Novels by กัญฉัตร

“พะ...เพคะ”“ลี่หยวน” สีหน้าของซุนโม่เฉินจริงจังมากขึ้นอีกสี่ส่วน “เจ้ารู้ใช่ไหมว่าด้วยฐานะของเจ้า ผู้ที่จะกำหนดการหมั้นหมายมิใช่เจ้าหรือท่านเสนาบดีลี่...”เด็กสาวเพิ่งมีโอกาสได้คำนึงถึงเรื่องนี้เป็นครั้งแรกผู้ที่มีอำนาจในการชี้ชะตาคู่ครองของนางมิใช่ท่านพ่อ แต่เป็นฮ่องเต้!บิดาของนางเป็นถึงเสนาบดี ขุนนางขั้นสูงที่ทำงานใกล้ชิดโอรสสวรรค์ อำนาจแม้ไม่ยิ่งใหญ่เท่าองค์เหนือหัวแต่ก็สามารถชี้เป็นชี้ตายขั้วอำนาจในราชสำนักได้เช่นเดียวกัน...บุตรหลานของผู้ที่มีความสำคัญถึงเพียงนี้ มีหรือที่ฮ่องเต้จะทรงมิเฝ้าระวังแม้จะรู้กันดีว่าตระกูลลี่เป็นฝ่ายเดียวกับองค์ชายสี่ แต่ท่านพ่อของนางก็ออกนอกหน้ามากมิได้ และต่อให้ในพระทัยของฮ่องเต้จะทรงทราบดีก็ไม่ได้หมายความว่าจะทรงมิใช้ตระกูลลี่เป็นหมากในพระหัตถ์ ผู้ที่กุมอำนาจที่แท้จริงหาใช่องค์รัชทายาทหรือองค์ชายสี่ แต่เป็นฮ่องเต้ต่างหากมิน่าล่ะ แม้พี่ชายคนโตของนางจะถึงวัยที่เหมาะสมแก่การแต่งงาน เขากลับไม่มีคู่หมั้นหรืองานมงคลเสียทีลี่หยวนนิ่งไปอีกครั้ง หรือสาเหตุที่ลี่หยวนมิได้แต่งงานในนิยายเป็นเพราะฮ่องเต้ทรงไม่มีราชโองการออกมา?แม้จะพยายามไตร

“สตรีสูงศักดิ์อื่นๆ จะเป็นอย่างไรก็ช่าง แต่ข้าคิดว่าเจ้าเหมาะที่จะหัวเราะมากกว่า”หัวใจดวงน้อยเต้นแรงให้กับคำชมจากปากของเขา แต่สิ่งที่สมองของนางอยากทำกลับเป็นการกลอกตาเสียใครมันจะไปหัวเราะได้บ่อยๆ เขาเห็นข้าเป็นคนบ้าหรืออย่างไร “บัดนี้องค์ชายสี่ถือเป็นกำลังสำคัญของฮ่องเต้และแว่นแคว้น หม่อมฉันจึงไม่มีโอกาสได้เข้าเฝ้าพระองค์เหมือนแต่ก่อน” ลี่หยวนกล่าว “ด้วยเหตุนี้พระองค์จึงมิได้เห็นหม่อมฉันหัวเราะกระมังเพคะ”“ประเดี๋ยวอีกไม่เกินครึ่งปี คาดว่าเราคงได้เจอกันบ่อยขึ้นแล้ว”ลี่หยวนนิ่งไปครึ่งปี? หากองค์ชายสี่หมายถึงวิธีคัดเลือกสาวงาม มันมิใช่ว่าจะเกิดขึ้นตอนนางอายุครบสิบห้าปีหรอกหรือคำถามนี้แล่นอยู่ในหัวของเด็กสาวอยู่ครู่หนึ่งก็ได้คำตอบพิธีคัดเลือกสาวงาม “แต่หม่อมฉันเพิ่งอายุครบสิบสี่เมื่อไม่กี่วันก่อน...”ซุนโม่เฉินหรี่ตามองผู้ที่มีสีหน้าสับสน “ดูท่าเจ้าจะเข้าใจผิดแล้ว”ลี่หยวนไม่อาจปกปิดสีหน้าไว้ได้ นางตกใจจริงๆ ดังที่แสดงออก“พิธีคัดเลือกสาวงามจะจัดขึ้นทุกปีหลังจากวันปีใหม่[1] เพียงครั้งเดียว เจ้าซึ่งเกิดในปีระกาจะอายุสิบห้าในปีชวดของช่วงฤดูใบไม้ผลิที่จะมาถึง นั่นถือว่าผ่านเกณฑ์”คำ

