ตอนที่ 5 งานเลี้ยงที่แสนอึดอัด

"ในเมื่อคุณรู้ไส้รู้พุงฉันหมดแล้ว จะพูดพร่ำทำเพลงอยู่ทำไมล่ะคะ"

 พนากัดฟันกรอด เธอช่างยั่วยวนเขาด้วยวิธีหน้าไม่อาย ซึ่งมันเกือบทำให้เขาขาดสติ จนแทบจะกระโสนใจเธอแล้ว แต่ดีที่เขายังคุมสติตัวเองเอาไว้ได้

"ตัวของเธอไม่มีค่าพอด้วยซ้ำ เอาไว้ผู้หญิงของฉันไม่ว่างแล้วฉันไม่มีตัวเลือกเมื่อไหร่ ฉันอาจจะต้องมาเกลือกกลั้วกับผู้หญิงแบบเธอ แต่คงไม่มีวันนั้น"

 น้ำผึ้งมองคนที่เดินออกไปจากห้องด้วยหัวใจที่แทบสลาย มือเล็กรีบคว้าห่มขึ้นมาปิดเรือนร่างของตัวเองเอาไว้พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงอาบแก้ม 

"ฮึก! แม่จ๋า รอผึ้งก่อนนะแม่"

 เรียวขาเรียวสวยค่อยๆ ก้าวลงมาจากบันไดในตอนเที่ยงวัน น้ำผึ้งหย่อนตัวลงนั่งบนโต๊ะอาหารช้าๆ จนพนาและปรานีที่สังเกตเห็นสีหน้าไม่สู้ดีได้แต่มองหน้ากันอย่างเป็นห่วง

"จดทะเบียนเรียบร้อยดีใช่ไหมจ้ะ"

 ปรีนาถามด้วยรอยยิ้ม แต่ยังไม่ทันที่น้ำผึ้งจะได้ตอบ เสียงคุ้นหูก็พูดขึ้นอย่างอารมณ์ดีพลางนั่งลงขนาบข้างภรรยาหมาดๆ ด้วยรอยยิ้ม

"เรียบร้อยดีสิครับ เธอเตรียมตัวมาเพื่อทำหน้าที่ภรรยาได้อย่างดี จนสามีแบบผมนี่อึ้งไปเลย"

 มือเล็กของน้ำผึ้งกำเข้าหากันทันที เธอก้มหน้าลงพร้อมกับนัยน์ตาที่สั่นระริก ช่างเป็นคำพูดกระแนะกระแหนที่พาให้เธออับอายแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเสียตั้งแต่ตอนนี้จริงๆ

"ไอ้พนา"

 วัทนาปรามลูกชายเสียงแข็งจนพนาต้องยักไหล่ 

"ผมหมายถึงการเอาใจใส่สามีน่ะครับ"

 อาหารมื้อเที่ยงหรูหราแทนที่จะทำใหัน้ำผึ้งเจริญอาหาร แต่เปล่าเลย เธอแทบจะกระเดียดไม่ลง

"อาหารไม่ถูกปากหรอจ้ะหนูน้ำผึ้ง"

 น้ำผึ้งรีบส่ายหน้าทันที จะให้บอกคุณนายปรานีไปได้ยังไง ว่าเธอทนนั่งข้างๆ ลูกชายคนเดียวของคุณนายจนกินข้าวไม่ลง

"เปล่าค่ะ พอดีหนูยังไม่ค่อยหิวค่ะ"

 พนายกยิ้มเยาะ ก่อนจะยกน้ำขึ้นจิบ

"สงสัยคงจะหิวอย่างอื่นมั้งครับ เดี๋ยวผมขอตัวพาภรรยาผมขึ้นไปพักก่อนนะครับ เดี๋ยวเธอจะหิวจนทนไม่ไหวสะก่อน"

พรึ่บ!

"ไอ้พนา!"

