอนที่ 19 ปล่อย“ฉันไม่ได้อยากรู้” น้ำผึ้งสะอึกอีกรอบกับประโยคตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับเขาไม่ได้ใส่ใจมันจริงๆ มือเล็กกำเข้าหากันแน่น เธอพยายามสกัดกั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาอย่างสุดความสามารถ หัวใจดวงน้อยเจ็บแปล๊บจนแทบหายใจไม่เป็นจังหวะ“ถ้าไม่มีอะไรก็ไปได้แล้ว” พนาพูดเสียงเรียบ มือหนาก็กำเข้าหากันแน่นด้วยความรู้สึกราวกับว่าเขาโง่เหลือเกิน ผู้หญิงตรงหน้าอาจจะไม่เคยมีความรู้สึกอะไรกับเขาเลยก็ได้ เพราะเธออาจจะรักเพื่อนชายอย่างวริทตั้งแต่แรก มีแต่เขาที่คิดไปเอง ว่าผู้หญิงเห็นแก่เงินคนนี้ จะเปลี่ยนเป็นอีกคนได้“ค่ะ” เสียงเล็กตอบรับเงียบๆ ก่อนจะลุกขึ้นหันหลังเดินออกจากห้องเงียบๆ มือเล็กปิดประตูห้องลงอย่างเบามือ ก่อนน้ำตาจะไหลลงอาบแก้มสวย“ฮึก!” มือเล็กยกขึ้นปิดปากตัวองแน่น เพราะกลัวว่าเสียงสะอื้นจะดังจนไปเข้าหูคนตัวโตที่พึ่งไล่เธอไปด้วยความเย็นชา มือเล็กอีกข้างยกขึ้นจับหน้าอกตัวเองแน่นพร้อมกับสะอื้นจนไหล่บางสั่นเทา“พนา เป็นยังไงบ้างลูก” ปรีนาและวัทนาเดินเข้ามาในห้องหน้าเครียด ก่อนผู้เป็นแม่จะสวมกอดลูกชายที่นั่งอยู่บนเตียงแน่น“ไม่เป็นไรแล้วครับ” พนาพูดเสียงเรียบ ก่อนจะส่งยิ้ม
ปรีนาเม้มปากเล็กน้อย เพราะวันนี้ลูกสะใภ้ของเธอดันมีเดทกับหนุ่มหน้าตาดีแถมเอาใจเก่ง แน่นอนว่าเธอเชียร์ลูกชายของเธอเพราะอยากได้เด็กสาวน่ารักอย่างน้ำผึ้งมาเป็นลูกสะใภ้ แต่จากสถานการณ์ที่พนาลูกชายเพียงคนเดียวตาเริ่มดำคล้ำจากการทำงานหนัก เธอจึงไม่อยากให้ลูกชายมีเรื่องให้คิดมากเพิ่มขึ้นอีก “ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอกลูก ห่วงแต่ตัวเองเถอะ เมื่อคืนกลับห้องไปได้นอนบ้างรึเปล่า” ริมฝีปากหนายกยิ้ม ก่อนจะตอบอย่างไม่ใส่นัก “งานเยอะขนาดนี้จะให้ผมหลับลงได้ยังไงล่ะครับ” ปรีนาส่ายหัวกับคำตอบของลูกชายเพียงคนเดียว ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ สงสัยช่วงนี้จะเป็นขาลงของลูกชายเธอแล้วกระมัง เพราะทั้งงานทั้งความรัก ดันมีเรื่องมาให้สะดุดอยู่เรื่อย สงสัยคงต้องไปทำบุญเสียหน่อย เรียวขายาวเดินมารับแขกคนสำคัญพร้อมกับรอยยิ้มที่เหนื่อยล้าเล็กน้อยในเวลาสามทุ่ม “เชิญเลยครับ” เมื่อพนากำลังจะก้าวขาเดินตามแขกไป นัยน์ตาคู่คมก็ต้องสะดุดเข้ากับร่างคุ้นตาที่เดินขนาบข้างชายร่างสูงใหญ่ที่เขาพอเดาได้ว่าเป็นใคร แถมยังถือข้าวของพะรุงพะรังขึ้นลิฟต์ไปอีก มือหนากำเข้าหากันแน่น ก่อนที่พนาจะข่มใจและเดินตามแขกไป แม้ในใจเขาจะรู้สึกร้อนเป้นไฟก
