สัญญารักซาตาน

ณ บ้านหลักเล็ก ในชุมชนที่อยู่หลังม่านความเจริญ ร่างเล็กกำลังบรรจงปลูกต้นดอกกุหลาบ ที่เธอพึ่งได้มาจากตลาดสดลงในกระถางอย่างขมักเขม่น

"นังน้ำผึ้ง ฉันบอกว่าวันนี้ฉันมีเรียนแต่เช้า ทำไมแกไม่ทำกับข้าวไว้รอฉันห้ะ!"

เสียงแหลมที่ตะโกนดังมาจากในตัวบ้านของน้องสาวต่างแม่ทำให้น้ำผึ้งถอนหายใจ ก่อนจะรีบล้างมือและเดินเร็วๆ เข้าไปในบ้าน

"มาแล้วๆ"

มือเล็กจัดเตรียมแซนวิชอย่างชำนาญ พร้อมกับเทน้ำส้มให้แก้วและนำไปเสิร์ฟให้กับน้องสาวต่างแม่อย่าง 'ริดา' ที่อายุห่างกันหนึ่งเพียงปี

"เซ่อซ่าอยู่ได้!"

เสียงแหวแหลมปรี้ดดังขึ้นก่อนมือที่ทำเล็บมาอย่างสะสวยจะหยิบแซนวิชกินไปพร้อมกับเลื่อนโทรศัพท์รุ่นใหม่เครื่องหรูไปพลางๆ

"น้ำผึ้ง"

"จ้ะแม่"

น้ำผึ้งตอบรับผู้เป็นแม่ ก่อนจะรีบเข้าไปประคอง 'ยาดา' ที่เดินอิดโรยมาจากด้านบนบ้าน

"ยังไม่หายปวดหัวอีกหรอจ้ะ สีหน้าดูไม่ดีเลย"

คิ้วสวยขมวดมุ่นและถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง แต่ผู้เป็นแม่กลับส่ายหัวเล็กน้อย

"แม่ไหว วันนี้ต้องไปขายของ ค่าเช่าแผงก็ผลัดไม่ได้แล้วด้วย"

น้ำผึ้งถอนหายใจ ก่อนจะหันไปมองพ่อเลี้ยงที่นั่งดูดบุหรี่อ่านหนังสือพิมพ์สบายใจ และน้องสาวที่แต่งหน้าทาปาก ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายไม่เว้นวันด้วยความระอา แต่เธอก็ไม่สามารถทำอะไรได้

"ไม่เป็นไรจ้ะแม่ เดี๋ยวผึ้งไปแทนเอง"

น้ำผึ้งนั้นทำงานเปิดเพจทำขนม รายได้ค่อนข้างดี แต่ถึงอย่างนั้นค่าใช้จ่ายในบ้านที่สูงลิ่วเกินตัว ทำให้เงินเก็บแต่ละเดือนแทบจะไม่มีเหลือ แต่ครั้งนี้เธอจำเป็นจริงๆ ไม่อย่างนั้นยาดาผู้เป็นแม่คงจะได้ต้องแบกสังขารออกไปเร่ขายขนมอีก

"แม่ไปพักเถอะจ้ะ เดี๋ยวผึ้งจัดการเอง"

น้ำผึ้งยกลังขนมไทยที่เธอและแม่ได้ช่วยกันเตรียมไว้เพื่อขายเช่นทุกวันขึ้นรถซาเล้งคันเก่งเพียงลำพังเช่นทุกวัน เพราะพ่อเลี้ยงและน้องสาวต่างพ่อนั้นไม่เคยคิดจะช่วยแบ่งเบาภาระเธอและแม่เลย

"อ้าวน้ำผึ้ง มาขายขนมแทนแม่เรอะ"

"ใช่จ้ะป้า"

ริมฝีปากสวยยกยิ้มให้แม่ค้าแผงข้างๆ ที่คุ้นเคยกันอยู่ไม่น้อย ก่อนจะยกถาดขนมไทยขึ้นบนแผงพร้อมกับจัดเรียงอย่างสวยงาม เตรียมพร้อมสำหรับการขายในช่วงสายๆ ไปจนถึงเย็น

"เท่าไหร่จ้ะ"

