LOGINฝนยังไม่มีวี่แววว่าจะซาลง เฌอร์ชีวาที่เดินหนีออกมาเลยได้แต่ยืนหลบฝนอยู่ข้างๆ คาเฟ่ เธอกำลังชั่งใจว่าจะเดินฝ่าฝนออกไปดีหรือไม่ แต่อีกใจก็ไม่อยาก เธอไม่ชอบฝน
เพียงไม่นานภรัณภัทรก็ตามออกมา เขายืนอยู่ข้างเธอเงียบๆ ลมเย็นพัดผ่านเบาๆ เฌอร์ชีวารู้แต่ไม่กล้ามองหน้าเขา ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังติดอยู่ในหัวชัดเกินไป
“ยังโกรธอยู่เหรอครับ” เสียงเขาดังขึ้น ใกล้อีกแล้ว
“ก็สมควรโกรธไม่ใช่เหรอคะ ที่เฮียภัทรทำมันเกินไป” เธอตอบเบา ๆ
ภรัณภัทรมองเธอนิ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นแตะผมเธอเบาๆ จัดให้เข้าที่
“เฮียไม่ได้ทำกับใครแบบนี้นะ” คำพูดนั้นทำให้ฌอร์ชีวาเงยหน้าขึ้นทันที สายตาสบกัน
“หมายความว่ายังไง” เสียงเธอเบาลง เหมือนกลัวคำตอบ
“ก็หมายความตามนั้น” ภรัณภัทรยิ้มตอบ เขาไม่อธิบายเพิ่ม แต่สายตาที่มองเธอ ชัดเจนพอแล้ว
หัวใจเฌอร์ชีวาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ความโกรธในตอนแรกก็เหมือนจะน้อยลงแล้ว
“ทำไมต้องเป็นเฌอ”
ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ
“ไม่รู้” คำตอบสั้น แต่จริงใจ หรืออย่างน้อย ก็ฟังดูจริงใจ “อาจจะเพราะเป็นเฌอ แล้วเฮียชอบแบบนั้น” เขาพูดต่อ
ประโยคสุดท้าย เหมือนถูกโยนเข้ามาในใจเธอ เฌอร์ชีวาพูดไม่ออก
“ไปครับ เฮียไปส่ง”
“ไม่เป็นไรค่ะ” หญิงสาวปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องหยุดคิด
คิ้วเข้มของภรัณภัทรขมวดมุ่นทันที เขาหลุบตาลงมองคนที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตา ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยความเอ็นดู เมื่อเห็นพวงแก้มกลมใสกลายเป็นแดงระเรื่อขึ้นมา
“มาเถอะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเป็นการมัดมือชกในที สุดท้ายเธอก็ต้องจำยอมมานั่งอยู่บนเบาะหนังหรูหราภายในรถสปอร์ตสองที่นั่งของเขาให้เขาส่งเธอกลับบ้านอีกครั้ง
“ขอบคุณนะคะเฮียภัทร” หญิงสาวเอ่ยเมื่อรถมาจอดหน้าบ้าน
“เฮียเต็มใจครับ” อีกครั้งที่สายตาแฝงความนัยของเขาทำให้เธอเขินอายจนทำตัวไม่ถูกสองมือขาวพยายามปลดเข็มขัดนิรภัย แต่ไม่เป็นผล
“อ้ะ” เสียงหวานหลุดอุทานเมื่อเงยหน้าขึ้นมาปะทะเข้ากับแผงอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของเขาลอยมาแตะจมูกในระยะห่างเพียงลมหายใจกั้น
“หน้าแดงอีกแล้ว” ชายหนุ่มกระซิบเสียงพร่า พลางโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ แววตาคมจดจ้องที่ริมฝีปากอวบอิ่มอย่างเปิดเผย
เฌอร์ชีวาถอยห่างจนแผ่นหลังชนเข้ากับประตูรถไร้ทางหนี หญิงสาวทำได้เพียงยกสองมือดันแผ่นอกกว้างของเขาไว้
“เฮียภัทร” หญิงสาวครางเสียงค่อย ไม่ได้รับรู้เลยว่าเป็นเสียงที่ทำให้คนฟังยิ่งใจสั่น
“ทำไมครับ เฌอไม่ชอบอยู่ใกล้เฮียเหรอ” เสียงทุ้มแหบพร่าชวนใจสั่น เมื่อจบประโยคเจ้าของเสียงไม่รอคำตอบ โน้มใบหน้าคมเข้าใกล้ สัมผัสอุ่นชื้นแตะลงบนริมฝีปากอวบอิ่มอย่างแผ่วเบาในคราแรก ก่อนจะเริ่มขบเม้มดุนดันจนเฌอร์ชีวาเผลอเผยอริมฝีปากรับสัมผัสที่ทวีความร้อนแรงอย่างลืมตัว
“อืม...”