ยามที่องค์ชายสี่มิได้อยู่ต่อหน้าผู้อื่น คนเลือดเย็นโหดร้ายที่ผู้คนว่ากันกลับมีสีหน้าเป็นกังวลถึงเพียงนี้ทว่าลี่หยวนก็รีบส่ายหน้าไม่ได้... นางจะยังเชื่อใจเขาไม่ได้เป็นอันขาด!ต่อให้ยามนี้เขาไม่ได้คิดหลอกใช้นาง ในอนาคตเขาก็หลอกใช้อยู่ดี!เห็นทีภารกิจอีกอย่างหนึ่งได้เพิ่มขึ้นแล้ว เพื่อกันมิให้ตนเองกลายเป็นผู้ช่วยวายร้ายในวันข้างหน้า นางจะต้องหาวิธีป้องกันมิให้เกิดตัวแปรที่ทำให้ซุนโม่เฉินเปลี่ยนจากความเอ็นดูเป็นหลอกใช้มันคือเหตุการณ์สำคัญที่ส่งผลโดยตรงกับวายร้ายซึ่งเป็นตัวละครเอก หากแก้ไขมันได้ เนื้อเรื่องก็ย่อมต้องเปลี่ยนแปลงอีกอย่างแน่นอนก่อนหน้านี้นางมัวแต่เสียเวลากับตัวละครที่แทบไม่มีบทบาทในเรื่องอย่างตงฟางฉีมากเกินไป หากวันนี้นางไม่ยอมมาเจอองค์ชายสี่ นางคงไม่มีทางรู้ว่าตนเองกำลังเดินมาผิดทางซุนโม่เฉินกดมุมปากลง “เห็นทีฉายา ‘หมอปีศาจ’ ที่เขาได้มาคงไม่ได้มีน้ำหนักอะไร”“องค์ชาย... เหตุใดจึงได้มาอยู่ที่นี่หรือเพคะ” นางเจตนาเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อตัดโอกาสให้เขาแสดงความเป็นห่วงต่อตนเองซุนโม่เฉินชะงักเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าจะเป็นฝ่ายถูกถามกลับ ไม่เคยมีสักครั้งที่ลี่หยวนจะสนใจถามไถ่ถึงเร

8สถานะพิเศษหากเป็นลี่หยวนก่อนที่ความทรงจำในอดีตชาติจะกลับมา นางจะทำอย่างไรนะ?เด็กสาวยอมรับว่านางแทบจำไม่ได้ ในช่วงเวลาที่เดินตามหลังเสี่ยวกัวก็มิได้มีเวลาฉุกคิดและเตรียมใจ นางอาจเผลอทำตัวให้เป็นที่ระแคะระคายของวายร้ายในเรื่องโดยไม่รู้ตัวต่อให้รู้ว่าซุนโม่เฉินไม่ใช่บุรุษที่เอะอะก็สังหารคน เอะอะก็ฆ่าไม่เลือกหน้า แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่า นางจะไม่กลายเป็นสิ่งที่อีกฝ่ายคิดอยากจำกัดทิ้งในวันหน้าก็ตัวร้ายผู้นี้... ทั้งเลือดเย็นและเด็ดขาดจะตายไป“คุณชายขอรับ คุณหนูลี่มาถึงแล้ว”ร่างของเสี่ยวกัวที่หลบฉากไปดึงให้ลี่หยวนหลุดออกจากห้วงคิด ชิงช่ายหยุดยืนอยู่หน้าประตูตามคำสั่งห้ามของขันทีหนุ่มลี่หยวนก้าวไปในห้องตามลำพัง ดวงตาคู่งามเงยหน้ามองชายหนุ่มที่แม้จะแต่งกายด้วยชุดสามัญชนธรรมดาก็มิอาจปกปิดกลิ่นอายทรงอำนาจที่แผ่ออกมาได้อยู่ดีทันใดนั้น หัวใจของลี่หยวนก็พลันเต้นถี่เร็ว ความหลงใหลที่มีให้เขามาตลอดชีวิตมิอาจลบล้างให้หมดสิ้นไปในระยะเวลาอันสั้น ต่อให้สมองของนางจะตัดขาด หากหัวใจก็ยังมีความผูกพันที่มิอาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดพวงแก้มเด็กสาวเริ่มเจือสีท้ออย่างช่วยไม่ได้ไม่รู้ควรจะหงุดหงิดตนเองหร