ตอนที่ 16 บังเอิญ นัยน์ตาสวยเบิกกว้าง มองคนตัวโตด้วยความตกใจ นี่เขาตามเธอมาได้ยังไงกัน“เอาทั้งหมดนั่นแหละ” น้ำผึ้งตาโต ชุดพวกนั้นเธอเพียงต้องการดูเฉยๆ ไม่ได้กะจะซื้อทั้งหมดเพราะมันมากเกินไป มืแหนากระชากร่างเล็กเข้าไปยังห้องลองเสื้อก่อนจะปิดประตูเสียงดังพรึ่บ!“อื้ออออ!” ตาสวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อริมฝีปากหนาประทับลงบนริมฝีปากตัวเองอย่างรุนแรง มือหนาก็ตรึงมือของเธอก่อนจะดันเธอติดกับประตู และสอดลิ้นเข้าโพรงปากของเธออย่างจาบจ้วง ลำตัวหนาก็ขยับเข้าไปบดเบียดกับร่างอวบอัดที่มีเพียงบิกินี่ตัวบางปิดแทบไม่มิดจ๊วบ! น้ำผึ้งหลับตาแน่น เธอจำใจรับสัมผัสรุกล้ำที่จาบจ้วงและรุนแรงราวกับคนตัวโตกำลังดูดวิญญาณของเธอออกจากร่าง ก่อนที่พนาจะยอมถอนปากออกช้าๆ นัยน์ตาคมมองสบนัยน์ตาสวยที่กำลังปรือราวกับว่ามันกำลังอ้อนวอนให้เขาสัมผัสเรือนร่างเล็กให้มากกว่านี้“อึก!” อกอวบคู่สวยใต้บราที่ปกปิดไม่มิดกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่หอบกระเส่า น้ำผึ้งไม่เข้าใจสิ่งที่คนตรงหน้าเธอกำลังทำ สมองของเธอไม่สามารถคิดอะไรได้อีกแล้ว เพราะรสจูบที่เขามอบให้มันหอมหงวานแต่ก็รุนแรงจนเธอแทบยืนไม่ไหวด้วยซ้ำ หากไม่มีมือหนา
ตอนที่ 15 กวนใจ กระเป๋าเดินทางถูกเด็กในบ้านยกขึ้นรถเป็นที่เรียบร้อย ก่อนที่ร่างเล็กของน้ำผึ้งในชุดเดรสตัวพริ้วสวยจะค่อยๆ เดินออกมาด้วยใบหน้าที่ขึ้นสี นัยน์ตาก็ก้มลงราวกับว่ากำลังหลบหน้าใครบางคนอยู่“เชิญครับคุณน้ำผึ้ง” คนขับรถลีมูซีนคันหรูเปิดประตูต้อนรับคุณนายสาวของบ้านด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่น้ำผึ้งจะชั่งใจสักพัก และเข้าไปนั่งช้าๆ ข้างคนตัวโตที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว รถคันหรูเคลื่อนตัวออกจากบ้านหลังใหญ่ช้าๆ โดยที่น้ำผึ้งก็เหลือบมองคนด้านข้างเล็กน้อย แต่ก็พบว่าเขากำลังเลื่อนไอแพดดูงาน ไม่ได้ใส่ใจเธอนัก ซึ่งนั่นก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมากทีเดียว“หิวรึเปล่า” น้ำผึ้งเม้มปากกับน้ำเสียงปกติของพนา