"20 บาทจ้ะ"

มือเล็กรับเงินแบงค์เขียวด้วยรอยยิ้ม ก่อนสายตาจะหันไปเห็นร่างคุ้นตาที่กำลังเดินยิ้มมาทางตนโดยมีแม่ค้าแม่ขายทักทายมาตามทาง

"คุณวัทนาสวัสดีค่ะ"

มือเล็กยกขึ้นไหว้ชายร่างท้วมเจ้าของตลาดด้วยรอยยิ้มกว้าง

"สวัสดีน้ำผึ้ง ทำไมวันนี้แม่ไม่มาซะล่ะ"

วัทนาทักทายเด็กสาวด้วยรอยยิ้มเป็นกันเอง

"แม่ปวดหัวนิดหน่อยค่ะ"

"งั้นเดี๋ยวฉันเหมาขนมทั้งหมดเลยก็แล้วกันนะ"

น้ำผึ้งตาโต มองขนมในถาดที่เหลือค่อนข้างเยอะก่อนจะหันไปมองคนตรงหน้าอย่างตกใจ

"คุณวัทนาจะเหมาหรอคะ"

เจ้าของตลาดพ่วงไปด้วยตำแหน่งนักธุรกิจใหญ่ทั้งยังเป็นคนที่มีชื่อเสียงระดับประเทศยิ้มขำกับทีท่าตกใจของเด็กสาว ก่อนจะพยักหน้า

"เดี๋ยวยังไงฉันขอรบกวนหนูเอาไปส่งที่บ้านได้รึเปล่า"

"ยินดีมากๆ ค่ะคุณวัทนา"

"ไม่ต้องนับนะน้ำผึ้ง เดี๋ยวฉันให้ค่าขนมเพิ่มด้วย ไม่ได้เจอกันนาน"

น้ำผึ้งยกยิ้ม รีบยกมือไหว้ด้วยความดีใจ

"ขอบคุณมากค่ะ แต่ว่าเอาตามค่าของเถอะค่ะ แค่คุณวัทนาเหมาหมด หนูก็ขอบคุณมากแล้วค่ะ"

"มีอะไรพิเศษหรอคะคุณวัทนา เหมาขนมไปเกลี้ยงเชียว"

แม่ค้าแผงข้างๆ ตะโกนถามด้วยรอยยิ้ม จนวัทนาหันไปตอบอย่างไม่ถือตัว

"ลูกชายพึ่งกลับมาจากต่างประเทศ ก็เลยจัดกินเลี้ยงกันง่ายๆ"

มือหนาควักแบงค์สีเทาออกจากกระเป๋า ก่อนจะยื่นให้น้ำผึ้ง แต่ตาสวยที่มองเงินพันหลายใบตรงหน้ารีบยกมือปฏิเสธทันที

"เยอะไปแล้วค่ะคุณวัทนา ทั้งหมดนี้แค่พันกว่าบาทเองค่ะ"

วัทนายิ้มก่อนจะวางเงินใส่ฝ่ามือเล็กเชิงบังคับ และเดินออกไปจากตลาดพร้อมกับบอดี้การ์ดสองคนนิ่งๆ มือเล็กหยิบเวินแบงค์สีเทาขึ้นมานับก่อนจะเม้มปากเบาๆ เมื่อมันเป็นเงินจำนวนถึง 5,000 บาท ซึ่งถือว่าเยอะมากๆ สำหรับครอบครัวที่หาเงินแทบจะวันชนวันแบบครอบครัวเธอ

น้ำผึ้งในชุดเสื้อยืดกางเกงขายาวเกล้าผมลวกๆ พร้อมกับแว่นสายตาราคาถูกยืนมองคฤหาสน์หลังใหญ่ผ่สนหน้าประตูบานยักษ์ด้วยความอึ้งเหมือนทุกครั้ง

"มาส่งขนมใช่ไหมจ้ะ"

"อ้อ ใช่จ้ะ ฉันมาส่งขนมที่คุณวัทนาสั่งไว้จ้ะ"

