Novels by กัญฉัตร

“เร็วเข้าสิ อย่ามัวแต่ชักช้า”“หากเป็นรับสั่งของพระชายา ข้าย่อมพร้อมที่จะน้อมรับ” ตงฟางฉีหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ด้วยความมันเขี้ยว เห็นนางเร่งแบบนี้ก็ยิ่งทำให้ใครบางคนรู้สึกภาคภูมิใจเข้าไปใหญ่ “แต่ก่อนอื่น เจ้าต้องรับปากข้าเรื่องหนึ่งก่อน”เดิมทีเขาอยากสำเร็จแล้วเช่นกัน แต่เพื่อการใหญ่ เขาจำเป็นต้องใจแข็งและยั้งไว้เสียก่อน“เจ้าต้องมีลูกให้เราอย่างน้อยห้าคน”ผู้ฟังถึงกับกะพริบตาหนึ่งครั้ง “ลูก... ห้าคน?”ลี่หยวนอึ้งไป นี่เขาเห็นนางเป็นกระต่ายที่ออกลูกเป็นคอกรึ!“นั่นเป็นเงื่อนไขของท่านอาจารย์ลี่” ชายหนุ่มขยายความ “มิเช่นนั้นเขาจะไม่ยอมยกเจ้าให้ข้า”“ท่านปู่...” หญิงสาวตาเหลือก ที่แท้มันเป็นความตั้งใจของลี่เตานั่นเองบัดนี้ท่านปู่อายุมากแล้ว หากเขาประสงค์เช่นนั้น ลี่หยวนยอมรับเลยว่านางคงใจอ่อนไม่กล้าปฏิเสธ“ท่านอ๋อง” ลี่หยวนสบตาผู้เป็นสามีด้วยสีหน้าจริงจังกว่าเดิม “หม่อมฉันอยากรับท่านปู่มาอยู่ด้วยกันเพคะ”ตงฟางฉีพยักหน้าช้าๆ “ชายาข้า วิธีที่จะดึงดูดให้ท่านอาจารย์ลี่มาที่นี่โดยเร็วที่สุด เห็นทีจะเป็นการมารับขวัญเหลน”ชายาสาวทนไม่ไหวย่นจมูกใส่เข้าทีหนึ่ง “ท่านปู่และสามีข้าต่างเป็นบุรุษร้ายกาจด้

“แล้วข้าควรทำอย่างไรดี...” จมูกโด่งเป็นสันของผู้กล่าวซุกไซร้เข้าที่ลำคอขาวผ่อง ดูดเม้มผิวหอมกรุ่นจนเป็นรอยแดงชัดเจน “ก็ข้าอยากฟังมันอีก”หลังจากนั้นสิ่งที่ดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของคนทั้งสองมีเพียงเสียงครางและหอบกระเส่าทุกครั้งที่เอวสอบโยกไหวอย่างดุดัน ลี่หยวนก็ราวกับเห็นดวงดาวพร่างพราวอยู่ตรงหน้า ทุกครั้งที่เขาแปรเปลี่ยนเป็นเนิบนาบ ลี่หยวนก็ทรมานประหนึ่งจะขาดใจแม้ตงฟางฉีจะเรียกร้องและตักตวงจากร่างอันหอมหวานอย่างยาวนาน ทว่านางก็พยายามที่จะไล่ตามอย่างไม่ยอมแพ้พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า จันทราผุดผ่องครองนภาแทนที่ลี่หยวนกับตงฟางฉีเพิ่งมีโอกาสได้กินข้าวเย็นร่วมกันเป็นมื้อแรกในฐานะสามีภรรยาเดิมทีหญิงสาวอยากใส่เสื้อคลุม แต่พอนางใส่ ตงฟางฉีก็ถอดออก บอกว่าจะใส่ทำไมให้เปลืองแรง เพราะกินข้าวเสร็จเมื่อไรก็ต้องถอดออกอีกอยู่ดีลี่หยวนที่นึกไม่ถึงว่าเขาจะหน้าหนาถึงเพียงนี้ก็ทำเอาพูดอะไรไม่ออก ครั้นอ้าปากจะเถียง เขาก็ใช้นิ้วชั่วช้าหยอกเล่นกับร่างกายนางเสียจนอยู่หมัด ทำเอานางอ่อนระทวยและเสร็จสมไปอีกหน“เหยาเป้ยชูบอกข้าว่า... เขากำลังจะเป็นพ่อคน” ชายหนุ่มซึ่งคีบผักใส่ถ้วยภรรยากล่าวเสียงนุ่มครั้นนึ

