LOGINShare
คนคุ้นเคย
publish date:
2026-08-31 20:45:03ตอนที่ 9
คนคุ้นเคย
ปลายฝัน ใช้เวลาพูดคุยต่อกับ หลิน เพื่อนสนิทอีกสักพัก เพื่อให้แน่ใจว่า ทีมของวีเคกรุ๊ปและใครคนนั้นกลับไปแล้ว ด้วยตอนนี้เธอไม่อยากจะเผชิญกับเขาตรงๆเท่าใดนัก ยิ่งนึกถึงสายตาคมเข้มภายในแว่นตาที่คาดยังใบหน้าหล่อเหลาที่จ้องมองมาตลอดในห้องประชุมนั้น ก็ทำเธอหายใจเริ่มจะติดขัด
“ฉันไม่รู้เลยนะเนี่ยว่าความจริงลูกค้าแก จะเป็นวีวินบริษัทที่พี่เป้ทำงานอยู่”
หญิงสาวบ่นเล็กน้อย ขณะเปิดดูแคทตาล็อคสารพัดสินค้าต่างๆที่เกี่ยวกับผลิตภัณฑ์เซ็กซ์ทอย พลันสองแก้มของเธอก็ผ่าวร้อนขึ้นมา
แต่ละอย่าง! จะต้องบรรยายกันขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!
“ตอนแรกฉันก็ไม่รู้ เพราะคุณปานวาดเป็นคนดีลติดต่อมาผ่านทีมการตลาดของฉันน่ะ แต่พอมารู้โจทย์แบบนี้ฉันนึกถึงคนอื่นไม่ได้เลย ว่างานเขียนร่วมแนวนี้กับทีมพีอาร์ยังไงก็ต้องเป็นแกว่ะปราย!”
“อือ ขอบใจนะที่คิดถึงฉัน”
แม้จะเขียนนิยายอีโรติกมาหลายเรื่อง แต่บทความเชิงธุรกิจในลักษณะนี้ เธอก็ยังไม่เคยทำเหมือนกัน นับว่าเป็นงานที่ท้าทายอยู่พอสมควร
“ไม่ต้องเครียดน่า นัดดูเลย์เอ้าท์อีกทีเดือนหน้าเลย เรายังมีเวลาครีเอทงานได้ แต่ยังไงข้อมูลทั้งหมดนอกเหนือจากนี้ฉันจะส่งให้ แกจะได้ครีเอทงานเขียนออกมาได้”
หลิน คุยต่อกับเธอสักพัก ก่อนจะขอตัวเพื่อประชุมกับทีมงานต่อ ปลายฝันจึงต้องเดินออกจากห้องประชุม ด้วยคิดว่าคงต้องรีบกลับบ้าน เพื่อไปทำสมาธิหลายอย่างสำหรับงานเขียนที่ยิ่งใหญ่นี้
และป่านนี้ ทีมวีเคกรุ๊ปคงน่าจะกลับไปแล้ว
เธอจึงเดินปรี่มายังลานจอดรถด้านข้าง เพื่อตรงไปยังรถอีโคคาร์คันเล็กของตัวเอง
ทว่าหญิงสาวก็ต้องประหลาดใจ จนกุญแจรถแทบจะหล่นจากมือ เมื่อเห็นร่างหนาของประธานวีเคกรุ๊ป ยืนเอามือกอดอกพิงกับรถอีโคคาร์คันเล็กของเธอ หน้าหล่อเหลานั้นสว่างเจิดจ้าเมื่อจ้องมองเธอด้วยแววตามีเลศนัย
“คะ..คุณปุณณ์”
“ครับ”
“อะ..คือ มีอะไรจะคุยกับปรายรึป่าวคะ พอดีปรายต้องกลับบ้านแล้วค่ะ คือรถคันนี้เป็นรถปรายเองค่ะ”
ปลายฝัน บอกเขาอย่างสุภาพ เมื่อกดรีโมทเปิดรถจนดังปิ๊บๆแล้ว ทว่าร่างหนานั้นก็ยังคงยืนพิงกับประตูรถฝั่งคนขับ โดยไม่คิดจะขยับออกแม้แต่น้อย ทำให้เธอไม่สามารถจะเปิดประตูรถได้
“อ้าวเหรอครับ?”