มือหนาเชยคางอีกคนให้เงยหน้าขึ้นรับจูบที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ปลายลิ้นร้อนกวาดต้อนรสหวานในปากเธออย่างเร่งเร้า ความเงียบงันพลันอบอวลไปด้วยเสียงชื้นแฉะจากสัมผัสลึกซึ้งของคนทั้งคู่ ขณะที่มืออีกข้างค่อยๆ ลูบไล้จากหน้าขาขึ้นมาถึงเอวอวบ
แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะเกินเลยไปมากกว่านี้ ภรัณภัทรกลับเป็นฝ่ายผละออกห่างอย่างกะทันหัน
“เฮียขอโทษ” น้ำเสียงพร่าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขามองสบตาคนที่นั่งเลิ่กลั่กด้วยหัวใจที่เต้นรัว แรงอารมณ์ที่พุ่งสูงจนส่วนกลางกายที่ซ่อนอยู่ใต้กางเกงขยายคับแน่นทำให้เขารู้ดีว่าหากไม่หยุดตอนนี้ ความอดทนที่มีคงขาดสะบั้นลงแน่ๆ
“มะ ไม่เป็นไร เฌอไปก่อนนะคะ” เฌอร์ชีวาที่สองแก้มแดงก่ำรีบเปิดประตูลงจากรถไปทันที ทิ้งให้ชายหนุ่มนั่งมองแผ่นหลังของเธอที่หายลับเข้าไปในบ้าน เขาจูบเธอ ครั้งนี้คือจูบจริงๆ แต่ครั้งนี้เฌอร์ชีวาไม่ได้โกรธ มีเพียงความเขินอาย
ภรัณภัทรทิ้งตัวเอนหลังพิงเบาะ หลับตาลงเพื่อขับไล่ความต้องการที่ยังคุกรุ่น นิ้วเรียวเกลี่ยคราบน้ำลายที่มุมปากเบาๆ เมื่อลืมตาอีกครั้งร่องรอยของความรู้สึกผิดถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มร้ายที่มุมปาก
สำหรับนักศึกษาปีสี่การเรียนไม่ได้สร้างความแปลกใหม่อะไร วิชาเรียนที่น้อยแสนน้อยและเป็นวิชาที่จะเข้าเรียนหรือไม่เข้าเรียนก็แทบไม่ต่างกัน แต่ที่น่าตื่นเต้นจริงๆ คือโปรเจกต์จบที่เป็นเหมือนตัวสูบวิญญาณ เวลาส่วนใหญ่ถูกใช้ไปกับมัน แม้แต่ภรัณภัทรก็เช่นกัน
ที่เห็นเหมือนเจ้าตัวมีเวลาว่างมากมายความจริงเขาต้องเสียสละเวลานอนมานั่งทำโปรเจกต์จบ แล้วใช้เวลากลางวันในการตามติดเฌอร์ชีวา
จากวันฝนตกวันนั้น จนถึงวันนี้ ฤดูกาลเหมือนเปลี่ยนไปโดยไม่ทันรู้ตัว เหมือนความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับภรัณภัทร ความอึดอัดในช่วงแรกค่อยถูกแทนที่ด้วยความคุ้นเคย
ภรัณภัทรยังคงสม่ำเสมอกับเธอเหมือนเดิม หรือบางที อาจมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ ไม่เคยมีวันไหนที่เขาหายไปจากชีวิตเธอจริง ๆ
ถ้ามีเวลามาเจอได้ เขาจะมา ถ้ามาเจอไม่ได้ข้อความจะมาแทน อย่างน้อยมีคำบอก ‘ฝันดีนะครับ’ ทุกคืน สิ่งเหล่านี้กลายเป็นสิ่งเล็กๆ ที่เธอเฝ้ารอกลายเป็นความเคยชิน