...น้ำแข็งในถ้วยละลายเหลือเพียงน้ำซุนโม่เฉิน ไม่ว่าเจ้าจะมีแผนการอันใด ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าทำสำเร็จ!ผู้คิดเผลอใช้นิ้วคลึงลงบนแหวนหยกซึ่งสวมอยู่บนนิ้วโป้งอีกคราบัดนี้เมืองหลวงได้กลายเป็นสนามวิ่งไล่จับที่แข่งขันกันระหว่างโอรสมังกรทั้งสองเป็นที่เรียบร้อย...ล่วงเข้ายามเย็น ตะวันจวนจะลาจากผืนฟ้าสาดประกายริบหรี่ ย้อมฟ้าสีครามกลายเป็นส้มแสด“คุณหนูเจ้าคะ ท่านอ๋องน้อยทรงเตือนมิให้ท่านเดินเล่นนานเกินไป ออกมานอกจวนแบบนี้จะดีหรือเจ้าคะ ท่านเอง…ก็ยังไม่หายดีด้วย”ร่างเล็กซึ่งเดินนำอยู่ด้านหน้าหมุนกายกลับมาหาคนพูด “ผิดแล้วชิงช่าย ท่านอ๋องน้อยทรงเตือนท่านปู่ต่างหาก”ชิงช่ายอ้ำอึ้ง “แต่บ่าวคิดว่า...”ยามนั้นท่านอ๋องน้อยทอดพระเนตรคุณหนูของนางขณะตรัส นางเชื่อว่าท่านอ๋องน้อยหมายถึงคุณหนูของนางอย่างแน่นอน!“หากเจ้าจะบ่นไม่หยุดปากเช่นนี้ก็กลับไปเถิด”การพูดถึงตงฟางฉีทำให้ลี่หยวนอารมณ์ไม่ดี หลายวันมานี้นางมีเขามาวนเวียนอยู่ตลอด ยามเดินเล่นในสวนกับท่านปู่ ท่านปู่ก็เล่าเรื่องราวของชายหนุ่มผู้นั้นให้ฟังวนไปวนมาและนี่... ขนาดยามนี้ไม่เห็นหน้าก็ยังมีคนพูดถึงหรือบุรุษผู้นั้นจะมีคาถามนต์ดำหลอกหลอนผู้อ

ทว่าท่วงทำนองที่ลี่หยวนบรรเลงกลับแฝงความหมายอันลึกซึ้ง...ไม่แน่ว่านี่อาจเป็นการส่งสัญญาณบอกกับเขาว่าตระกูลลี่ต้องการแปรพักตร์ เอาใจออกห่างจากฝั่งองค์ชายสี่หากเขาจะด่วนตัดสินใจเรื่องนี้ไม่ได้ มันอาจเป็นกลลวงหรือเป็นเพียงอารมณ์อันฉาบฉวยของคุณหนูตระกูลลี่เพียงคนเดียวเท่านั้นไหนจะยังมีตงฟางฉีที่ไม่เคยแสดงท่าทีสนใจสิ่งที่เกี่ยวข้องกับอำนาจและการเมืองผู้นั้นอีก การที่จู่ๆ เขารับอาสารักษาให้กับลี่หยวนอาจมีบางสิ่งแอบแฝงนึกไม่ถึงว่าภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน จวนเสนาบดีที่ไร้สีสันกลับน่าสนใจขึ้นมาเห็นที... เขาอาจได้ใช้โอกาสที่นางล้มป่วยให้เป็นประโยชน์“ยังมีเรื่องอื่นรายงานอีกหรือไม่”จงซานใช้เวลาครุ่นคิดเพียงเสี้ยวอึดใจเดียวก็รายการต่อ “เมื่อเช้านี้ก่อนท่านเสนาบดีลี่จะเดินทางมาเข้าประชุม เขาได้พาขันทีผู้หนึ่งไปพบแม่นางลี่เพื่อมอบของขวัญ จากเครื่องแต่งกายแล้วน่าจะเป็นคนจากตำหนักองค์ชายสี่พ่ะย่ะค่ะ”ข้อมูลต่อมาสร้างความลังเลให้ซุนจื่อหมิงไม่น้อยแท้จริงแล้วความสัมพันธ์ของคุณหนูลี่กับซุนโม่เฉินยังดีอยู่อย่างนั้นหรือ?ไม่แปลกนักที่เขาจะสับสน ก่อนหน้านี้เขาเพียงแค่ต้องระมัดระวังคนจากฝ่ายองค์ชายสี

