All Chapters of สัญญาหมั้นหมายขององค์หญิง: Chapter 1 - Chapter 10

นางสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายยืนหลบอยู่หลังภูเขาจำลองมองดูนางนานแล้ว ดูก็รู้ว่าเขาคงทราบว่านางคือคู่หมายของตนเช่นเดียวกัน “เพคะ” “เหลวไหลสิ้นดี!” เด็กชายที่สูงกว่านางเท่าหนึ่งเชิดหน้า “สตรีที่อ้วนเป็นหมู แถมยังหน้าตาอัปลักษณ์เยี่ยงเจ้าจะเป็นคู่หมายของข้าได้อย่างไร!” คำพูดที่ดังจนแทบเป็นเสียงตะโกน ส่งผลให้บ่าวไพร่และข้าบริวารที่อยู่ที่นี่ต่างเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ทว่าฟ่านอู๋เฉียวกลับไม่หยุดเพียงเท่านั้น เขายังชี้นิ้วใส่นาง มองด้วยแววตารังเกียจ “จำไว้ให้ดี ข้าฟ่านอู๋เฉียวจะไม่ยอมแต่งงานกับเจ้าอย่างเด็ดขาด ข้าต้องการถอนหมั้นกับเจ้า!” นางกำนัลผู้ติดตามกู่หลันอิงต่างสะดุ้งไปตามๆ กัน หมายความว่าอย่างไรที่ว่าจะถอนหมั้น? หมายความว่าอย่างไรที่องค์หญิงของพวกนางอัปลักษณ์? จริงอยู่ที่กู่หลันอิงมีรูปร่างอวบกลม แต่นางเพิ่งอายุเจ็ดขวบ ในวัยแบบนี้ไม่มีคำว่าน่าเกลียด องค์หญิงของพวกนางมีน้ำมีนวล มีแก้มกลมๆ เช่นนี้น่ารักจะตายไป! ในขณะที่เหล่านางกำนัลกำลังเดือดดาลจนหน้าแดงก

การที่นางเป็นหมูอัปลักษณ์ถือว่าผิดมากเชียวหรือ การที่นางมีรูปลักษณ์เช่นนี้ได้ทำร้ายเขาตรงไหนกัน“ใช่แล้ว องค์ชายนั่นมีสมองเท่าเม็ดถั่ว” ชายหนุ่มทิ้งร่างลงบนเตียงข้างคนตัวเล็กกว่า “เจ้าวางใจเถิด ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าแต่งงานกับคนที่ทำให้อิงอิงของข้าต้องร้องไห้เป็นอันขาด”“ข้า... ฮึก!” เด็กหญิงร่างท้วมขยำผ้านวมที่ห่อร่างจนยับยู่ยี่ “ข้าไม่ได้ร้องไห้ต่อหน้าเขา”กู่เลี่ยงทอดสายตามองนางอย่างอ่อนโยน การเห็นอีกฝ่ายร้องไห้ช่างเป็นภาพที่สร้างความเจ็บปวด ไม่ต่างจากคนเอามีดกรีดลงที่ดวงใจฟ่านอู๋เฉียว ชื่อนี้ ข้าจะจำให้ขึ้นใจ!ดวงตาของพี่ชายคนรองเปล่งประกายน่ากลัวขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนที่มันจะจางหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อร่างกลมในผ้านวมขยับเข้ามาหาเขา“อิงอิง เจ้าอดทนได้ดีมาก” ชายหนุ่มวัยสิบหกลูบศีรษะของน้องสาวเพียงคนเดียว กลุ่มผมของนางเล็กและนุ่ม ละเอียดเสียยิ่งกว่าแพรไหมล้ำค่าคำชื่นชมจากปากของพี่ชาย ส่งผลให้กู่หลันอิงยกมืออูบขึ้นมาปาดน้ำตา ใบหน้ากลมมนเชิดขึ้นน้อยๆ “ข้าจะไม่ยอมให้แคว้นเว่ยถูกเขาดูถูกโดยเด็ดขาด!”“เข้าใจแล้ว อิงอิง วันนี้เจ้าเหนื่อยมามาก รีบเข้านอนก่อนเถิด” กู่เลี่ยงลุกขึ้นจากเตียง

แววตาที่แสดงออกว่าผิดหวังในตัวเขา ส่งผลให้ฝ่ามือของคนเป็นหลานเย็นเฉียบ ครั้นชายหนุ่มก้าวออกจากห้อง เสียงทุ้มเข้มก็กำชับกับทหารที่เฝ้าอยู่ทางด้านนอก“หากข้ายังไม่กลับมา ห้ามมิให้องค์ชายเสด็จออกนอกตำหนักเป็นอันขาด”“ขอรับ ท่านหยวนเซ่า”ถึงแม้ว่าฟ่านอู๋เฉียวจะเป็นองค์ชาย ทว่าผู้ที่รับผิดชอบการเดินทางโดยแท้จริงก็ยังเป็นรองเสนาบดีหนุ่มซึ่งเป็นที่ไว้พระทัยขององค์จักรพรรดิอยู่ดีหลังจากหยวนเซ่าแจ้งชื่อและตำแหน่งของตนเองต่อหน้าทหารที่เฝ้าอยู่หน้าตำหนักเซี่ยงรื่อ ชายหนุ่มก็เตรียมรับคำปฏิเสธในการเข้าพบไว้เรียบร้อยเรื่องนี้จะโทษองค์หญิงก็ไม่ได้ ในเมื่อทางเขาเป็นฝ่ายเสียมารยาทก่อนแต่ถึงแม้ว่าการมาที่ตำหนักเซี่ยงรื่อในวันนี้จะไร้ประโยชน์ อย่างไรเสียเขาก็ต้องมาเพื่อแสดงความจริงใจให้นางได้เห็นทว่าชายหนุ่มกลับรู้สึกว่าการคำนวณของตนเองผิดมหันต์ เมื่อนางกำนัลผู้หนึ่งเดินออกมาจากด้านในตำหนักเพื่อชี้แจงการขอเข้าเฝ้าองค์หญิงน้อย“องค์หญิงเรียนเชิญท่านรองเสนาบดีไปดื่มน้ำชาด้านในตำหนักเจ้าค่ะ”หยวนเซ่านิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะเรียนผู้มาเรียนแจ้งแก่ตนด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจเท่าไรนัก “ท่านนางกำนัล”อี้หลานผินใบห

