ศักดิ์ศรีขององค์หญิง 3

ค่ำคืนนั้นฮ่องเต้ทรงมีราชโองการเปลี่ยนแปลง เลื่อนการจัดงานเลี้ยงต้อนรับคณะทูตจากแคว้นลี่อย่างกะทันหัน อ้างว่าองค์หญิงทรงประชวรจึงไม่มีพระทัยจัดงานเลี้ยงรื่นเริง

เท่านี้ชัดเจนแล้วว่าองค์หญิงกู่หลันอิงมีน้ำหนักในพระทัยของพระราชบิดามากเพียงไร

ทว่า... บัดนี้ทางคณะทูตจากแคว้นลี่เองก็มีปัญหาบางอย่างที่ต้องจัดการเช่นเดียวกัน

ภายในตำหนักรับรองคณะทูตคล้ายถูกเมฆหมอกสีดำปกคลุม ทหารผู้ติดตามถูกสั่งให้เฝ้ารออยู่ด้านนอก หากไม่ได้รับคำสั่งก็ห้ามเข้าไปด้านในเป็นอันขาด

“องค์ชาย”

ฟ่านอู๋เฉียวยืนอยู่เบื้องหน้าผู้เรียก ทว่าเด็กชายกลับเบนหน้าหนีไปทางอื่นราวกับไม่ได้ยินเสียงทุ้มดังกล่าว

ชายหนุ่มวัยยี่สิบเอ็ดมองแววตาดื้อดึงซึ่งถอดแบบมาจากมารดาก็พลันถอนหายใจ “เฉียวเฉี่ยว”

ขวับ!

สรรพนามใช้เรียกที่เปลี่ยนไป ส่งผลให้ฟ่านอู๋เฉียวหันมาถลึงตามองคนเรียกอย่างหัวเสีย “เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามเรียกชื่อนี้!”

หยวนเซ่าซึ่งสวมชุดลำลองเรียบง่ายเลิกคิ้วพลางยกมือกอดอก “ในเมื่อทรงมิได้เป็นใบ้หูหนวก กระหม่อมค่อยเบาใจหน่อย”

ถ้อยคำจิกกัด รังแต่จะทำให้อารมณ์ของฟ่านอู๋เฉียวดำดิ่งลงกว่าเดิม ผู้ที่อยู่เบื้องหน้านอกจากจะเป็นพระอาจารย์ผู้สอนสิ่งต่างๆ ให้เขาแล้ว อีกฝ่ายยังเป็นถึงน้องชายของมารดาซึ่งรับตำแหน่งรองเสนาบดีแห่งแว่นแคว้น

แต่เนื่องจากหยวนเซ่าไม่ต้องการเปิดเผยตัวตน วันนี้ทั้งวันเขาจึงปลอมตัวเป็นชาวบ้านเดินสำรวจไปทั่วเมืองหลวง ปล่อยให้ฟ่านอู๋เฉียวทำหน้าที่เป็นราชนิกุลที่ดีโดยการเข้าเฝ้าฮ่องเต้และไปพบกับว่าที่คู่หมั้น

ยิ่งเมื่อนึกถึงใบหน้าอวบอูมที่พูดจาอวดฉลาดนั่นแล้ว ฟ่านอู๋เฉียวก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นเป็นทวีคูณ

“มีอะไรจะพูดก็รีบพูด ข้าจะนอนแล้ว”

“วันนี้กระหม่อมได้รับรายงานจากทหาร เกี่ยวกับพฤติกรรมของพระองค์ที่มีต่อองค์หญิงน้อย” หยวนเซ่าเข้าประเด็นทันทีโดยไม่ให้เสียเวลา ร่างสูงโปร่งย่อตัวลง ใบหน้าหล่อเหลาสมกับที่ขึ้นชื่อว่าเป็นหนุ่มหน้าหยกอยู่ในระดับเดียวกับผู้ที่อายุน้อยกว่าเขาถึงเก้าปี “ต่อให้ทรงไม่ชื่นชอบการถูกบังคับให้หมั้นหมาย แต่พระองค์จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นเชียวหรือ”

“เพราะนางอัปลักษณ์!”