คนฟังพลันหัวใจเต้นแรง ดวงตาสีน้ำเงินเข้มมีเปลวเพลิงร้อนแรงจุดอยู่“เจ้าจะบอกว่า... เจ้ารู้ตัวว่ารักข้าเพราะจูบนั่น?” คนถูกถามเบือนหน้าหนี ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงลำคอ ผิดด้วยหรือที่นางจะรู้ตัวว่ารักเขาตอนที่จุมพิตครั้งแรกอาตงช่างเป็นบุรุษที่ไม่ละเอียดอ่อนเอาเสียเลย! “เช่นนั้น ฮองเฮาของข้าก็เตรียมใจไว้ให้ดีเถิด” ฟ่านเหว่ยตงคลี่ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงตัวสวย เลื่อนเอี๊ยมตัวบางออกจากเรือนร่างขาวผ่อง “ข้าจะทำให้เจ้าหลงรักข้าทุกวัน” เขาก้มลงจุมพิตลงบนกลีบปากสวย ฉวยโอกาสที่นางอ้าปากหายใจเข้าไปตักตวงอย่างลึกล้ำ หอมหวานและร้อนแรง “เจ้าโกรธไหมที่ข้ารู้ตัวช้า” กู่หลันอิงถามเมื่อเขาเว้นช่วงให้นางได้พักหายใจ สีหน้ามีเค้าความไม่สบายใจอยู่หลายส่วน “เด็กโง่ คนซื่อบื้ออย่างเจ้าก็ยอมรับว่ารักข้าเป็นเรื่องที่น่ายินดี ข้าจะกล้าโกรธเจ้าได้อย่างไร” “ข้าไม่ได้ซื่อบื้อ” นางย่นคิ้ว “ใต้หล้าแห่งนี้มีแค่เจ้าคนเดียวที่บอกว่าข้าซื่อบื้อ” “ก็เจ้าซื่อบื้อจริงๆ นี่” กู่หลันอิงเชิดใบหน้างาม นางรึก็อ

เพราะก่อนหน้านี้ไม่ค่อยมีใครให้ความสำคัญกับการแพทย์ ผู้คนจึงพากันหันไปทำอาชีพอื่น แต่ครั้นกู่หลันอิงรับการดูแลและส่งเสริมทางด้านนี้อย่างเต็มกำลัง จำนวนผู้คนที่ล้มป่วยของทั้งแคว้นเว่ยและแคว้นลี่ก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด โรงหมอถูกเปิดเพิ่มขึ้น เช่นเดียวกับสำนักแพทย์ที่เติบโตอย่างต่อเนื่องราษฎรต่างทำมาหากินและใช้ชีวิตอย่างเป็นสุข ไพร่ฟ้าตื่นมาด้วยเสียงหัวเราะและหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มบัดนี้แคว้นเว่ยและแคว้นลี่ล้วนแข็งแกร่ง ความสัมพันธ์นับวันยิ่งแน่นแฟ้น เติบโตทั้งทางด้านกำลังทรัพย์และกำลังคน กลายเป็นแคว้นมหาอำนาจที่น่าเกรงขามหญิงสาวคิดพลางยกยิ้มน้อยๆ ทุกวันนี้ทั้งนางและสามีต่างแข่งกันทำงาน จนพี่สี่ซึ่งเวลานี้ทำหน้าที่เป็นทูตแลกเปลี่ยนเริ่มบ่น‘เพราะถ้าเจ้านายทำงานหนัก ลูกน้องก็ต้องพลอยขยันทำงานหนักตามเจ้านายไปด้วย’เรื่องนี้จะโทษนางก็ไม่ได้... ในเมื่อยามเด็กพวกพี่ชายต่างเขี่ยวเข็ญให้นางรีบสร้างผลงาน มิเช่นนั้นจะไม่สามารถแต่งงานกับคู่หมั้นของตนเอง“เสด็จแม่ๆ ” เจ้าของเสียงเล็กกระตุกชายแขนเสื้อนางอย่างเรียกร้องความสนใจ“ว่าอย่างไร มู่เอ๋อร์” นางถามพลางหอมแก้มนุ่มยุ้ยอย่างรักใคร่“เสด็จแม่ทรงร

