LOGINตอนที่ 7
เจ้านายใหญ่
ปลายฝัน กลับเข้ามาในบ้านหลังจากที่มินิแวนคันหรูแล่นออกไปแล้ว หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ รีบเข้าห้องน้ำชำระล้างร่างกายขับไล่ความร้อนรุ่ม ที่แผ่ซ่านจนเหมือนกำลังโดนไฟนาบไปทั่วตัว
แต่ไม่ว่าจะอย่างไรความรู้สึกจากสัมผัสของเขาก็ยังคงอยู่
“ผมอยากเอาเข้าไป”
ถ้อยคำของเขายังติดตรึงอยู่ในโสตประสาท
“เมื่อวานพี่เมาไม่รู้เรื่องเลย ขอบใจมากนะปราย”
แก้วกาแฟในมือของ ปิยะ ถูกวางลง หลังจากดื่มรวดเดียวจนหมด ด้วยต้องการขับไล่อาการเมาแฮงค์ที่ยังค้างคาให้หมดไป
“ถ้าจะเมาเละเทะไม่ได้สติแบบนี้ วันหลังไม่ต้องดื่มเยอะขนาดนั้นนะพี่เป้ อันตรายและเดือดร้อนคนอื่นเปล่าๆ”
“ตอนแรกก็ว่าจะไม่ดื่มเยอะหรอก แต่ไอ้เต้กับไอ้กานมันคะยั้นคะยอ งานโปรเจคเพิ่งจะเสร็จและมีออเดอร์ใหม่เข้ามาเลยฉลองกันหน่อย และถือโอกาสสร้างความสัมพันธ์กับประธานคนใหม่ของบริษัทที่เพิ่งมารับตำแหน่งด้วย”
“ค่ะ กินโจ๊กให้หมดก่อน”
ปิยะ พี่ชายของเธอทำงานอยู่ฝ่ายพัฒนาธุรกิจของบริษัทวีเคกรุ๊ปที่เป็นบริษัทผลิตถุงมือยางจากยางพาราและอุปกรณ์สำหรับใช้ทางการแพทย์แบรนด์วีวิน และเหมือนตำแหน่งหน้าที่นั้นจะไปได้ดีพอสมควร
“พอเมาเสร็จก็ยังมาส่งพี่ด้วย คุณปุณณ์น่ะ”
แค่ได้ยินชื่อของเขา คุณปุณณ์ สองแก้มของเธอก็ผ่าวร้อนขึ้นมาแทบจะทันที
บ้าจริง!! เพราะชื่อนี้แหละที่ทำเอาเธอนอนไม่หลับทั้งคืน
“พี่ปุณณ์นี่เพิ่งเข้ามาทำงานที่วีเคใช่มั้ยคะ”
แม้จะดูแล้วเขาน่าจะอายุมากกว่าเธอและใกล้เคียงกับพี่ชายคือปิยะ แต่อาจจะโดนย้ายมาจากที่อื่น เพราะเพื่อนๆในแผนกของพี่ชายเธอรู้จักแทบจะทุกคน
“ใช่ เพิ่งจบจากนอกมารับตำแหน่งต่อจากคุณชาญชัยเจ้าของบริษัทวีเคไง”
“หือ”
ปลายฝัน ชะงักเล็กน้อย
“คุณปุณณ์เป็นประธานของวีเคกรุ๊ป เป็นคนหนุ่มรุ่นใหม่ที่ไฟแรงมาก ตั้งแต่มาบริหารได้สองเดือนกว่าๆ ตอนนี้วีเคปรับเปลี่ยนไปเยอะมากเลย และออเดอร์หลั่งไหลมาไม่หยุด แถมตอนนี้ทางบริษัทยังมีแผนจะทำผลิตภัณฑ์ส่วนอื่นนอกจากถุงมือยางด้วยนะ ตอนนี้พี่เองก็จะได้เลื่อนตำแหน่งที่สูงขึ้นด้วย”
“ห๊ะ ว่าไงนะ!”
ต้องอึ้งอะไรก่อนดี!
ONSคนนั้น เป็นประธานบริษัทของพี่ชายเธอ
หรือ พี่ชายตัวเองจะได้เลื่อนตำแหน่ง
ทำไมเขาไม่เป็นแค่พนักงานธรรมดา เหมือนพี่ปิยะ
“ประธานวีเคกรุ๊ป?”