‘เลิกเรียนแล้วใช่ไหม เดี๋ยวไปรับ’ ข้อความของเขาเด้งขึ้นมา หัวใจเธอกระตุกเบาๆ
รถของภรัณภัทรจอดรออยู่หน้าคณะ เขาเอนตัวพิงเบาะ มือหนึ่งวางอยู่บนพวงมาลัย อีกมือเคาะเบาๆ ตามจังหวะเพลงที่เปิดคลออยู่ในรถ พอเห็นเธอเดินมา
“ขึ้นรถสิ” น้ำเสียงอบอุ่นเหมือนทุกครั้ง ทำให้เธอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
เฌอร์ชีวาเปิดประตูขึ้นไปนั่ง กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยลอยเข้ามาแตะปลายจมูก
“วันนี้เฮียภัทรจะพาเฌอไปไหน”
“ไปหาอะไรกินครับ” เขาบอก
ภรัณภัทรพาเธอไปหาอะไรกิน ร้านเล็กๆ ที่ไม่หรูหรา แต่บรรยากาศอบอุ่น
หลังจากนั้นชายหนุ่มขับรถต่อโดยไม่พูดอะไร จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้าไปในคอนโดของเขา เฌอร์ชีวาชะงักเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล
“ขึ้นมาด้วยกันก่อนครับ” เขาพูดเหมือนอ่านความคิดเธอออก
“มีที่อยากให้ดู” แสงไฟในเมืองเริ่มสว่างขึ้นทีละจุด ราวกับดวงดาวที่ตกลงมาอยู่บนพื้นดิน
เฌอร์ชีวาไม่ได้ปฏิเสธ เดินตามเขาไปโดยไม่ได้ถาม ไม่ใช่เพราะไม่สงสัย แต่เป็นเพราะความไว้ใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นโดยที่เธอไม่ทันระวัง
ลิฟต์พาขึ้นไปชั้นบนสุด ภรัณภัทรไม่ได้พาเธอตรงไปยังห้องของเขา แต่พาเดินไปจนถึงประตูที่เปิดออกสู่ดาดฟ้า
ภรัณภัทรปลดปล่อยน้ำรักแห่งความใคร่เข้าไปในปากเฌอร์ชีวา คาตัวตนของเขาเอาไว้บังคับให้กลืนลงไปเมื่อแน่ใจว่าเธอกลืนลงไปหมดแล้วชายหนุ่มใช้มือหนาดึงร่างบางที่กำลังสั่นระริกให้ลุกขึ้นมาอย่างแรง“อ๊าา” เฌอร์ชีวาหวีดร้องสุดเสียงเมื่อช่องทางด้านล่างของเธอครูดออกจากผิวเนื้อขรุขระรวดเดียวภรัณภัทรดึงร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมอก ร่างสูงโน้มตัวลงบดขยี้ริมฝีปากลงไปอย่างรุนแรง ชายหนุ่มดูดเม้มกลีบปากนุ่มอย่างหิวกระหาย เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปพัวพันตวัดลิ้นเล็กอย่างแรงจนเฌอร์ชีวารู้สึกเจ็บแปลบแต่กลับเสียวซ่านไปถึงหัวใจ ภรัณภัทรฉีกกระชากชุดเดรสบางเบาและดึงถุงน่องออกจากร่างของคนรักก่อนจะอุ้มร่างที่อ่อนระทวยของเธอวางลงบนเตียงกว้างอย่างไม่ออมแรงนักเฌอร์ชีวานอนหอบหายใจกระเส่า ร่างกายของเธอเหนื่อยล้าเกินกว่าจะขัดขืน ผิวขาวอาบไปด้วยเหงื่อและรอยแดงช้ำจากฝีมือของคนเอาแต่ใจ เธอเฝ้ามองแผ่นหลังกำยำเดินกลับไปที่กลางห้อง มองเขาเอื้อมมือไปถอดดิลโด้ปลอมสีดำมะเมื่อมที่เปียกชุ่มออกมาจากพื้น หัวใจของเธอเต้นระรัว“เฮียภัทร เฌอไม่ไหวแล้ว พอเถอะนะคะท ได้ไหม”เสียงหวานเอ่ยเว้าวอน แต่ภรัณภัทรไม่สนใจ เขาตามขึ้นไปบนเตียง ร่างสูง