หน้าหล่อเหลาทำหน้าฉงนเล็กน้อย แม้จะขยับตัวทว่าก็ยังบังประตูรถอีโคคาร์คันเล็กของเธอจนมิดอยู่ดี จนคิ้วเรียวสวยของหญิงสาวต้องย่นเข้าหากัน
“คุณปุณณ์คะ”
เธอต้องส่งสายตาเตือนเขาอีกรอบ จนมุมปากหยักได้รูปของปุณณ์ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย
“จะกลับบ้านเลยเหรอครับ?”
“ใช่ค่ะ”
“งั้นผมขอติดรถกลับบริษัทด้วยได้มั้ยครับ เป็นทางผ่านไปบ้านคุณพอดี วันนี้ผมไม่ได้เอารถมา”
เขาพูดหน้าตาเฉย จนปลายฝันต้องขมวดคิ้วเข้าหากัน
ระดับประธานบริษัทวีเคกรุ๊ปนี่นะ! ถึงเขาไม่ได้เอารถมา แต่เขาก็มีรถกับคนขับที่พร้อมจะบริการให้เขาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอยู่แล้ว อย่าบอกนะว่ะเขารอเธอเพื่อจะนั่งรถกระป๋องเล็กๆนี่กลับ
ไม่ใช่ละ! “คุณปุณณ์รอปราย เพื่อจะกลับรถปรายเหรอคะ”
“ใช่ครับ”
ปุณณ์ ตอบรับเสียงราบเรียบ ดวงตาคู่สีนิลเข้มหรี่แคบมองคนตรงหน้าอย่างลุ่มลึก นึกขอบคุณความบังเอิญหลายอย่างที่แสนจะโชคดี จนเขารู้สึกดีใจที่วันนี้เลือกจะมาบรีฟงานที่ดับบลิวอาร์ด้วยตัวเองในวันนี้
“ระ..รอปราย”
คนตัวเล็กเหมือนจะติดอ่างชั่วขณะ เมื่อได้ฟังคำตอบของเขา จนปุณณ์ต้องอมยิ้มมุมปากกับท่าทีของเธอ
“ทำไมละครับ วันนั้นผมยังไปส่งเป้ที่บ้านได้เลย คุณปรายจะไม่กรุณาไปส่งผมที่บริษัทหน่อยเหรอครับ ในเมื่อวันนี้ผมไม่มีรถกลับไปที่ออฟฟิศ”
เสียงพูดเอื่อยเฉื่อยนัก ทว่าเขาไม่รอให้เธออนุญาต ชายหนุ่มขยับตัวแล้วเดินอ้อมไปอีกฝั่ง ก่อนจะเปิดประตูรถด้านที่นั่งข้างคนขับแล้วเข้าไปนั่งอย่างรวดเร็ว “เข้ามาซิครับ สตาร์ทรถแล้วเปิดแอร์ด้วย ด้านนอกมันร้อน ผมยืนรอคุณตั้งนาน”
ใครบอกให้เขารอกันเล่า!
อีกอย่างเธอเห็นมินิแวนคันหรูของวีเค เพิ่งจะเคลื่อนตัวออกไป ทำไมเขาจะต้องมายืนรอเพื่อจะนั่งรถเธอ แต่เมื่อนึกถึงวันที่เขาไปส่งพี่ชายเมื่อวันก่อน เธอก็จำต้องรีบเข้ามานั่งหลังพวงมาลัยและสตาร์ทรถทันที
“ก็ได้ค่ะปรายจะไปส่งคุณปุณณ์ที่ออฟฟิศวีเค”
เธอบอกเขาก่อนจะหรี่ไปมอง เมื่อเห็นท่อนขายาวในกางเกงชิโนเนื้อดีนั่งงอเป็นตัวกุ้ง จนเธอต้องกลั้นยิ้มออกมา
“เลื่อนเบาะไปข้างหลังก็ได้ค่ะ จะได้นั่งสบายรถของปรายคันเล็ก ปกติไม่ค่อยมีใครมานั่งตำแหน่งนี้ค่ะ”
“ดีจัง ผมเป็นคนแรกของคุณ”
ถ้อยคำของเขา ทำเอาสองแก้มของเธอผ่าวร้อนขึ้นมา
คนแรกของเขา คงไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้นหรอกนะ!
