9

EP9 - สัมพันธ์ร้าย พี่ชายสุดที่รัก (โมลิน)

ชายหนุ่มเลือกตะโค้งคำนับผู้เป็นดั่งปู่แท้ๆเพราะให้ความเมตตามาตลอด แม้บางครั้งอาจจะพูดอะไรที่หลุดออกมาปกป้องหล่นแท้ๆแบบลืมตัวไปบ้างก็ตาม แต่ครอบครัวคาซาว่าคือครอบครัวที่มีบุญคุณมากที่สุดในชีวิตของเขา

หลังจากขับรถออกจากบ้านของปู่ ทั้งคู่ตรงกลับมาที่โรงแรมที่จองไว แน่นอนทั้งคู่นอนคนละห้อง แต่เพราะโรงแรมนี้เป็นโรงแรมที่เจ้าของเป็นเพื่อนสนิทกับหมอโคลล์ จึงได้ความเป็นส่วนตัวและความวีไอพีอยู่ไม่น้อย

"พรุ่งนี้ไปส่งน้องที่บ้านคุณปู่หน่อยนะคะ"

"ครับ เดี๋ยวพี่รีบไปรับไปเที่ยวนะ"

"ห้องพี่ไทอยู่ไหนคะ"

"ตรงข้ามห้องหนูไงครับ"

"อ่อ โอเคค่ะ งั้นน้องไปอาบน้ำก่อนนะคะ"

"ครับ"

โมลินสัมผัสได้ว่าผไทแปลกๆไป เขานิ่งกว่าที่เคยเป็น แม้ปกติผไทจะค่อนข้างสุขุม นิ่งและสุภาพมากก็ตาม แต่วันนี้ผิดปกติไปกว่าเดิม

"พี่ไทเป็นอะไรทำไมเงียบแปลกๆ"

หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า โมลินที่เดินออกจากห้องตัวเองไปยังห้องของผไทเพื่อจะชวนเขาออกไปเดินเล่น วันนี้อากาศเย็นจนเกือบหนาวจัด ทำให้อากาศเหมาะแก่การออกไปเดินหาของอร่อยๆให้ความอบอุ่นร่างกายไม่น้อย แต่เธอต้องแปลกใจเมื่อไม่เจอผู้เป็นดั่งพี่ชายที่ห้องพัก

"พี่ไทไปไหน?" โมลินเอ่ยกับการืดคนสนิทของผไทเมื่อเธอเขาไม่เจอ

"อยู่ที่ห้องออนเซนครับ แต่นายเข้าไปนานแล้วนะครับ น่าจะใกล้เสร็จแล้วครับ"

โมลินเลือกจะเดินเข้าไปดู ไออุ่นของความร้อนแผ่ไปทั่ว กลิ่นหอมในแบบฉบับญี่ปุ่นลอยคละคลุ้ง เธอเดินเข้าไปช้าๆ ก่อนเห็นแผ่นหลังเพียงครึ่งเดียวของผู้เป็นดั่งพี่ชายที่นั่งแช่ออนเซ็น รอยสักที่เต็มแผ่นหลังนั่น เหมือนความดุดันของรอยสักผู้เป็นพ่อของเธออย่างโมโคลล์ไม่มีผิด

เธอคิดว่ามันคงมีความหมายบางอย่าง เพราะพ่อของเธอเองก็มีเช่นกัน แต่ฝีเท้ากลับต้องชะงัก เมื่อจู่ๆผไทก็ลุกขึ้นจากอ่างออนเซ็นทั้งร่างกายเปลือยเปล่า แม้เขาจะหันหลังอยู่ แต่โมลินก็ตกใจไม่น้อย เพราะนี่คือครั้งแรกที่เห็นเรือนร่างผู้เป็นดั่งพี่ชายเต็มตาแบบนี้ แบบไม่มีอะไรปิดแม้แต่น้อย

"ว๊าย"

"โมลิน??"

ผไทเอ่ยอย่างแปลกใจ ก่อนคว้าผ้าขึ้นพันรอบเอวแล้วเดินมาเผชิญหน้ากับเธอ เขายังไม่ได้สวมชุดคลุม แต่กลับเปลือยอกเผยกล้ามเนื้อต่อหน้าเธอจนเธอต้องปิดตาด้วยมือสองข้าง

"นะ..น้องแค่จะมาชวนพี่ไทไปเดินเล่นค่ะ ไม่รู้ว่าโป๊อยู่ เอ๊ย ไม่รู้ว่าไม่ได้แต่ตัวค่ะ"

"นี่หนูยืนดูพี่นานแล้วเหรอ?"

"ปะ..เปล่าค่ะ เพิ่งมาเอง"

"ตอนนี้พี่ไม่ได้เปลือยแล้ว ปิดตาทำไมครับ"

ผไทเอ่ยพรางค่อยๆจับมือของโมลินที่ปิดตาออก แต่เธอก็ยังชะงักอยู่ดีแม้เธอเขาจะไม่ได้โปีหมดเหมือนเมื่อกี้ แต่ก็เห็นลอนกล้ามเนื้อชัดเจน และส่วนล่างที่มันดันผ้าขนหนูขึ้นมาจนนูนสะดุดตา

"กลับไปแต่งตัวซิคะ พาน้องออกไปขะ..ข้างนอกหน่อย"

"เป็นอะไรเสียงติดๆขัดๆครับ? กลัวอะไรพี่ครับ"

"มะ..ไม่ได้กลัวสักหน่อย ตะ..แต่พี่ไทไม่ใส่เสื้อผ้านี่คะ"

"นี่ห้องออนเ็นนะครับ ใครเขาใส่เสื้อผ้ากันครับ"

"นั่นแหละค่ะ ไปใส่เลย น้องหิวแล้ว พาออกไปหาอะไรกินหน่อยค่ะ"

