ตอนที่ 1 สัญญาที่ไร้หัวใจ

ตอนที่ 1 สัญญาที่ไร้หัวใจ

แสงแดดอ่อนยามบ่ายสาดส่องกระทบใบหน้าของพราวตะวัน ทำให้รอยยิ้มของเธอดูกระจ่างสดใสเป็นพิเศษ วันนี้คือวันจบการศึกษาของเธอ ท่ามกลางเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของเพื่อนฝูงที่กำลังฉลองกันอย่างคึกคัก พราวตะวันหันไปคุยกับ กานต์ เพื่อนสนิท และพราวฟ้า น้องสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกล ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายด้วยความสุขที่เปี่ยมล้น

“ในที่สุดก็จบสักทีกานต์ พราวฟ้า ต่อจากนี้ฉันก็จะทำงานเก็บเงินอย่างที่ฝันไว้แล้วรอพี่ฟิล์มกลับมาสร้างครอบครัวด้วยกัน” พราวตะวันกล่าวด้วยน้ำเสียงมีความสุขล้นปรี่ โลกทั้งใบของเธอเต็มไปด้วยภาพอนาคตที่สดใสกับชายที่เธอรักหมดหัวใจ

กานต์อดแซวไม่ได้ “แหม ตอนนี้ก็เหมือนรอเจ้าชายกลับมาแต่งงานเลยนะแก”

พราวตะวันหัวเราะเบา ๆ แก้มใสขึ้นสีระเรื่อ

“ก็ใกล้แล้วล่ะ เราคุยเรื่องอนาคตกันไว้เยอะเลย ทั้งเรื่องบ้าน เรื่องงาน เรื่องลูก เขาบอกว่าจะดูแลฉันไปตลอดชีวิตเลยนะ” เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและเปี่ยมสุข

พราวฟ้าเข้ามากอดพี่สาวแน่น “ดีใจด้วยนะพี่พราว ชีวิตพี่กำลังจะไปได้สวยเลย นี่แหละที่พราวฟ้าอยากเห็นที่สุด”

แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังยิ้มแย้มยินดี เสียงโทรศัพท์ของพราวตะวันก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อแม่ของเธอ น้ำเสียงปลายสายที่รับฟังนั้นฟังดูตื่นตระหนกและสั่นเครือจนเธอรู้สึกใจหายวาบ

“พราวรีบมาที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลยนะลูก พ่ออาการไม่ดีเลย”

โลกทั้งใบของพราวตะวันพังทลายลงอย่างไม่เหลือชิ้นดีในพริบตา เมื่อเธอมาถึงโรงพยาบาล ภาพแรกที่เห็นคือแม่ที่กำลังทรุดตัวร้องไห้อย่างหนักอยู่บนเก้าอี้ พยาบาลหลายคนกำลังวิ่งวุ่นและใบหน้าของนายแพทย์ที่เดินออกมาจากห้องฉุกเฉินนั้นดูหนักใจอย่างเห็นได้ชัดจนเธอรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

“โรคหัวใจกำเริบอย่างรุนแรงครับ ต้องใช้เครื่องพยุงหัวใจและทำการรักษาเร่งด่วน ค่าใช้จ่ายทั้งหมดค่อนข้างสูงนะครับ”

คำพูดของหมอเหมือนค้อนทุบลงกลางศีรษะ พราวตะวันหันไปมองแม่ที่ส่ายหน้าน้ำตาไหลเป็นทางไม่หยุด “ไม่รู้ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้พร้อม ๆ กัน ธุรกิจที่ลงทุนไปก็ขาดทุนยับเยิน ตอนนี้เราไม่มีเงินเหลือเลยลูก ไม่มีแม้แต่บาทเดียวที่จะรักษาพ่อ”

พราวตะวันรู้สึกหัวใจหล่นวูบไปถึงตาตุ่มอีกครั้ง เธอเพิ่งจะวาดฝันอนาคตอย่างสวยงามอยู่แท้ ๆ แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับกลายเป็นสีดำมืด ไม่มีเงินรักษาพ่อ

ชีวิตที่เคยวาดฝันไว้พังทลายลงในพริบตา ความรู้สึกโดดเดี่ยวและไร้ทางออกถาโถมเข้าใส่ เธอเดินเข้าไปนั่งข้างเตียงพ่อที่นอนหมดสติอยู่ด้วยความสิ้นหวัง มือเรียวสั่นเทาเอื้อมไปกุมมือหยาบกร้านของพ่อไว้แน่น ใบหน้าซีดเซียวของพ่อแทบจะกลืนไปกับผ้าปูที่นอน เสียงเครื่องพยุงหัวใจดังเป็นจังหวะหนักอึ้งชวนใจหาย

“พ่อต้องไม่เป็นอะไรนะ” เธอพึมพำกับตัวเองเสียงสั่นเครือ

ในขณะที่ทุกคนกำลังหมดหวัง ประตูห้องพักผู้ป่วยก็เปิดออก พร้อมกับชายร่างสูงสองคน นายแพทย์ธีระผู้เป็นพ่อของอคิณและชายหนุ่มอีกคนที่มีใบหน้าคมคายทว่าสงบนิ่งจนอ่านไม่ออกอย่างอคิณ วรวิชญ์ ทายาทโรงพยาบาลที่เธอเคยได้ยินแต่ข่าวลือด้านลบ