“ปะ...เปล่าค่ะ บางทีพี่เป้หรือเพื่อนๆก็มานั่งบ้าง”
“ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้สักหน่อย”
แล้วเขาหมายถึงเรื่องอะไรกันเล่า!
“คุณปุณณ์คะ”
“ครับ”
“คือปรายไม่รู้ว่าวีวินคือบริษัทในเครือของคุณ และไม่คิดว่าจะต้องมาทำงานร่วมกันกับคุณ”
เธอสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ กลั้นใจที่จะเอ่ยเจรจากับเขาตรงๆ เพราะในเมื่อเซ็นต์สัญญาทำงานแล้ว เธอต้องเดินหน้าต่ออย่างมืออาชีพเท่านั้น
“ผมก็ไม่ทราบมาก่อน”
“เพราะฉะนั้นเราจะทำงานกันอย่างมืออาชีพ โดยไม่เอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนเด็ดขาด และคาดว่าคุณปุณณ์จะไม่ลืมสัญญาที่คุยกันไว้เมื่อวันก่อนนะคะ”
หน้าหล่อเหลานิ่งไปสักพัก
“ผมไปสัญญาอะไรกับคุณตอนไหนครับ?”
ว่าละ!! เขามันหมาป่าหุ้มหนังแกะห่อทับด้วยมายองเนสเคลือบน้ำตาลสิบชั้นอีกที
แค่หน้าตาและแววตากรุ่มกริ่มก็เชื่อใจไม่ได้แล้ว
“เรามาตกลงกันดีกว่าค่ะ ว่าเราจะไม่พูดถึงเรื่องคืนนั้น และจะต้องไม่มีใครรู้ความสัมพันธ์คืนนั้นของเรา”
ปลายฝันพูดในสิ่งที่ต้องการจะสื่ออย่างชัดเจน
คิ้วหนาของ ปุณณ์ เลิกสูงขึ้น
“ทำไมถึงกลัวคนอื่นจะรู้ขนาดนั้นกัน”
ที่ผ่านมาผู้หญิงที่เคยขึ้นเตียงกับเขาล้วนอยากจะเปิดเผยตัวตนแทบทั้งสิ้น แล้วแม่เสือสาวในร่างแมวน้อยนี่ทำไมถึงดูรังเกียจเขานัก
“คือปรายบอกไปแล้วว่าไม่อยากให้ใครรู้ หวังว่าคุณจะทำตามความต้องการของปราย และเพื่อให้งานของเราเดินต่อไปได้อย่างราบรื่นไม่ติดขัด”
“ก็ได้ครับ”
เขาเอ่ยเสียงราบเรียบ นั่นทำให้ปลายฝันค่อยใจชื้นขึ้นมา
ทว่าหน้าหล่อเหลากลับโน้มมาใกล้ จนปลายจมูกโด่งแทบจะชนกับปรางแก้มเนียนของเธอ พร้อมกระซิบเสียงต่ำพร่า
“ผมทำตามนั้นก็ได้ ...แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”
***********
Latest chapter
สัมผัสร้ายเจ้านายพี่ชาย ตอนที่ 52 ตอนพิเศษ #ตลอดไป
ตอนที่ 52 ตอนพิเศษ #ตลอดไปอยากจะขอบคุณทุกแรงใจจากนักอ่าน ไม่ว่าจะเป็นยอดวิวหรือยอดคอมเม้นท์ที่เข้ามามีส่วนร่วมในการผลักดันนิยายหลายๆเรื่องของนามปากกา ปลายฝัน พวกคุณไม่รู้หรอกว่า แม้เพียงการพิมพ์ข้อความเล็กๆน้อยๆเข้ามาในช่องแสดงความคิดเห็นนั้น มันสร้างพลังใจที่ยิ่งใหญ่ให้กับนักเขียนตัวเล็กๆอย่างฉันมากแค่ไหนกราบขอบคุณจากใจจริงที่ทำให้นักเขียนคนนี้ ได้เดินในเส้นทางที่รักและใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็กให้เป็นจริงได้ แต่เหนือสิ่งอื่นใด ฉันต้องขอบคุณแฟนของฉัน ปุณณ์ ปราณชัย หากไม่มีเขา ฉันเองก็คงไม่มีวันนี้หลังจากงานเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่และแอพพลิเคชั่นสุดล้ำของ Win Vibrations ก็ได้รับการตอบรับอย่างล้นหลามจากผู้บริโภค แฟนของฉันได้ขึ้นไปยืนอยู่เวที ด้วยท่วงท่าสง่างามในชุดสูทสีครามเข้ม ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูน่าเกรงขามและเหมาะสมกับตำแหน่งประธานวีเคกรุ๊ปยิ่งนัก“Win Vibrations พร้อมที่จะยกระดับความสุขสมแบบโรแมนติก ตอบโจทย์ความต้องการอย่างลักชัวรี่ด้วยผลิตภัณฑ์คุณภาพเสมือนสัมผัสจริง เพื่อให้เซ็กซ์คือการตอบสนองอารมณ์ร่วมกันอย่างมีศิลปะ....”เสียงปรบมือดังกึกก้อง ไปทั้งฮอลล์ ก่อนที่แชมเปญรา
สัมผัสร้ายเจ้านายพี่ชาย ตอนที่ 51 ตอนพิเศษ #บันทึกลับของปุณณ์
ตอนที่ 51 ตอนพิเศษ #บันทึกลับของปุณณ์แม้ใครจะบอกว่าผม ปุณณ์ ปราณชัย เป็นผู้บริหารหนุ่มไฟแรงที่น่าจับตามอง หลังจากเข้ามารับตำแหน่งใหม่จากพ่อของผมเอง ทว่าจริงๆแล้วมันก็ไม่ได้ถึงขนาดนั้นหรอก เพราะผมเองเพิ่งจะฉลองวันเกิดวัยสามสิบเอ็ดปีไปได้ไม่นานนักตำแหน่ง ประธานวีเคกรุ๊ป นั้น กดดันผมพอสมควรทั้งคนเก่าแก่ที่เป็นทีมบริหารของพ่อที่แม้ปากจะบอกว่า พร้อมจะทำหน้าที่ทุกอย่างเป็นอย่างดี และคอยเสริมผมอยู่เสมอ ทว่าจริงๆแล้ว ทุกคนก็เหมือนจะอยากจะ ลองของ ว่าผมนั้นจะมีความสามารถมากน้อยแค่ไหน แม้จะจบโทจาก MIT ในสาขาการบริหารจัดการและเป็นลูกชายคนโตของ ชายชัย ปราณชัยทว่านั้นก็ไม่เพียงพอจะลดอีโก้ในใจของกลุ่มเจนX ได้ยิ่งตอนนี้ผมกับ ปานวาด น้องสาวได้เสนอวาระเข้าที่ประชุมว่าต้องการขยายธุรกิจไปยังส่วนผลิตภัณฑ์ถุงยางอนามัย และนำเข้าตลาดเซ็กซ์ทอยถูกกฎหมาย เพื่อต่อยอดผลิตภัณฑ์นั่นก็ยิ่งทำให้คนรุ่นเก่า ต่างเป้ปากไม่เห็นด้วย ต่างก็บอกว่าเราผลิตถุงมือยางทางการแพทย์อย่างเดียวก็เพียงพออยู่แล้ว จะไปแตกไลน์ผลิตภัณฑ์อื่นให้ยุ่งยากอีกทำไม และบ้านเราเป็นเมืองพุทธทำสินค้าพวกนี้ มันจะไม่ดี แถมยังมีข้อกำหนดมาก
สัมผัสร้ายเจ้านายพี่ชาย ตอนที่ 50 THE END
