INICIAR SESIÓNตอนที่ 7
เจ้านายใหญ่
ปลายฝัน กลับเข้ามาในบ้านหลังจากที่มินิแวนคันหรูแล่นออกไปแล้ว หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ รีบเข้าห้องน้ำชำระล้างร่างกายขับไล่ความร้อนรุ่ม ที่แผ่ซ่านจนเหมือนกำลังโดนไฟนาบไปทั่วตัว
แต่ไม่ว่าจะอย่างไรความรู้สึกจากสัมผัสของเขาก็ยังคงอยู่
“ผมอยากเอาเข้าไป”
ถ้อยคำของเขายังติดตรึงอยู่ในโสตประสาท
“เมื่อวานพี่เมาไม่รู้เรื่องเลย ขอบใจมากนะปราย”
แก้วกาแฟในมือของ ปิยะ ถูกวางลง หลังจากดื่มรวดเดียวจนหมด ด้วยต้องการขับไล่อาการเมาแฮงค์ที่ยังค้างคาให้หมดไป
“ถ้าจะเมาเละเทะไม่ได้สติแบบนี้ วันหลังไม่ต้องดื่มเยอะขนาดนั้นนะพี่เป้ อันตรายและเดือดร้อนคนอื่นเปล่าๆ”
“ตอนแรกก็ว่าจะไม่ดื่มเยอะหรอก แต่ไอ้เต้กับไอ้กานมันคะยั้นคะยอ งานโปรเจคเพิ่งจะเสร็จและมีออเดอร์ใหม่เข้ามาเลยฉลองกันหน่อย และถือโอกาสสร้างความสัมพันธ์กับประธานคนใหม่ของบริษัทที่เพิ่งมารับตำแหน่งด้วย”
“ค่ะ กินโจ๊กให้หมดก่อน”
ปิยะ พี่ชายของเธอทำงานอยู่ฝ่ายพัฒนาธุรกิจของบริษัทวีเคกรุ๊ปที่เป็นบริษัทผลิตถุงมือยางจากยางพาราและอุปกรณ์สำหรับใช้ทางการแพทย์แบรนด์วีวิน และเหมือนตำแหน่งหน้าที่นั้นจะไปได้ดีพอสมควร
“พอเมาเสร็จก็ยังมาส่งพี่ด้วย คุณปุณณ์น่ะ”
แค่ได้ยินชื่อของเขา คุณปุณณ์ สองแก้มของเธอก็ผ่าวร้อนขึ้นมาแทบจะทันที
บ้าจริง!! เพราะชื่อนี้แหละที่ทำเอาเธอนอนไม่หลับทั้งคืน
“พี่ปุณณ์นี่เพิ่งเข้ามาทำงานที่วีเคใช่มั้ยคะ”
แม้จะดูแล้วเขาน่าจะอายุมากกว่าเธอและใกล้เคียงกับพี่ชายคือปิยะ แต่อาจจะโดนย้ายมาจากที่อื่น เพราะเพื่อนๆในแผนกของพี่ชายเธอรู้จักแทบจะทุกคน
“ใช่ เพิ่งจบจากนอกมารับตำแหน่งต่อจากคุณชาญชัยเจ้าของบริษัทวีเคไง”
“หือ”
ปลายฝัน ชะงักเล็กน้อย
“คุณปุณณ์เป็นประธานของวีเคกรุ๊ป เป็นคนหนุ่มรุ่นใหม่ที่ไฟแรงมาก ตั้งแต่มาบริหารได้สองเดือนกว่าๆ ตอนนี้วีเคปรับเปลี่ยนไปเยอะมากเลย และออเดอร์หลั่งไหลมาไม่หยุด แถมตอนนี้ทางบริษัทยังมีแผนจะทำผลิตภัณฑ์ส่วนอื่นนอกจากถุงมือยางด้วยนะ ตอนนี้พี่เองก็จะได้เลื่อนตำแหน่งที่สูงขึ้นด้วย”
“ห๊ะ ว่าไงนะ!”
ต้องอึ้งอะไรก่อนดี!
ONSคนนั้น เป็นประธานบริษัทของพี่ชายเธอ
หรือ พี่ชายตัวเองจะได้เลื่อนตำแหน่ง
ทำไมเขาไม่เป็นแค่พนักงานธรรมดา เหมือนพี่ปิยะ
“ประธานวีเคกรุ๊ป?”
