All Chapters of สัญญารักซาตาน: Chapter 1 - Chapter 10

"คุณตระเกิง โฉนดอยู่ที่ไหน!"เสียงที่ดังออกมาจากในบ้านทำให้คนที่พึ่งกลับมาจากขายขนมคิ้วขมวด ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในบ้านทันที"แม่ มีอะไรกันจ้ะ"น้ำผึ้งคิ้วขมวด ก่อนจะรีบเข้าไปประคองแขนของผู้เป็นแม่ที่ดูจะอารมณ์ขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปมองพ่อเลี้ยงอย่างตระเกิงที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่"ผมบอกแล้ว ผมต้องต่อทุน ยืมไปจำนองนิดๆ หน่อยๆ มันจะเป็นอะไรไป"คิ้วสวยของน้ำผึ้งขมวดเข้าหากันทันที เมื่อได้ยินคำว่าจำนอง"แม่ อย่าบอกนะจ้ะ"แต่ใบหน้าของยาดาผู้เป็นแม่ กลับบอกเธอได้ถนัดทีเดียว ว่าพ่อเลี้ยงของเธอได้เอาโฉนดที่ดินบ้านที่เป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของครอบครัวนี้ไปจำนองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว"ลุงทำแบบนี้ได้ยังไง ถ้าไม่มีบ้าน เราก็ไม่เหลืออะไรแล้วนะ"ตระเกิงถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะเท้าสะเอวมองสองแม่ลูกที่กำลังทำเรื่องเล็กๆ ให้เป็นเรื่องใหญ่"นี่ เสี่ยภาษเค้าไม่ได้จะมายึดวันนี้พรุ่งนี้สะหน่อย หาเงินไปไถ่คืนก็จบ!"นัยตาสวยมองพ่อเลี้ยงที่เดินขึ้นไปด้านบนด้วยความไม่พอใจสุดขีด ก่อนจะประคองผู้เป็นแม่ที่สีหน้าไม่ค่อยดีนักไปนั่งพัก"ใจเย็นๆ นะจ้ะแม่ ยิ่งไม่ค่อยสบายอยู่ เดี๋ยวจะพาลเป็นหนักขึ้นนะจ้ะ"ยาดาส

ตอนที่ 4 หน้าที่ภรรยา"ว่ายังไงไอ้เสือ ไปคิดมารึยัง"พนาหย่อนตัวลงนั่งพร้อมกับคำถามที่ยิงมาจากผู้เป็นพ่อ มือหนายกน้ำขึ้นจิบก่อนจะหันไปมองพ่อและแม่ด้วยรอยยิ้ม"ผมได้คำตอบให้พ่อกับแม่แล้วครับ"ปรีนาและวัทนามองหน้ากันด้วยความแปลกใจกับรอยยิ้มของลูกชาย"แล้วคำตอบของพนาคืออะไรล่ะลูก"พนายกยิ้ม ก่อนจะพูดเสียงอย่างอารมณ์ดี แต่ก็ไม่ทิ้งคราบชายผู้ที่มีความสุขุมอยู่ในตัว"คำตอบเหมือนกับผู้หญิงคนนั้นนั่นแหละครับ"ปรีนาเลิกคิ้ว ในเมื่อลูกชายของเธอไม่ได้นั่งอยู่ด้านล่างด้วย จะรู้ได้ยังไงว่าน้ำผึ้งได้ตอบตกลงเรื่องทะเบียนสมรสไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว"นี่ลูกรู้ได้ยังไงพนา"ปรีนาถามคิ้วขมวด แต่ลูกชายอย่างพนากลับยกยิ้มเล็กน้อยอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก"ดูไม่ยากหรอกครับ"พนาคิดไปว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ยอมรับสมบัติมหาศาล อาจจะเพราะอยากได้มากกว่านั้น ไม่ใช่ว่าเขามั่นใจในตัวเอง แต่นับจากผู้หญิงที่เคยพบเจอมา ร้อยทั้งร้อย เต็มใจปรนเปรอความสุขให้เขากันทุกคน ฉะนั้นเธอคนนี้ก็คงไม่ได้ต่างออกไป คงคิดจะทำให้ผู้ชายแบบเขาหลง จนไม่หย่า และเข้ามาเป็นนายหญิงของบ้านคนต่อไป ช่างน่าขำสิ้นดีในความคิดของพนา"น้ำผึ้งเป็นเด็กดี อย่างน้อยๆ