ภรัณภัทรจูบซับไปตามลำคอระหงของเธอ ไล่ลงมายังเนินอกอิ่ม สัมผัสของเขาเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและความอ่อนโยนในคราวเดียวกัน เขาต้องการให้เธอรู้ว่าเธอเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว“เฮียภัทร” เธอครางชื่อเขาออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อสัมผัสได้ถึงความปรารถนาที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ“เด็กดี เรียกว่าที่รักสิ” เขาพูดเสียงพร่า“ที่รัก สามี” เฌอร์ชีวาเรียกคนที่โอบกอดเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน คนตัวสูงดวงตาลุกโชนด้วยไฟแห่งความปรารถนา“ถ้าอย่างนั้นเริ่มจาก ไปเปลี่ยนชุดก่อน” เขาหยิบชุดสีดำส่งไปให้เฌอร์ชีวารับชุดมาดู สองตาสวยเบิกกว้างเล็กน้อย ชุดเดรสตัวสั้นสีดำบางเบาที่มองผ่านไปถึงข้างในและถุงน่องตาข่ายสีดำ“เฮียภัทร”“ไหนว่าทุกอย่างไง” ภรัณภัทรย้ำคำพูดของเธอเฌอร์ชีวารับชุดแสนวาบหวิวนั้นมาอย่างจำยอม ร่างบางค่อยๆ ยกปลายเท้าสวมถุงน่องทีละข้างโดยไม่ได้สวมกางเกงชั้นใน จากนั้นจึงใส่เดรสตัวบางที่พอดีตัวเกินไปจนเห็นความอวบอิ่มทั้งคู่ของเธอรวมทั้งปลายยอดที่แข็งชูชัน ตัวเดรสสีดำสั้นจนเห็นแก้มก้น หญิงสาวยืนนิ่งอย่างเขินอายแต่ก็ปล่อยให้คนรักได้มองเธอโดยไม่คิดปกปิดภรัณภัทรดวงตาลุกวาวเมื่อมองท่าทางแสนเย้ายวนของเธอ ชายหนุ่มดึงเธ
แสงแดดยามบ่ายทอประกายอ่อนโยนส่องลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาในโบสถ์ ภายในอบอวลด้วยกลิ่นหอมของดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ เสียงเพลงรักแผ่วเบาและเสียงแสดงความยินดีจากแขกที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในวันสำคัญของภรัณภัทรและเฌอร์ชีวาเฌอร์ชีวาในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ยืนอยู่เคียงข้างภรัณภัทรที่อยู่ในชุดทักซิโด้สีดำ ทั้งสองคนจับมือกันแน่น สายตาที่มองกันเต็มไปด้วยความรักและความผูกพันที่ผ่านกาลเวลาและบทพิสูจน์มายาวนานบาทหลวงกล่าวคำอวยพรและนำทั้งคู่เข้าสู่พิธีปฏิญาณตน