“ใช่ คุณปุณณ์ ปราณชัย ลูกชายคนโตของคุณชาญชัยไง เพิ่งเรียนจบมา แต่ไม่ถือตัวเลยนะเมื่อวานอาสาที่จะขับรถมาส่งพี่ถึงบ้านเลย คิดแล้วพี่เองก็แย่นะแหละ! วันนี้ต้องรีบเข้าออฟฟิศหน่อย”
ปุณณ์ ปราณชัย ตัวของปลายฝันชาวาบขึ้นมา
ไม่นะ! เธอทำอะไรพลาดไปตรงไหนเหรอเปล่า? ทำไมถึงไม่ใส่ใจข้อมูลตรงส่วนนี้มาก่อนเลย ทั้งที่นี่เป็นเจ้านายใหญ่บริษัทวีเคกรุ๊ปที่พี่ชายเธอทำงานอยู่แท้ๆ
“เป็นอะไรปราย ไม่สบายรึเปล่า?”
พี่ชายชะโงกหน้ามาใกล้ เมื่อเห็นเธอใบหน้าแดงก่ำ ทว่าหญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธ
“ไม่เป็นไรค่ะปรายไม่เป็นอะไร พี่เป้รีบกินเถอะ”
“อืม...ว่าแต่นี่?”
ปิยะ เหลือบมองถุงบนโต๊ะที่น้องสาวเลื่อนให้
“เสื้อของคุณปุณณ์ที่เมื่อวานเลอะเทอะ ปรายซักให้แล้วฝากคืนเขาด้วยนะคะ”
“ได้ ขอบใจมากนะปราย ..เออนี่! ตอนนี้เขามีรับทีมการตลาดเพิ่มด้วยนะ สนใจจะไปสมัครมั้ย ถ้าปรายสนใจส่งเรื่องไปทางฝ่าย HR ได้เลยนะ พี่จะลองคุยให้ คงน่าจะดีกว่าเขียนนิยายอย่างเดียวนะ”
ปลายฝัน รีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที
“มะไม่ดีกว่าค่ะ ตอนนี้ปรายเองมีงานเสริมทำหลายอย่าง ตอนนี้ก็กำลังบรีฟรับทำบทความให้กับบริษัทพีอาร์ของเพื่อนอยู่”
บ้าบอ! เขาเป็นประธานบริษัทวีเค ใครจะกล้าไปสมัครกัน ถึงแม้ตำแหน่งที่รับผิดชอบจะน่าสนใจก็เถอะ อีกอย่างไปทำงานเต็มตัวแบบนั้น เธอจะเอาเวลาที่ไหนมาเขียนนิยายกัน
อย่างไงการเดินตามความฝันก็เป็นสิ่งสำคัญ
และหากต้องไปทำงานกับประธานบริษัทที่เคยONS เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ถ้าต้องติดต่อดีลงานกัน
“ตามใจละกัน”
ปิยะ ยักไหล่ก่อนจะคว้าถุงบนโต๊ะ และเดินไปยังรถที่จอดอยู่หน้าบ้าน แต่ยังไม่วายหันมาบอกน้องสาวตัวเองด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย
“ขอให้ได้เป็นนักเขียนขนนกทองไวๆนะน้อง”
ชิ!!!
เป็นได้แน่นอนย่ะ! คอยดูละกัน! เดี๋ยวจะเอาขนนกทองมาฟาดหน้าให้ได้!
.
.
(ถึงไหนละปราย?)
เสียงเพื่อนสาวเอ่ยถาม เมื่อ ปลายฝัน ขับรถอีโคคาร์คันเก่งออกจากบ้านคล้อยหลังปิยะ ได้ไม่นาน
“ใกล้ละหลิน ไปถึงบริษัทแกไม่เกินสิบโมงแน่นอน”
(ดีแล้วอย่าเลทกว่านี้นะแก ลูกค้าเจ้านี้เป็นคนสำคัญที่อยากจะให้พีอาร์ภาพลักษณ์ของผลิตภัณฑ์ให้ออกมานุ่มนวล ไม่โฉ่งฉ่างเพื่อให้เข้าถึงกลุ่มผู้บริโภคได้ และฉันนึกถึงใครไม่ได้เลย ถ้าไม่ใช่แกเป็นคนเขียนบทความนี้)
ประโยคของ หลิน เพื่อนสาวทำให้ ปลายฝัน จินตนาการตาม แม้ที่ผ่านมาเธอจะสกรีนงานในการเขียนบทความทุกครั้ง แต่นี้เป็นงานของบริษัทพีอาร์เพื่อนสนิท ที่ได้รับแจ้งแบบกะทันหัน และยังไม่ได้คุยรายละเอียดที่ลึกซึ้งอะไรมาก
“ได้ เดี๋ยวรายละเอียดค่อยคุยกันเพิ่มตอนฉันไปถึง ว่าแต่..”
(อะไร?)