บทส่งท้าย หลายปีต่อมา...“เสด็จพ่อ” เสียงเล็กที่ร้องเรียกจากด้านหลัง ส่งผลให้ชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าในชุดมังกรทองห้าเล็บละสายตาจากคู่สนทนาไปมองผู้มาใหม่ แววตาพลันอ่อนโยนขึ้นอีกหลายส่วน “อามู่” ฟ่านเหว่ยตงเรียกบุตรชายวัยสามขวบที่เดินมาหาเขาถึงห้องอักษร สีหน้าของคนตัวเล็กตุ้ยนุ้ยมุ่งมั่นจริงจัง ชวนให้นึกถึงใบหน้าของผู้เป็นภรรยาในวันเด็ก “อามู่โตขึ้นเพียงนี้เชียวหรือ” หยวนเซ่าถามพลางยกมือลูบเคราที่ไว้ยาวเพื่อให้ดูภูมิฐานตามอายุที่เพิ่มขึ้น ขณะที่ฮ่องเต้หนุ่มใช้พระหัตถ์ช้อนพระโอรสขึ้นมานั่งบนพระเพลาแกร่ง ฟ่านเหว่ยตงเพิ่งขึ้นครองราชย์เมื่อสามปีก่อน หลังจากฮ่องเต้องค์ก่อนซึ่งเป็นพระเชษฐาเสด็จสวรรคต ช่วงเวลาดังกล่าวมีเสียงคัดค้านมากมาย พวกเขาคาดหวังให้ผู้สืบทอดราชบัลลังก์เป็นทายาททางตรงซึ่งสืบทอดจากสายเลือดของฮ่องเต้พระองค์ก่อน บ้างก็สนับสนุนองค์ชายใหญ่ บ้างก็สนับสนุนองค์ชายรอง ทว่าในราชโองการได้ระบุเอาไว้ชัดเจนว่า ผู้ที่ต้องขึ้นครองราชย์คือฟ่านเหว่ยตงแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น สาเหตุก็เพราะบุรุษ

กู่หลันอิงยกมือขึ้นมาแตะปิ่นปักผมที่อาตงเสียบให้เองกับมือ ใบหน้าเห่อแดงขึ้นน้อยๆ “ข้า... ข้าไม่มีของขวัญให้เจ้าหรอก”“หืม?” ทวนถามเสร็จก็เผยสีหน้าผิดหวัง “ข้าเดินทางทั้งวันทั้งคืนโดยไม่ได้หลับเพื่อมามอบของขวัญให้เจ้า แต่เจ้าอยู่ที่นี่อย่างสุขสบายกลับไม่มีของขวัญให้ข้าเลยสักชิ้นเชียวหรือ”“เพราะข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะมา จึงไม่ได้เตรียมของขวัญไว้ให้” นางตอบอ้อมแอ้มด้วยสีหน้ารู้สึกผิดคราวนี้ถือว่านางผิดเต็มๆผู้ที่ดีใจกับการได้พบหน้าก้มหน้ามองพื้นหงอยๆ “คะ...คราวหน้า ข้าจะชดเชยให้เจ้านะ”ฟ่านเหว่ยตงถอนหายใจ “ข้าไม่รอคราวหน้าแล้ว”กู่หลันอิงก้มหน้าต่ำกว่าเดิมจนเห็นปลายเท้าของบุรุษเบื้องหน้า “แล้วเจ้าอยากได้อะไรหรือ หากไม่เหลือกว่าแรง ข้าจะจัดการให้เจ้าเอง”มุมปากของผู้ที่แสร้งน้อยใจกระตุกขึ้นนิดๆ อาศัยจังหวะที่องค์หญิงน้อยมิทันตั้งตัว ยื่นมือไปรั้งคางมนให้เชยขึ้น แล้วประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนของนางหญิงสาวร่างแข็งค้างประหนึ่งเป็นก้อนหิน ความแดงจากหน้าลามสู่ใบหู “จะ...เจ้า...”“ถือว่าเป็นของขวัญของเกิดของข้าก็แล้วกัน” ฟ่านเหว่ยตงยิ้มร่าเริง นัยน์ตาสีประหลาดพราวระยิบระยับ “ข้าต้องไปแล้ว”ผู้ท