คำพูดที่น่าอาย ทำเอาเจ้าสาวรูปงามถึงกับเถียงไม่ออกตงฟางฉีหัวเราะดังขึ้น กลั่นแกล้งนางโดยการโยกกายเบาๆ ทั้งยังส่งมือไปสำรวจเอวบางและสะโพกสอบอย่างทั่วถึงเนื่องจากอาภรณ์ส่วนล่างของลี่หยวนยังปกปิดอยู่อย่างหมิ่นเหม่ ภาพของนางจึงถูกยั่วยวนและยั่วเย้าขึ้นอีกหลายเท่าตัวลี่หยวนเองก็มีความทรงจำของคนยุคใหม่ ในเมื่อถูกเขาปลุกเร้ามาถึงขั้นนี้ มีหรือที่นางจะไม่กล้าหญิงสาวเชิดใบหน้า นัยน์ตาหยาดเยิ้มหรี่มองผู้ที่อยู่ใต้ร่าง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วจัดการเกี่ยวขอบผ้าผืนบาง ปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่หลงเหลือออกด้วยตนเอง ตั้งใจกระทำมันอย่างเชื่องช้าเป็นพิเศษเพื่อยั่วใครบางคน มิหนำซ้ำยังใช้มือดึงปิ่นและเครื่องประดับบนเรือนผมออกบัดนี้ผิวสีขาวอมชมพูมีหยาดน้ำเกาะพราวบางส่วน ยามกระทบกับแสงท้องฟ้ายามเย็นก็ทำให้ผิวเนียนนุ่มเปล่งประกายระยิบระยับ เรือนผมยาวสยายคลอปิดอกอวบอิ่มไปบางส่วน สภาพของมันยุ่งนิดๆ ล้อมกรอบใบหน้าของคนรักที่มองเขาด้วยแววตาเชิญชวนช่างอันตรายโดยแท้!ตงฟางฉีมองนางอย่างลุ่มหลง ความขึงขังที่ขยับขยายสร้างความทรมานอย่างสุดจะกล่าว“หยวนหยวน...” เป็นฝ่ายชายหนุ่มที่หมดความอดทน สองมือใหญ่จับตรึงเข้าที่สะโพกม

คิดไปก็หัวเราะไป ฤทธิ์ของสุราทำให้ลี่หยวนแสดงอารมณ์ความรู้สึกออกมาอย่างซื่อตรงจุมพิตของพวกนางทวีความหนักหน่วงคลอเข้ากับเสียงหอบหายใจ พอลี่หยวนหายใจไม่ทัน ตงฟางฉีก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว รวบเอวบางพร้อมกับส่งขึ้นไปบนโต๊ะทันทีเพล้ง!!จอกสุราและถาดใส่อาหารว่างถูกปัดออกไปให้พ้นทาง หญิงสาวรู้ตัวอีกครั้งก็เป็นยามที่ตนนอนแผ่หลาอยู่บนโต๊ะ สองมือคล้องเข้าที่ท้อยทอยของตงฟางฉีโดยที่ริมฝีปากทั้งสองยังไม่ผละจากลิ้นใหญ่ละเลียดชิมริมฝีปากอวบอิ่มทุกซอกทุกมุม ไม่ว่าจะเป็นกลีบปากบนหรือล่าง โพลงปากและลิ้น...ทุกสัดส่วนอย่างประกาศความเป็นเจ้าของ“อืม...อ๋า”หญิงสาวสะดุ้งตัวเล็กน้อยเมื่อมือใหญ่กร้านทั้งสองสัมผัสนวดคลึงถันงามใหญ่เต็มไม้เต็มมือทั้งสองอย่างสนิทสนม ปลายนิ้วของเขาตวัดถี่ตรงปลายยอดเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ ส่งผลให้ผู้ที่เมามายบิดเร้าไปมา“ตง...ตงฟางฉี” ลี่หยวนร้องประท้วงก่อนจะแอ่นอกร้องครางเมื่อเขาลากลิ้นสากดูดดึงจุดนูนเด่นทั้งที่นางยังสวมอาภรณ์อยู่จะว่าอย่างไรดี...แบบนี้มันยิ่งเป็นการกระตุ้นให้ซ่านเสียวกว่าคราไหนๆ“ข้าทำไมหรือ” ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก เอาหน้าซุกไซร้ความนุ่มอย่างชอบใจ มิหนำซ้ำ...มืออี