ผู้ฟังเลิกคิ้ว “เพราะเหตุผลเพียงแค่นั้น องค์ชายถึงกับต้องทำร้ายน้ำใจขององค์หญิงเชียวหรือ”

ฟ่านอู๋เฉียวกลอกตาล่อกแล่ก ความจริงเนื้อแท้เขามีความรู้สึกผิดต่อสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่บ้าง แต่เป็นเพราะถูกเลี้ยงอย่างตามใจมาจนเคยตัว เขาจึงไม่คิดยอมรับว่าตนเองทำผิด “ข้ารังเกียจแววตาถือดีของนาง!”

หยวนเซ่ายืนเต็มความสูงพลางถอนหายใจเสียงดัง “ความสัมพันธ์ของสองแคว้น จะให้มาร้าวฉานด้วยเรื่องไร้สาระเช่นนี้ได้อย่างไร”

“แต่...แต่ข้า...!”

“ไปขออภัยองค์หญิงเสีย”

ฟ่านอู๋เฉียวแหงนหน้ามองผู้เป็นศักดิ์เป็นน้า เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“ข้าบอกให้องค์ชายเสด็จไปขอโทษองค์หญิงเสีย” รองเสนาธิการหนุ่มกล่าวย้ำอีกหน

“ข้า... ข้าไม่ไป!” เด็กชายเถียงกลับ เรื่องอะไรเขาต้องไปขอโทษนาง

ก็นางอัปลักษณ์จริงๆ เรื่องนี้เขาไม่ได้โกหกเสียหน่อย!

“ดี” คนอายุมากกว่าหรี่ตามองเขา “ตกลงองค์ชายจะไม่เสด็จไปใช่หรือไม่”

การถามย้ำอีกหนส่งผลให้ฟ่านอู๋เฉียวเริ่มมีสีหน้าไม่มั่นใจ ทว่ามันก็แค่พริบตาเดียวก่อนที่เขาจะสะบัดหน้าไปอีกทาง “ใช่! ข้าจะไม่ไปเด็ดขาด”

“ได้” ในเมื่อไม่สำนึก หยวนเซ่ามองว่าต่อให้ใช้กำลังลากไปก็คงไม่มีประโยชน์ ในทางกลับกันอาจทำให้สถานการณ์ย่ำแย่ลงกว่าเดิม

คิดได้ดังนั้น ชายหนุ่มก็หมุนกายเดินตรงไปที่ประตู

“นั่นท่านจะไปไหน!” เสียงของฟ่านอู๋เฉียวร้องถามอย่างร้อนรน หยวนเซ่าหันหน้ากลับมา

“ในเมื่อองค์ชายไม่ไป กระหม่อมก็จะเป็นคนไปขอโทษองค์หญิงเอง”

เด็กชายรีบวิ่งมาขวางรองเสนาบดี “เจ้าไม่จำเป็นต้องขอโทษนาง เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย”

“องค์ชาย พวกเราสองคนเดินทางมาที่นี่ในฐานะทูตของแคว้นลี่ หากความสัมพันธ์ของสองแคว้นต้องร้าวฉาน ผู้ที่ต้องรับผิดชอบไม่ใช่พระองค์หรอก... แต่เป็นกระหม่อมที่ไม่ได้เป็นเชื้อพระวงศ์ต่างหาก” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เขารู้สึกเสียใจที่ก่อนหน้านี้ยอมผ่อนปรนให้หลานชายมาโดยตลอด ถึงฟ่านอู๋เฉียวจะไม่ได้ดำรงตำแหน่งรัชทายาท แต่ก็ถือว่าได้รับความเอ็นดูจากฮ่องเต้มากพอที่จะถูกพะเน้าพะนอจนเสียคน

“กระหม่อมคงต้องไปแล้ว เกรงว่าหากช้าเกินไป องค์หญิงจะเข้าบรรทมเสียก่อน”