ม๊วฟ.....ม๊วฟ น้ำผึ้งชะงักทันทีกับการทักทายของสาวเจ้าแบบฝรั่งมังค่า ที่จุมพิตลงบนแก่มคู่ควงของเธออย่างไม่อายใคร จนมทอเล็กต้องถอยจากลำแขนหนา"ทางนี้ค่ะ" เธอคนนั้นไม่ได้หันมาให้ความสนใจน้ำผึ้งนัก แต่กลับจูงมือสามีของเธอไปยังโต๊ะด้านหน้าที่มีหนุ่มหล่อสาวสวยยืนคุยกันถูกคออยู่ น้ำผึ้งจึงค่อยๆ เดินตามไปเงียบๆ อย่างทำตัวไม่ถูก"อ้าวคุณพนา" ทุกคนในโต๊ะทักทายพนาด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่ทุกสายตาจะหันมามองสาวสวยแปลกหน้า ที่ยืนอยู่เยื้องๆ ด้วยความสงสัย"เอ....นี่ใครหรอ อย่าบอกนะว่าเป็นแฟนพนา" ริมฝีปากหนายกยิ้มขำเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบมองคนด้านข้างที่กำลังทำตัวไม่ถูก ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่ดี เพราะเจ้าหล่อนจะได้รู้จักการวางตัว และเจียมตัวเป็นนัยๆ ว่าสังคมแบบไหนที่ไม่เหมาะ และไม่ควรฝันเกินเอื้อม"แฟนเฟินอะไรกัน ดูถูกรสนิยมผมงั้นหรอ" เสียงหัวเราะดังครืนขึ้นจนริมฝีปากสวยต้องเม้มเข้าหากันและหลุบสายตาลงต่ำกับบทสนทนาที่ทำให้หัวใจต้องบีบรัด มือที่ชื้นไปด้วยเหงื่อก็กำเข้าหากันแน่น เธอไม่มีทางเหมาะกับสังคมชั้นสูงที่เห็นชีวิตคนอื่นเป็นเรื่องสนุกหรือขำขัน แต่เธอก็ต้องทน เพราะเธอไม่อยากให้วัชรวานิชนั้นต้องเเปดเปื้

แสงแดดยามเช้าทำให้เปลือกตาสวยเปิดขึ้นช้าๆ อย่างงัวเงีย ก่อนจะพลิกตัวช้าๆ"โอ้ย!" ความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วตัวทำให้น้ำผึ้งเบ้หน้าทันที นัยน์ตาสวยที่งัวเงียก็พลันตื่นเต็มตา"จะลุกไปไหนแต่เช้า" เสียงคุ้นหูด้านหลังทำให้น้ำผึ้งกลืนน้ำลายลงคอ พลันภาพน่าอายก็ไหลเข้ามาในหัวเธอไม่หยุดจนใบหน้าสวยขึ้นสี นัยน์ตาคมมองใบหูเล็กตรงหน้าที่ค่อยๆ กลายเป็นสีแดง ก่อนพนาจะยกยิ้มเล็กน้อย"อือ....เป็นไง พอใช้ได้รึเปล่า" มือหนาที่สอดเข้ามากอดเอวเปลือยเปล่าและขยับลำตัวเข้ามาชิดจนเธอสัมผัสได้ถึงอวัยวะที่เธอได้สัมผัสมีนมาทั้งคืนกำลังถูไถบั้นท้ายเปลือยเปล่าของเธออยู่ก็ยิ่งพาให้หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตัก ไม่รู้เพราะความอายหรือเพราะอะไร"ปล่อยค่ะ" จมูกคมจรดลงบนลำคอระหงจนน้ำผึ้งต้องย่นคอหนีเล็กน้อย"ก็ปล่อยไปหลายรอบแล้วนะ" คิ้วสวยขมวดเข้าหากันทันทีกับประโยคสองแง่สองง่ามชวนคิดลึกของคนตัวโตด้านหลัง แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ต่อปากต่อคำกับเขา เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อนติ้ด!"สวัสดีค่ะ น้ำผึ้งพูดสายค่ะ"'คุณน้ำผึ้ง สวัสดีตอนเช้าครับ' เสียงปลายสายที่ดังออกมาลางๆ พาลให้คิ้วหนาของพนาขมวดเข้าหากันเป็นปม เพราะเขาดันรู้จัก

ตอนที่ 10 เพื่อนสนิท“ฮึก!” เสียงสะอื้นเบาๆ ของคนที่นอนหันหลังด้วยร่างกายเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่ม ไม่ได้ทำให้พนารู้สึกผิดแต่อย่างใด เขากลับรู้สึกพอใจสะอีก ที่เขาได้ให้บทเรียนเธอ ว่าเธอเป็นใคร อยู่ในฐานะอะไร และต้องปรนนิบัติหน้าที่แบบไหน“ฉันอาจจะไม่กลับ ต้องไปงานเลี้ยง”ว่าจบพนาก็ยืนขึ้นด้วยร่างที่เปลือยเปล่า ก่อนจะสวมชุดคลุมและเดินออกไปยังห้องข้างๆ ปล่อยให้คนที่อัดอั้นเสียงสะอื้น สะอื้นไห้ออกมาจนหัวโยน น้ำตาไหลอาบแก้มสวย นัยน์ตากลมโตเศร้าสร้อยก็มองชุดเดรสตัวสวยที่เมื่อคืนได้ถูกเงื้อมมือมัจจุราชฉีกขาดไม่เหลือชิ้นดีทั้งน้ำตา ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยร่องรอยที่เขาได้ฝากเอาไว้ทั่วตัวจนร่างกายของเธอระบม และปวดร้าวไปทุกส่วน โดยเฉพาะกลางกายสาว ที่ทั้งเจ็บและแสบจากบทรักที่รุนแรงราวกับพายุที่โหมกระหน่ำเข้ามาลูกใหญ่“ฮือออ!”เสียงสะอื้นปานจะขาดใจแข่งกับเสียงน้ำจากฝักบัวที่รินรดลำตัวที่เต็มไปด้วยรอยช้ำ หัวใจดวงน้อยของเธอนั้นกำลังแตกจากกันทีละนิด และมันเจ็บปวดปานจะขาดใจ ไม่คิดเลยว่าชีวิตของเธอจะอาภัพได้ถึงขนาดนี้“คุณน้ำผึ้ง รับมื้อเที่ยงเลยไหมคะ”ใบหน้าที่อิดโรยส่ายไปมาเล็กน้อย ก่อนที่เสียงแหบพร่าไม