“ใช่ คุณปุณณ์ ปราณชัย ลูกชายคนโตของคุณชาญชัยไง เพิ่งเรียนจบมา แต่ไม่ถือตัวเลยนะเมื่อวานอาสาที่จะขับรถมาส่งพี่ถึงบ้านเลย คิดแล้วพี่เองก็แย่นะแหละ! วันนี้ต้องรีบเข้าออฟฟิศหน่อย”
ปุณณ์ ปราณชัย ตัวของปลายฝันชาวาบขึ้นมา
ไม่นะ! เธอทำอะไรพลาดไปตรงไหนเหรอเปล่า? ทำไมถึงไม่ใส่ใจข้อมูลตรงส่วนนี้มาก่อนเลย ทั้งที่นี่เป็นเจ้านายใหญ่บริษัทวีเคกรุ๊ปที่พี่ชายเธอทำงานอยู่แท้ๆ
“เป็นอะไรปราย ไม่สบายรึเปล่า?”
พี่ชายชะโงกหน้ามาใกล้ เมื่อเห็นเธอใบหน้าแดงก่ำ ทว่าหญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธ
“ไม่เป็นไรค่ะปรายไม่เป็นอะไร พี่เป้รีบกินเถอะ”
“อืม...ว่าแต่นี่?”
ปิยะ เหลือบมองถุงบนโต๊ะที่น้องสาวเลื่อนให้
“เสื้อของคุณปุณณ์ที่เมื่อวานเลอะเทอะ ปรายซักให้แล้วฝากคืนเขาด้วยนะคะ”
“ได้ ขอบใจมากนะปราย ..เออนี่! ตอนนี้เขามีรับทีมการตลาดเพิ่มด้วยนะ สนใจจะไปสมัครมั้ย ถ้าปรายสนใจส่งเรื่องไปทางฝ่าย HR ได้เลยนะ พี่จะลองคุยให้ คงน่าจะดีกว่าเขียนนิยายอย่างเดียวนะ”
ปลายฝัน รีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที
“มะไม่ดีกว่าค่ะ ตอนนี้ปรายเองมีงานเสริมทำหลายอย่าง ตอนนี้ก็กำลังบรีฟรับทำบทความให้กับบริษัทพีอาร์ของเพื่อนอยู่”
บ้าบอ! เขาเป็นประธานบริษัทวีเค ใครจะกล้าไปสมัครกัน ถึงแม้ตำแหน่งที่รับผิดชอบจะน่าสนใจก็เถอะ อีกอย่างไปทำงานเต็มตัวแบบนั้น เธอจะเอาเวลาที่ไหนมาเขียนนิยายกัน
อย่างไงการเดินตามความฝันก็เป็นสิ่งสำคัญ
และหากต้องไปทำงานกับประธานบริษัทที่เคยONS เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ถ้าต้องติดต่อดีลงานกัน
“ตามใจละกัน”
ปิยะ ยักไหล่ก่อนจะคว้าถุงบนโต๊ะ และเดินไปยังรถที่จอดอยู่หน้าบ้าน แต่ยังไม่วายหันมาบอกน้องสาวตัวเองด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย
“ขอให้ได้เป็นนักเขียนขนนกทองไวๆนะน้อง”
ชิ!!!
เป็นได้แน่นอนย่ะ! คอยดูละกัน! เดี๋ยวจะเอาขนนกทองมาฟาดหน้าให้ได้!
.
.
(ถึงไหนละปราย?)
เสียงเพื่อนสาวเอ่ยถาม เมื่อ ปลายฝัน ขับรถอีโคคาร์คันเก่งออกจากบ้านคล้อยหลังปิยะ ได้ไม่นาน
“ใกล้ละหลิน ไปถึงบริษัทแกไม่เกินสิบโมงแน่นอน”
(ดีแล้วอย่าเลทกว่านี้นะแก ลูกค้าเจ้านี้เป็นคนสำคัญที่อยากจะให้พีอาร์ภาพลักษณ์ของผลิตภัณฑ์ให้ออกมานุ่มนวล ไม่โฉ่งฉ่างเพื่อให้เข้าถึงกลุ่มผู้บริโภคได้ และฉันนึกถึงใครไม่ได้เลย ถ้าไม่ใช่แกเป็นคนเขียนบทความนี้)
ประโยคของ หลิน เพื่อนสาวทำให้ ปลายฝัน จินตนาการตาม แม้ที่ผ่านมาเธอจะสกรีนงานในการเขียนบทความทุกครั้ง แต่นี้เป็นงานของบริษัทพีอาร์เพื่อนสนิท ที่ได้รับแจ้งแบบกะทันหัน และยังไม่ได้คุยรายละเอียดที่ลึกซึ้งอะไรมาก
“ได้ เดี๋ยวรายละเอียดค่อยคุยกันเพิ่มตอนฉันไปถึง ว่าแต่..”