 วัทนายกมือขึ้นนวดขมับตัวเองทันที เมื่อลูกชายคนเดียวนั้นไม่ได้กำราบได้ง่ายๆ อย่างที่คิดไว้

"จริงๆ เลยนะลูกชายคนนี้"

 ปรีนาเองก็ต้องเอามือทาบอกด้วยความตกใจ ไม่คิดไม่ฝันว่าลูกชายตัวเองจะปากคอเราะร้ายราวกับผู้หญิงกร้านโลกถึงเพียงนี้

"โอ้ย! ปล่อยนะคะคุณพนา!"

แกร็ก!

 พนาปล่อยข้อมือเล็กนั่นก่อนจะล็อคห้องพร้อมกับกอดอกแน่น นัยน์ตาคมพิจารณาใบหน้าของน้ำผึ้งพลางหรี่ตาลงเล็กน้อย จนคนโดนจ้องรู้สึกอึดอัดขึ้นมา

"ฉันไม่ใช่ตุ๊กตานะคะ จะได้ลากไปลากมาตามใจชอบ"

"เย็นนี้เธอต้องไปงานสังคมกับฉัน แต่สภาพนี้คงเข้างานไม่ได้"

 พนาส่ายหัวกับการแต่งตัวที่แสนจะธรรมดา ธรรมดาจนน่าใจหายสำหรับตำแหน่งคู่ควงของลูกชายคนเดียวบ้านวัชรวานิช

"เอาเป็นว่าทุ่มนึงฉันจะมารับ"

 ว่าจบก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้น้ำผึ้งยืนคิ้วขมวดด้วยความงุนงง ไอ้เรื่องที่เขาทำให้เธออับอายบนโต๊ะกินข้าวนั่นก็ยังไม่เคลียร์ ตอนนี้ก็ยังมาทำตัวไม่ชัดเจนแบบนี้อีก

ก๊อก!ๆ

 ผ่านไปสักพัก เสียงที่ประตูทำให้น้ำผึ้งรีบเดินไปเปิดทันที

"คุณปรีนา"

 ปรีนายกยิ้ม ก่อนจะเดินเข้ามาด้านในพร้อมกับชายตุ้งติ้งแปลกหน้าสองคน ที่ถือของพะรุงพะรังเข้ามาภายในห้อง

"เย็นนี้มีงานเลี้ยง ฉันกับคุณวัทนาต้องไปภูเก็ต หนูกับตาพนาเลยต้องไปงานเลี้ยงแทน เดี๋ยวสองคนนี้จะช่วยหนูเตรียมตัวสำหรับเย็นนี้จ้ะ"

 นัยน์ตาสวยหันไปมองทั้งสองคนก่อนจะยกมือไหว้ด้วยรอยยิ้มเก้ๆ กังๆ

"ว้าย สวัสดีค่ะคุณนาย ไม่ถือตัวเลยนะคะ น่ารักสมกับเป็นสะใภ้บ้านวัชรวานิชจริงๆ ค่ะ"

 ปรีนายกยิ้ม เมื่อช่างแต่งหน้าชมลูกสะใภ้ของเธอได้อย่างน่าพอใจ

"แบบนี้คงต้องให้ค่าขนมสำหรับคนปากหวานหน่อยแล้วล่ะจ้ะ"

 ปรีนาหันมามองลูกสะใภ้ด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเกลี่ยไรผมที่ปลกใบหน้าสวยได้รูปนั่นไว้เบาๆ อย่างนึกเอ็นดู

"คนดีตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้ อดทนไว้นะหนูน้ำผึ้ง พอฝนซา ฟ้าก็จะสว่าง เข้มแข็งไว้นะจ้ะ"

 น้ำผึ้งยิ้มรับกับประโยคปลอบใจที่แสนอบอุ่น คุณนายปรีนาเดินออกไปเงียบๆ ก่อนช่างทั้งสองจะเริ่มปฏิบัติการเปลี่ยนห่านให้เป็นหงส์ฟ้าทันที 