“ผลิตภัณฑ์ที่ว่าคืออะไรเหรอ?”
(เห็นลูกค้าจะทำเกี่ยวกับถุงยางอนามัยและนำเข้าเซ็กซ์ทอยถูกกฎหมายน่ะ เป็นธุรกิจใหม่ที่แยกออกมาจากไลน์ธุรกิจเดิม)
อะไรนะ!
**********
ตอนที่ 17 ละเมียดละมุน2(เป็นไงบ้างครับ ...หายเจ็บรึยัง?)ปลายฝัน อึ้งไปสักครู่ ความจริงเธอยังเจ็บอยู่นิดหน่อย แต่เมื่อกินยาแก้ปวดเมื่อเช้าก็เริ่มดีขึ้นมาบ้างแล้ว ทว่าไม่คาดคิดว่าเขาจะโทรมาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแบบนี้คงจะเป็นการติดตามกรณีศึกษาซินะ!“ดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณมากค่ะ”(ความจริงผมอยากให้คุณนอนพักที่นี่ก่อน ไม่ได้อยากให้รีบร้อนกลับแบบนั้นเลย)น้ำเสียงเขาราบเรียบ ไม่บ่งบอกว่ารู้สึกอย่างไร“ปรายกลับมาบ้านดีแล้วค่ะ”เธอไปเพื่อกรณีศึกษานะ เสร็จงานก็ต้องรีบกลับจะให้ไปนอนพักในโฮมออฟฟิศของเขาได้ยังไงกันแม้จะดึกดื่นแค่ไหนเธอจึงขอกลับ จนเขาต้องให้คนขับรถมาส่งที่บ้าน(เดี๋ยวจะมีคนเอายาแก้ปวดกับก๋วยเตี๋ยวเป็ดร้านป้าติ๋มไปให้นะครับ ถ้าปวดมากจนทนไม่ไหวก็ทานยาแล้วพักก่อน)เสียงของเขานุ่มนวลละมุนละไม จนเธอเคลิบเคลิ้มตามวันก่อนเธอบอกว่าชอบกินก๋วยเตี๋ยวเป็ดร้านป้าติ๋มซอยยี่สิบหก วันนี้เขาบอกให้คนของเขาเอามาให้“อันนี้เป็นเซอร์วิสของกรณีศึกษาเหรอคะ?”หญิงสาวหัวเราะเล็กน้อย “ปรายไม่ได้เป็นอะไรมากค่ะ ไม่ต้องห่วงเรื่องบทความและการสรุปผลกรณีศึกษานะคะ ปรายกำลังทำ และจะส่งให้ตามหม
ตอนที่ 16 ละเมียดละมุน“ปราย”“.....”“ปราย!! กาแฟหกแล้ว”“คะ!”ปลายฝัน สะดุ้งทันทีเมื่อของเหลวสีดำของกาแฟสดจากเครื่องชงไหล จนล้นทะลักแก้วที่จะรินส่งให้พี่ชาย “ขอโทษค่ะพี่เป้ สงสัยปรายคงเบลอ อาจเพราะนอนน้อยไปหน่อย”“กลับซะเกือบเช้าเลย บรีฟงานกับหลินโหดซะขนาดนั้นเลยเหรอ สงสัยต้องคิดค่าจ้างเพิ่มแล้วแบบนี้”ปิยะ บ่นอย่างไม่จริงจังนัก เมื่อรับแก้วกาแฟจากน้องสาว“ค่าจ้างโอเคแล้วค่ะ”ตั้งห้าล้านบาท เธอมีเวลาเขียนนิยายเรื่องยาวชิลล์ๆไปได้อีกนานโดยไม่ต้องมาคอยกดดันการออกอีบุ๊ครายเดือน และสัญญากรณีศึกษานี่ก็แค่หนึ่งเดือนเท่านั้น แถมนัดครั้งต่อไปก็เมื่อเธอสรุปส่งงานเขียนในรอบแรกเสร็จเรียบร้อยแล้ว ซึ่งเธอน่าจะใช้เวลาเขียนประมาณหนึ่งสัปดาห์ ถ้างั้นเธอก็อาจจะได้ทดลองเพิ่มอีกครั้งสองครั้งก็น่าจะจบโครงการแต่ชั่งเป็นการศึกษาที่เธอต้องใช้สติ สมาธิในการเขียนมาก“ช่วงนี้งานพี่หนักเหมือนกัน ส่วนคุณปุณณ์ก็แทบจะไม่ค่อยเข้าออฟฟิศเลยช่วงนี้ สงสัยจะง่วนอยู่กับโปรเจคใหม่ของ Win Vibrations จนงานส่วนวีเคของถุงมือยางทางการแพทย์นี่ปล่อยให้บริหารกันเองเลย”ทว่าผลิตภัณฑ์ส่วนนี้ตลาดค่อนข้างอยู่ตัว