ด้วยเหตุนี้ชายหนุ่มจึงอาศัยความไว้วางใจทั้งหมดที่ฮ่องเต้ทรงมีให้ อาสาย้ายมาควบคุมดูแลความเรียบร้อยในเมืองแห่งนี้แต่แน่นอนว่า... เขาจะต้องเดินทางกลับไปยังเมืองหลวงปีละสามสี่ครั้งเพื่อรายงานตัวหลังจากถ่ายทอดวิชาหมอส่วนหนึ่งให้กับหมอหลวงเพื่อถวายการรับใช้โรคประจำตัวขององค์จักรพรรดิ ตงฟางฉีก็ย้ายมาที่เมืองเยว่ฉีโดยใช้ที่ดินของมารดาปลูกสร้างวังขนาดเล็กที่เขาเองก็พอใจและเขาก็ได้กลับมาพบลี่หยวนอีกครั้ง... ในยามที่ทั้งเขาและนางต่างก็เติบโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นลี่หยวนมีบางส่วนที่เหมือนเดิม และมีบางส่วนที่เปลี่ยนไปเขาเองก็มีส่วนที่เหมือนเดิม และบางส่วนที่แปรเปลี่ยนดังนั้นจากเดิมที่ใจร้อนดังไฟ ตงฟางฉีก็ใช้เวลาช่วงแรกในการค่อยๆ เรียนรู้และปรับตัวเข้าหาลี่หยวน แสดงให้นางเห็นว่าเขายังคงมั่นคงและจริงจังกับความสัมพันธ์นี้มากเพียงไรฝ่ายลี่หยวนเองก็เริ่มแบ่งปันความคิดของนางให้เขาฟัง นางบอกกับเขาว่านางเองก็มีโลกของนางที่มิอาจมอบให้เขาได้ทั้งหมด แต่ก็พร้อมที่จะเปิดให้เขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง และนางเอง... ก็พร้อมที่จะตัดแบ่งโลกส่วนหนึ่งของตนเพื่อให้มันสามารถประสานเข้ากับโลกของเขาได้เช่นเดียวกันมันเป็นค

บุตรชายคนรองของพ่อค้าใหญ่เห็นชิงช่ายเบะปากร้องไห้ก็ก้าวเข้ามาหาอย่างลืมตัว “แม่นางลี่อย่าเพิ่งโกรธ ในท้องของนางมีลูกของข้าและหลานของเจ้าอยู่นะ”ผู้เป็นนายหญิงหันขวับไปมองคนใกล้ตัว ดวงตากวางเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “เจ้าท้องแล้ว?”ชิงช่ายที่หน้าย้อมสีชมพูเสมือนลูกท้อลูกใหญ่กัดริมฝีปาก พยักหน้าหงึกหงักเพื่อยืนยันในสิ่งที่ชายหนุ่มพูดริมฝีปากรูปกระจับที่ถูกแต่งแต้มด้วยชาดยิ้มเย็น “เยี่ยม! เยี่ยมมาก!” นางกำลังจะขึ้นเกี้ยวแต่กลับมารู้ข่าวว่าสาวใช้ที่ยังไม่ออกเรือนตั้งท้องแล้วสองเดือน เพิ่งรู้นะว่านางที่มีความทรงจำของชาติก่อนถือว่ามีหัวคิดแบบสมัยเก่า ขณะที่คนยุคโบราณต่างหากที่ไฟแรงเกินจินตนาการถึง! หึ... เหยาเป้ยชูคงรู้ว่านางไม่อยากยกคนสนิทให้สิท่า มิเช่นนั้นคงไม่ทำจนชิงช่ายถึงขั้นตั้งครรภ์!“ห้าสิบตำลึงทอง”“หา!” ทายาทพ่อค้าใหญ่อ้าปากค้าง“ห้าสิบตำลึงทอง ถือเป็นสินสอด หากเจ้านำมาไม่ได้ คนก็อย่าหวังจะเอาไป!”ใจจริงลี่หยวนไม่เคยคิดขัดขวางความรักของลูกน้อง ดูจากรูปการณ์แล้วชิงช่ายน่าจะสมยอมพร้อมใจจึงได้มีสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยพ่อของลูก เรื่องแบบนี้ตบคือข้างเดียวย

คนฟังพลันหัวใจเต้นแรง ดวงตาสีน้ำเงินเข้มมีเปลวเพลิงร้อนแรงจุดอยู่“เจ้าจะบอกว่า... เจ้ารู้ตัวว่ารักข้าเพราะจูบนั่น?” คนถูกถามเบือนหน้าหนี ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงลำคอ ผิดด้วยหรือที่นางจะรู้ตัวว่ารักเขาตอนที่จุมพิตครั้งแรกอาตงช่างเป็นบุรุษที่ไม่ละเอียดอ่อนเอาเสียเลย! “เช่นนั้น ฮองเฮาของข้าก็เตรียมใจไว้ให้ดีเถิด” ฟ่านเหว่ยตงคลี่ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงตัวสวย เลื่อนเอี๊ยมตัวบางออกจากเรือนร่างขาวผ่อง “ข้าจะทำให้เจ้าหลงรักข้าทุกวัน” เขาก้มลงจุมพิตลงบนกลีบปากสวย ฉวยโอกาสที่นางอ้าปากหายใจเข้าไปตักตวงอย่างลึกล้ำ หอมหวานและร้อนแรง “เจ้าโกรธไหมที่ข้ารู้ตัวช้า” กู่หลันอิงถามเมื่อเขาเว้นช่วงให้นางได้พักหายใจ สีหน้ามีเค้าความไม่สบายใจอยู่หลายส่วน “เด็กโง่ คนซื่อบื้ออย่างเจ้าก็ยอมรับว่ารักข้าเป็นเรื่องที่น่ายินดี ข้าจะกล้าโกรธเจ้าได้อย่างไร” “ข้าไม่ได้ซื่อบื้อ” นางย่นคิ้ว “ใต้หล้าแห่งนี้มีแค่เจ้าคนเดียวที่บอกว่าข้าซื่อบื้อ” “ก็เจ้าซื่อบื้อจริงๆ นี่” กู่หลันอิงเชิดใบหน้างาม นางรึก็อ