ภรัณภัทรมองดวงตาคู่สวยของเฌอร์ชีวาอย่างลึกซึ้ง กล่าวคำมั่นสัญญาด้วยความจริงใจ“ผม ภรัณภัทร ขอรับเฌอร์ชีวาเป็นภรรยา ขอสัญญาว่าจะรักและดูแลคุณตลอดไป ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ร่ำรวยหรือยากจน สุขภาพแข็งแรงหรือเจ็บป่วย ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอจนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน”เฌอร์ชีวาน้ำตาคลอ เธอรับรู้ถึงความรักที่เขามีให้ทั้งหมด และเธอเองก็รักเขาไม่แพ้กัน เสียงหวานสั่นเครือเล็กน้อยแต่ก็เต็มไปด้วยความรักล้นปรี่“ดิฉัน เฌอร์ชีวา ขอรับภรัณภัทรเป็นสามี ขอสัญญาว่าจะรักและดูแลคุณตลอดไป ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ร่ำรวยหรือยากจน สุขภาพแข็งแรงหรือเจ็บป่วย ดิฉันจะอยู
เช้ามืดที่บ้านเหมหิรัญภักดิ์วันนี้ดูจะคึกคักและวุ่นวายกว่าวันไหนๆ แสงไฟวอร์มไวท์ในห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ถูกเปิดทิ้งไว้ตั้งแต่ตีสี่ เสียงฝีเท้าของภรัณภัทรดังสลับกับเสียงเปิดปิดตู้เสื้อผ้าเป็นระยะ วันนี้เขาลนลานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“เฌอ เข็มตรามหาวิทยาลัยต้องติดฝั่งซ้ายหรือขวาครับ” ภรัณภัทรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวลพลางถือเข็มกลัดโลหะสีเงินวาววับไว้ในมือเฌอร์ชีวาที่กำลังนั่งให้ช่างแต่งหน้าเนรมิตความสวยอยู่นั้นหลุดขำออกมาเบาๆ “เฮียภัทร ติดฝั่งซ้ายค่ะ ทำไมเฮียถึงเอาแต่ทำตัวลนลานแบบนี้ล่ะ”“ก็วันสำคัญของเฌอนี่นา” เขาพึมพำพลางจ้องมองใบหน้าหวานที่วันนี้แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจนขับเน้นความสวยออกมามากกว่าปกติชุดครุยสีดำขลิบแถบสีเลือดหมูถูกแขวนไว้อย่างดีที่มุมห้องคือเครื่องยืนยันความพยายามตลอดหลายปีที่ของหญิงสาวในขณะที่ชั้นบนเต็มไปด้วยการเตรียมตัวที่เร่งรีบ ชั้นล่างกลับเงียบสงัดเพราะเจ้าแฝดตัวแสบทั้งสองยังคงจมอยู่ในนิทรา น้องปอนด์และหนูปันนอนกอดกันกลมอยู่ในห้องนอนเด็ก“เจนภพ รถพร้อมหรือยัง ดอกไม้ที่สั่งไว้ล่ะ แล้วชุดครุยจิ๋วของเจ้าแฝดรีดเรียบร้อยดีใช่ไหม” ภรัณภัทรเดินลงมารัวคำถามใส่ผู้ช่วยคน