(อะไร?)
“ผลิตภัณฑ์ที่ว่าคืออะไรเหรอ?”
(เห็นลูกค้าจะทำเกี่ยวกับถุงยางอนามัยและนำเข้าเซ็กซ์ทอยถูกกฎหมายน่ะ เป็นธุรกิจใหม่ที่แยกออกมาจากไลน์ธุรกิจเดิม)
อะไรนะ!
**********
ตอนที่ 52 ตอนพิเศษ #ตลอดไปอยากจะขอบคุณทุกแรงใจจากนักอ่าน ไม่ว่าจะเป็นยอดวิวหรือยอดคอมเม้นท์ที่เข้ามามีส่วนร่วมในการผลักดันนิยายหลายๆเรื่องของนามปากกา ปลายฝัน พวกคุณไม่รู้หรอกว่า แม้เพียงการพิมพ์ข้อความเล็กๆน้อยๆเข้ามาในช่องแสดงความคิดเห็นนั้น มันสร้างพลังใจที่ยิ่งใหญ่ให้กับนักเขียนตัวเล็กๆอย่างฉันมากแค่ไหนกราบขอบคุณจากใจจริงที่ทำให้นักเขียนคนนี้ ได้เดินในเส้นทางที่รักและใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็กให้เป็นจริงได้ แต่เหนือสิ่งอื่นใด ฉันต้องขอบคุณแฟนของฉัน ปุณณ์ ปราณชัย หากไม่มีเขา ฉันเองก็คงไม่มีวันนี้หลังจากงานเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่และแอพพลิเคชั่นสุดล้ำของ Win Vibrations ก็ได้รับการตอบรับอย่างล้นหลามจากผู้บริโภค แฟนของฉันได้ขึ้นไปยืนอยู่เวที ด้วยท่วงท่าสง่างามในชุดสูทสีครามเข้ม ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูน่าเกรงขามและเหมาะสมกับตำแหน่งประธานวีเคกรุ๊ปยิ่งนัก“Win Vibrations พร้อมที่จะยกระดับความสุขสมแบบโรแมนติก ตอบโจทย์ความต้องการอย่างลักชัวรี่ด้วยผลิตภัณฑ์คุณภาพเสมือนสัมผัสจริง เพื่อให้เซ็กซ์คือการตอบสนองอารมณ์ร่วมกันอย่างมีศิลปะ....”เสียงปรบมือดังกึกก้อง ไปทั้งฮอลล์ ก่อนที่แชมเปญรา
ตอนที่ 51 ตอนพิเศษ #บันทึกลับของปุณณ์แม้ใครจะบอกว่าผม ปุณณ์ ปราณชัย เป็นผู้บริหารหนุ่มไฟแรงที่น่าจับตามอง หลังจากเข้ามารับตำแหน่งใหม่จากพ่อของผมเอง ทว่าจริงๆแล้วมันก็ไม่ได้ถึงขนาดนั้นหรอก เพราะผมเองเพิ่งจะฉลองวันเกิดวัยสามสิบเอ็ดปีไปได้ไม่นานนักตำแหน่ง ประธานวีเคกรุ๊ป นั้น กดดันผมพอสมควรทั้งคนเก่าแก่ที่เป็นทีมบริหารของพ่อที่แม้ปากจะบอกว่า พร้อมจะทำหน้าที่ทุกอย่างเป็นอย่างดี และคอยเสริมผมอยู่เสมอ ทว่าจริงๆแล้ว ทุกคนก็เหมือนจะอยากจะ ลองของ ว่าผมนั้นจะมีความสามารถมากน้อยแค่ไหน แม้จะจบโทจาก MIT ในสาขาการบริหารจัดการและเป็นลูกชายคนโตของ ชายชัย ปราณชัยทว่านั้นก็ไม่เพียงพอจะลดอีโก้ในใจของกลุ่มเจนX ได้ยิ่งตอนนี้ผมกับ ปานวาด น้องสาวได้เสนอวาระเข้าที่ประชุมว่าต้องการขยายธุรกิจไปยังส่วนผลิตภัณฑ์ถุงยางอนามัย และนำเข้าตลาดเซ็กซ์ทอยถูกกฎหมาย เพื่อต่อยอดผลิตภัณฑ์นั่นก็ยิ่งทำให้คนรุ่นเก่า ต่างเป้ปากไม่เห็นด้วย ต่างก็บอกว่าเราผลิตถุงมือยางทางการแพทย์อย่างเดียวก็เพียงพออยู่แล้ว จะไปแตกไลน์ผลิตภัณฑ์อื่นให้ยุ่งยากอีกทำไม และบ้านเราเป็นเมืองพุทธทำสินค้าพวกนี้ มันจะไม่ดี แถมยังมีข้อกำหนดมาก