เพราะก่อนหน้านี้ไม่ค่อยมีใครให้ความสำคัญกับการแพทย์ ผู้คนจึงพากันหันไปทำอาชีพอื่น แต่ครั้นกู่หลันอิงรับการดูแลและส่งเสริมทางด้านนี้อย่างเต็มกำลัง จำนวนผู้คนที่ล้มป่วยของทั้งแคว้นเว่ยและแคว้นลี่ก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด โรงหมอถูกเปิดเพิ่มขึ้น เช่นเดียวกับสำนักแพทย์ที่เติบโตอย่างต่อเนื่องราษฎรต่างทำมาหากินและใช้ชีวิตอย่างเป็นสุข ไพร่ฟ้าตื่นมาด้วยเสียงหัวเราะและหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มบัดนี้แคว้นเว่ยและแคว้นลี่ล้วนแข็งแกร่ง ความสัมพันธ์นับวันยิ่งแน่นแฟ้น เติบโตทั้งทางด้านกำลังทรัพย์และกำลังคน กลายเป็นแคว้นมหาอำนาจที่น่าเกรงขามหญิงสาวคิดพลางยกยิ้มน้อยๆ ทุกวันนี้ทั้งนางและสามีต่างแข่งกันทำงาน จนพี่สี่ซึ่งเวลานี้ทำหน้าที่เป็นทูตแลกเปลี่ยนเริ่มบ่น‘เพราะถ้าเจ้านายทำงานหนัก ลูกน้องก็ต้องพลอยขยันทำงานหนักตามเจ้านายไปด้วย’เรื่องนี้จะโทษนางก็ไม่ได้... ในเมื่อยามเด็กพวกพี่ชายต่างเขี่ยวเข็ญให้นางรีบสร้างผลงาน มิเช่นนั้นจะไม่สามารถแต่งงานกับคู่หมั้นของตนเอง“เสด็จแม่ๆ ” เจ้าของเสียงเล็กกระตุกชายแขนเสื้อนางอย่างเรียกร้องความสนใจ“ว่าอย่างไร มู่เอ๋อร์” นางถามพลางหอมแก้มนุ่มยุ้ยอย่างรักใคร่“เสด็จแม่ทรงร

บทส่งท้าย หลายปีต่อมา...“เสด็จพ่อ” เสียงเล็กที่ร้องเรียกจากด้านหลัง ส่งผลให้ชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าในชุดมังกรทองห้าเล็บละสายตาจากคู่สนทนาไปมองผู้มาใหม่ แววตาพลันอ่อนโยนขึ้นอีกหลายส่วน “อามู่” ฟ่านเหว่ยตงเรียกบุตรชายวัยสามขวบที่เดินมาหาเขาถึงห้องอักษร สีหน้าของคนตัวเล็กตุ้ยนุ้ยมุ่งมั่นจริงจัง ชวนให้นึกถึงใบหน้าของผู้เป็นภรรยาในวันเด็ก “อามู่โตขึ้นเพียงนี้เชียวหรือ” หยวนเซ่าถามพลางยกมือลูบเคราที่ไว้ยาวเพื่อให้ดูภูมิฐานตามอายุที่เพิ่มขึ้น ขณะที่ฮ่องเต้หนุ่มใช้พระหัตถ์ช้อนพระโอรสขึ้นมานั่งบนพระเพลาแกร่ง ฟ่านเหว่ยตงเพิ่งขึ้นครองราชย์เมื่อสามปีก่อน หลังจากฮ่องเต้องค์ก่อนซึ่งเป็นพระเชษฐาเสด็จสวรรคต ช่วงเวลาดังกล่าวมีเสียงคัดค้านมากมาย พวกเขาคาดหวังให้ผู้สืบทอดราชบัลลังก์เป็นทายาททางตรงซึ่งสืบทอดจากสายเลือดของฮ่องเต้พระองค์ก่อน บ้างก็สนับสนุนองค์ชายใหญ่ บ้างก็สนับสนุนองค์ชายรอง ทว่าในราชโองการได้ระบุเอาไว้ชัดเจนว่า ผู้ที่ต้องขึ้นครองราชย์คือฟ่านเหว่ยตงแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น สาเหตุก็เพราะบุรุษ