ตอนที่ 15 สัมผัสร้อนจากปลายลิ้น2*NC“ผมชอบที่คุณทำหน้าแบบนี้ ชอบใช่มั้ยเวลาโดนผมเลีย”“ชะ..ชอบ”แม้ใจจะตะโกนบอกอยู่ในใจว่านี่งานกรณีศึกษา ทว่าความเร่าร้อนจากสัมผัสที่เขาปรนเปรอให้ ก็ทำให้ ปลายฝัน โอนอ่อนตามเขาโดยง่าย“อ๊ะ..”ร่างของเธอถูกยกขึ้นก่อนที่แผ่นหลังของเธอจะแตะเอนลงยังโซฟา แท่นสั่นในมือถูกดึงออกไป“ต่อไปเป็นสัมผัสจากปลายลิ้นผมล้วนๆ นะครับ”ปุณณ์ กระซิบเสียงแหบพร่า ละเลียดเลียฟอนเฟ้นไปทั่วร่างนุ่มเนียนที่เขาเคยได้ลิ้มลอง และโหยหาอยากจะกินอีกครั้ง ชายหนุ่มจึงจูบเลียไปยังผิวละเอียดทุกละจุด ให้คลื่นแห่งความปรารถนาแผ่ซ่านขึ้นทีละนิดทั้งเขาและเธอปั่นป่วนให้อารมณ์วาบหวามของเธอปะทุขึ้นหน้าหล่อเหลาไล้ต่ำ ลงไปยังหน้าท้องแบนราบแพนตี้ตัวสวยถูกรูดรึงลงไปยังปลายเท้าชายหนุ่มจับขาเรียวงามแยกออกกัน ซุกหน้าหล่อเหลาลงยังเนินเนื้ออวบอูมที่ทำให้เขาปั่นป่วนมาหลายวันจนแทบจะคลั่ง เขาจูบลงยังรอยแยกที่ฉ่ำวาวงดงามราวเคลือบด้วยหยาดน้ำค้างลิ้นสากลากเลียรอยแยกของกลีบละมุน“อื้อ คุณปุณณ์!!”เธอส่งเสียงคราง เมื่อโดนปากและลิ้นร้อนดูดเลียอย่างหนักหน่วง ลมหายใจของเธอหอบถี่กระชั้นจนเหมือนจะทะลุออก
ตอนที่ 14 สัมผัสร้อนจากปลายลิ้น*NC“นั่งบนตักผม”ปุณณ์ ปลดกระดุมเสื้อลงอีกสองเม็ด และพับแขนเสื้อไปจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเอ็นจางๆบนท่อนแขนแข็งแรงน่ามอง ปลายฝัน หลุบตาลงต่ำมองมือหนาที่วางบนตักแกร่งของเขา ก่อนจะสูดหายใจเข้าจนเต็มปอดเอาน่า! ฉากอีโรติกส่วนใหญ่นางเอกต้องจอยๆ ทั้งนั้นบางฉากก็เริ่มจากนั่งตักพระเอกนี่แหละ คิดได้ดังนั้นเธอจึงย่อกายลงนั่งบนตักเขา ส่งสายตายั่วยวนพร้อมวาดวงแขนเรียวคล้องท้ายทอยของเขาไว้“คุณปุณณ์ตัวหอมจัง”กลิ่นหอมอ่อนๆจากเรือนกายของเขาทำให้เธอผ่อนคลายขึ้น กระนั้นนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคู่สวยก็ยังคงประหม่า จนปุณณ์ต้องยิ้มมุมปากออกมา“ดีใจที่คุณชอบ ถอดเสื้อออกซิครับหรือจะให้ผมถอดให้”ปลายฝัน อึ้งไปเพียงครู่ ตอนนี้เธอนั่งอยู่บนตักของเขา และรู้สึกได้ถึงความแข็งเครียดที่เบียดสีอยู่บริเวณบั้นท้าย อกอิ่มของเธอเบียดเสียดกับอกกำยำของเขา หน้าหล่อเหลาปานพระเจ้าสร้างห่างเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดรวยรินอยู่ข้างแก้มแม้จะเคยลึกซึ้งกับเขามาแล้วแต่ตอนนั้นเป็นห้องวีไอพีที่มืดสลัว และเธอดื่มย้อมใจไปบางส่วน ทว่าตอนนี้สติสัมปชัญญะเธอครบครัน แต่อย่างไรก็ตามเมื่อเธอสมั