ที่เขาถามเธอโดยที่ไม่ได้หันมามอง แต่มันกลับทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตัก ทั้งยังหน้าเห่อร้อนจากเหตุการณ์แสนหน้าอายเมื่อเช้า“ยังค่ะ” น้ำผึ้งตอบเสียงเบาอ้อมแอ้มจนริมฝีปากหนายกยิ้มเบาๆ ไม่นานนักรถลีมูซีนคันหรูก็จอดลงหน้าสนามใหญ่ นัยน์ตาสวยทอดมองเครื่องบินส่วนตำลำหรูกะทัดรัดด้วยความตกใจ ก่อนจะหันมองคนตัวโตที่เดินนำไปก่อนแล้ว“เชิญค่ะ” เรียวขาเล็กก้าวขึ้นบนเครื่องบินเจ๊ทส่วนตัวก่อนจะมองไปรอบๆ ความหรูหราและ
ตอนที่ 14 โหยหา เสียงกรีดร้องที่ดังไปทั่วบ้านทำให้ทุกคนรีบกรูเข้ามาดู น้ำผึ้งก็เช่นกัน เอรีบยกมือเช็ดน้ำตาและดีดตัวขึ้นเดินออกไปยังหน้าประตู แต่ไม่ทันได้เปิดมันออก พนาก็เปิดประตูและเดินเข้ามาในห้องพร้อมรอยยิ้มสะแล้ว“คุณทำอะไรเธอคะ” พนาไล่มองใบหน้าสวยที่บัดนี้มีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อน ซึ่งมันเป็นการการันตีได้เป็นอย่างดี ว่าผู้หญิงตรงหน้าอาจจะมีความรู้สึกให้เขาจริงๆ ตามที่เขาเดาเอาไว้“เธอหึงฉันจนร้องไห้เลยหรอ” น้ำผึ้งชะงัก ไม่คิดว่าเขาจะถามอะไรแบบนี้กับเธอ หน้าสวยส่ายไปมาก่อนจะตอบพลางหลบสายตาคมตรงหน้า“เปล่านะคะ ฉันแค่.....ฉัน” พนายกยิ้มพอใจ ก่อนจะก้าวเข้าไปชิดร่างเล็กและยิ้มอย่างมีเลศนัย ไม่รู้ทำไมพอรู้ว่าเธออาจจะคิดอะไรกับเขา พนาถึงได้รู้สึกแปลกๆ เขาผ่านผู้หญิงมาเยอะก็จริง แต่เขาเป็นพวกเสือผู้หญิงที่ไม่เคยจริงจังกับใครนัก“อย่าเปลี่ยนเรื่องสิคะ คุณทำอะไรกับริดา” น้ำผึ้งทำขึงขัง ถามเขาอีกครั้งก่อนคนโดนถามจะเขาเบาๆ และตอบแบบนิ่งๆ ไม่ได้มีอารมร์อะไร“ฉันแค่คุยกับน้องสาวเธอนิดๆ หน่อยๆ ไม่ต้องหึงไปหรอก” ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันเบาๆ ตาก็มองสามีจำเป็นนิ่งๆ“ฉันไม่ได้หึงค่ะ ในเมื่อการจดท
ตอนที่ 13 สั่งสอน พนาที่ทนฟังคำพูดหยาบโลนและน่ารังเกียจนั่นไม่ไหวอีกต่อไป ก็ต้องก้าวเข้าไปในห้องอาหารด้วยรอยยิ้ม จนตระเกิงและริดาที่โกรธอยู่เลิ่กลั่กจนต้องเปลี่ยนสีหน้าท่าทาง สาวใช้ที่ยืนอยู่มองมาทางเจ้านายหนุ่มด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ก่อนจะรีบไปยกอาหารออกมาจนเต็มโต๊ะ“หวังว่าจะชอบอาหารที่ผมให้คนเตรียมไว้นะครับ” ตระเกิงและริดาตาโต มองอาหารเหลาหน้าตาหรูหรากันตาโต