กู่หลันอิงยกมือขึ้นมาแตะปิ่นปักผมที่อาตงเสียบให้เองกับมือ ใบหน้าเห่อแดงขึ้นน้อยๆ “ข้า... ข้าไม่มีของขวัญให้เจ้าหรอก”“หืม?” ทวนถามเสร็จก็เผยสีหน้าผิดหวัง “ข้าเดินทางทั้งวันทั้งคืนโดยไม่ได้หลับเพื่อมามอบของขวัญให้เจ้า แต่เจ้าอยู่ที่นี่อย่างสุขสบายกลับไม่มีของขวัญให้ข้าเลยสักชิ้นเชียวหรือ”“เพราะข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะมา จึงไม่ได้เตรียมของขวัญไว้ให้” นางตอบอ้อมแอ้มด้วยสีหน้ารู้สึกผิดคราวนี้ถือว่านางผิดเต็มๆผู้ที่ดีใจกับการได้พบหน้าก้มหน้ามองพื้นหงอยๆ “คะ...คราวหน้า ข้าจะชดเชยให้เจ้านะ”ฟ่านเหว่ยตงถอนหายใจ “ข้าไม่รอคราวหน้าแล้ว”กู่หลันอิงก้มหน้าต่ำกว่าเดิมจนเห็นปลายเท้าของบุรุษเบื้องหน้า “แล้วเจ้าอยากได้อะไรหรือ หากไม่เหลือกว่าแรง ข้าจะจัดการให้เจ้าเอง”มุมปากของผู้ที่แสร้งน้อยใจกระตุกขึ้นนิดๆ อาศัยจังหวะที่องค์หญิงน้อยมิทันตั้งตัว ยื่นมือไปรั้งคางมนให้เชยขึ้น แล้วประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนของนางหญิงสาวร่างแข็งค้างประหนึ่งเป็นก้อนหิน ความแดงจากหน้าลามสู่ใบหู “จะ...เจ้า...”“ถือว่าเป็นของขวัญของเกิดของข้าก็แล้วกัน” ฟ่านเหว่ยตงยิ้มร่าเริง นัยน์ตาสีประหลาดพราวระยิบระยับ “ข้าต้องไปแล้ว”ผู้ท

“ได้อย่างไรกัน เมื่อครู่นี้ข้ายังเห็นท่านคุยกับนางอยู่เลย!”“ก็นางไม่อยู่แล้ว”“เอ่ะ! ท่านนี่!” ผู้ที่โดนขัดยังคงมิยินยอม“น้องรองกับร้องสี่อยู่ที่ไหนเสียเล่า”“เสด็จพ่อเรียกไปคุยด้วยเป็นการส่วนตัว พี่ใหญ่ ตกลงอิงอิงอยู่ที่ใดกันแน่”“ดีแล้วๆ” ผู้เป็นพี่ชายสีหน้าเรียบเฉย เสมือนคำเร่งเร้าของกู่ฉินเป็นเพียงสายลมไร้ตัวตนที่พัดผ่านไปเฉยๆบุตรสาวแม่ทัพใหญ่มองสามีกับน้องชายของเขาที่อายุมากแล้วยังพูดคุยกันเหมือนเด็กนับว่ายังโชคดีที่บริเวณนี้ไม่มีใครกล้าเข้ามารบกวน มิเช่นนั้นแคว้นเว่ยคงขายหน้าเป็นแน่“เจ้ามาก็ดีแล้ว มาช่วยข้ารับแขก” กู่ฉินมัดมือชกคนอายุน้อยกว่า“แต่ข้า...”พี่ชายคนโตไม่สนใจน้ำเสียงทักท้วงของกู่ฉิน ครั้นเห็นคนที่ใบหน้าคุ้นตาก็รีบเอ่ยปากร้องทัก “อา... ท่านอำมาตย์อยู่นี่เอง องค์ชายสามกำลังอยากปรึกษาเรื่องชลประทานกับท่านอยู่พอดี”งานเลี้ยงฉลองวันเกิดดำเนินไปอย่างราบรื่น โดยที่น้อยคนนักจะรู้ว่าผู้ที่เป็นคนจัดงานเลี้ยงในวันนี้คือผู้เป็นเจ้าของวันเกิดนั่นเองทางด้านหนึ่ง เหล่าองค์ชายกำลังช่วยรับหน้าอาคันตุกะผู้มาเยือน อีกด้านหนึ่งอี้หลานก็นำทางกู่หลันอิงมายังห้องเล็กซึ่งมีตั่งยาว เก

