ตอนที่ 2 ข้อตกลงที่บีบบังคับ

ตอนที่ 2 ข้อตกลงที่บีบบังคับ

สายลมหนาวพัดโชยเข้ามาจากหน้าต่างห้องพักผู้ป่วยสุริยะพ่อของพราวตะวันนอนอยู่บนเตียง ร่างกายที่เคยแข็งแรงบัดนี้ซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าซีดเซียวจนแทบไม่มีสีเลือด

ท่ามกลางเสียงเครื่องช่วยหายใจที่ดังสม่ำเสมอแต่กลับฟังดูน่าหวาดหวั่น พราวตะวันนั่งจับมือพ่อแน่น น้ำตาที่รื้นขึ้นมาคลอเบ้าถูกปาดทิ้งอย่างรวดเร็ว เธอจ้องมองแผงหน้าปัดที่แสดงคลื่นหัวใจของพ่อซึ่งเต้นอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ

นายแพทย์ธีระเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง คุณหมอหันมามองพราวตะวันด้วยแววตาเห็นใจ

“หนูพราวสุริยะอาการทรุดหนักลงกว่าเดิมมากนะ ถ้าไม่ได้รับการผ่าตัดด่วนและใช้เครื่องพยุงหัวใจที่ดีที่สุด โอกาสที่จะรอดชีวิตมีน้อยมาก” คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจพราวตะวัน ร่างกายของเธอชาไปทั้งตัว

“ค่าใช้จ่าย” เธอพึมพำน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องค่าใช้จ่ายแล้วหนูพราว” นายแพทย์ธีระกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“มันคือเรื่องเวลาถ้าตัดสินใจช้ากว่านี้อาจจะไม่ทัน” พราวตะวันหันไปมองหน้าอรัญญาผู้เป็นแม่ที่นั่งร้องไห้อยู่ข้าง ๆ แม่พยักหน้าให้เธออย่างช้า ๆ น้ำตาไหลพราก ดวงตาอ้อนวอนราวกับจะบอกว่า

“พ่อไม่มีเวลาแล้ว” อรัญญาเอ่ยขึ้นมาเสียงแผ่วทั้งน้ำตา เธอหลับตาลง ภาพใบหน้าของพ่อผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ใบหน้าของชายที่เลี้ยงดูเธอมาด้วยความรักชและความเสียสละทุกอย่าง

เสียงสะอื้นของแม่ดึงเธอกลับมาสู่โลกแห่งความจริงไม่มีทางเลือกอีกแล้ว พราวตะวันกัดริมฝีปากแน่นจนได้รสเค็มปร่าของเลือด ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความฝันและความสดใส บัดนี้กลับฉายแววความมุ่งมั่นที่ผสมผสานกับความเจ็บปวดอย่างไม่อาจแยกออกได้

พราวตะวันเดินออกมาจากห้องพักผู้ป่วยด้วยก้าวที่หนักอึ้ง เธอเดินตรงไปยังห้องทำงานของนายแพทย์ธีระโดยมีอคิณยืนรออยู่ก่อนแล้วในชุดสูทสีเข้ม

ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉย ทว่าแววตาคมกริบของเขากลับจับจ้องมาที่เธออย่างไม่วางตา พราวตะวันรู้สึกถึงแรงบีบคั้นในอกแต่เธอก็พยายามเชิดหน้าขึ้นสูงสง่า แม้ภายในใจจะเจ็บปวดรวดร้าวเพียงใด

“ฉันตกลง” พราวตะวันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้หนักแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าก็ยังคงมีบางสิ่งที่สั่นเครืออยู่

อคิณไม่ตอบอะไร เพียงพยักหน้าเบา ๆ พราวตะวันรู้สึกว่าท่าทางของเขาราวกับว่าเขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าเธอจะต้องยอมรับข้อเสนอ

“แต่มีเงื่อนไข” พราวตะวันกล่าวต่อทันทีดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไม่ยอมแพ้

“ผมฟังอยู่ครับ” อคิณตอบเสียงเรียบสีหน้ายังคงนิ่งเฉย

“ฉันจะแต่งงานกับคุณ เพื่อรักษาชีวิตพ่อของฉัน” พราวตะวันกล่าวเน้นย้ำทุกคำให้ชัดเจน

“แต่คุณจะไม่มีวันได้อะไรจากฉันเด็ดขาด ทั้งร่างกายและหัวใจของฉันจะเป็นของคนที่ฉันรักเท่านั้น คุณก็แค่ผู้ชายเจ้าชู้ที่หลงตัวเองและฉันจะทำทุกวิถีทางเพื่อทำให้คุณเกลียดฉัน จนกว่าคุณจะทนไม่ไหวและยอมหย่ากับฉันเอง” เธอตอกย้ำด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวเต็มไปด้วยความขยะแขยงและความโกรธที่ปะปนกันไป