ภรัณภัทรจับเรียวขาขาวคู่สวยแยกออกกว้าง เผยให้เห็นดอกไม้งามสีระเรื่อฉ่ำวาวไปด้วยน้ำหวานสีใส เขาโน้มหน้าเข้าหาความงดงามนั้น ลิ้นร้อนตวัดเลียยอดเกสรสีหวานอย่างแผ่วเบา เฌอร์ชีวาสั่นสะท้าน ภรัณภัทรจับยึดเรียวขาขาวที่พยายามหุบเข้าหากันของเธอไว้ เพิ่มแรงดูดดึงเกสรเม็ดงามจนเฌอร์ชีวาบิดเร่าสะโพกไปมา“อ๊ะ เฮียภัทร”ความอุ่นร้อนจากปลายลิ้นที่ตัดกับความเย็นของอากาศในห้อง ทำเอาเฌอร์ชีวาบิดกายไปมาด้วยความกระสันรัญจวน มือเล็กคว้าจับผ้าปูที่นอนไว้แน่นหวังใช้เป็นที่ยึดเหนี่ยว ทุกการกระทำของคนภรัณภัทรเร้าอารมณ์เธอจนปั่นป่วนทำให้โลกทั้งใบของหญิงสาวหมุนคว้างเมื่อเห็นหญิงสาวเสียวแทบขาดใจ ชายหนุ่มค่อยห่อลิ้นแทงเข้าไปในช่องทางรักที่คับแน่นและร้อนระอุ สองมือบีบเค้นความอวบอิ่มของเธออย่างเมามัน เฌอร์ชีวาที่โดนปรนเปรอทั้งบนและล่างครางกระเส่าเสียงหวาน“ชอบใช่ไหมเฌอ ชอบให้เฮียใช้ปากกับตรงนี้” ภรัณภัทรหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ สายตาที่ทอดมองคนใต้ร่างเต็มไปความปรารถนาอันลึกล้ำ“อื้อ เฮียภัทร เสียว” เฌอร์ชีวาครางเสียงกระเส่า ดวงตาหวานเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสุขสมยามเมื่อช่องทางสีหวานอ่อนนุ่มและฉ่ำไปด้วยน้ำหล่อลื่นน
เช้าวันรุ่งขึ้น ขบวนรถสีดำสนิทเคลื่อนตัวสู่สนามบิน ภาคินเดินนำหน้าในชุดเตรียมพักร้อนที่ดูเด็กลงไปหลายปี ภรัณภัทรมือหนึ่งจับมือของน้องปอนด์ไว้อีกมืออุ้มหนูปันอยู่ในอ้อมแขน เฌอร์ชีวาที่เดินอยู่ข้างกันสีหน้าดูผ่อนคลายบนเครื่องบินส่วนตัว ความตื่นเต้นพุ่งทะลุเพดาน น้องปอนด์เอาแต่จ้องหน้าต่างเครื่องบินพลางตะโกน “เมกะโลดอนมายัง” ทุกครั้งที่เห็นก้อนเมฆสีขาวที่ดูคล้ายรูปปลา“ยังครับปอนด์ ต้องไปที่น้ำลึกๆ ก่อน” ภาคินปลอบหลานพลางส่งคุกกี้รูปปลาฉลามให้ทาน “ตอนนี้กินปลาเล็กๆ รองท้องไปก่อนนะครับ”เมื่อเครื่องลงจอดและต่อเรือสปีดโบ๊ทมาถึงเกาะ ภาพน้ำทะเลสีใสราวกับคริสตัลก็ทำเอาทุกคนลืมความเหนื่อยล้า วิลล่าหรูริมชายหาดถูกจัดเตรียมไว้พร้อมสรรพ บอดี้การ์ดนับสิบชีวิตกระจายตัวอยู่ตามจุดต่างๆ เพื่อความปลอดภัย“เอาล่ะ ถึงฐานทัพแล้ว” ภาคินประกาศพลางวางหลานลงบนหาดทราย “ต่อจากนี้เราจะพักผ่อนกันก่อน ส่วนภารกิจตามล่าเมกะโลดอน จะเริ่มขึ้นในตอนบ่ายหลังจากทุกคนเติมพลังกันเรียบร้อย”“เย้” สองแสบตะโกนก้อง เสียงเล็กๆ นั้นสะท้อนไปทั่วหาดทรายสีขาวภรัณภัทรหันไปมองเฌอร์ชีวาที่กำลังมองทะเลด้วยรอยยิ้มสดใส เขาโอบไหล่เธอไว้