ตอนที่ 50 THE END(ขอบใจแกมากนะปราย บทความล่าสุดคุณปานวาด Win Vibrations ปรู๊ฟเรียบร้อยแล้ว ทุกคนชอบบทความแกมากๆเหมือนว่าผลตอบรับค่อนข้างดี สงสัยดับบลิวพีอาร์จะได้งานสัญญาระยะยาวแล้วละ)เสียงของ หลิน เอ่ยมาทางปลายสาย ทำให้ ปลายฝัน ยิ้มแก้มปริ ไม่เสียแรงที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจ กับงานเขียนนี้จนแทบจะไม่ได้ใส่ใจสิ่งอื่นและผลตอบรับของมันก็ทำให้เธอชื่นใจนัก“ขอบใจแกเหมือนกันที่ป้อนงานให้ฉันตลอด”(แล้วนี่อยู่ไหน?)“กรัมกรุ๊ปอ่ะ มารับบรีฟงานชุดแรก”(วุ้ย จะดังใหญ่แล้วนะเนี่ย เคๆเดี๋ยวค่อยคุยกัน)“เคๆ”..“เราต้องการสร้างสตอรี่อีโรติคในสื่อแอพพลิเคชั่นของกรัมกรุ๊ป ที่เน้นเรื่องราวกึ่งๆนิยาย แต่ต้องการเข้าถึงคนหลากหลายกลุ่ม จึงไม่ต้องการให้เนื้อหาโฉ่งฉ่างมากนัก เพื่อไม่ให้เสี่ยงกับการโดนแบน และ.....”การบรีฟงานกับกรัมกรุ๊ป เริ่มต้นขึ้น โดยปลายฝัน พยายามจับประเด็นอย่างตั้งใจ เพราะถือว่าเป็นประสบการณ์ใหม่ในการทำงานของเธอที่เป็นสเกลงานที่ใหญ่ขึ้น และดีลตรงกับผู้ว่าจ้าง ดังนั้นเธอต้องละเอียดและรอบคอบทุกจุด“ขอบคุณทุกคนมากเลย เราจะเริ่มบทความแรกภายในกลางเดือนหน้านี้”วิช ผู้
สัมผัสร้ายเจ้านายพี่ชาย คนพิเศษ2
ตอนที่ 49 คนพิเศษ2ไม่แน่ใจว่าทั้งสองคุยอะไรกันบ้าง เพราะหลังจากที่ ปลายฝัน ตั้งสติได้และผุดลุกนั่งบนโซฟา ปุณณ์ ก็บอกให้เธอเข้ามาทำงานในห้องของตัวเองที่อยู่ชั้นล่าง และเขาขอตัวคุยกับพี่ชายของเธอตามลำพังเอง พร้อมบีบมือส่งกระแสความอุ่นซ่านให้คล้ายเป็นการสร้างกำลังใจ ทำให้เธอยอมทำตามอย่างว่าง่ายหญิงสาวจึงยอมเข้ามานั่งในห้องทำงาน ทว่าก็ไม่มีสมาธิที่จะเขียนและคิดงานแต่งานใด ได้แต่เงี่ยหูคอยฟังว่าด้านนอกคุยกันว่าอย่างไร ทว่าก็ไม่มีเสียงโวยวายอะไรเลยแม้แต่น้อยผ่านไปราวเกือบชั่วโมงได้ ประตูห้องทำงานชั้นล่างของเธอก็ถูกเคาะ ก่อนที่จะได้ยินเสียงนุ่มทุ้มหูของ ปุณณ์ เอ่ยบอกเบาๆ“ปรายครับออกมาทานข้าว จะได้กินยา”“ค่ะ อ๊ะ..”เธอรีบลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ว ลืมไปว่าตัวเองยังปวดสะโพกอยู่ นั่นทำให้หน้าสวยบิดเหยเกด้วยความเจ็บปวด จนปุณณ์ ต้องปรี่เข้ามาประคองและปรามเบาๆ“ระวังครับ ไม่เห็นต้องรีบเลย”“คุยกับพี่เป้ว่าไงคะ?”เธอแอบกระซิบถามเขาเบาๆ เมื่อเหลือบไปเห็นพี่ชาย ง่วนอยู่กับการจัดวางอาหารใส่จานบนโต๊ะสำหรับสามที่“คุยเรียบร้อยแล้วครับ ไม่ต้องกังวล”“ปรายมานั่งๆ พี่อุ่นข้าวหน้าเป
สัมผัสร้ายเจ้านายพี่ชาย คนพิเศษ