หลายทิวาราตรีผ่านพ้น เวลาจากวันทบรวมกันกลายเป็นเดือน ก่อนหน้านี้มีเสียงเล่าลือกันหนาดูว่าความสัมพันธ์ของสองแว่นแคว้นเกิดความร้าวฉาน แม้ทางแคว้นลี่จะให้เหตุผลว่าองค์หญิงทรงประชวรจึงไม่ได้มาร่วมงานขององค์รัชทายาทดังปีที่ผ่านมา ทว่าผู้คนต่างก็เอาไปผูกรวมกับเรื่องเหตุการณ์ลอบสังหารที่เกิดขึ้นที่แดนใต้ บ้างก็ว่าองค์หญิงทรงขี้ขลาดตาขาว บ้างก็ว่าองค์รัชทายาททรงดูแลพระคู่หมั้นได้ไม่ดีพอ บ้างก็ว่าองค์หญิงทรงเสียโฉมจากเหตุการณ์ลอบสังหารดังกล่าว เนื่องจากเสด็จกลับแคว้นลี่ก็ไม่มีข่าวคราวว่าทรงเสด็จออกนอกวังเลยสักครั้ง แม้จะไม่มีผู้ใดกล่าวออกมาอย่างออกนอกหน้า แต่บุตรสาวของตระกูลขุนนางในแคว้นลี่คาดหวังจะให้สัญญาการหมั้นหมายระหว่างองค์รัชทายาทกับองค์หญิงกู่หลันอิงถูกยกเลิก พวกนางกระหายอยากได้อำนาจ อยากรับตำแหน่งมารดาของแผ่นดิน ทั้งเพื่อขยายอิทธิพลให้กับวงศ์ตระกูลและตนเอง รวมถึงได้เป็นฮูหยินชายาของว่าที่พญามังกรผู้เพียบพร้อมทั้งรูปโฉมและความสามารถในอนาคต ทว่าต่อให้มีเสียงโต้แย้งร้องขอจากขุนนางมากเพียงใด ฟ่านเหว่ยตงกลั

“ขอบเขตพลังของข้าจำกัดแค่ในสุดแดนพงไพร” บุรุษผู้มีเขากวางยืนขึ้นเต็มความสูงพร้อมกับเด็กทารกน้อยที่หลับในอ้อมแขน “ข้าเต็มใจจะให้ความช่วยเหลือหากสงครามลุกลามมาถึงที่นี่”“ขอบใจท่านมาก” เซียนค้างคาวตอบรับ สิ่งที่ซีชิงลู่พูดใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ คราวก่อนหากเผ่าสวรรค์ไม่สามารถหาวิธีกักขังจอมมารไว้ใต้ทะเลสาบจันทราจมเอาไว้ได้เสียก่อน คาดว่าการฆ่าฟันคงรุกลามมาถึงพื้นที่ห่างไกลอย่างสุดแดนพงไพรแห่งนี้ไปแล้วโอวหยางเฮยหลุดออกมาคราหน้า เกรงว่าความโกรธเกรี้ยวน่าจะรุนแรงมากกว่าเดิมเมื่อซีชิงลู่รู้ในสิ่งที่ต้องการทั้งหมดแล้ว เขาก็กล่าวคำลาและหายตัวไปพร้อมกับองค์หญิงน้อยที่ยังคงไร้ชื่อหลิวฟางซวงแทะข้าวโพดเสร็จพอดี นางวางฝักเกลี้ยงเกลาบนชามเปล่าเบื้องด้วยสีหน้าเฉื่อยเนือย เมื่อกินจนอิ่มหนังตาก็เริ่มหนัก ทว่าธุระของนางกับชายชรายังไม่เสร็จสิ้นจึงต้องฝืนความต้องการ เปิดบทสนทนาระหว่างพวกนางขึ้นอีกครั้ง“หมายความว่าภายในหนึ่งร้อยวัน ข้าต้องถอนคำสาปให้แก่เด็กน้อยทั้งสามใช่หรือไม่”คำถามที่ตรงไปตรงมาราวกับสามารถปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้จากการฟังข้อมูลเพียงบางส่วน ถือเป็นการประหยัดเวลาได้อย่างดีเยี่ยม“ม

นัยน์ตาของผู้อาวุโสหรี่ลงทันควัน “เหตุใดเรื่องใหญ่เช่นนี้ วังตงไห่จึงมิแจ้งแก่เผ่าอื่น”หลิวฟางซวงไม่ตอบ ใครจะอยากนำเรื่องที่ยังไม่สามารถพิสูจน์ได้ไปแจ้งแก่ผู้อื่น อีกอย่าง เรื่องที่บุตรสาวและบุตรเขยขโมยของล้ำค่าของตนใช่เรื่องที่จะบอกต่อได้หรือไม่ว่าอย่างไรเผ่าเทพมังกรย่อมไม่อยากเสียหน้าซีชิงลู่มิได้สนใจเรื่องรายละเอียดดังกล่าว ในเมื่อเขาทราบแล้วว่าเหตุผลที่ราชบุตรเขยกับองค์หญิงแห่งเผ่าเทพมังกรต้องออกมานอกวังคืออะไร ความสนใจของเขาจึงเบี่ยงไปยังสิ่งอื่นแทน“หลังจากนี้พวกเจ้ายังจะอยู่ที่สุดแดนพงไพรหรือไม่”คำถามนี้ส่งผลให้ผู้อาวุโสกับหลิวฟางซวงหันมามองหน้ากัน พวกนางเองยังไม่ได้ตกลงกันเรื่องนี้ เพราะฉะนั้นคงเป็นการยากที่จะให้คำตอบอีกฝ่ายได้ในทันที“มีความเป็นไปได้ที่ข้ากับเด็กน้อยทั้งสามจะไม่อยู่ที่นี่ต่อ” นางไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้แก่ซีชิงลู่จนเป็นเหตุให้ท่านอาจารย์ต้องเดือดร้อนไปด้วย “แต่ว่าทารกน้อย... ข้ารบกวนท่านช่วยดูแลจนกว่าข้าจะสามารถพาคนจากวังบาดาลมารับตัวไปได้หรือไม่”เป็นเพราะองค์หญิงน้อยยังเด็กเกินไปจึงไม่เหมาะที่จะพาไปด้วย หากเทียบกับอันตรายทางด้านนอกที่ไร้การปกป้องจาก