อคิณยืนนิ่งงันไปชั่วขณะหลังจากได้ยินคำประกาศกร้าวของพราวตะวัน แววตาคมกริบของเขาที่เคยสงบนิ่ง

แววตาของความผิดหวังและความเจ็บปวดที่พยายามจะเก็บซ่อนไว้ เขามองใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและความเกลียดชังของเธอ หัวใจของเขาที่แอบเก็บความรู้สึกดี ๆ ที่มีต่อเธอมาตั้งแต่แรกเห็นถูกบดขยี้อย่างโหดร้าย

“ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณ” อคิณกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนอย่างน่าประหลาดใจ

“ผมรู้ว่าคุณเจ็บปวด และการแต่งงานครั้งนี้อาจดูเหมือนการบีบบังคับสำหรับคุณ” พราวตะวันแค่นหัวเราะในลำคอ

“คุณจะเข้าใจอะไรในเมื่อคุณไม่ได้เป็นคนที่จะต้องแลกชีวิตพ่อด้วยการแต่งงานกับคนที่ไม่รัก”

อคิณไม่ตอบโต้คำพูดที่เจ็บแสบนั้น เขายังคงมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอย่างไม่ลดละ

“ผมอาจจะไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ผมรู้ว่าผมต้องการคุณและผมจะไม่มีวันยอมแพ้” พราวตะวันเบิกตากว้างเล็กน้อยกับคำพูดที่ตรงไปตรงมาของเขา เธอคิดว่าเขาจะโกรธหรือตอบโต้แต่เขากลับแสดงออกถึงความเข้าใจแทน

“คุณคิดว่าคุณจะทำให้ฉันรักคุณได้เหรอคะคุณอคิณ” พราวตะวันถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“คุณคงไม่รู้ว่าฉันเกลียดคุณมากแค่ไหน”

“ผมจะทำให้คุณรู้” อคิณตอบกลับ ดวงตาคมกริบของเขาสะท้อนภาพของเธอ

“ผมจะทำให้คุณเชื่อใจผมและรักผมให้ได้ ผมจะพิสูจน์ตัวเองให้คุณเห็น ไม่ว่าจะต้องใช้เวลานานแค่ไหน” คำพูดของเขาหนักแน่นมั่นคง ราวกับคำสัตย์ปฏิญาณที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง พราวตะวันรู้สึกถึงพลังบางอย่างจากแววตาและน้ำเสียงของเขาที่ไม่สามารถปฏิเสธได้

หลังจากการสนทนาอันตึงเครียด อคิณเดินเข้ามาใกล้พราวตะวันช้า ๆ กลิ่นกายสะอาดผสมกับกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเขาโชยมาแตะจมูกเธอ ทำให้เธอต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ

“เตรียมตัวสำหรับการแต่งงานเถอะครับพราว” อคิณกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่พราวตะวันอ่านไม่ออก

“เรื่องพิธีการทั้งหมด ครอบครัวผมจะจัดการให้เรียบร้อย ส่วนคุณแค่เตรียมตัวให้พร้อม” พราวตะวันกำหมัดแน่นพยายามควบคุมอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน

“อย่าหวังว่ามันจะเป็นงานแต่งงานที่มีความสุขเลยค่ะ” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“คุณจะได้เห็นเองว่ามันจะกลายเป็นฝันร้ายของคุณ”

อคิณยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้แสดงความยินดี แต่กลับแฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่นและท้าทาย

“คุณคงยังไม่รู้จักผมดีพอพราว” อคิณกล่าว

“ผมจะทำให้คุณรักผมให้ได้ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม” เขาก้าวผ่านเธอไป โดยไม่รอฟังคำตอบใด ๆ พราวตะวันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองแผ่นหลังกว้างของอคิณที่เดินจากไปอย่างองอาจ ภายในใจของเธอเหมือนมีไฟลุกโชนขึ้นมา นี่ไม่ใช่แค่การแต่งงานแต่เป็นสงครามที่เธอจะต้องเอาชนะให้ได้ เพื่ออิสรภาพและศักดิ์ศรีของเธอเอง

"ไม่มีทางที่ฉันจะรักคนแบบคุณ" พราวตะวันพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นแทบจะไม่ได้ยินแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะต่อสู้ เธอรู้ดีว่าหนทางข้างหน้าจะเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่เธอจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาดเธอจะทำให้เขายอมแพ้และยอมปล่อยเธอไปให้ได้