ความลับ

ตอนที่ 6

                     ความลับ

“ทนไม่ได้ ...ก็ไม่ได้ต้องทนซิครับ!”

เสียงที่กระซิบข้างใบหูนั้น ปลุกเร้าแรงปรารถนาในตัวเธอ ยิ่งนิ้วเรียวแข็งเร่งจังหวะถี่กระชั้น ปลายฝัน ก็รู้สึกเหมือนตัวเองแข็งเกร็งไปทุกส่วน จนอยากจะให้เขาทำให้ถึงฝั่งฝัน

ทว่า ปุณณ์ กลับถอดถอนนิ้วออก

หน้าหล่อเหลาก้มลงเลียหยาดน้ำหวานที่ติดตรงปลายนิ้ว และมองเธออย่างยั่วเย้า มุมปากหยักได้รูปยกโค้งขึ้น ผ้าขนหนูที่พันรอบเอวไว้อย่างหมิ่นเหม่นั้นถูกปลดออก ท่อนเอ็นอวบใหญ่ที่เต็มไปด้วยเส้นเอ็นขรุขระแข็งตระหง่านอยู่ตรงหน้าขาแน่นเครียด

ปลายฝัน ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก

เธอจำมันได้ดี ทว่าวันนี้ทำไมเธอถึงรู้สึกหวั่นเกรงนัก

“มะ..ไม่ได้นะคะ”

“ทำไมละครับ วันนั้นเราก็เคยทำกันแล้วนิ”

เขาจับปลายคางเธอขึ้น มืออีกข้างดึงมือนิ่มของเธอให้โอบกุมท่อนเอ็นร้อน รอยยิ้มผุดพรายขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา ความรู้สึก ปลายฝัน สับสนทั้งตื่นเต้นและหวาดระแวงในคราวเดียวกัน เพราะ ปิยะ พี่ชายของเธอก็นอนอยู่ข้างบนบ้าน

“พี่เป้อยู่”

“เขาไม่รู้หรอก ผมจะทำเบาๆ”

“ตะ..แต่ปรายไม่พร้อม”

“แน่ใจเหรอครับว่าไม่พร้อม”

ปุณณ์ แตะนิ้วคลึงเคล้นยังติ่งเกสรที่เริ่มฉ่ำแฉะ สองแก้มของปลายฝันผ่าวร้อนขึ้นมาอีกครั้ง อย่างไม่อาจจะควบคุม หัวใจเธอเต้นระส่ำยิ่งกว่าตอนที่เจอเขาครั้งแรกเสียอีก

ชายหนุ่มขยับเข้ามาใกล้จนชิด จับท่อนลำทาบยังกลีบละมุน ให้ปลายหัวหยักครูดเสียดสีไปกับกลีบเนื้ออ่อนไหวจนหยาดน้ำใสชโลมท่อนเอ็นของตน

“อื้อ..คะ คุณ”

ปลายฝัน ครางเสียงหลงเมื่อความซ่านสยิวแผ่ไปทั่วร่าง ยามท่อนเอ็นแข็งร้อนเสียดสีกับกลีบเนื้อละมุน จนเธอเริ่มนึกถึงสัมผัสที่เร่าร้อนระหว่างเขากับเธอในคืนนั้น

“ผมอยากเอาเข้าไป”

เขากระซิบเสียงแหบพร่า จับปลายหัวหยักเสียดสีแนบชิดเนินเนื้อภายนอกที่ฉ่ำวาวแดงระเรื่อด้วยแรงปรารถนา

กริ้งๆๆๆๆๆ

เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้น

ปลายฝัน ได้สติเมื่อมองผ่านม่านหน้าต่างแล้วเห็นรถมินิแวนคันหรูจอดอยู่หน้าบ้าน จึงรีบผละกายออกห่างจากเขา และดึงเสื้อยืดตัวโคร่งลงมาปิดส่วนล่างของตนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะวิ่งออกไปหน้าบ้าน ทว่าไม่วายมองมายังร่างหนาที่ยืนมองด้วยดวงตาดำมืดยิ่งกว่าเดิม

“ถือว่าปรายได้ชดใช้คืนคุณแล้วนะคะ”

เอ่ยเสร็จ เธอรีบเปิดประตูออกไปด้านนอกทันที

“สวัสดีครับ ผมมารับคุณปุณณ์ครับ”

ชายในชุดสูทสีดำก้าวลงจากรถมินิแวนคันหรู แล้วเอ่ยบอกเธออย่างนอบน้อม ทำให้ปลายฝันชะงักเล็กน้อย ด้วยไม่คาดคิดว่าบริษัทวีเคกรุ๊ปของพี่ชาย จะบริการพนักงานบริษัทดีขนาดนี้

ถึงขนาดมีรถหรูรับส่งเลยเหรอเนี่ย! สุดยอดเลย

“....”