“นางน่าจะชอบท่าน” มู่หรงอู่ซึ่งวางของว่างลงบนโต๊ะกล่าวพลันหันไปมองเทพธิดาสาว “เหมือนกับที่ข้าชอบท่านอา”ปัง!หงหยางจูตบโต๊ะเสร็จก็ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ ถลึงตามองเด็กชายตัวเล็ก “ริอ่านจะทำคะแนนอีกคนรึ!”ก่อนหน้านี้เจ้ามังกรโง่ก็เอาเปรียบท่านอาไปแล้ว มาครานี้เจ้าเด็กมนุษย์ยังบอกรักท่านอาต่อหน้าผู้อื่นอย่างน่าตาเฉย นี่พวกเขาคิดจะแย่งชิงความโปรดปราณเพื่อให้ท่านอาถอนคำสาปให้แต่เพียงผู้เดียวใช่หรือไม่!อี้เฟิงหลงเห็นว่าหากหงหยางจูเอาแต่จะหาเรื่องอยู่เช่นนี้ เห็นทีวันนี้ทั้งวันหลิวฟางซวงคงไม่มีทางได้รู้ความจริง ดังนั้นเขาจึงเอ่ยปาก “ท่านจางกั๋วเหล่า ท่านอากับท่านภูตควรพูดคุยกันตามลำพัง”“เจ้าไม่มีสิทธิ์มาสั่ง!”“แล้วถ้าเป็นข้าล่ะ” หนึ่งในแปดโป๊ยเซียนเบนสายตาคมกริบไปยังหงหยางจูบ้าง ต่อให้จะอยู่ภายใต้ความดูแลของหลิวฟางซวงมาระยะหนึ่ง ทว่าอารมณ์ก้าวร้าวโผงผางของหงหยางจูยังคงเหมือนเดิมเด็กชายเจ้าของเรือนผมสีขาวตวัดสายตามองผู้พูด สองมือข้างลำตัวกำแน่นเข้าหากันก่อนที่เจ้าตัวจะเดินสะบัดหน้าออกจากถ้ำไปมู่หรงอู่ลอบกลืนน้ำลาย แล้วหันไปมองอี้เฟิงหลงอย่างต้องการที่พึ่ง “อาหลง เราเองก็รีบไปกันเถอะ”“อือ”

“เหตุผลที่ทำให้ต่อสู้...” หญิงสาวพึมพำพลางยกมือขึ้นมากุมมือเล็กอบอุ่นที่ยังคงจับอยู่ที่ต้นแขน จากนั้นก็ก้มมองเด็กทารกซึ่งนางใช้แขนข้างหนึ่งประคองอุ้มเอาไว้...ก็เพื่อปกป้องพวกเขานางตัดสินใจต่อสู้ ก็เพื่อปกป้องสิ่งที่สำคัญกับตัวเองและไม่ใช่เพียงแค่มู่หรงอู่กับเด็กทารก แต่ยังมีอี้เฟิงหลง หงหยางจู ท่านอาจารย์ ศิษย์พี่ศิษย์น้องและคนอื่นๆ ที่ใกล้ชิดกันนางหลิวฟางซวงคล้ายเพิ่งได้ผุดตัวขึ้นจากผืนน้ำที่ดำว่ายมาเป็นเวลาอันนานแสนนาน รอยยิ้มหวานพลันปรากฏขึ้นบนใบหน้างามพริ้ม“ข้าไม่เป็นไร” นางปล่อยมือของมู่หรงอู่ เมื่อทอดสายตามองไกลออกไปก็ปะเข้ากับเด็กชายในผ้าคลุมสีเข้มยืนมองพวกนางอยู่ไม่ไกล“อี้เฟิงหลง” หญิงสาวไม่รู้เลยว่าเขามายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ใบหน้าของเขาไร้รอยแผล แต่ร่างกายส่วนอื่นที่ถูกปิดเอาไว้ ทำให้นางไม่สามารถดูออกว่าเขาได้รับบาดเจ็บที่อื่นอีกหรือไม่“เมื่อครู่...” อี้เฟิงหลงมองนางด้วยแววตาคล้ายต้องการถามบางสิ่ง หากมิทันไรก็ถูกขัดจังหวะเข้าเสียก่อน“ท่านอาซวง! ปลอดภัยดีใช่ไหม” เสียงตะโกนของหงหยางจูดังไล่หลัง เด็กชายเจ้าของเรือนผมสีขาวซึ่งห่มด้วยผ้าคุมสีทึมวิ่งเข้าหา เมื่อถึง