ยิ่งกับริดาที่ตวัดสายตาแห่งความเกลียดชังไปยังพี่สาวต่างพ่อ ที่ใช้ชีวิตสุขสบาย ต่างจากเธอที่ต้องอยู่ในบ้านไม้หลังเก่าราวกับรังหนู“ขอบคุณมากนะคะคุณพนา” พนาพยักหน้ารับแม่ยายอย่างนอบน้อม ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มลงมือจัดการอาหารบนโต๊ะ“ว่าแต่นัง เอ่อ.....พี่น้ำผึ้งทำอะไรให้คุณพนาไม่พอใจไหมคะ เพราะเวลาอยู่ที่บ้านนี่ชอบทำตัวเป็นตัวปัญหาจนริดานี่ปวดหัวมากๆ เลยค่ะ” เสียงหวานปานน้ำผึ้งทั้งยังนัยน์ตาหยดย้อยมองไปยังพี่เขยอย่างโจ่งแจ้ง จนเหล่าสาวใช้ต่างมองหน้ากันเหรอหรา น้ำผึ้งเองที่เห็นแบบนั้นก็พยายามไม่ใส่ใจ ได้แต่ก้มหน้าก้มตากินข้าวไปเงียบๆ“ตามประสาสามีภรรยานั่นแหละครับ มีกระทบกระทั่งกันบ้าง” นัยน์ตาคมหันมามองใบหน้าสวย จนน้ำผึ้งต้องหันไ
ความโมโหและฤทธิ์น้ำเมาหลายแก้วยิ่งเพิ่มความเดือดดาลให้พนา เขาไม่เคยรู้สึกโมโหและรู้สึกขาดสติแบบนี้มาก่อน และเขาไม่ได้เมามากขนาดนั้น แต่เขากลับควบคุมอารมณ์ที่กำลังเดือดปุดๆ นี้ไม่ได้"คุณพนา!" ริมฝีปากหนายกยิ้มกับปฏิกิริยาของคนใต้ร่าง ที่ตะคอกเขาทั้งน้ำตา "ทำไม หรือจะแสดงบทรังเกียจให้ฉันอยากได้ตั
ตอนที่ 10 เพื่อนสนิท“ฮึก!” เสียงสะอื้นเบาๆ ของคนที่นอนหันหลังด้วยร่างกายเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่ม ไม่ได้ทำให้พนารู้สึกผิดแต่อย่างใด เขากลับรู้สึกพอใจสะอีก ที่เขาได้ให้บทเรียนเธอ ว่าเธอเป็นใคร อยู่ในฐานะอะไร และต้องปรนนิบัติหน้าที่แบบไหน“ฉันอาจจะไม่กลับ ต้องไปงานเลี้ยง”ว่าจบพนาก็ยืนขึ้นด้วยร่างที่เปล
“นังน้ำผึ้ง!” เสียงคุ้นหูทำให้ใบหน้าสวยต้องหันไปมอง ก่อนจะพบว่าเป็นน้องสาวต่างพ่ออย่างริดา ที่มีตระเกิงพ่อเลี้ยง และยาดาแม่ของเธอเดินตามมาหน้าตื่น“ตายแล้วหยาบคายจริง ใครคะเนี่ย!” สาวใช้ตาโต รีบมาขวางคนแปลกหน้าที่พยายามเข้ามาใกล้คุณนายคนใหม่หน้าตื่น“ปล่อยฉันนะ! หนอยแน่นังเนรคุณ ได้ผัวรวยไม่บอกใค
เอี้ยด! รถคันหรูจอดลงหน้าบ้านในเวลาสี่โมงครึ่ง ซึ่งเป็นเวลาที่เร็วมากๆ สำหรับครอบครัวที่บ้างานอย่างวัชรวานิช พนาเดินหิ้วกระเป๋าเอกสาร สาวเท้ามายังด้านในตัวบ้าน ก่อนจะถามสาวใช้เสียงเรียบ“คุณน้ำผึ้งล่ะ”“อ้อ ยังไม่กลับมาตั้งแต่เช้าเลยค่ะ” พนากำกระเป๋าเอกสารในมือแน่น ก่อนจะสาวเท้าขึ้นไปด้านบนด้วยคว