ตอนที่ 48 คนพิเศษ(เป็นยังไงบ้างครับ กินอะไรรึยัง?)เสียงนุ่มทุ้มต่ำที่เอ่ยถามจากปลายสาย ทันทีที่เธอกดรับ ทำให้ สองแก้มของ ปลายฝัน แดงก่ำขึ้นมาจนรู้สึกผ่าวร้อนไปจนถึงใบหู“ทานแล้วค่ะ คุณปุณณ์ละคะ เลิกประชุมแล้วเหรอ?”หญิงสาวถามกลับ เมื่อเหลือบมองนาฬิกาข้างฝาเป็นเวลาหกโมงเย็นกว่าๆแล้ว(เลิกแล้วครับ)“แล้วอยู่ไหนคะ?”(อยู่หน้าบ้านคุณครับ)“หือ”ปลายฝัน รีบเดินกระโผกกระเผก ออกไปทันทีที่ชะโงกหน้าไปเห็น แอสตันมาร์ติน คันหรูที่จอดอยู่หน้าบ้าน“เลยต้องรบกวนคุณเลย”ปุณณ์ ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ข้างรถ พร้อมชูถุงอาหารที่น่าจะเป็นเมนูเป็ดร้านป้าติ๋มที่เธอชอบ“ซื้อมาเผื่อไว้ คุณจะได้ไม่ต้องเสียเวลาทำอาหาร”“ขอบคุณมากค่ะ”เธอเปิดประตูรั้วให้เขาเดินเข้ามา กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบถุงอาหารมาถือเองด้วยความเคยชิน แต่เขาปรามไว้ก่อน“ผมถือเอง ค่อยๆเดินครับ”เขาทำหน้ายู่เล็กน้อยคล้ายรู้สึกผิดเต็มทน ที่ทำให้เธอต้องมาบาดเจ็บและเจอเรื่องแบบนี้ นึกแล้วก็ยังรู้สึกโมโหตัวต้นเรื่องอยู่ไม่หาย“ไม่เป็นไรแล้วค่ะ ปรายเดินได้แค่รู้สึกปวดๆตรงสะโพกนิดหน่อยแค่นั้น”พอเอ่ยมาถึงตรงนี้ ปุณณ์ ก็ครุ่นคิดอยู่ครู
สัมผัสร้ายเจ้านายพี่ชาย ความรู้สึกในใจที่เริ่มก่อตัว4
ตอนที่ 47 ความรู้สึกในใจที่เริ่มก่อตัว4“ปรายยังอยากจะกลับมาคบพี่อีกมั้ย”ถ้อยคำของของเพื่อนพี่ชาย ทำให้ ปลายฝัน ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะวางขวดน้ำในมือลง พร้อมถอนหายใจออกมา หากเป็นเมื่อก่อนตอนสองสามปีที่แล้ว เธออาจจะดีใจที่ได้ยินคำนี้ เพราะตอนนั้นเธอรอคอยอย่างมีความหวังว่าเขาจะกลับมาเอ่ยถามประโยคนี้ อย่างไร เตวิช ก็เป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่อบอุ่น สุภาพ และเข้าใจเธอมากที่สุดมาตลอดในเวลาที่ผ่านมาทว่าตอนนี้ เธอไม่ได้คิดแบบนั้นแล้ว“ปรายว่าเราเป็นพี่เป็นน้องกันเหมือนเดิมดีกว่าค่ะ”หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง และสบตากับอีกฝ่ายด้วยแววตาเรียบนิ่ง นั่นทำให้ เตวิช หัวเราะออกมาในลำคอเพื่อนน้องสาวแสนจืดชืดขี้แยคนนั้น ไม่มีอีกแล้วซินะ!“พี่ก็แค่ถามดู เพราะพี่อาจจะไม่หมั้นกับขวัญแล้ว”“นั่นคงเป็นปัญหาของพี่เต้เอง ไม่น่าจะเกี่ยวกับปราย อีกอย่างยังไงตอนนี้พี่เต้ก็ยังไม่ได้เลิกกับแฟน แค่มีปัญหาระหองระแหงกัน มาพูดจากับปรายแบบนี้ ดูไม่แฟร์กับแฟนพี่เต้เลยนะคะ”อย่างไงเธอก็ไม่ชอบการเป็นมือที่สามของใคร และสัญญากับตัวเองมาตลอดว่าจะไม่เป็นเด็ดขาดและเธอไม่ชอบนักผู้ชายที่คบเผื่อเลือกแบบนี้“ก็...
You May Also Like