สาวใช้ยิ้มรับ ก่อนประตูบานใหญ่จะถูกเปิดออกช้าๆ น้ำผึ้งรีบขับรถซาเล้งคู่ใจเข้าไปด้านในด้วยความตื่นตาตื่นใจ ทั้งน้ำพุขนาดใหญ่ และสวนหย่อมเล็กๆ ที่ถูกจัดแต่งอย่างหรู ทั้งเครื่องดื่ม อาหาร และดอกไม้ จนน้ำผึ้งเผลอคิด ว่าขนมของเธอที่ราคาค่างวดถูกขนาดนี้ คงเทียบชั้นไม่ติด

"อ้าวน้ำผึ้ง มาแล้วหรอ ไปยกช่วยกันหน่อยไป"

เหล่าสาวใช้พากันรีบเดินมายกถาดขนมไปจัดเรียงมือเป็นระวิง

"ขอบใจมากนะ"

ริมฝีปากสวยยกยิ้ม ก่อนจะยกมือไหว้ขอบคุณวัทนาอีกครั้ง

"หนูต่างหากค่ะที่ต้องขอบคุณคุณวัทนา ถ้าอย่างนั้นหนูขอตัวกลับก่อนนะคะ"

สาวใช้นำถาดกลับมาวางบนรถซาเล้งคันเล็ก ก่อนที่น้ำผึ้งจะขับออกไปทันที

"ใครหรอครับ"

เสียงเรียบๆ ทรงพลังดังขึ้นจากทางด้านหลัง เรียวขายาวก้าวออกมายืนขนาบข้างผู้เป็นพ่อ นัยตาคมก็ทอดมองแผ่นหลังที่กำลังห่างออกไปจากตัวบ้านบนรถซาเล้งนิ่งๆ

"อ้อ เด็กที่ตลาด บ้านเค้าทำขนมอร่อย พ่อเลยสั่งมาให้ชิม"

วัทนาเองก็มองตามแผ่นหลังของเด็กสาวที่เกือบจะรุ่นราวคราวเดียวกับลูกชายนิ่งๆ จนสุดสายตา

เหล่าแขกเหรื่อคนสนิทต่างพากันมาร่วมงานเลี้ยงเล็กๆ ที่ต้อนรับลูกชายเพียงคนเดียวของคุณวัทนา นักธุรกิจเบอร์ใหญ่ของประเทศ

"พนา ชิมดูสิ"

นัยน์ตาคมก้มลงมองจานขนมตะโก้ที่ผู้เป็นพ่อเลื่อนมาไว้ตรงหน้านิ่งๆ ก่อนจะตอบกลับเสียงเรียบ

"คุณพ่อก็รู้ ว่าผมไม่ชอบกินของหวาน"

วัทนายกยิ้มเขา ก่อนจะยักไหล่ให้กับลูกชาย

"ลองชิมดูก่อน แกอาจจะชอบก็ได้"

พนาถอนหายใจ ก่อนจะยอมหยิบช้อน ตักตะโก้เป้าปากพร้อมกับเคี้ยวอย่างไม่คาดหวัง ตั้งแต่เล็กจนโต รสชาตหวานบาดคอจนต้องรีบดื่มน้ำตามของขนมไทย ทำให้วัทนาไม่ค่อยถูกโฉลกกับมันนัก แต่ครั้งนี้ผู้เป็นพ่อดูจะอยากให้เขาลิ้มรสนัก เขาก็ไม่ปฏิเสธ

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย กับรสชาตนุ่มลิ้น หวานมันและหอมเตะจมูกทุกครั้งที่ละเมียดละไมตะโก้เผือกหวานพอดิบพอดีเข้าปาก

"ทำไมไอ้เสือ อร่อยมากเลยสิ"

วัทนามองผู้เป็นลูกพลางยกยิ้มขำกับปฏิกิริยาประหลาดของพนา แต่พนาไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่ค่อยๆ ละเมียดละไมขนมไทยตรงหน้าที่เคยเกลียดแสนเกลียดช้าๆ อย่างหลงไหลมันก็เท่านั้น

"คิดดีแล้วหรอคะคุณ"

ปรีนาถามสามีที่ยืนอยู่ด้านข้างนิ่งๆ ตาก็มองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่กินขนมหวานกระทงแล้วกระทงเล่าอย่างแปลกใจ

"พนาลูกเราโตแล้ว ถึงเวลาแล้วล่ะคุณปรีนา"