นายแพทย์ธีระเดินเข้ามาหาพราวตะวันด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตา แต่ก็แฝงความจริงจัง

“หนูพราวลุงได้ข่าวก็รีบมาดูเลยนะ” เขามองไปที่สุริยะพ่อของพราวตะวันที่นอนอยู่บนเตียงอย่างห่วงใย ก่อนจะหันมามองพราวตะวันอีกครั้ง

“ลุงยินดีที่จะช่วยค่าใช้จ่ายทั้งหมดในการรักษาสุริยะและจะดูแลจนกว่าเขาจะหายดี”

คำพูดของเขาเหมือนแสงสว่างจ้าที่ปลายอุโมงค์ พราวตะวันมองเขาด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างท่วมท้น เธอแทบจะทรุดตัวลงกราบ แต่แสงสว่างนั้นก็ดับลงอย่างรวดเร็วเมื่อเธอได้ยินประโยคต่อมา น้ำเสียงของนายแพทย์ธีระแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย

“แต่มีข้อแลกเปลี่ยนเล็กน้อย ลุงอยากให้หนูแต่งงานกับลูกชายของลุง ตามสัญญาที่ลุงกับพ่อหนูเคยให้ไว้เมื่อครั้งยังหนุ่ม เพราะลุงเองก็อยากให้อคิณเป็นฝั่งเป็นฝาและมีทายาทสืบสกุลเสียที”

พราวตะวันช็อกจนพูดไม่ออก ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ เธอเหลือบไปมองอคิณที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่มองมาที่เธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา นิ่งเฉยราวกับว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องปกติสามัญ และการแต่งงานคลุมถุงชนนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของธุรกิจไม่ใช่ชีวิตของเธอ

พราวตะวันปฏิเสธในทันทีด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวและเจ็บปวด “ไม่ค่ะ!!! หนูแต่งงานกับเขาไม่ได้”

นายแพทย์ธีระดูเหมือนจะเข้าใจสถานการณ์ดีแต่ก็พยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง

“เราอยากให้หนูกับอคิณได้รู้จักกันและแต่งงานกันจริง ๆ นะ”

“แต่หนูมีแฟนอยู่แล้วค่ะ” พราวตะวันตะโกนออกไปน้ำตาเริ่มเอ่อคลอ

“หนูรักเขาหมดหัวใจ มีคนเดียวที่หนูอยากแต่งงานด้วยและต่อให้หนูไม่มีใคร หนูก็ไม่มีทางแต่งงานกับเขาหรอกค่ะ เขาเป็นคนเจ้าชู้ เป็นเสือผู้หญิงทำไมต้องเป็นคนแบบนี้” อคิณที่ยืนนิ่งมาตลอดขยับตัวเล็กน้อย สีหน้าของเขาไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ แต่แววตาคมกริบกลับดูจริงจังและเจ็บปวดขึ้นมาเพียงชั่วขณะเท่านั้น ทว่าพราวตะวันกลับมองไม่เห็นมันเลยเธอถูกความโกรธ ความอัดอั้น และความกลัวเข้าครอบงำจนมองไม่เห็นสิ่งอื่นใด

ก่อนที่เธอจะทันได้พูดอะไร นายแพทย์ธีระก็กล่าวขึ้นด้วยเสียงที่จริงจังแต่ยังคงอบอุ่น

“เราจะให้เวลาหนูตัดสินใจ แต่พ่อหนูต้องได้รับการรักษาโดยด่วน ถ้านานกว่านี้อาจไม่ทัน”

คำพูดนั้นเหมือนคำขู่กลาย ๆ ที่บีบให้พราวตะวันจนมุม เธอรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจนหายใจไม่ออก หญิงสาวหันไปมองพ่อที่หายใจอย่างลำบากอยู่บนเตียง และหันไปมองแม่ที่พยักหน้าอย่างขอร้องพร้อมน้ำตาที่ไหลลงมาอย่างช้า ๆ

พราวตะวันเดินออกมาจากห้องพักผู้ป่วยราวกับคนไร้วิญญาณ กานต์รีบเดินเข้ามาหาเพื่อนด้วยสีหน้าเป็นห่วง

“พราว! เกิดอะไรขึ้น เล่ามาให้หมด” กานต์รั้งแขนเพื่อนไว้ พราวตะวันมองหน้าเพื่อนแล้วก็ร้องไห้ออกมาก่อนที่เธอจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กับเพื่อนฟัง

หลังจากที่เล่าทุกอย่างให้เพื่อนฟังเสร็จแล้ว พราวตะวันตัดสินใจทำในสิ่งที่เธอคิดว่าถูกต้องที่สุดในเวลานั้น เธอโทรหาฟิล์ม แม้จะรู้ว่าเขาเรียนหนักแต่เธอก็ต้องการกำลังใจจากเขามากที่สุดในตอนนี้ เพียงแค่ได้ยินเสียงของเขา เธอก็คิดว่าจะเข้มแข็งพอที่จะผ่านเรื่องเลวร้ายนี้ไปได้