“เสร็จแล้ว”

ปลายฝันมองกลับไปยังต้นเสียง เห็นร่างหนายืนนิ่งอยู่ด้านหลัง เขาแต่งตัวเรียบร้อยด้วยเสื้อตัวใหม่ที่เธอเตรียมให้ ใบหน้าหล่อเหลานั้นกลับมาเรียบเฉยและมองเธอด้วยแววตาเยือกเย็น

หญิงสาวรู้สึกได้ถึงดาเมจรุนแรงที่แผ่ซ่านออกมา

จนต้องเบี่ยงสายตาหลบ

“เชิญครับคุณปุณณ์”

ปุณณ์ ก้าวเท้าขึ้นไปบนรถก่อนที่ประตูจะถูกปิดลง ชายหนุ่มมองออกมานอกกระจกรถ พินิจหน้าเนียนใสของคนต้นปัญหาที่ชะเง้อมองเขาแต่ไม่สามารถมองทะลุผ่านเข้ามาในรถได้ ก่อนที่เธอจะหันหลังเดินเข้าไปในบ้าน

ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจออกมาเล็กน้อย

นึกถึงเหตุการณ์เมื่อสักครู่ที่ทำให้เขาเกือบจะคลายความหงุดหงิดงุ่นง่านก่อนหน้าลง หลังจากสะสมมาหลายวัน

ตั้งแต่คืนนั้นที่เขาเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่ Hit pub

เขากำลังนั่งดื่มคนเดียวในห้องวีไอพีหลังจากพันธมิตรทางธุรกิจกลับไป และตั้งใจจะกลับอยู่แล้ว

ทว่าผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาหาเขาในห้อง

เธอแต่งตัวจัดจ้าน ทว่าสายตาเย้ายวนที่ขัดแย้งกับท่าทางนั้นกลับดึงดูดใจของเขาได้อย่างน่าประหลาด

ท่าทีของเธอในคืนนั้นทำให้เขารู้สึกสนุก

และอยากปล่อยตัวปล่อยใจไปกับการล่อลวงของเธอ ที่รุกเร้าไม่ต่างจากแม่เสือสาวเจ้าเสน่ห์

กว่าจะรู้ตัว เขาก็คร่อมอยู่บนตัวเธอแล้ว ท่าทางงกๆเงิ่นๆนั้นท้าทายเหมือนอยากรู้อยากเห็นในสิ่งที่เขากำลังสอดสวมเข้าไปตัวเธอ ความโอบรัดของมวลเนื้อที่ตอดรัดนั้นทำให้เขารู้สึกแทบจะคลั่ง

เสียงครางของเธอหวานกังวาน

ร่างเล็กบิดร่านเมื่อเขาโยกขยับ สองมือเธอกกกอดเขาแน่น สัมผัสของเธออบอุ่น ผิวเนียนละเอียดนั้นให้ความรู้สึกดีและแตกต่างจากทุกสัมผัสเซ็กซ์ที่เขาได้ลิ้มลองมา

แต่เมื่อพายุพิศวาสจบลง เธอกลับเดินหายไปดื้อๆ

ในจังหวะที่เขากำลังวุ่นวายกับเรื่องบางอย่าง

นั่นทำให้เขาหงุดหงิด เหมือนตัวเองถูกหลอก

และตอนนี้เขากำลังให้ลูกน้องตามหาตัวเธอจ้าละหวั่น

ในวันนี้กลับพบเธอโดยบังเอิญแบบไม่คาดคิด ว่าแท้จริงแล้วเธอคือน้องสาวของปิยะพนักงานในบริษัทของเขาเอง และภาพลักษณ์ในวันนี้ของเธอช่างแตกต่างจากวันนั้น ราวหน้ามือเป็นหลังมือ

ทว่าการตอบรับสัมผัสของเขายังกระตือรือร้นเหมือนเดิม

มุมปากของ ปุณณ์ ยกโค้งขึ้น เมื่อนึกถึงท่าทีและประโยคเมื่อสักครู่นี้ของเธอ ลิ้นสากแลบออกมาเลียละเลียดความหวานล้ำที่ยังคงติดอยู่ตรงริมฝีปากตน ดวงตาคมเข้มวาววับขึ้น

“ถือว่าปรายได้ชดใช้คืนคุณแล้วนะคะ”

ชดใช้งั้นเหรอ?

แค่นี้มันไม่เพียงพอกับความหงุดหงิดงุ่นง่านที่เริ่มปะทุขึ้นมามากมายยิ่งกว่าเดิมหรอกนะ

                   **************