ตอนที่ 13 ขอเป็นพระเอกของคุณ“..จะลองปรับเทียบของจริงเลยมั้ยครับ?”สันจมูกเขาไล้ถูไปมากับจมูกของเธอ มือหนาไล้ขึ้นลูบโลมตามแนวกระดูกสันหลังเบาๆตามส่วนเว้าส่วนโค้ง สัมผัสของเขานุ่มนวลไม่จวบจ้วงรุกเร้า และแปลกที่เธอไม่คิดอยากจะถอยหนี แม้ตอนแรกใจอยากจะปฏิเสธยิ่งนัก“อันนี้คือเราเริ่มกรณีศึกษากันเลยใช่มั้ยคะ?”ปลายฝัน เอ่ยถามเขาเสียงสั่นระริก“ใช่ครับ”ปุณณ์ ตอบสั้นๆขณะที่สายตาคมเลื่อนผ่านลำคอขาวผ่องยังเนินเนื้ออกอวบอิ่มของเธอ แม้วันนี้แม่เสือสาวร่างแมวจะอยู่ในชุดเดรสสั้นเรียบร้อยทว่าทรวดทรงองค์เอวของเธอก็ยังคงดูยั่วยวน ด้วยทรวงอกอิ่มเอวคอดและสะโพกงามงอนเธอเป็นครั้งแรกที่เขาประทับใจครั้งแรกที่หมายถึง คือเขาไม่เคยเจอสัมผัสตอบรับที่เข้ากับเขาได้อย่างกระตือรือร้นแบบนี้มาก่อน นั่นทำให้ปุณณ์ว้าวุ่นและหงุดหงิดใจกับความนุ่มนิ่มตอดรัดของเธอที่ค้างคาอยู่ในใจของเขามาตลอดหลายวันที่ผ่านมาสัมผัสที่เขาต้องการจะสัมผัสมันอีกซ้ำๆ“เราต้องเซ็นต์สัญญากันก่อนมั้ยคะว่านี่จะเป็นกรณีศึกษาที่เกี่ยวข้องกับเรื่องงานเท่านั้น”แม้ตอนนี้อารมณ์เธอจะวาบหวามกับสัมผัสของเขาเพียงใด ทว่า ปลายฝัน ก็เตือนตัวเ
ตอนที่ 12 กรณีศึกษาเพื่อการปลดปล่อย2ตอนแรก ปลายฝัน คาดว่าปุณณ์น่าจะให้คนมารับเธอที่บ้าน เพื่อมาที่ออฟฟิศวีเคกรุ๊ป ทว่าคนของเขากลับพามาที่โฮม ออฟฟิศหรูสามชั้นซอยยี่สิบหก“พอดีคุณปุณณ์ติดคุยงานอยู่ค่ะ แจ้งว่าให้คุณปรายนั่งรอที่ห้องนี้ค่ะ ถ้าต้องการอะไรเพิ่มบอกป้าได้เลยนะคะ”ป้าแม่บ้านที่แนะนำตัวเองว่าชื่อ ป้าแจ่ม บอกเธออย่างนอบน้อม ขณะยกน้ำเย็นและขนมทานเล่นมาวางให้ หญิงสาวสังเกตรอบบ้านที่ตกแต่งด้วยโทนสีโทนเบจสบายตา จึงคาดว่าที่นี่น่าจะเป็นที่พักของประธานวีเคกรุ๊ปด้วย“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากค่ะป้า”ทำไมเขาถึงให้เธอมาที่นี่นะ จะคุยเรื่องงานไม่ใช่เหรอ“เอ่อป้าคะ ปกติคุณปุณณ์พักที่นี่เหรอคะ”“ใช่ค่ะ ส่วนใหญ่คุณปุณณ์จะอยู่ที่นี่นานๆถึงจะกลับบ้านใหญ่ที คุณปรายต้องการอะไรเพิ่มบอกป้าได้เลยนะคะ”“ไม่แล้วค่ะ ขอบคุณค่ะป้า”บ้านใหญ่ที่ว่าน่าจะหมายถึงบ้านของตระกูลปราณชัยที่อยู่ตรงซอยยี่สิบแปด ทาวน์โฮมสามชั้นหลังนี้น่าจะใช้เป็นที่พักผ่อนส่วนตัวของเขา สังเกตจากสิ่งของและการจัดวางต่างๆ เมื่อมองสำรวจไปรอบห้องรับแขกที่นั่งอยู่ คิ้วเรียวของเธอก็ต้องขมวดเข้าหากัน เมื่อเห็นกล่องสิ่งของมากมายหลายอย