เด็กหญิงครุ่นคิดอย่างใจลอย ไม่สนใจมองภาพศาสตราวุธและของวิเศษมากมายที่อัดแน่นอยู่ภายในห้องขนาดใหญ่ซึ่งเปรียบเสมือนแก่นสมบัติของสามพิภพหกดินแดนที่อัดแน่นไปด้วยขุมพลังอันสูงส่ง“เจ้าสาม”หลิวฟางซวงดึงความสนใจของตนเองกลับมายังเงาร่างสูงโปร่งของเหอเหยาจวง“พบของที่ถูกใจหรือไม่” น้ำเสียงของอาจารย์ดูกระตือรือร้นเป็นพิเศษก่อนหน้านี้ศิษย์พี่ใหญ่กับศิษย์พี่รองล้วนเลือกอาวุธประจำตัวจากห้องนี้ตามคำแนะนำของท่านอาจารย์อาวุธของศิษย์พี่ใหญ่คือกระบี่วาดวายุตัดเมฆา ส่วนอาวุธประจำกายของศิษย์พี่รองคือกระพรวนมายาเจ็ดเทวาที่ช่วยเสริมพลังธาตุไฟทั้งสองล้วนเป็นของวิเศษซึ่งตกทอดมาจากเหล่าผู้กล้าวีรบุรุษในอดีตเด็กหญิงกวาดตามองผ่านอาวุธที่มีทั้งสีสันแสบตาและจืดชืด พลังขุมเย็นและร้อนที่แบ่งแยกกันชัดเจน และขั้วพลังที่คลุมเครือยากจะบ่งบอก ทั้งขนาดใหญ่มากจนนางไม่น่าจะถือไหวและขนาดที่เล็กเท่ากับไข่มุกเม็ดหนึ่งผู้ปกครองตำหนักไร้นามเห็นสีหน้าเรียบเฉยของคนตัวเล็กก็เริ่มให้คำแนะนำ “เลือกอาวุธ ต้องเลือกด้วยใจ”“ท่านอาจารย์...” หลิวฟวงซวงหันกลับไปมองหน้าชายชราอีกครั้งพร้อมกับส่ายหน้าน้อยๆ “ศิษย์รู้สึกว่าอาวุธเหล่านี้

都十四章ท่านอากับการปกป้องศัตรูที่ควรจะล่าถอยเมื่อเห็นถึงความแตกต่างของระดับพลัง กลับแยกร่างเพิ่มจำนวนมากขึ้นเพื่อที่จะสู้กับนางต่อหลิวฟางซวงถอนหายใจน้อยๆ เหตุใดพวกเขาจึงได้ขยันกันนัก อากาศดีๆ เช่นนี้ควรใช้เวลานอนพักผ่อนสิถึงจะถูก พวกเขาช่างไร้ศิลปะในการดื่มด่ำกับธรรมชาติ เรียกได้ว่ามีชีวิตอย่างเสียเปล่าโดยแท้โฉมสะคราญที่ยืนเฉยเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งเมื่อหนึ่งในร่างแยกพุ่งตัวเข้าใส่ด้วยความเร็วดุจลมหวนเรือนผมสีดำดุจแพรไหมของหญิงสาวโบกพลิ้ว กลิ่นหอมลอยตลบอบอวลไปทั่ว นัยน์ตาสีประหลาดเปล่งประกายโดดเด่น ขณะที่มือเรียวบางยกขึ้นมารับกรงเล็บแหลมคมที่พุ่งเข้าใส่เพล้ง!แรงบีบอันแผ่วเบาจากหญิงสาวสามารถหักเล็บของมารชั้นต่ำได้อย่างง่ายดายถึงจะไม่เคยลงสนามจริงสักครั้ง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าท่านอาจารย์ของนางละเลยการสอนทักษะการต่อให้มากกว่าศิษย์คนอื่นๆแววตาของหลิวฟางซวงวูบไหวเมื่อเจ้าตัวครุ่นคิดถึงความสงบสุขที่สำนักไร้นามในวันวาน หลังจากศิษย์พี่รองหลี่ลู่ถูกนางส่งกลับไปแล้ว ทางด้านอาจารย์ก็ไร้การติดต่อมาเหมือนเช่นเคยนี่คงเป็นอีกวิธีการปกป้องนางจากผู้เป็นอาจารย์กระมังแปดพันปีก่อน...ช่วงเวลาที่