"ได้ครับ เดี๋ยวพี่ไปเปลี่ยนชุดก่อน"

โมลินที่มานั่งรอที่ห้องรับรองในห้องพักสุดหรูของผไทก็นั่งจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ทำไมหมู่นี้เธอเห็นผไทใกล้ๆแบบนี้แล้วใจสั่นจังเลยนะช่วงนี้

"นั่งขมวดคิ้วยุ่งเลย เป็นอะไรครับ"

"อ่อ เปล่าค่ะ เราไปข้างนอกกันค่ะ"

ในขระที่เดินออกไปข้างนอก อากาศที่หนาวต่ำกว่า12องศา ก็ทำให้อากาศเหมาะแก่การกินของอุ่นๆ ผไทพาโมลินทั้งกินมื้อหนัก ดื่มช้า และพาเดินเล่นจนเธอพอใจ ก่อนพากันกลับมาที่โรงแรม

"หนูรีบนอนนะครับ"

"พรุ่งนี้พี่ไทไปทำงานนานมั้ยคะ"

"ไม่นานครับ เดี๋ยวพี่รีบกลับนะครับ"

"ค่ะ อ่อ พี่ไทคะ ซื้ออันก่อนเข้าโรงแรมได้มั้ยคะ"

โมลินที่อารมณ์ดีชี้ไปยังร้านขายขนมทางที่เดินกลับโรงแรม เธอวิ่งตรงนำหน้าผไทไป แต่ผไทชะงักฝีเท้าเมื่อรู้สึกว่ากำลังถูกจ้องมอง เขาหันไปหาก่อนเจอว่ามีคนเหมือนสะกดรอยตามเขา ทำให้ผไทที่ระวังตัวรีบเข้าประกบโมลินทันทีเพราะไม่รู้ว่าคนที่ตามมา มาด้วยเหตุผลอะไร

"เดี๋ยวรีบกลับเถอะครับ"

"คะ??"

"พี่ไม่ได้พกปืนมา"

"มีเรื่องอะไรคะพี่ไท!"

"เปล่าครับ พี่แค่ห่วงความปลอดภัยหนู"

หลังจากกลับเข้าโรงแรม เขาส่งโมลินเข้าห้อง ก่อนเดินออกจากโรงแรมอีกครั้ง เห็นว่าคนที่สะกดรอยตามยังตามอยู่ เขาจึงไปหยุดในที่ๆคนน้อยมากๆด้านชั้นใต้ดินของโรงแรม

"ตามมาทำไม"

"ระวังตัว หูตาไวมากเลยนะครับ"

ชายวัยกลางคนเดินออกมาจากมุมเสา ก่อนเอ่ยขึ้นแล้วเดินมาเผชิญหน้ากับผไท ผไทขมวดคิ้วแต่ก็ยังคงระมัดระวังตัวมาก เมื่อเห็นว่าชายที่สะกดรอยตามไม่ได้ถืออาวุธแต่อย่างใด

"เป็นใคร แล้วตามมาทำไม"

"จำไม่ได้แล้วซินะ จะว่าไปตอนนั้นเล้กมาก จำไม่ได้ก็ไม่แปลก"

"หมายความว่ายังไง"

"เคยเจอกันตอนคุณ5ขวบ แต่คงจำไม่ได้ซินะ ผมเป็นลูกน้องของพ่อคุณ" ชายคนนั้นเอ่ย

"พ่อผม?"

ผไททวนคำพุดเมื่อเขาไม่เข้าใจและไม่รู้จักผู้ชายคนนี้แต่อย่างใด แล้วอะไรคือลูกน้องพ่อของเขา

"ผมไม่เคยรู้ว่าพ่อมีลูกน้องเป็นคุณ"

"อย่าเข้าใจผิด ผมไม่ใช่ลูกน้องหมอโคลล์"

"......"

"ผมเป็นลูกน้องคุณสิงหา"

"ว่าไงนะ แล้วต้องการอะไรจากผม มาสะกดรอยตามผมทำไม"ผไทเอ่ยเมื่อเขาเองก็ตกใจเมื่อได้ยินชื่อสิงหา ชื่อนี้คือพ่อผู้ให้กำเนิดซึ่งจริงๆเขาเป็นพ่อเลี้ยงแม่ของเขา แต่กลับมีความสัมพันธ์กับแม่เขาทั้งๆที่ไม่ควรจนพลาดมีเขา แค่ต้นกำเนิดของเขามันก้แย่มากพ่อแล้ว แต่ต้องมารับรู้ว่าพ่อผู้ให้กำเนิดต้องการทำร้ายเขา แม่ผู้ให้กำเนิดทอดทิ้งเขาให้คนอื่นดูแล

"ผมตามมาแค่อยากคุยด้วย"

"มีอะไรคุยตรงนี้เลย ผมไม่ค่อยมีเวลา"

"ผมต้องการให้คุณกลับไปช่วยดูแลงานของคุณสิงหาที่ยังอยู่"

"ผมไม่เข้าใจ ว่าทำไมต้องมาตามผม ในเมื่อผู้ชายคนนั้นตอนมีชีวิตอยู่ อยากจะฆ่าผมมากด้วยซ้ำ ไม่นึกว่าผมเป็นลูกสักนิด"

"แต่คุณคือทายาทคนเดียวของคุณสิงหา ผมไม่มีทางเลือก"

"กลับไปบอกคนที่ไม่ว่าใครก็ตามที่ให้คุณมาหาผม ว่าอย่าเสียเวลาเปล่า เพราะตอนนี้ผมมีพ่อคนเดียวคือหมอโคลล์ มีครอบครัวคาซาว่าแค่ครอบครัวเดียวเท่านั้น"