เสียงรอสายดังขึ้นหลายครั้งจนเธอรู้สึกใจหาย ความกังวลกัดกินหัวใจอย่างช้า ๆ ก่อนที่เขาจะกดรับด้วยเสียงที่ยังงัวเงียเล็กน้อยจากต่างประเทศ “ฮัลโหลพราวเหรอ ทำไมโทรมาดึกจัง”

“พี่ฟิล์มพราวมีเรื่องอยากเล่าให้ฟัง” เธอพยายามกลั้นน้ำตาขณะเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง

“จริงเหรอพราว โห แย่จังเลยนะ” ฟิล์มตอบกลับด้วยน้ำเสียงเห็นใจแต่ก็แฝงไปด้วยความลังเล และเย็นชาอย่างน่าประหลาด

“แต่พราวก็รู้นี่ว่าพี่ช่วยอะไรไม่ได้เลยนะ พี่ยังเรียนไม่จบแล้วเรื่องเงิน”

“แล้วเรื่องของเราล่ะพี่ฟิล์ม” พราวตะวันกล่าวด้วยความเจ็บปวด หัวใจของเธอเริ่มบีบรัดอย่างแรง

“พี่จะทิ้งพราวไปใช่ไหม”

“ไม่ใช่แบบนั้นนะพราว” ฟิล์มกล่าวอย่างอึกอักเสียงของเขาเริ่มแข็งขึ้น ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ในความไร้น้ำใจ

“แค่เรื่องมันซับซ้อนมากนะพราว พี่ยังต้องเรียน ต้องทำงานพิเศษ พี่ไม่สามารถกลับไปได้จริง ๆ นะ”

“พี่ต้องช่วยพราวสิ” พราวตะวันบอกเขาด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน ความหวังสุดท้ายกำลังเลือนหายไป

“พี่จะช่วยได้ยังไงล่ะพราว พี่ก็อยู่ห่างจากพราวขนาดนี้ พี่ขอโทษนะ” ฟิล์มกล่าวอย่างรีบร้อน น้ำเสียงแสดงความรำคาญอย่างชัดเจน

“พี่ว่าพราวลองคิดเรื่องข้อเสนอของเขาก่อนนะ ถ้ามันจะช่วยให้พ่อพราวหาย”

คำพูดของเขาทำให้พราวตะวันรู้สึกเหมือนถูกมีดกรีดลงกลางใจ เลือดทุกหยดในร่างกายเหมือนหยุดไหล นี่คือคนที่เธอรักหมดหัวใจแต่เขากลับเป็นคนบอกให้เธอไปพิจารณาการแต่งงานกับคนอื่นเพื่อแก้ปัญหาของตัวเองอย่างนั้นหรือ

“พี่ขอโทษนะแต่พี่ต้องไปทำงานแล้ว ไว้พี่จะโทรกลับนะ” ฟิล์มกล่าวอย่างรีบร้อนแล้วกดวางสายไปทันทีโดยที่ไม่ได้รอฟังคำตอบใด ๆ ทิ้งให้พราวตะวันจมดิ่งในความเจ็บปวดเพียงลำพัง

พราวตะวันจ้องมองโทรศัพท์ในมือที่ดับไปแล้วด้วยความว่างเปล่า มันจุกแน่นในลำคอจนเธอหายใจไม่ออก กานต์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เห็นท่าทางของเพื่อนก็รีบเอื้อมมือไปกอดเพื่อนเอาไว้แน่น

พราวตะวันปล่อยโฮออกมาสุดเสียงอย่างที่ไม่ได้ทำมาหลายวัน ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว มันไม่ใช่แค่ความเศร้าจากปัญหาครอบครัว แต่เป็นคำปฏิเสธที่ได้รับจากฟิล์มมันรุนแรงยิ่งกว่าความเจ็บปวดจากปัญหาที่เผชิญอยู่เสียอีก

พราวตะวันผละออกจากอ้อมกอดของเพื่อน เธอเช็ดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ ดวงตาคู่สวยที่เคยเศร้าหมองตอนนี้เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและแข็งกร้าว แววตาที่เคยอ่อนไหวบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟแห่งความมุ่งมั่น เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและมองไปที่ท้องถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป

เธอจะยอมรับการแต่งงานนี้เพราะมันคือทางเดียวที่จะช่วยครอบครัว แต่การแต่งงานนี้จะไม่มีทางสำเร็จไปอย่างที่อคิณและครอบครัวของเขาวาดหวังเอาไว้ เธอจะทำทุกวิถีทางเพื่อทำลายมันลงให้สิ้นซาก เธอจะทำให้อคิณเกลียดเธอจนกว่าเขาจะทนไม่ไหวและขอหย่ากับเธอเอง เธอจะทำให้เขาเจ็บปวดเช่นเดียวกับที่เธอรู้สึก