“ได้อย่างไรกัน เมื่อครู่นี้ข้ายังเห็นท่านคุยกับนางอยู่เลย!”“ก็นางไม่อยู่แล้ว”“เอ่ะ! ท่านนี่!” ผู้ที่โดนขัดยังคงมิยินยอม“น้องรองกับร้องสี่อยู่ที่ไหนเสียเล่า”“เสด็จพ่อเรียกไปคุยด้วยเป็นการส่วนตัว พี่ใหญ่ ตกลงอิงอิงอยู่ที่ใดกันแน่”“ดีแล้วๆ” ผู้เป็นพี่ชายสีหน้าเรียบเฉย เสมือนคำเร่งเร้าของกู่ฉินเป็นเพียงสายลมไร้ตัวตนที่พัดผ่านไปเฉยๆบุตรสาวแม่ทัพใหญ่มองสามีกับน้องชายของเขาที่อายุมากแล้วยังพูดคุยกันเหมือนเด็กนับว่ายังโชคดีที่บริเวณนี้ไม่มีใครกล้าเข้ามารบกวน มิเช่นนั้นแคว้นเว่ยคงขายหน้าเป็นแน่“เจ้ามาก็ดีแล้ว มาช่วยข้ารับแขก” กู่ฉินมัดมือชกคนอายุน้อยกว่า“แต่ข้า...”พี่ชายคนโตไม่สนใจน้ำเสียงทักท้วงของกู่ฉิน ครั้นเห็นคนที่ใบหน้าคุ้นตาก็รีบเอ่ยปากร้องทัก “อา... ท่านอำมาตย์อยู่นี่เอง องค์ชายสามกำลังอยากปรึกษาเรื่องชลประทานกับท่านอยู่พอดี”งานเลี้ยงฉลองวันเกิดดำเนินไปอย่างราบรื่น โดยที่น้อยคนนักจะรู้ว่าผู้ที่เป็นคนจัดงานเลี้ยงในวันนี้คือผู้เป็นเจ้าของวันเกิดนั่นเองทางด้านหนึ่ง เหล่าองค์ชายกำลังช่วยรับหน้าอาคันตุกะผู้มาเยือน อีกด้านหนึ่งอี้หลานก็นำทางกู่หลันอิงมายังห้องเล็กซึ่งมีตั่งยาว เก

หลายทิวาราตรีผ่านพ้น เวลาจากวันทบรวมกันกลายเป็นเดือน ก่อนหน้านี้มีเสียงเล่าลือกันหนาดูว่าความสัมพันธ์ของสองแว่นแคว้นเกิดความร้าวฉาน แม้ทางแคว้นลี่จะให้เหตุผลว่าองค์หญิงทรงประชวรจึงไม่ได้มาร่วมงานขององค์รัชทายาทดังปีที่ผ่านมา ทว่าผู้คนต่างก็เอาไปผูกรวมกับเรื่องเหตุการณ์ลอบสังหารที่เกิดขึ้นที่แดนใต้ บ้างก็ว่าองค์หญิงทรงขี้ขลาดตาขาว บ้างก็ว่าองค์รัชทายาททรงดูแลพระคู่หมั้นได้ไม่ดีพอ บ้างก็ว่าองค์หญิงทรงเสียโฉมจากเหตุการณ์ลอบสังหารดังกล่าว เนื่องจากเสด็จกลับแคว้นลี่ก็ไม่มีข่าวคราวว่าทรงเสด็จออกนอกวังเลยสักครั้ง แม้จะไม่มีผู้ใดกล่าวออกมาอย่างออกนอกหน้า แต่บุตรสาวของตระกูลขุนนางในแคว้นลี่คาดหวังจะให้สัญญาการหมั้นหมายระหว่างองค์รัชทายาทกับองค์หญิงกู่หลันอิงถูกยกเลิก พวกนางกระหายอยากได้อำนาจ อยากรับตำแหน่งมารดาของแผ่นดิน ทั้งเพื่อขยายอิทธิพลให้กับวงศ์ตระกูลและตนเอง รวมถึงได้เป็นฮูหยินชายาของว่าที่พญามังกรผู้เพียบพร้อมทั้งรูปโฉมและความสามารถในอนาคต ทว่าต่อให้มีเสียงโต้แย้งร้องขอจากขุนนางมากเพียงใด ฟ่านเหว่ยตงกลั