"อ้าวคุณพนา สวัสดีค่ะ"

 พนายกมือรับไหว้ช่างหน้าและช่างผมด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะหันไปมองบนบันไดที่ยังไร้เงาภรรยาหมาดๆ นิ่ง

"อ่อ เดี๋ยวก็ลงมาแล้วค่ะ งานนี้รับรองว่าหงส์ฟ้าตัวนี้ เป็นหน้าเป็นตาให้ตระกูลวัชรวานิชแน่นอนค่ะ"

 พนายกยิ้มขำ ผู้หญิงกะโปโลอย่างน้ำผึ้ง จะขัดสีฉวีวรรณ แปลงร่างไปกี่ครั้ง สุดท้ายก็คงไม่พ้นคราบเดิมอยู่ดี ราศีไม่จับใครสุ่มสี่สุ่มห้าอย่างแน่นอน

ต๊อก.....ต๊อก.....

 เสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ ใกล้เข้ามาทำให้คนที่นั่งรออยู่ยกนาฬิกาขึ้นดู และพบว่ามันเลยเวลาที่เขาบอกเธอมาราวๆ สิบนาทีเห็นจะได้แล้ว

"ทำไมไม่มาพรุ่งนี้เลยล่ะ หรือคิดว่าเล่นตัวแล้วมันอัปราคาได้"

 ว่าพลางหันไปหาคนที่กล้าปล่อยให้เขารอ แต่แล้วก็ต้องชะงัก นัยน์ตาคมมองร่างเล็กในชุดเดรสสีขาวเปิดไหล่ ทั้งยังแหวกข้างโชว์เรียวขายาวขาวเนียนนั่นนิ่งๆ ทั้งใบหน้าที่จืดชืด และผมเผ้าที่ไม่ค่อยเรียบร้อย บัดนี้ก็ถูกแต้งแต้มและจัดทรงได้อย่างสวยงามรับกับชุดเดรสตัวหรูจนอยู่หมัด

"ขอโทษด้วยค่ะ ฉันเดินไม่ถนัด เลยฝึกเดินข้างบนจนลืมเวลาไป"

 น้ำผึ้งพูดเสียงเรียบ ไม่ทันได้สังเกตว่าใบหน้าคมตรงหน้ามองเธอด้วยสายตาแบบไหน

"ไปกันได้แล้ว"

 แม้จะแปลกใจที่พนายอมรามือจากเธออย่างง่ายดาย แต่น้ำผึ้งก็ยอมเดินตามไปด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ จากรองเท้าส้นสูงที่เธอไม่เคยใส่มาก่อน

เอี้ยด!

 รถหรูจอดลงพร้อมกับผู้คนที่หันมามองเป็นตาเดียวจนน้ำผึ้งชะงักกับสายตาเหล่านั้น พนาเดินมาเปิดประตูฝั่งภรรยา ก่อนจะจับมือเล็กและประคองคนที่กำลังสั่นเทาเล็กน้อยออกจากรถ

"ถ้าวัชรวานิชเสื่อมเสีย ฉันเอาเธอตายแน่"

 เสียงกระซิบแสนเเผ่วเบาแต่แข็งกร้าวทำให้น้ำผึ้งต้องกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ เสียงชัตเตอร์รัวดังขึ้นพร้อมกับแสงแฟลชที่สาดส่องมายังทางเธอและเขา มือเล็กรีบสวมกอดลำแขนหนาด้วยความประหม่าทันที พนาค่อยๆ ก้าวไปด้านหน้าโดยมีคู่ควงคนสวยขนาบข้าง ช่างเป็นภาพใครๆ ต่างก็ให้ความสนใจ เพราะการกลับมาและเปิดตัวพร้อมกับคู่ควงไร้นามนี้เป็นข่าวใหญ่ระดับประเทศ

"อ้าว พนา"

 เสียงเล็กร้องทัก พร้อมกับเดินจำอ้าวเข้ามาหา