ตอนที่ 50 THE END(ขอบใจแกมากนะปราย บทความล่าสุดคุณปานวาด Win Vibrations ปรู๊ฟเรียบร้อยแล้ว ทุกคนชอบบทความแกมากๆเหมือนว่าผลตอบรับค่อนข้างดี สงสัยดับบลิวพีอาร์จะได้งานสัญญาระยะยาวแล้วละ)เสียงของ หลิน เอ่ยมาทางปลายสาย ทำให้ ปลายฝัน ยิ้มแก้มปริ ไม่เสียแรงที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจ กับงานเขียนนี้จนแทบจะไม่ได้ใส่ใจสิ่งอื่นและผลตอบรับของมันก็ทำให้เธอชื่นใจนัก“ขอบใจแกเหมือนกันที่ป้อนงานให้ฉันตลอด”(แล้วนี่อยู่ไหน?)“กรัมกรุ๊ปอ่ะ มารับบรีฟงานชุดแรก”(วุ้ย จะดังใหญ่แล้วนะเนี่ย เคๆเดี๋ยวค่อยคุยกัน)“เคๆ”..“เราต้องการสร้างสตอรี่อีโรติคในสื่อแอพพลิเคชั่นของกรัมกรุ๊ป ที่เน้นเรื่องราวกึ่งๆนิยาย แต่ต้องการเข้าถึงคนหลากหลายกลุ่ม จึงไม่ต้องการให้เนื้อหาโฉ่งฉ่างมากนัก เพื่อไม่ให้เสี่ยงกับการโดนแบน และ.....”การบรีฟงานกับกรัมกรุ๊ป เริ่มต้นขึ้น โดยปลายฝัน พยายามจับประเด็นอย่างตั้งใจ เพราะถือว่าเป็นประสบการณ์ใหม่ในการทำงานของเธอที่เป็นสเกลงานที่ใหญ่ขึ้น และดีลตรงกับผู้ว่าจ้าง ดังนั้นเธอต้องละเอียดและรอบคอบทุกจุด“ขอบคุณทุกคนมากเลย เราจะเริ่มบทความแรกภายในกลางเดือนหน้านี้”วิช ผู้
ตอนที่ 49 คนพิเศษ2ไม่แน่ใจว่าทั้งสองคุยอะไรกันบ้าง เพราะหลังจากที่ ปลายฝัน ตั้งสติได้และผุดลุกนั่งบนโซฟา ปุณณ์ ก็บอกให้เธอเข้ามาทำงานในห้องของตัวเองที่อยู่ชั้นล่าง และเขาขอตัวคุยกับพี่ชายของเธอตามลำพังเอง พร้อมบีบมือส่งกระแสความอุ่นซ่านให้คล้ายเป็นการสร้างกำลังใจ ทำให้เธอยอมทำตามอย่างว่าง่ายหญิงสาวจึงยอมเข้ามานั่งในห้องทำงาน ทว่าก็ไม่มีสมาธิที่จะเขียนและคิดงานแต่งานใด ได้แต่เงี่ยหูคอยฟังว่าด้านนอกคุยกันว่าอย่างไร ทว่าก็ไม่มีเสียงโวยวายอะไรเลยแม้แต่น้อยผ่านไปราวเกือบชั่วโมงได้ ประตูห้องทำงานชั้นล่างของเธอก็ถูกเคาะ ก่อนที่จะได้ยินเสียงนุ่มทุ้มหูของ ปุณณ์ เอ่ยบอกเบาๆ“ปรายครับออกมาทานข้าว จะได้กินยา”“ค่ะ อ๊ะ..”เธอรีบลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ว ลืมไปว่าตัวเองยังปวดสะโพกอยู่ นั่นทำให้หน้าสวยบิดเหยเกด้วยความเจ็บปวด จนปุณณ์ ต้องปรี่เข้ามาประคองและปรามเบาๆ“ระวังครับ ไม่เห็นต้องรีบเลย”“คุยกับพี่เป้ว่าไงคะ?”เธอแอบกระซิบถามเขาเบาๆ เมื่อเหลือบไปเห็นพี่ชาย ง่วนอยู่กับการจัดวางอาหารใส่จานบนโต๊ะสำหรับสามที่“คุยเรียบร้อยแล้วครับ ไม่ต้องกังวล”“ปรายมานั่งๆ พี่อุ่นข้าวหน้าเป