“องค์หญิง” ชายหนุ่มลุกออกจากเก้าอี้พลางประสานมือไว้เบื้องหน้า “ที่ผ่านมาองค์ชายฟ่านอู๋เฉียวทรงมีเนื้อแท้เป็นคนดีเสียแต่ตรงที่พระทัยร้อน ยามบ่ายทรงรู้เท่าไม่ถึงการจึงได้เผลอทำร้ายความรู้สึกขององค์หญิง ขอองค์หญิงโปรดทำพระทัยให้กว้าง ให้อภัยต่อองค์ชายด้วยพ่ะย่ะค่ะ”ความเงียบครอบคลุมภายในห้องรับรองอีกครั้ง ทว่าหนนี้ชายหนุ่มสามารถรับรู้ได้ถึงสายตาไม่พอใจจากข้าราชบริพารโดยรอบหยวนเซ่าค้อมศีรษะลงต่ำ “องค์หญิงทรงมีสติปัญญาอันเฉียบแหลมเทียบเท่าบัณฑิตเอกชั้นผู้ใหญ่ ทรงเป็นผู้ใหญ่ย่อมไม่ถือสาผู้น้อย แคว้นลี่กับแคว้นเว่ยมีความสัมพันธ์กันมายาวนานหลายชั่วอายุคน เปรียบเสมือนครอบครัว การเป็นครอบครัวเดียวกันย่อมเป็นธรรมดาที่จะมีการกระทบกระทั่งกันบ้าง แต่เพราะว่าเป็นครอบครัว การให้อภัยกันจึงเป็นสิ่งสำคัญ...”กริ๊ก!เสียงวางถ้วยชาหลังฉากกั้นดังขัดขึ้นมาราวกับตั้งใจ“ท่านหยวนเซ่านั่งลงก่อนเถิด”คำพูดที่ไม่เกี่ยวข้องกับบทสนทนาที่ผ่านมา ส่งผลให้หยวนเซ่าขมวดคิ้วเข้าหากันตกลงว่าเด็กหญิงผู้นี้ให้อภัยหรือไม่ให้อภัยกันแน่แต่ถึงแม้ว่าจะรู้สึกขัดใจอยู่เล็กน้อย ชายหนุ่มก็เลือกที่จะไม่ขัดความต้องการของนาง ยอมนั่ง

ผู้ที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรยกมือลูบเครายาว ชักอยากรู้แล้วว่าผู้ที่เสนอความคิดนี้เป็นใคร “นับเป็นข้อเสนอที่เอื้อผลประโยชน์ให้แก่ทั้งสองฝ่าย” คำพูดของกู่ฉิน บุตรชายคนโตตรงใจกับผู้เป็นบิดา “แต่ทางฝ่ายเราจะส่งใครไปเล่า” กู่เลี่ยงถาม ตำแหน่งทูตนี้มีความสำคัญเป็นอย่างมาก เนื่องจากต้องไปอยู่ไกลจึงสมควรอย่างยิ่งที่ต้องส่งผู้มีอำนาจมากพอและไว้ใจได้กู่ฉินซึ่งเป็นองค์ชายใหญ่มีตำแหน่งรัชทายาท ดังนั้นจึงตัดทิ้งไปได้เลย ส่วนเขาเป็นถึงรองแม่ทัพที่ต้องคอยถ่วงดุลอำนาจภายในกรมทหารก็ควรประจำอยู่ที่แคว้นเว่ย กู่เวิ่น น้องชายคนเล็กเพิ่งอายุสิบขวบ ไม่มีวุฒิภาวะพอที่จะรับผิดชอบเรื่องใหญ่...คล้ายกับทุกคนต่างคิดเห็นตรงกัน ดังนั้นสายตาทั้งสี่คู่ต่างเบนไปหาบุรุษคนเดียวที่เหลือในที่นี้องค์ชายสามแห่งแคว้นเว่ย กู่ฮั่น ชายหนุ่มอายุสิบห้าปีที่โดดเด่นด้านบุ๋น มีความเยือกเย็นและความรู้ทางด้านการค้าในระดับที่น่าพอใจทว่ากู่ฮั่นเองก็มีปัญหาใหญ่อยู่อย่างหนึ่ง...“ข้าจะไม่ยอมห่างอิงอิงเป็นอันขาด!” เจ้าตัวประกาศก้องเมื่อรู้ดีกว่าทุกคนกำลังคิดจะส่งเขาไปต่างแดนกู่อาเจี๋ยมอ