ตอนที่ 48 คนพิเศษ(เป็นยังไงบ้างครับ กินอะไรรึยัง?)เสียงนุ่มทุ้มต่ำที่เอ่ยถามจากปลายสาย ทันทีที่เธอกดรับ ทำให้ สองแก้มของ ปลายฝัน แดงก่ำขึ้นมาจนรู้สึกผ่าวร้อนไปจนถึงใบหู“ทานแล้วค่ะ คุณปุณณ์ละคะ เลิกประชุมแล้วเหรอ?”หญิงสาวถามกลับ เมื่อเหลือบมองนาฬิกาข้างฝาเป็นเวลาหกโมงเย็นกว่าๆแล้ว(เลิกแล้วครับ)“แล้วอยู่ไหนคะ?”(อยู่หน้าบ้านคุณครับ)“หือ”ปลายฝัน รีบเดินกระโผกกระเผก ออกไปทันทีที่ชะโงกหน้าไปเห็น แอสตันมาร์ติน คันหรูที่จอดอยู่หน้าบ้าน“เลยต้องรบกวนคุณเลย”ปุณณ์ ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ข้างรถ พร้อมชูถุงอาหารที่น่าจะเป็นเมนูเป็ดร้านป้าติ๋มที่เธอชอบ“ซื้อมาเผื่อไว้ คุณจะได้ไม่ต้องเสียเวลาทำอาหาร”“ขอบคุณมากค่ะ”เธอเปิดประตูรั้วให้เขาเดินเข้ามา กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบถุงอาหารมาถือเองด้วยความเคยชิน แต่เขาปรามไว้ก่อน“ผมถือเอง ค่อยๆเดินครับ”เขาทำหน้ายู่เล็กน้อยคล้ายรู้สึกผิดเต็มทน ที่ทำให้เธอต้องมาบาดเจ็บและเจอเรื่องแบบนี้ นึกแล้วก็ยังรู้สึกโมโหตัวต้นเรื่องอยู่ไม่หาย“ไม่เป็นไรแล้วค่ะ ปรายเดินได้แค่รู้สึกปวดๆตรงสะโพกนิดหน่อยแค่นั้น”พอเอ่ยมาถึงตรงนี้ ปุณณ์ ก็ครุ่นคิดอยู่ครู
ตอนที่ 47 ความรู้สึกในใจที่เริ่มก่อตัว4“ปรายยังอยากจะกลับมาคบพี่อีกมั้ย”ถ้อยคำของของเพื่อนพี่ชาย ทำให้ ปลายฝัน ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะวางขวดน้ำในมือลง พร้อมถอนหายใจออกมา หากเป็นเมื่อก่อนตอนสองสามปีที่แล้ว เธออาจจะดีใจที่ได้ยินคำนี้ เพราะตอนนั้นเธอรอคอยอย่างมีความหวังว่าเขาจะกลับมาเอ่ยถามประโยคนี้ อย่างไร เตวิช ก็เป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่อบอุ่น สุภาพ และเข้าใจเธอมากที่สุดมาตลอดในเวลาที่ผ่านมาทว่าตอนนี้ เธอไม่ได้คิดแบบนั้นแล้ว“ปรายว่าเราเป็นพี่เป็นน้องกันเหมือนเดิมดีกว่าค่ะ”หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง และสบตากับอีกฝ่ายด้วยแววตาเรียบนิ่ง นั่นทำให้ เตวิช หัวเราะออกมาในลำคอเพื่อนน้องสาวแสนจืดชืดขี้แยคนนั้น ไม่มีอีกแล้วซินะ!“พี่ก็แค่ถามดู เพราะพี่อาจจะไม่หมั้นกับขวัญแล้ว”“นั่นคงเป็นปัญหาของพี่เต้เอง ไม่น่าจะเกี่ยวกับปราย อีกอย่างยังไงตอนนี้พี่เต้ก็ยังไม่ได้เลิกกับแฟน แค่มีปัญหาระหองระแหงกัน มาพูดจากับปรายแบบนี้ ดูไม่แฟร์กับแฟนพี่เต้เลยนะคะ”อย่างไงเธอก็ไม่ชอบการเป็นมือที่สามของใคร และสัญญากับตัวเองมาตลอดว่าจะไม่เป็นเด็ดขาดและเธอไม่ชอบนักผู้ชายที่คบเผื่อเลือกแบบนี้“ก็...







